I SA/Ol 608/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędzia WSA Renata Kantecka Protokolant Ewa Grusza po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 25 listopada 2010r. sprawy ze skargi T. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę W dniu 20 maja 2007r. Policja zabezpieczyła pojazd marki Polonez o numerze rej. "[...]", który następnie przekazała na parking depozytowy przy ul. "[...]". Pismem z dnia 21 listopada 2007r. T. R. prowadzący parking depozytowy przy ul. "[...]", na podstawie art. 130a ust 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym ( tj. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz.908 ze zm., dalej cyt. jako pr.dr.) i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 ze zm., dalej cyt. jako rozporządzenie) zawiadomił o nieodebraniu pojazdu przez uprawnioną osobę , przekazał pojazd do dyspozycji Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz wezwał go do uregulowania należności za przechowywanie ( k.1 akt adm.) . Postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]", Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił przyznania T. R. zwrotu koniecznych wydatków związanych z przechowywaniem przez niego pojazdu marki Polonez za okres od dnia 21 listopada 2007r. do dnia 1 września 2009r. W uzasadnieniu wskazano, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008r., sygn. akt P 4/06 orzekł, że art. 130a ust. 10 i art. 130a ust 11 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usuwania pojazdów są niezgodne z Konstytucją. Trybunał zauważył co prawda, iż przedmiotowy przepis rozporządzenia utracił już moc obowiązującą na skutek wejścia w życie nowego rozporządzenia z 2007r. Niemniej został zastąpiony identycznej treści przepisem § 8 ust .1 nowego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007r. w sprawie usuwania pojazdów ( D.U. nr 191 , poz. 1377; dalej jako nowe rozporządzenie lub rozporządzenie z 2007r. ) . Wskazane powyżej przepisy utraciły moc z dniem 11 czerwca 2009r., a zatem w ocenie organu pierwszej instancji po tym dniu brak jest podstaw do wydania orzeczenia w sprawie przejścia przedmiotowego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy i brak jest również przepisów wskazujących, w jakim trybie ma następować tzw. "likwidacja ruchomości" , obejmująca porzucone pojazdy i przez kogo ma być prowadzona. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]", utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" Uzasadniając swoje stanowisko Dyrektor , wskazał , że zgodnie z treścią art. 102 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej cyt jako u.p.e.a.) , organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Na mocy przepisów wykonawczych - § 3 i 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449) do przechowywania ruchomości stosuje się przepisy działu II rozdziału 6 oraz odpowiednio przepisy art. 100-103 u.p.e.a. Przepisem prawa regulującym zagadnienie usuwania z drogi pojazdu był przepis art. 130a pr.dr., który w sposób kompleksowy regulował kwestie m. in. materialno-prawnej przesłanki usunięcia z drogi pojazdu, sposobu i zasady umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym oraz zawierał regulacje prawne dotyczące prawnio-rzeczowych konsekwencji jego nieodebrania przez określony czas. Stosownie bowiem do treści art. 130a ust. 10 pr.dr., pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę (właściciela) w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznawany był za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd taki przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. O przejęciu na rzecz Skarbu Państwa tej ruchomości orzekał naczelnik właściwego urzędu skarbowego, który przed wydaniem takiego orzeczenia powiadamiał właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w tym zakresie. Wydane orzeczenie miało charakter deklaratoryjny. W art. 103a ust 11 pr. dr. zawarte było upoważnienie dla właściwego ministra, do wydania rozporządzenia wykonawczego, na podstawie którego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał cyt. wyżej rozporządzenie z dnia 16 października 2007r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 191, poz. 1377 ze zm.). Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008r., sygn. akt P 4/06 Trybunał Konstytucyjny orzekł , iż ww. przepis art. 130a ust 10 pr. dr. w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu jest niezgodny z Konstytucją. Zgodnie z rozstrzygnięciem Trybunału przepis ten we wskazanym zakresie utracił moc obowiązującą z dniem 11 czerwca 2009r. Trybunał uznał także niezgodność przepisu art. 130a ust. 11 pkt 3 pr. dr. z Konstytucją z uwagi na brak dopuszczalności formułowania upoważnień ustawowych do uregulowania w drodze aktów wykonawczych kwestii związanych z ograniczaniem prawa własności, a tym bardziej pozbawieniem tego prawa, które to materialnie zostało zastrzeżone do unormowania na poziomie ustawowym. Bezpośrednim skutkiem wyroku Trybunału stało się więc to, że przepisy, na mocy których urzędy skarbowe orzekały w sprawie odebrania prawa własności pojazdów ich właścicielom, z dniem 11 czerwca 2009r. utraciły moc, a zatem po tym dniu brak jest podstaw do wydania orzeczenia przez naczelnika urzędu skarbowego i brak jest również przepisów wskazujących, w jakim trybie ma następować i przez kogo tzw. "likwidacja ruchomości", obejmująca pojazdy uznawane za porzucone i przez kogo ma być ona prowadzona. Tak więc organ administracyjny utracił kompetencje i podstawy prawne do orzekania w przedmiocie potwierdzenia przejścia prawa własności porzuconego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Dyrektor nie negował, również wskazywanego przez skarżącego orzecznictwa NSA, jednakże w jego ocenie, dotyczyło ono stanu prawnego obowiązującego przed dniem wydania wyroku przez TK oraz przed dniem utraty mocy obowiązywania zakwestionowanych przepisów prawa. Kolejną kwestią sporną było twierdzenie skarżącego, że Naczelnik zaniechał wystąpienia do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej i przeprowadzenia stosownego postępowania w odniesieniu do właściciela samochodu. W ocenie organu odwoławczego nie można było zastosować przepisu art. 34 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej cyt jako kpa). W niniejszej sprawie, brak jest bowiem informacji o miejscu zamieszkania właściciela pojazdu. Został on wymeldowany i brak jest informacji o aktualnym adresie jego pobytu. Dlatego, też organ administracyjny nie mógł zastosować, w odniesieniu do kwestii doręczenia korespondencji, instytucji doręczenia zastępczego, uregulowanego w art. 44 kpa i pozostawić korespondencji w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Tym samym ten zarzut również jest nieuzasadniony. Nie był również zasadny zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 35 § 2 i § 3 oraz art. 36 § 1 i 2 kpa. Złożona skarga na bezczynność Naczelnika została uznana za zasadną, a organ został zobowiązany do załatwienia wniosku poprzez wydanie stosownego rozstrzygnięcia, które stanowiło przedmiot kontroli instancyjnej w przedmiotowej sprawie. Powyższe postanowienie zaskarżył T. R., wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i zobowiązanie Naczelnika Urzędu Skarbowego do uregulowania należności za przechowywanie pojazdu. Wydanemu postanowieniu zarzucił : - naruszenie przepisów prawa poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 130a pr.dr. i przepisów w wydanym do niego rozporządzeniu MSWiA w sprawie usuwania pojazdów, - niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, - nieprzestrzeganie przepisów kpa. W uzasadnieniu wskazał, że kwestią kluczową jest ustalenie jaki podmiot jest odpowiedzialny za poniesienie kosztów związanych z usunięciem, a następnie przechowywaniem pojazdu usuniętego w trybie art. 130a pr.dr. W opinii MSWiA, opartej na analizie stanu prawnego oraz orzecznictwa administracyjnego podmiotem, na którym ciąży obowiązek ponoszenia kosztów związanych z holowaniem oraz parkowaniem pojazdu, pozostaje właściciel pojazdu. Obowiązek ten powstaje począwszy od dnia usunięcia pojazdu i trwa do dnia przejścia własności pojazdu na rzecz skarbu Państwa. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 20 lutego 2007r., sygn. akt I OSK 1794/06 terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa spornych kosztów parkowania jest dzień, w którym upłynął 6 miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu. Bez znaczenia pozostaje więc fakt nie wydania postanowienia w sprawie, z uwagi na zaniedbania i opieszałość jaką wykazał Naczelnik w prowadzonym postępowaniu. Z uwagi na brak możliwości doręczenia byłemu właścicielowi korespondencji Naczelnik Urzędu Skarbowego, zgodnie z art. 21 § 2 kpa powinien przekazać pojazd do Naczelnika Urzędu Skarbowego w celu wszczęcia postępowania likwidacyjnego, a ten winien wystąpić do sądu o stwierdzenie przepadku pojazdu. Nie sposób również zgodzić się z faktem, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z § 3 i 6 ust 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie bowiem z orzecznictwem (wyroki NSA z dnia 8 września 2006r., sygn. akt I OSK 1185/05 i z dnia 20 lutego 2007r., sygn. akt I OSK 1794/06) ustalenie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdów przejętych na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 130a ust 10 pr.dr. następuje w drodze administracyjnej, a do wynagrodzenia za dozór stosuje się przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonana zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( D.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. , cyt. dalej jako p.p.s.a. ) kontrola zaskarżonego postanowienia nie daje podstaw do uwzględnienia skargi . Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji oparte zostały na ustaleniu, że nie istnieje podstawa prawna przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego po dniu 11 czerwca 2009r., a więc po dacie utraty mocy obowiązującej przepisów art.130a ust. 10 i ust. 11 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. i § 8 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia tego Ministra z dnia 16 października 2007r. Utrata mocy tych przepisów wskutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, wobec nieuchwalenia przez Sejm nowej ustawy w zakreślonym terminie, skutkowała niemożnością uwzględnienia wniosku skarżącego . Brak jest bowiem podstawy prawnej do wydania przez naczelnika urzędu skarbowego stosownego orzeczenia w sprawie przejścia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, bez którego nie jest możliwe obciążenie Skarbu Państwa kosztami i opłatami, jakich domaga się skarżący. Powyższe stanowisko organów skarbowych jest trafne. Istotnie bowiem w dacie wydawania postanowień organów obu instancji nie istniały uregulowania prawne, które wypełniałyby lukę powstałą w wyniku upłynięcia dwunastomiesięcznego terminu zakreślonego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008r. Organy skarbowe niewątpliwie nie mogły więc już wydawać rozstrzygnięć w oparciu o nieobowiązujące przepisy, uznane przy tym za niekonstytucyjne. Z dniem 12 czerwca 2010r. organy te utraciły funkcję organu likwidacyjnego. Obowiązujący do daty utraty mocy stan prawny , przewidywał ( art. 130a ust. 10 pr.dr.), że pojazd usunięty w trybie określonym tym przepisem i nieodebrany przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia , uznawany był za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Przewidziany w ustawie materialnoprawny skutek w postaci przejęcia własności pojazdu przez Skarb Państwa następował więc z mocy prawa z upływem wymienionego terminu i co do tego nie było wątpliwości w orzecznictwie . Niemniej jednak, wydane na podstawie art. 130a ust. 11 pr.dr. przepisy wykonawcze , przewidywały dalsze postępowanie o charakterze likwidacyjnym . Zgodnie z § 7 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia MSWiA z dnia 16 października 2007 r. ( identycznie § 7 ust.2 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 sierpnia 2002r., które utraciło moc z dniem 18 października 2007r. ) w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w wymienionym terminie 6 miesięcy, jednostka prowadząca parking strzeżony obowiązana była powiadomić o tym ( nie później niż trzeciego dnia od upływu terminu ) właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Natomiast zgodnie z § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia (tak też § 8 ust. 1 rozporządzenia z 2002r.) , naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego orzekał o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa a przed wydaniem orzeczenia należało powiadomić właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Zauważenia wymaga przy tym , że orzeczenie naczelnika urzędu skarbowego o przejęciu pojazdu na Skarb Państwa zapadało w formie decyzji i była to decyzja deklaratoryjna , potwierdzająca tylko skutek zaistniały z mocy prawa. Decyzja ta była jednak niezbędna do dalszego postępowania o charakterze egzekucyjnym . Podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego stanowił bowiem tytuł egzekucyjny - decyzja potwierdzająca przejęcie pojazdu na Skarb Państwa . W ramach tego postępowania , organ obowiązany był stosować przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w tym art. 102 u.p.e.a., na który powołuje się skarżący. Wynika to z wydanego na podstawie art. 174 u.p.e.a. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002r. , powołanego w postanowieniach organów obu instancji. W § 3 tego rozporządzenia mowa o stosowaniu przepisów działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczących przechowywania , oszacowania i sprzedaży ruchomości , które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie m.in. przepisów o rzeczach znalezionych oraz o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy ( § 3 pkt 1 lit. b ). Natomiast w § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenie stanowi, że do przechowywania ruchomości stosuje się odpowiednio przepisy art. 100-103 u.p.e.a. z zastrzeżeniem ust. 2. Jak wynika z powyższego przedstawienia stanu prawnego obowiązującego przed "wejściem w życie" wyroku Trybunału Konstytucyjnego , od momentu usunięcia pojazdu z drogi do jego likwidacji po przejściu własności na Skarb Państwa toczyły się trzy odrębne postępowania . Pierwsze – postępowanie prowadzone przez organy policji trybie art. 130a pr.dr. , rozpoczynające się od wydania dyspozycji w sprawie usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na wyznaczonym parkingu strzeżonym Drugie – postępowanie inicjowane powiadomieniem prowadzącego parking o nieodebraniu pojazdu w terminie 6 miesięcy , kończące się deklaratoryjną decyzją o przejęciu pojazdu na Skarb Państwa. Trzecie – to postępowanie egzekucyjne prowadzone według przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na taką kolejność postępowań wskazywano już w orzecznictwie sądowym , a sąd rozpoznający niniejszą sprawę te poglądy podziela ( vide : wyroki WSA w Krakowie z dnia 25 .02 2010r. , sygn. akt III SA/Kr 780/09 i III SA/Kr 813/09 oraz WSA w Poznaniu z dnia 21.09.2010r. , sygn.akt II SA/Po 169/10 ; dostępne w bazie internetowej NSA ) . Powyższe etapy postępowania były ze sobą ściśle powiązane. Dopiero zakończenie każdego z nich umożliwia zwrot opłat i kosztów związanych z parkowaniem (dozorowaniem ) pojazdu na parkingu strzeżonym . Bez decyzji deklaratoryjnej o przejęciu pojazdu na Skarb Państwa nie można było zastosować cyt. wyżej § 3 rozporządzenia z 23 kwietnia 2002r. Jak już wyżej stwierdzono od dnia 12 czerwca 2009r. przedstawione uregulowania prawne przestały obowiązywać . Upłynął bowiem , określony wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego , 12 – miesięczny termin , po którym przepisy art. 130a ust. 10 i ust. 11 oraz przepisy § 8 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 2.08.2002r. (a jak wynika z pkt. 7 uzasadnienia także § 8 rozporządzenia z 2007 r. , które zastąpiło cyt. rozporządzenie ) utraciły moc. Od tej daty nie było już podstawy prawnej do prowadzenia wymienionych postępowań przez organy skarbowe , w szczególności podstaw do prowadzenia postępowania likwidacyjnego i następującego po nim postępowania egzekucyjnego w przedmiocie zwrotu kosztów dozoru nad usuniętym pojazdem. Stan taki trwał do 4 września 2010r. , to jest dnia wejścia w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw ( D. U nr 10 , poz. 1018 , dalej jako ustawa nowelizacyjna ), w której znowelizowany został m.in. art. 130a ust. 10 i wprowadzono nowe unormowania w ustępach 10a – 10 l . W przepisach przejściowych ( o czym bliżej będzie mowa ) uregulowano zaś zasady postępowania i orzekania w odniesieniu do postępowań nie zakończonych . Należy podkreślić , że w rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 21 listopada 2007r. , a więc w terminie , wypełnił obowiązek ciążący na nim według ówczesnego stanu prawnego (§ 7 ust. 2 rozporz. wyk.) co do zawiadomienia odpowiednich organów o nieodebraniu pojazdu z parkingu . Właściwy organ podjął próbę wszczęcia postępowania likwidacyjnego i wydania decyzji deklaratoryjnej o przejęciu pojazdu przez Skarb Państwa lecz nie zdołał ustalić miejsca pobytu właściciela pojazdu celem powiadomienia go zgodnie z wymogami § 8 rozporządzenia wykonawczego . W konsekwencji nie doszło w sprawie do wydania tej decyzji i w ogóle do wszczęcia tego etapu postępowania . Stan taki trwał do daty wydania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]". Było to wynikiem niewątpliwej opieszałości organu skarbowego i niewykorzystania wszystkich możliwości wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego , na co słusznie zwracał uwagę skarżący w toku postępowania i w skardze . Organ I instancji nie zastosował bowiem możliwości przewidzianej w art. 48 i art. 34 kpa. Uchybienie to nie może jednak skutkować uznaniem , że badane przez sąd postanowienia wydane zostały z istotnym naruszeniem przepisów postępowania , gdyż decydujący jest stan prawny w chwili orzekania , a ten nie dawał już podstaw do uwzględnienie nawet w części żądania skarżącego. Wskazać przy tym należy , iż dopiero po pismach z dnia 14 i 24 sierpnia 2009r. skierowanych do Naczelnika Urzędu Skarbowego ( k.22 i 26 akt adm.) podjęto działania celem odebrania pojazdu z parkingu , nadal nie wydając jednak rozstrzygnięcia co do należności za parkowanie i dozorowanie pojazdu. Okres bezczynności organu I instancji trwał dalsze miesiące aż do polecenia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]"(k.52 akt adm.) Polecenie to było wynikiem skargi wniesionej przez T.R. na postępowanie Naczelnika Urzędu Skarbowego ( k.44 akt adm.). Skutkowało ono wydaniem wym. wyżej postanowienia z dnia "[...]". Opisane działania skarżącego i organów skarbowych miały jednak miejsce już po wyroku Trybunału Konstytucyjnego i upływie określonego tym wyrokiem dwunastomiesięcznego terminu . Nie ulega wątpliwości , że do sytuacji w jakiej znalazł się skarżący , którego słuszne co do zasady żądania nie były zaspokojone , przyczyniła się także opieszałość ustawodawcy. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie został bowiem wykonany w zakreślonym terminie , gdyż stosowną nowelizację ustawy o prawie drogowym uchwalono dopiero w dniu 22 lipca 2010r. , a weszła ona w życie z dniem 4 września 2010r. W okresie od 12 czerwca 2009r. do 3 września 2010r. nie było więc podstaw prawnych do orzekania w takich przypadkach jak rozpoznawany w niniejszej sprawie. Oczywistym jest , że skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji opieszałości organów państwowych. Właściciel prywatnej firmy , prowadzącej parking strzeżony i wykonujący zlecone mu zadanie publiczne nie może być pozbawiony należnego mu wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów . Dochodziłoby bowiem do naruszenia konstytucyjnej zasady państwa prawa ( art. 2 Konstytucji RP ) i związanej z nią zasady prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa ( art. 8 kpa ) . W obecnym stanie prawnym realizacja żądań finansowych skarżącego nastąpić może tylko w trybie przewidzianym w ustawie nowelizacyjnej z 2010r. Według nowej treści art. 130a pr.dr. organy skarbowe utraciły bowiem nie tylko prawo do orzekania w kwestii odjęcia własności pojazdu ale wszelkie poprzednio posiadane uprawnienia w postępowaniach związanych z usunięciem pojazdu z drogi. W nowym stanie prawnym ciężar obowiązków związanych z inicjowaniem stosownego postępowania w tym przedmiocie i wykonania orzeczenia sądu przypisany został staroście .Przepisy przejściowe ustawy nowelizacyjnej przewidują jednak w jakim trybie należy przeprowadzić postępowania ( w tym likwidacyjne ) niezakończone przed dniem wejścia w życie nowej ustawy. W odniesieniu do przypadku skarżącego zastosowanie będzie miał tryb z art. 12 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej. Przewiduje on , że " W przypadkach , w których termin określony w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym , upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa , przepis art. 10 stosuje się odpowiednio". Z przepisu art. 10 ustawy nowelizacyjnej wynika natomiast, że w takich przypadkach starosta ma obowiązek wystąpić do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest , że upłynął już sześciomiesięczny termin , wymagany w poprzednim stanie prawnym w art. 130a ust. 10 jako przesłanka wszczęcia postępowania kończącego się decyzją deklaratoryjną o przejęciu własności pojazdu na Skarb Państwa . Bezsporne jest też , że decyzja taka nie była wydana. Jak wyżej stwierdzono okoliczności te nie mogą stanowić przeszkody do przyznania skarżącemu należnych kwot. Orzekanie w tym przedmiocie nie należy jednak do organów skarbowych , które - jak wyżej wskazano- utraciły kompetencje w nowym stanie prawnym. Na zakończenie , odnosząc się do argumentacji skargi , stwierdzić należy ,że powoływane przez skarżącego orzeczenia sądów administracyjnych nie przemawiają za trafnością skargi . Zapadły one bowiem na tle poprzedniego stanu prawnego i w innych stanach faktycznych , w których wydane były decyzje deklaratoryjne o przejęciu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa , a spór dotyczył kwestii od jakiej daty liczyć prawo do opłat należnych osobie prowadzącej parking i w jakiej wysokości opłaty te naliczać. Mając na względzie powyższe , na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzec należało jak w sentencji wyroku.