II GSK 452/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1254/10 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od M. K. na rzecz Ministra Infrastruktury 280 (słownie: dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 25 listopada 2010 r. o sygn. akt I SA/Wa 1254/10 uwzględnił skargę M. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia rzeczoznawcy majątkowemu kary dyscyplinarnej. Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym. I Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nałożył na rzeczoznawcę majątkowego M. K. (dalej: Skarżącego) karę dyscyplinarną w postaci nagany w związku ze skargą P. Urzędu Województwa zawartą w pismach z dnia 20 marca, 13 czerwca i 16 lipca 2008 r., w których zarzucono M. K: 1) określenie wartości nieruchomości w sposób niewłaściwy, tj. niezastosowanie odpowiedniego podejścia oraz metody wyceny wskazanej w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm., dalej: rozporządzenie z 2004 r.); 2) nieuwzględnienie współczynnika określającego różnice w poziomie rozwoju gospodarczego województw, wynikającego z art. 11 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 z późn. zm., dalej: ustawa z 2005 r.). Zadaniem rzeczoznawcy było sporządzenie operatu szacunkowego dotyczącego określenia wartości rynkowej nieruchomości pozostawionej za granicą, położonej w osadach Międzygórze i Zosin, gmina Dworzec, powiat nowogródzki (województwo nowogródzkie) na terenie obecnej Białorusi. M. K. pismem z dnia 25 maja 2009 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że zastosowana w operacie szacunkowym z dnia 30 listopada 2007 r. metodyka nie jest sprzeczna z art. 149 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2004 r. Nr 261, poz. 2603. z późn. zm. dalej: u.g.n.), jedynie odmienna, na dowód czego załączył pismo Ministerstwa Skarbu Państwa. Minister Infrastruktury pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. zwrócił się do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej o ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego M. K. Komisja Odpowiedzialności Zawodowej stwierdziła, że rzeczoznawca majątkowy M. K., wykonując czynności szacowania, zawarte w operacie szacunkowym z dnia 30 listopada 2007 r. dotyczącym określenia wartości nieruchomości pozostawionej za granicą, położonej w osadach Międzygórze i Zosin, gmina Dworzec, powiat nowogródzki, województwo nowogrodzkie, na terenie obecnej Białorusi, nie wypełnił obowiązków określonych w art. 175 ust. 1 u.g.n. Komisja zawnioskowała o zastosowanie wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia. Minister Infrastruktury po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. uchylił decyzję z dnia [...] maja 2009 r. i orzekł o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia. W uzasadnieniu wskazał, że rzeczoznawca majątkowy M. K., wykonując czynności szacowania zawarte w operacie z dnia 30 listopada 2007 r., nie wypełnił obowiązków, o których mowa w art. 175 ust. 1 u.g.n. w stopniu uzasadniającym zastosowanie kary dyscyplinarnej. Mając to na względzie, oraz ocenę czynności zawodowych wykonanych przez rzeczoznawcę majątkowego zawartą w protokole końcowym sporządzonym przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej, a także wniosek Komisji co do wymiaru kary dyscyplinarnej, orzekł wobec rzeczoznawcy majątkowego M. K. karę dyscyplinarną w postaci upomnienia. Wskazał, że kara ta jest najbardziej zasadną karą, przy uwzględnieniu winy rzeczoznawcy majątkowego, stwierdzonej w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. Zdaniem Ministra Infrastruktury, złagodzenie wymiaru kary dyscyplinarnej wynikało z innej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonanej prze Komisję Odpowiedzialności Zawodowej w drugiej instancji, która uznała, że określenie przez rzeczoznawcę majątkowego powierzchni budynków było zgodne z przepisami prawa. Rzeczoznawca majątkowy M. K. wprawdzie określił parametry zabudowy na podstawie innego dokumentu niż postanowienie Wojewody P., jednak faktycznie przyjęte wielkości były identyczne, jak te zawarte w postanowieniu Wojewody P. Ponadto, organ podkreślił, że nie można pominąć faktu, że mając wątpliwości co do przepisów dotyczących wyceny mienia zabużańskiego, rzeczoznawca majątkowy występował kilkakrotnie do Ministra Skarbu Państwa o dokonanie ich interpretacji. Otrzymane pisma z tego zakresu mogły wprowadzić go w błąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. rozpoznając skargę M. K. stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdził, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, czy rzeczoznawca majątkowy nie wypełnił wszystkich obowiązków wymienionych w art. 175 ust. 1 u.g.n., czy tylko niektórych z nich, a jeżeli tak, to których i w jaki sposób. Stwierdził również, że kara upomnienia będzie najbardziej zasadną karą, jaką można orzec wobec rzeczoznawcy majątkowego, przy uwzględnieniu winy rzeczoznawcy majątkowego, stwierdzonej w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. Zdaniem Sądu, organ administracji publicznej orzekając o zastosowaniu jednej z kar dyscyplinarnych wymienionych enumeratywnie w art. 178 ust. 1 i 2 u.g.n., powinien wziąć pod uwagę przede wszystkim ciężar gatunkowy naruszenia obowiązków zawodowych i standardów zawodowych, ich rozmiar i zakres. Dla wyboru właściwej kary dyscyplinarnej, zasadnicze znaczenie mają okoliczności dotyczące charakteru czynu (lub zaniechania). Zdaniem Sądu, przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami mające zastosowanie w niniejszej sprawie, nie dają organowi administracji publicznej możliwości badania winy, czy stopnia winy rzeczoznawcy majątkowego, jak również badania okoliczności osobistych obciążających czy też łagodzących. Sąd stwierdził, iż orzeczenie o karze musi być następstwem precyzyjnego opisania zaistniałych i niebudzących żadnych wątpliwości naruszeń prawa ze wskazaniem konkretnego naruszonego przepisu. Według Sądu I instancji należało wyjaśnić, na czym to naruszenie polegało, na czym polegało nie zachowanie należytej staranności, na czym polegało nie wywiązanie się ze wszystkich obowiązków i jakich obowiązków nałożonych przepisami, jakie zasady określone Standardami Zawodowymi Rzeczoznawców Majątkowych i w jaki sposób naruszono. Zdaniem Sądu w zakresie orzekania o karze dyscyplinarnej nie jest wystarczające uzasadnienie hasłowe, ogólne, tak samo jak nie jest wystarczające przytoczenie uchybień stwierdzonych przez inny organ. Organ, który karę orzeka, powinien wiedzieć, dlaczego orzeka karę taką a nie inną, powinien to uzasadnić. Nie wystarczające jest jedynie przywołanie uchybień wskazanych przez inny organ (zespół). Sąd wskazał, że orzeczona kara powinna być adekwatna do popełnionego czynu. Sąd I instancji podkreślił, że organ powinien szczególnie rozważyć, jeśli przepis prawa nie jest jasny i może być interpretowany odmiennie - co podnosił Skarżący, czy w tej sytuacji można zarzucić rzeczoznawcy majątkowemu naruszenie tego przepisu, a w konsekwencji, czy jest możliwe zastosowanie kary dyscyplinarnej. Podkreślił, że wybór przez organ orzekający rodzaju kary z art. 178 § 2 u.g.n. wobec rzeczoznawcy majątkowego, nie może być dowolny. Gradacja kar dyscyplinarnych przewidziana w tym przepisie od upomnienia do pozbawienia uprawnień zawodowych wskazuje, że podstawowym kryterium zastosowania odpowiedniej kary do rozmiaru niewypełnienia ustawowych obowiązków, jest właśnie ciężar gatunkowy naruszeń obowiązków zawodowych przez rzeczoznawcę majątkowego. Zdaniem Sądu, organ nie uzasadnił wystarczająco orzeczonej wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej, jak również nie sprecyzował naruszeń, których konsekwencją powinna być orzeczona kara. Podkreślił również, że obszerne przytoczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji działań i ustaleń Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, nie może zastąpić precyzyjnego opisania zaistniałych i niebudzących żadnych wątpliwości naruszeń prawa przez rzeczoznawcę majątkowego ze wskazaniem konkretnego naruszonego przepisu. Dodatkowo Sąd wskazał, że Komisja Odpowiedzialności Zawodowej w postępowaniu wyjaśniającym dotyczącym odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego nie bada operatu szacunkowego pod kątem, czy ustalona w nim wartość nieruchomości odzwierciedla lub nie rynkową wartość tej nieruchomości, ale bada, czy przy sporządzaniu tego operatu rzeczoznawca postępował zgodnie z dyrektywą wynikającą z art. 175 u.g.n. Zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a.) organy administracji publicznej są zobowiązane do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków w celu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego spraw, zgodnego z rzeczywistością. W szczególności, dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a swoje stanowisko uzasadnić w sposób przewidziany w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem WSA organ naruszył art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a. - a naruszenia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. WSA wskazał także, że organ rozpoznając ponownie sprawę, winien w szczególności uwzględnić, że żaden przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami nie daje organowi administracji publicznej uprawnienia do określania winy rzeczoznawcy majątkowego. II W skardze kasacyjnej Minister Infrastruktury wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej p.p.s.a.) naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 175 ust. 1 u.g.n., poprzez uchylenie decyzji wynikające z błędnego uznania, że organ nie określił jakich obowiązków nie wypełnił rzeczoznawca majątkowy; 2. art. 178 ust.1 i ust. 2 w zw. z art. 175 ust. 1 u.g.n., poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że postępowanie nie wykazało prawidłowości zastosowanej kary; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji organu wynikające z błędnego uznania, że w przedmiotowej sprawie doszło do innego naruszenia przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. poprzez brak wskazania, na czym polegało dostrzeżone przez Sąd inne naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy oraz brak wytycznych w tym zakresie co do ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Szczegółową argumentację przedstawił organ w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. M. K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała. Wynik postępowania kasacyjnego był zatem rezultatem oceny zarzutów zgłoszonych w rozpoznawanym środku odwoławczym. Zgodnie z przepisem art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności ocenie podlegają, zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty, odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty, dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być bowiem rozpatrywane przez Naczelny Sąd Administracyjny dopiero wtedy, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony prawidłowo, bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 oraz art. 153 p.p.s.a. dają podstawy do przyjęcia, iż zaskarżony wyrok został wydany z ich naruszeniem. W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie oraz jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zostało sporządzone zgodnie z przywołanymi wymogami ustawowymi, naruszona została także konstrukcja uzasadnienia. Postępowanie prowadzone z tytułu odpowiedzialności zawodowej ma szczególny charakter. Organ administracji publicznej podejmując decyzję w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej, tj. decyzję o zastosowaniu kary dyscyplinarnej opiera swoją decyzję na dowodach zgromadzonych w aktach sprawy, a więc na dowodach zgromadzonych w trakcie postępowania wyjaśniającego przez Komisje Odpowiedzialności Zawodowej. Bowiem organ administracji publicznej prowadzący takie postępowanie stosuje się do zasad procedury administracyjnej zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, jak również zasad procedury administracyjnej zawartych w przepisach art. 194 - 195a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 stycznia 2008 r. w sprawie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami (Dz. U. nr. 11 poz. 66). Zgodnie z przepisem art. 194 ust.1 u.g.n. postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wszczyna minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej z zastrzeżeniem ust. 1b i 1c (nie mających zastosowania w sprawie). Po wszczęciu postępowania minister przekazuje sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z art. 195a cyt. ustawy minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego, orzeka w drodze decyzji, o zastosowaniu jednej z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 178 ust. 2 (...) albo o umorzeniu postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej z zastrzeżeniem ust. 2. Z powyższych przepisów nie wynika wprawdzie, że minister jest całkowicie związany ustaleniami zawartymi w protokole Komisji, ale dyspozycja przepisu art. 195a ust.1, że minister orzeka na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego, nakazuje poszukiwać szczegółowych ustaleń faktycznych dotyczących błędów i uchybień w pracy rzeczoznawcy majątkowego w protokole Komisji Odpowiedzialności Zawodowej. Skoro organ sam nie przeprowadza postępowania wyjaśniającego, gdyż jest to zadanie Komisji, a w uzasadnieniu decyzji odwołuje się do ustaleń Komisji Odpowiedzialności Zawodowej i podziela jej stanowisko co do zasadności wymierzenia kary dyscyplinarnej upomnienia z uwagi na charakter naruszeń obowiązków zawodowych przez rzeczoznawcę majątkowego, to stawiając temu organowi zarzut niewłaściwego uzasadnienia decyzji (z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.) niewystarczające jest jedynie stwierdzenie, że organ nie uzasadnił wystarczająco orzeczonej kary i nie sprecyzował naruszeń, których konsekwencją powinna być orzeczona kara dyscyplinarna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie, Sąd I instancji stawiając organowi administracji publicznej zarzut wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji, mimo specyfiki i odmienności postępowania o odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego, nie przedstawił argumentacji, która stanowiła podstawę do postawienia zarzutu, że organ nie przedstawił własnych ustaleń co do stwierdzonych naruszeń, w sytuacji gdy dysponował ustaleniami i wynikami postępowania wyjaśniającego Komisji. Ponadto należy podkreślić, że Sąd I instancji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, powinien był dokonać oceny zarzutów w oparciu o całość zgromadzonego w aktach materiału dowodowego. Dopiero poczynione tak ustalenia powinny były stanowić podstawę podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia. Jednak uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje, by Sąd takiej kontroli legalności zaskarżonej decyzji dokonał, w każdym razie nie przedstawił wyników tej kontroli w uzasadnieniu. Także wbrew wymogom ustawowym z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera przedstawienia wszystkich zarzutów skargi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku sprowadza się do powtórzenia za organem stanu sprawy, a wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie ogranicza się do przedstawienia przepisów prawa bez dokonania ich własnej wykładni, a jedynie przywołania stanowiska i poglądów sądów administracyjnych zaprezentowanych w innych sprawach. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wytyczne dla organu, wskazują organowi jedynie ogólnie, by ponownie rozpoznając sprawę wziął pod uwagę stanowisko sądu i cytowane orzecznictwo sądów administracyjnych, co nie spełnia przywołanych wyżej wymogów ustawowych z art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. Należy też zauważyć, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Istotną rolą dla przyszłego postępowania administracyjnego mają zawarte w wyroku wskazania, co do dalszego postępowania. Orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie, a także ewentualne postępowania sądowoadministracyjne. Dlatego też wskazania, co do dalszego postępowania i ocena prawna, której następstwem są wytyczne dla organu muszą być zredagowane w sposób jasny, nie budzący wątpliwości interpretacyjnych, czego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło. Sąd I instancji w wytycznych dla organu administracji publicznej nie wskazał kierunku, w jakim ma iść organ administracji publicznej ponownie rozpoznając sprawę jak i nie wskazał, jak ma postępować organ by nie uchybić przepisom postępowania zawartym w Kodeksie postępowania administracyjnego, jak również przepisom procedury zawartym w przepisach art. 194- 195a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z przytoczonych powodów, wobec uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia przepisów procesowych, a mianowicie art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a., które były naruszeniami mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżony wyrok na podstawie art. 185 §1 p.p.s.a. został uchylony, a sprawa została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do ponownego rozpoznania. Sąd I instancji mając na uwadze wiążącą ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku, ponownie rozpoznając skargę na decyzję Ministra Infrastruktury odniesie się do zarzutów naruszenia obowiązkom zawodowym przez rzeczoznawcę majątkowego i dokona ich oceny w świetle zgromadzonych w aktach sprawy dowodów. Dokona też oceny zastosowanej przez Ministra Infrastruktury wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej i następnie odniesie się do wszystkich zarzutów skargi. Wobec tego, że w ponownie prowadzonym postępowaniu, Sąd I instancji będzie zobowiązany odnieść się do zarzutów naruszenia obowiązkom zawodowym przez rzeczoznawcę majątkowego i dokonać ich oceny jak i oceny zastosowania kary dyscyplinarnej, nie jest możliwa ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, jak i zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Ocena ta byłaby przedwczesna z uwagi na stwierdzone wyżej uchybienia Sądu I Instancji przepisom postępowania. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swą podstawę w art. 203 pkt. 2 p.p.s.a.