II OZ 209/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2010 roku, sygn. akt VIII SA/Wa 1015/10 o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 25 listopada 2010 roku, sygn. akt VIII SA/Wa 1015/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w złożonej do WSA w Warszawie skardze, E. G. wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie ulgi w opłacie legalizacyjnej. Do skargi skarżąca dołączyła kopię postanowienia Wojewody Mazowieckiego z [...] sierpnia 2010 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie z wniosku o częściowe umorzenie i częściowe rozłożenie na raty opłaty legalizacyjnej nałożonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomiu. Z uzasadnienia załączonego postanowienia wynika, że tamto postępowanie zawieszono z uwagi na złożenie odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomiu z [...] stycznia 2010 r. nakazującej dokonanie rozbiórki. Sąd stwierdził, że nie zaistniały ustawowe przesłanki zawieszenia postępowania sądowego. W niniejszej sprawie kontroli podlega decyzja w przedmiocie nakazu rozbiórki. Skarżąca wnosi natomiast o zawieszenie tego postępowania z uwagi na złożenie wniosku o częściowe umorzenie i częściowe rozłożenie na raty opłaty legalizacyjnej. Rozstrzygnięcie w przedmiocie nakazu rozbiórki w żaden sposób nie zależy od rozstrzygnięcia w przedmiocie rozłożenia na raty, czy umorzenia opłaty legalizacyjnej. Ponadto, postępowanie w sprawie z wniosku o częściowe umorzenie i częściowe rozłożenie na raty opłaty legalizacyjnej zostało zawieszone z urzędu z uwagi na toczące się postępowanie w niniejszej sprawie w przedmiocie nakazu rozbiórki. W zażaleniu, E. G. nie zgodziła się z argumentacją sądu podnosząc, że "podstawy zawieszenia postępowania wskazane w art. 125 § 1 pkt 1 można określić jako przyczyny prejudycjalne w szerokim znaczeniu tego słowa". Zdaniem skarżącej, postępowanie w sprawie zastosowania ulgi w opłacie legalizacyjnej "stanowi racjonalną przesłankę uzasadniającą zawieszenie postępowania. Skoro ustawodawca dopuścił możliwość skorzystania z ulgi w opłacie legalizacyjnej niezrozumiałe jest dlaczego skarżąca nie może z tego prawa skorzystać." Ponadto, jeżeli "Wojewoda Mazowiecki przychyli się do wniosku o zastosowanie ulgi w opłacie legalizacyjnej wówczas nie będzie konieczne dokonanie rozbiórki obiektu." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Strona powołuje się na przyczynę zawieszenie postępowania określoną w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.). Artykuł ten stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego. Należy podkreślić, że celowość zawieszenia z przyczyn wymienionych w tym przepisie została pozostawiona ocenie sądu. Oczywiście, uznanie sądu w tym zakresie nie może być dowolne. Musi on rozważyć, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie. Przyjęte w analizowanym przepisie rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienie wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, komentarz do art. 125, tezy 1, 3). W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że brak jest związku pomiędzy postępowaniem w sprawie umorzenia i częściowego rozłożenia na razy opłaty legalizacyjnej, a postępowaniem w sprawie nakazu rozbiórki. Przede wszystkim, z art. 49 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) wynika, że właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada złożone dokumenty (punkty 1-3) oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu (art. 49 ust. 2). Z kolei w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej organ wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1 (w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego, por. art. 49 ust. 3 prawa budowlanego). Zgodnie zatem z art. 59g ust. 2 prawa budowlanego, wymierzoną karę wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Oznacza to, że po siedmiu dniach organ jest obowiązany do wydania decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wnosząca zażalenie podnosi, że skorzystała z uprawnienia określonego w art. 67a § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), to znaczy złożyła wniosek o umorzenie i częściowe rozłożenie na razy opłaty legalizacyjnej (zgodnie z art. 59g ust. 5 w zw. z art. 49 ust. 2 prawa budowlanego, do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy działu III ordynacji podatkowej). W dniu [...] czerwca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej z [...] czerwca 2009 r. (k. 164 akt administracyjnych; doręczone 2 lipca 2009 r.), utrzymane w mocy postanowieniem z [...] sierpnia 2009 r. W dniu [...] stycznia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Radomiu wydał decyzję o nakazie rozbiórki (k. 177 akt administracyjnych, która została doręczona 21 stycznia 2010 r.) przyjmując, że skarżąca zobowiązana była do uiszczenia opłaty legalizacyjnej do 29 grudnia 2009 r. Następnie, z akt wynika, że 20 stycznia 2010 r. do Wojewody Mazowieckiego wpłynął wniosek E. G. o częściowe umorzenie i rozłożenie na raty opłaty legalizacyjnej (k. 9). Z przepisu 67a § 1 ordynacji podatkowej nie wynika termin, w jakim można złożyć określony w nim wniosek, ale w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma nakaz "odpowiedniego stosowania" przepisów prawa budowlanego dotyczących kar (i ordynacji podatkowej) do opłaty legalizacyjnej (art. 49 ust. 2 i 59g ust. 5 prawa budowlanego). Oznacza to, że po upływie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej (a najpóźniej w terminie, na który powołał się organ wydając decyzję o nakazaniu rozbiórki) nastąpiła utrata uprawnienia do skorzystania z możliwości uiszczenia tej opłaty (i jednocześnie wygasł obowiązek jej uiszczenia) a po stronie organu aktualny stał się obowiązek do wydania decyzji o nakazie rozbiórki. Tym samym, w związku z bezskutecznym upływem siedmiu dni i brakiem złożenia w tym czasie wniosku, o którym mowa w art. 67a § 1 ordynacji podatkowej, postępowanie przed organem o umorzenie i częściowe rozłożenie na razy opłaty legalizacyjnej nie wywiera wpływu na rozpoznawaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawę w przedmiocie nakazu rozbiórki. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.