II SA/Sz 848/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W dniu [...] r. A. T. złożył w Ośrodku Pomocy Społecznej w M. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego na część - połowę lokalu mieszkalnego mieszczącego się w miejscowości [...]. Decyzją z dnia [...] r. numer [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej, działając na podstawie art. 2, 3, 5, 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz przepisów określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. z 2001r., Nr 156, poz. 1817) i art. 104 Kpa, po rozpatrzeniu ww. wniosku – nie przyznał A. T. dodatku mieszkaniowego. Organ I instancji podał w uzasadnieniu decyzji, że A. T. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i w okresie trzech miesięcy, poprzedzających datę złożenia wniosku, osiągnął dochód w wysokości łącznej [...] zł. W załączniku do wniosku określił także wysokości wydatków wnoszonych na powyższy lokal mieszkalny. Ponadto, A. T. wraz z wnioskiem złożył oświadczenie, w którym zobowiązał się do dostarczenia, w ciągu 7 dni, umowy podnajmu połowy mieszkania, oraz kopię decyzji [...] o przyznaniu zasiłku stałego. Organ wskazał nadto, że wnioskujący o przyznanie dodatku mieszkaniowego musi spełnić jednocześnie trzy warunki: 1) posiadać tytuł prawny do zajmowanego lokalu, lub zajmować lokal bez tytułu prawnego, ale oczekując na przysługujący lokal zamienny lub socjalny (art. 2 ust. 1-5 ww. ustawy o dodatkach mieszkaniowych), 2) osiągać średni miesięczny dochód brutto na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, który nie przekracza 125 % najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym i 175% w gospodarstwie jednoosobowym (art. 3), 3) zamieszkiwać w lokalu, którego powierzchnia użytkowa nie przekracza powierzchni normatywnej o więcej niż 30 %, albo 50 %, pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. (art.5 ust.5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Wyliczenie dodatku mieszkaniowego, określają przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. Organ I instancji stwierdził, że do akt sprawy nie dostarczono dokumentu, który jednoznacznie potwierdzałby, czy A. T. posiada tytuł prawny (a jeżeli tak, to jaki) do zajmowanego lokalu lub jego części (ze wskazaniem zajmowanych pomieszczeń i ich powierzchni). W związku z tym organ nie był w stanie ustalić jednoznacznie, czy w ogóle została uregulowana kwestia prawna dotycząca ww. mieszkania, a więc kto jest właścicielem tego lokalu mieszkalnego i kto może sporządzać umowy dotyczące mieszkania. Kolejną, istotna kwestią w sprawie – jak podał organ – było ustalenie jaką powierzchnię oraz które pomieszczenia w lokalu mieszkalnym zajmuje A. T. . Powierzchnia lokalu jest kryterium uprawniającym do otrzymania dodatku mieszkaniowego, jak również wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego. W wypadku najmu albo podnajmu części lokalu mieszkalnego za powierzchnię użytkową danego gospodarstwa domowego uważa się powierzchnię zajmowanych pokoi, wynikającą z umowy najmu, albo podnajmu mieszkania, oraz część powierzchni, kuchni, korytarzy i innych pomieszczeń wspólnych znajdujących się w lokalu, odpowiadająca stosunkowi liczby członków gospodarstwa domowego najemcy albo podnajemcy do liczby osób zajmujących cały lokal. Organ podał, że wnioskodawca w dniu [..] r. złożył do sprawy aneks do umowy najmu połowy mieszkania z dnia 1 czerwca 2010 r., nie przedłożył jednak umowy najmu. W aneksie umowy najmu połowy mieszkania znajduje się informacja, które pomieszczenia podlegają najmowi, jednak nie sprecyzowana została kwestia korytarza (w umowie zaznaczono, iż jest on o regulowanej szerokości) a dodatkowo brak jest wskazania powierzchni tych pomieszczeń. Poza tym, istotna jest również liczba osób zajmujących cały lokal mieszkalny. Organ zaznaczył, że na podstawie posiadanych informacji i na podstawie już wcześniej prowadzonych postępowań administracyjnych ilość osób zamieszkałych w danym lokalu mieszkalnym była różnie określana. Aktualnie — jak oświadczył podczas wywiadu środowiskowego A. T. - w lokalu mieszkalnym zamieszkuje sam, wskazując jednocześnie, iż nie wie czy w przyszłości ktoś w nim nie zamieszka. Ponadto, zdaniem organu, we wniosku z dnia [...] r. podana została inna ilość pomieszczeń w tym mieszkaniu, niż w pismach dotyczących wcześniej składanych wniosków o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Podczas wywiadu środowiskowego z dnia [...] r. ustalono, że przedmiotowe mieszkanie składa się z trzech pokoi, a do mieszkania z klatki schodowej wchodzi się bezpośrednio do pokoju - brak jest typowego przedpokoju, co nie zgadza się ze sporządzonym przez A. T. szkicem mieszkania dołączonym w dniu [...] r. do akt sprawy wówczas prowadzonego postępowania administracyjnego. Informacje te były również niezbędne przy prowadzeniu postępowania administracyjnego z wniosku z dnia [...] r. Powyższe potwierdził wywiad środowiskowy przeprowadzony do tej sprawy. Organ I instancji wyjaśnił, że w celu ustalenia stanu prawnego i faktycznego wystąpił do S.M. "[...]" w [...] . między innymi o wskazanie jaki tytuł prawny do zajmowanego lokalu lub jego części i do jakiej powierzchni posiada A. T.. Jednocześnie zwrócił się z prośbą o przekazanie dokumentu na podstawie którego potwierdzono tytuł prawny do części mieszkania, wskazanie powierzchni pomieszczeń wchodzących w skład lokalu mieszkalnego znajdującego się w miejscowości [...] oraz konkretnych pomieszczeń i ich powierzchni na podstawie których została wpisana i potwierdzona powierzchnia tj. 44,08 m2 zajmowana przez wnioskodawcę. W odpowiedzi Spółdzielnia podała, że właścicielem mieszkania [...]Nr jest U. T. Natomiast nie podała jakich pomieszczeń dotyczy powierzchnia 44, 08 m2. Dalej organ wskazał, że w wywiadzie środowiskowym w dniu r. A. T. podał wysokość wydatków ponoszonych na utrzymanie jego jednoosobowego gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, jednak nie wskazał wszystkich konkretnie poniesionych kwot w tym okresie. Określił wydatki na kwotę kilku tysięcy złotych. Do powyższego złożył pisemne oświadczenie, w którym między innymi opisał kwestię sposobu opłat związanych z utrzymaniem mieszkania. Na podstawie oświadczenia organ nie miał możliwości ustalenia, czy wystąpiła rażąca dysproporcja pomiędzy zadeklarowanym dochodem, a poniesionymi wydatkami na mieszkanie. Organ podkreślił, że istotną okolicznością dla rozstrzygnięcia sprawy był brak możliwości ustalenia jaką faktycznie powierzchnię zajmuje A. T. w przedmiotowym lokalu mieszkalnym oraz fakt, iż aktualnie w lokalu mieszkalnym [...] wnioskodawca zamieszkuje sam, a więc - zdaniem organu - zajmuje cały lokal mieszkalny. Organ podsumował w uzasadnieniu, że wobec powyżej wskazanych okoliczności stwierdził, iż A. T nie spełnia wszystkich warunków do otrzymania dodatku mieszkaniowego z uwagi na brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu oraz brak możliwości ustalenia faktycznej powierzchni zajmowanej przez wnioskodawcę. A. T. odwołał się od powyżej decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. numer[...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 71, poz. 734 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. T. od decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [..] r. – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji, na wstępie uzasadnienia, wskazał na ustalenia faktyczne organu I instancji i podkreślił, że zgromadzone dokumenty w sprawie nie pozwalały przyjąć dokładnie jaką powierzchnię normatywną zajmuje wnioskodawca w zamieszkiwanym lokalu, a także jaki jest stan faktyczny pomieszczeń przedmiotowego lokalu. Ponadto, nie można było określić jakich pomieszczeń dotyczy wskazana we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego zajmowana powierzchnia 44, 04 m2. Organ podał również, że wnioskodawca zobowiązał się przed wydaniem decyzji dostarczyć umowę najmu, na podstawie której miał posiadać tytuł prawny dający podstawę do ubiegania się o dodatek. Dokumentu do momentu wydania decyzji nie dostarczono. Organ II instancji podał, że w odwołaniu A. T. podniósł, iż od 2001 r. jest osobą bezdomną, oczekującą na mieszkanie socjalne w Gminie [...] . Zarzucił także błędne ustalenia w przedmiocie określenia osoby posiadającej prawo własności ww. lokalu. Poinformował ponadto, że zajmuje jedynie połowę mieszkania, natomiast do reszty pomieszczeń nie ma potrzeby "wchodzenia". W rozważaniach merytorycznych do decyzji, organ odwoławczy wskazał, że zasadniczą materię przepisów odnoszących się do dodatków mieszkaniowych stanowi ustawa o dodatkach mieszkaniowych. Z treści art. 1 tej ustawy wynika, że reguluje ona zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4 wspomnianej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Zdaniem organu, powyższy przepis obligował organ wydający decyzję w przedmiotowej sprawie do ustalenia na jakiej podstawie wnioskodawca przebywa w zamieszkiwanym lokalu. Poza tym, niezbędnym było prawidłowe ustalenie normatywnej powierzchni użytkowej przypadającej na konkretną liczbę członków gospodarstwa domowego. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ww. ustawy w wypadku najmu lub podnajmu części lokalu mieszkalnego, za powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego lub części tego lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe najemcy albo podnajemcy, uważa się powierzchnię zajmowanych pokoi, wynikającą z umowy najmu lub podnajmu, oraz część powierzchni kuchni, łazienki, korytarzy i innych pomieszczeń wspólnych znajdujących się w tym lokalu, odpowiadającą stosunkowi liczby członków gospodarstwa domowego najemcy albo podnajemcy do liczby osób zajmujących cały lokal. Za powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego zamieszkiwaną przez wynajmującego uważa się powierzchnię pokoi zajmowanych przez gospodarstwo domowe wynajmującego oraz część powierzchni kuchni, łazienki, korytarzy i innych pomieszczeń wspólnych wchodzących w skład tego lokalu, odpowiadającą stosunkowi liczby członków gospodarstwa domowego wynajmującego do liczby osób zajmujących cały lokal. Organ II instancji zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajduje się jedynie aneks do umowy najmu zawartej pomiędzy M.T. a A. T. , z którego jednak nie wynika jakie dokładnie pomieszczenia i o jakiej powierzchni stanowiły przedmiot aneksu. Z kolei wnioskodawca, pomimo zobowiązania się, nie dostarczył organowi podstawowego dokumentu w postaci umowy najmu. Organ I instancji próbował ustalić powyższy fakt, zwracając się o udzielenie stosownych informacji do S.M. "[...] " w [...] . W ocenie organu, brak wiarygodnych dowodów, określających w sposób nie budzący wątpliwości powierzchnię zajmowanych przez wnioskodawcę pomieszczeń winien skutkować odmową przyznania dodatku mieszkaniowego. Odnosząc się do twierdzeń strony, że osoby przeprowadzające wywiad środowiskowy mogły dokonać stosownych pomiarów, organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 7 ust. 3 i 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych upoważnieni pracownicy mogą przeprowadzić wywiad środowiskowy pod kątem oceny, czy występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji o dochodach za ostatnie 3 miesiące, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym, że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe lub czy faktyczna liczba wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą jest mniejsza niż wykazana w deklaracji. Nadto - jak wskazuje treść przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie sposobu przeprowadzania wywiadu środowiskowego, wzoru kwestionariusza wywiadu oraz oświadczenia o stanie majątkowym wnioskodawcy i innych członków gospodarstwa domowego, a także wzoru legitymacji pracownika upoważnionego do przeprowadzenia wywiadu. (Dz. U. Nr 156 poz. 1828) - przedmiotem ustaleń w toku wywiadu środowiskowego nie jest sposób korzystania z pomieszczeń w lokalu ani też wielkość zajmowanej powierzchni mieszkalnej, która wynika z treści zawartych umów (najmu, podnajmu, użyczenia). Inny sposób rozumienia omawianych przepisów mógłby prowadzić do niedopuszczalnych sytuacji np. gdyby na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, iż powierzchnia lokalu zajmowana przez najemcę (podnajemcę, użyczającego) jest inna, niż wynika to z zawartej umowy. W tym miejscu organ powołał się na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 355/09. Powyższą decyzję organu II instancji A. T. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] . W skardze przedstawił swoją sytuację majątkową i życiową oraz wyraził niezadowolenie z pracy Ośrodka Pomocy Społecznej wskazując, że większość jego wniosków z zakresu pomocy społecznej zostało rozpoznanych negatywnie. Ponadto skarżący oświadczył, że jest bezdomny, oczekuje na lokal socjalny, wynajął połowę mieszkania od mamy w zamian za opłacanie czynszu. Część lokalu, którą zajmuje jest odgrodzona szafami, natomiast druga część pozostaje w dyspozycji mamy, albowiem nie ma potrzeby aby korzystał z całego mieszkania, a nadto na takie korzystanie właścicielka nie wyraziła zgody. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje : Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie, w oparciu o art. 134 § 1 Ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak określonej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Sąd uznał, że skarga A. T. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną przyznawania dodatków mieszkaniowych stanowi ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 71, poz. 734 ze. zm.), która reguluje zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach. Z tej ustawy o wynika, iż dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, które spełniają kryteria dochodowe szczegółowo określone w art. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i jednocześnie zajmują lokal o powierzchni ściśle określonej w art. 5 ustawy. Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, dodatek mieszkaniowy przysługuje najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych. Z kolei przepis art. 5 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że w wypadku najmu lub podnajmu części lokalu mieszkalnego za powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego lub części tego lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe najemcy albo podnajemcy uważa się powierzchnię zajmowanych pokoi, wynikającą z umowy najmu lub podnajmu, oraz część powierzchni kuchni, łazienki, korytarzy i innych pomieszczeń wspólnych znajdujących się w tym lokalu, odpowiadającą stosunkowi liczby członków gospodarstwa domowego najemcy albo podnajemcy do liczby osób zajmujących cały lokal. Za powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego zamieszkiwaną przez wynajmującego uważa się powierzchnię pokoi zajmowanych przez gospodarstwo domowe wynajmującego oraz część powierzchni kuchni, łazienki, korytarzy i innych pomieszczeń wspólnych wchodzących w skład tego lokalu, odpowiadającą stosunkowi liczby członków gospodarstwa domowego wynajmującego do liczby osób zajmujących cały lokal. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, wynika, że podstawą odmowy przyznania A. T dodotku mieszkaniowego był brak możliwości prawidłowego ustalenia – na podstawie zebranego materiału dowodowego - normatywnej powierzchni użytkowej lokalu przypadającej na konkretną liczbę członków gospodarstwa domowego. Organy obu instancji wskazały na brak w aktach dokumentu – umowy najmu pomieszczeń w tym lokalu, zawartej między właścicielem mieszkania a wnioskodawcą, a także na brak możliwości ustalenia w postępowaniu faktycznej powierzchni zajmowanej przez wnioskodawcę w tym lokalu. Ponadto, organ I instancji podał, że według uzyskanych informacji właścicielem mieszkania jest Ute T. , nie zaś strona umowy najmu M. T. . Organ I instancji wyraził również wątpliwości co do wysokości wydatków A. T. ponoszonych na utrzymanie jednoosobowego gospodarstwa domowego, które - w ocenie organu - nie zostały prawidłowo sprecyzowane przez stronę, a także w kwestii liczby osób zamieszkujących w tym lokalu. Organ II instancji uznał, że brak wiarygodnych dokumentów w sprawie nie pozwalał na przyznanie stronie dodatku mieszkaniowego. W ocenie Sądu, organy rozpoznające niniejszą sprawę, przyjmując tak ustalony stan faktyczny jako wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy z wniosku skarżącego, naruszyły zasady postępowania administracyjnego. Organy administracji w toku postępowania są bowiem zobowiązane do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Stojąc na straży praworządności podejmują wszelkie kroki do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ winien ustalić za pomocą wszelkich środków dowodowych stan faktyczny sprawy, a następnie dopiero ustalić konsekwencje prawne zaistniałych w sprawie faktów. Analizując podaną wyżej treść art. 5 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i akta sprawy należało uznać, że prawo skarżącego do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy wynika z umowy najmu lokalu w Golenicach 144/2, a podstawą do obliczenia powierzchni normatywnej winna być powierzchnia określona w umowie najmu, a także w aneksie do tej umowy, który stanowi integralną cześć umowy, nie zaś powierzchnia faktycznie zajmowana przez wnioskodawcę. Zdaniem Sądu, w świetle przepisów ustawy, nieuzasadnione było prowadzenie przez organ postępowania w zakresie ustalania powierzchni faktycznie zajmowanych przez skarżącego, sposobu korzystania z nich, jak i ustalania podzielności tegoż lokalu, czy też powierzchni poszczególnych pokoi objętych wnioskiem skarżącego z dnia 31 maja 2010 r. Z aneksu do umowy najmu, który znajduje się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy, wynika wprost, że A. T. wynajął od M T. połowę mieszkania o powierzchni 44,04 m2, co należało uwzględnić po ustaleniu treści umowy najmu. Sąd zauważył, że dokument umowy najmu lokalu w [...] [...] był w dyspozycji organów rozstrzygających wcześniejsze (za inne okresy) wnioski A. T. o dodatek mieszkaniowy. W sprawie II SA/Sz 443/10, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 29 września 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] r. numer[...] , do wniosku o dodatek mieszkaniowy A. T. dołączył kopię umowy z dnia 30 listopada 2009 r. wynajmu mieszkania, sporządzoną pomiędzy M. T. , a wnioskodawcą. Treść umowy określała, jaką część lokalu właściciel przekazał najemcy do zamieszkania: pokój o pow. 27 m2 , kuchnię o pow. 16 m2, wc o pow. 1,045 m2 . Sąd nie znalazł przeszkód co do możliwości skorzystania przez organy z materiału dowodowego zebranego w innych sprawach, dotyczących wcześniejszych wniosków skarżącego o dodatek mieszkaniowy na ten sam lokal mieszkalny. Wskazać również należy, że wbrew ustaleniom organu I instancji, właścicielem mieszkania nr[...] w [...] [...] jest M. T. . Kwestia umowy darowizny tego lokalu na rzecz Ute T. została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r., sygn. akt I C 321/01 – co również wynikało z akt administracyjnych sprawy II SA/Sz 443/10. Sąd zwrócił także uwagę, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji, powołując się na informację z wcześniej prowadzonych postępowań administracyjnych, stwierdził, że liczba osób zajmujących cały ww. lokal mieszkalny jest zmienna. Natomiast w dalszej części uzasadnienia organ uznał, że skoro skarżący oświadczył podczas wywiadu środowiskowego, iż zajmuje lokal sam, to należało przyjąć, że zajmuje cały lokal. Nie można zgodzić się z powyższym wnioskiem organu, albowiem jak już Sąd wyjaśniał, stosownie do powoływanych przepisów, przy ustalaniu dodatku mieszkaniowego miarodajna jest treść umowy najmu danego lokalu lub jego części. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem m.in. art. 7, 77 § 1, 8, 107 § 1 i 3 Kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego o przyznanie dodatku mieszkaniowego za wskazany okres, organy administracji po zebraniu całokształtu materiału dowodowego i wnikliwej analizie stanu faktycznego sprawy, wydadzą orzeczenie z uwzględnieniem powyższych rozważań. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeł jak w pkt I sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 Ppsa.