II SA/Wa 1533/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Przemysław Szustakiewicz Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Z. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego Z. T. kwotę [...], tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), cofnął Z. T. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że wobec prawomocności wyroku Sądu Rejonowego w B., mocą którego zainteresowany został uznany winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz w świetle przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zaistniała podstawa do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, gdyż Z.T. należy do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, czyli osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ przyjął, że osoby prowadzące pojazdy mechaniczne w ruchu drogowym pod wpływem alkoholu nie dają rękojmi posiadania i używania broni zgodnie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant podał przy tym, że skarżący w latach [...] był karany czterema mandatami karnymi za wykroczenia w ruchu drogowym, co – w jego przekonaniu – stanowi dodatkową okoliczność, potwierdzającą nieprzestrzeganie przez skarżącego przepisów prawa. Oceny tej – zdaniem organu – nie zmieniają ani pozytywne opinie o zainteresowanym: w miejscu zamieszkania i w Kole Łowieckim, do którego należy, ani też fakt prawidłowego przechowywania broni, ani okoliczność, że w chwili popełnienia przestępstwa nie miał przy sobie broni. Od powyższej decyzji Z. T. złożył odwołanie, zarzucając, że jest to rozstrzygnięcie merytorycznie błędne i nieuzasadnione, gdyż prowadzenie pojazdu po spożyciu alkoholu, za co został skazany, miało charakter incydentalny, wymuszony okolicznościami, które Sąd wydający wyrok uwzględnił. Ustawa o broni i amunicji nie wprowadza swoistego automatyzmu, polegającego na cofaniu pozwolenia na broń w każdym przypadku, kiedy dochodzi do prawomocnego skazania. Każda sprawa ma indywidualny wymiar i tylko ten aspekt powinien determinować stanowisko organu. Arbitralne podejście organu administracji do kwestii samego skazania za popełniony czyn, bez dostrzeżenia postawy osoby zainteresowanej, jaką prezentuje zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym, godzi nie tylko w interes indywidualny, ale i społeczny, zważywszy że polując, odwołujący się zapobiegał w znacznym stopniu wyrządzaniu szkód w rolnictwie przez zwierzynę łowną. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie znajdując powodów do uwzględnienia odwołania. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych istotnych dla przyznania lub zachowania szczególnego uprawnienia, jakim jest prawo do posiadania broni, prawomocny wyrok Sądu, potwierdzający fakt popełnienia przestępstwa, wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym. Wobec tego, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo z art. 178a § 1 kk, tj. za czyn o wysokim stopniu szkodliwości społecznej, stwarzający zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, zasadnym jest cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Z. T. wyraził niezadowolenie ze sposobu rozstrzygnięcia jego sprawy i poddał krytycznej ocenie stanowisko organu co do zastosowanych w jego sprawie norm prawa materialnego, podnosząc, że błędną jest zaprezentowana przez organy Policji wykładnia przepisów ustawy o broni i amunicji, prowadząca do pozbawienia go pozwolenia na broń palną myśliwską. Skarżący podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu i wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Udzielając odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, przytaczając w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumentację, jakiej użył w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lutego 2009 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2387/08 oddalił skargę Z. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, podzielając stanowisko organów Policji. Z. T. powyższy wyrok uczynił przedmiotem skargi kasacyjnej, skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2010 r. o sygn. akt II OSK 1087/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lipca 2010 r. o sygn. akt II OSK 1087/09, obawa organu Policji, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), że osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, musi wynikać z całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, ocenianej tylko indywidualnie, nie zaś jedynie z samego faktu skazania jej prawomocnym wyrokiem Sądu, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Jakkolwiek skarżący został skazany za czyn z art. 178a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres dwóch lat, to jednak – w świetle przywołanego wyroku – nie jest to przesłanka, która sama w sobie winna determinować rozstrzygnięcie organu Policji, zważywszy że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. o sygn. akt II OPS 4/09 zajęto stanowisko jednoznaczne, że osoba skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie takiej osobie pozwolenia na broń na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy o broni i amunicji. Czyn skarżącego jest kwalifikowany jako przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a zatem w myśl przywołanej uchwały, nie jest to przestępstwo, które w sposób bezpośredni skierowane jest przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Wśród przestępstw wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie wymienia się prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości (art. 178a § 1 kk). Ustawodawca mocą przepisów prawa przesądził, iż osoby skazane prawomocnie za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu należą do kategorii osób, które stwarzają obawę, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co oznacza, że w tych przypadkach organ może oprzeć się na prawomocnym wyroku skazującym, bez konieczności prowadzenia dalszej oceny. Jednak co do innych osób, które były skazane, ale nie za przestępstwa wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (zdrowie, życie, mienie) – jak stwierdził NSA we wspomnianym wyroku – organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takich obaw na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, wszak każda taka sprawa wymaga indywidualnego, wnikliwego rozpoznania przez organ. Dlatego też, konieczne jest w niniejszej sprawie, by orzekające organy Policji zbadały cały materiał dowodowy pod kątem stosowanych norm prawa materialnego, czego w prowadzonym postępowaniu nie uczyniły, podejmując swoje rozstrzygnięcia. W postępowaniu administracyjnym zebrane dowody nie zostały w sposób prawidłowy ocenione w aspekcie przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skoro bowiem skarżący został skazany za przestępstwo inne, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, ocena dowodów w postaci opinii dotyczących osoby skarżącego, jego charakteru, zachowania i ewentualnych nałogów lub ich braku winna mieć podstawowe znaczenie w sprawie, przy jednoczesnym uwzględnieniu takich okoliczności, jak: prawidłowe posługiwanie się bronią czy prawidłowe jej przechowywanie. Organ Policji odmówił skarżącemu dopuszczenia dowodów i przeprowadzenia ich na istotne okoliczności, jak: posługiwania się bronią, przeciwdziałanie szkodom rolniczym przez zwierzęta leśne oraz na temat tego, czy ma problemy alkoholowe. Stwierdził natomiast brak dotychczasowych zastrzeżeń co do posługiwania się bronią, sam przyznał jego aktywność myśliwską, jak również sam stwierdził brak problemów alkoholowych, jednak z przytoczonych okoliczności organ nie wyprowadził wniosków na korzyść skarżącego. Oceniając postawę skarżącego, nie można w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji powoływać się na fakt popełnienia przez skarżącego wykroczeń w ruchu drogowym, które nie stanowią podstawy prawnej do cofnięcia pozwolenia na broń, gdyż tylko popełnienie przestępstwa może stanowić taką podstawę. Powyższe wskazuje zatem, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i uchybienia te nie pozostają bez wpływu na wynik sprawy, toteż Sąd uchylił obie podjęte w sprawie decyzje. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 135 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2 i art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zasądził na rzecz skarżącego kwotę 457 zł, w tym kwotę 200 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, oraz kwotę 240 zł, tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).