I OSK 957/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Leszek Leszczyński sędzia del. WSA Iwona Kosińska Protokolant asystent sędziego Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Edukacji Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1827/09 w sprawie ze skargi M. Ł. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1827/09, po rozpoznaniu skargi M. L. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...]w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Podlaskiego Kuratora Oświaty z dnia [...] listopada 2007 r., Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną: Minister Edukacji Narodowej powołaną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 9b ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M.L. od decyzji Podlaskiego Kuratora Oświaty z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], odmawiającej nadania jej stopnia nauczyciela dyplomowanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że M.L. – nauczycielka przyrody w Szkole Podstawowej nr [...] w L., złożyła w dniu 22 października 2007 r. wniosek do Podlaskiego Kuratora Oświaty o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego, zaś ww. organ decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., wydaną na podstawie art. 9b ust. 3 i 6 Karty Nauczyciela, odmówił zainteresowanej nadania stopnia awansu zawodowego z uwagi na niespełnienie przez nią wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9b ust. 1 powołanej ustawy. Minister Edukacji Narodowej wskazał, że zgodnie z art. 9b ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a-3 ustawy – Karta Nauczyciela, warunkiem nadania nauczycielowi mianowanemu stopnia nauczyciela dyplomowanego jest posiadanie wymaganych kwalifikacji, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela oraz uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej, natomiast niespełnienie ww. warunków uzasadnia wydanie przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny decyzji odmawiającej nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego, stosownie do art. 9b ust. 6 w związku z art. 9b ust. 1 i 9b ust. 4 pkt 3 powołanej ustawy. Organ podniósł, że M.L. legitymuje się dyplomem ukończenia wyższych studiów magisterskich na kierunku pedagogiki wczesnoszkolnej, wydanym w dniu 5 maja 1998 r. przez Uniwersytet w B. oraz świadectwem ukończenia studiów podyplomowych kwalifikacyjnych w zakresie nauczania blokowego przedmiotu zintegrowanego przyrody, wydanym w dniu 12 lutego 2005 r. przez Niepaństwową Wyższą Szkołę Pedagogiczną w B. Ponadto w okresie odbywania stażu, tj. od 1 września 2004 r. do 31 maja 2007 r. była zatrudniona w szkole podstawowej na stanowisku nauczyciela przyrody w wymiarze 9 godzin tygodniowo, w dacie wydania stosownego zaświadczenia, tj. 18 października 2007 r. Minister Edukacji Narodowej stwierdził, że zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 155, poz. 1288 ze zm.), kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole podstawowej posiada m.in. osoba, która legitymuje się dyplomem ukończenia: – studiów magisterskich na kierunku innym niż nauczany przedmiot lub rodzaj prowadzonych zajęć, która ponadto posiada przygotowanie pedagogiczne i ukończyła studia podyplomowe z zakresu nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć, – studiów magisterskich na kierunku innym niż nauczany przedmiot lub rodzaj prowadzonych zajęć albo dyplomem ukończenia studiów wyższych zawodowych na kierunku (specjalności) innym niż nauczany przedmiot lub rodzaj prowadzonych zajęć, która ponadto posiada przygotowanie pedagogiczne i ukończyła studia podyplomowe lub kurs kwalifikacyjny z zakresu nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć. W ocenie organu nie można uznać studiów podyplomowych w zakresie nauczania blokowego przedmiotu zintegrowanego przyrody, ukończonych przez wnioskodawczynię w 2005 r., za studia podyplomowe nadające kwalifikacje do nauczania przyrody. Zgodnie bowiem z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 września 2004 r. w sprawie standardów kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 207, poz. 2110), program studiów podyplomowych powinien zapewnić przygotowanie merytoryczne absolwentów studiów wyższych zawodowych lub studiów magisterskich o kierunku innym niż nauczany przedmiot (rodzaj prowadzonych zajęć) zgodnie z zakresem podstawy kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół, a ponadto obejmować zajęcia z metodyki nauczania danego przedmiotu. Natomiast z analizy wykazu przedmiotów realizowanych na studiach podyplomowych ukończonych przez M. L. wynika, iż na metodykę nauczania przyrody w zakresie treści i umiejętności biologicznych, fizycznych, geograficznych i chemicznych, przeznaczono 45 godzin zajęć teoretycznych i 110 godzin zajęć praktycznych, co powoduje, że nie można uznać zakresu i wymiaru tych zajęć za wystarczające przygotowanie merytoryczne do nauczania przedmiotu przyroda. Zdaniem organu nie można uznać, iż program studiów podyplomowych umożliwiał uzyskanie wiedzy i umiejętności odpowiednich do nauczania przyrody. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M.L. domagając się jej zmiany i nadania jej stopnia nauczyciela dyplomowanego przez Ministra Edukacji Narodowej. Minister Edukacji Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając obydwie wydane w sprawie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wskazał, że zgodnie z przepisem art. 9 b ust. 1 pkt 3 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a-3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.) warunkiem nadania nauczycielowi mianowanemu stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego jest posiadanie wymaganych kwalifikacji, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela oraz uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej, po dokonaniu analizy dorobku zawodowego nauczyciela i przeprowadzonej rozmowie. Podniósł, że w sprawie sporna jest kwestia kwalifikacji skarżącej do zajmowania stanowiska nauczyciela przyrody i stwierdził, że w stosunku do skarżącej zastosowanie miał pkt 3 § 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 155, poz. 1288 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego, gdyż ukończyła studia magisterskie na kierunku innym niż nauczany przedmiot lub rodzaj prowadzonych zajęć (pedagogika wczesnoszkolna), z racji ukończonych studiów magisterskich posiadała przygotowanie pedagogiczne, a nadto ukończyła studia podyplomowe z zakresu nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć (trzysemestralne studia podyplomowe kwalifikacyjne z zakresu nauczania blokowego przedmiotu zintegrowanego przyrody). W ocenie Sądu niezrozumiałe jest w tej sytuacji stanowisko organu, wyrażające się w kwestionowaniu ukończonych przez skarżącą studiów podyplomowych nadających kwalifikacje do nauczania przyrody. Organ powołał się w tym zakresie na rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 września 2004 r. w sprawie standardów kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 207, poz. 2110), zgodnie z którym program studiów podyplomowych powinien zapewnić przygotowanie merytoryczne absolwentów studiów wyższych zawodowych lub studiów magisterskich w kierunku innym niż nauczany przedmiot (rodzaj prowadzonych zajęć) zgodnie z zakresem podstawy kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół, a ponadto obejmować zajęcia z metodyki nauczania danego przedmiotu. Natomiast z analizy wykazu przedmiotów realizowanych na studiach podyplomowych ukończonych przez M. L. wynika, że na metodykę nauczania przyrody w zakresie treści i umiejętności biologicznych, fizycznych, geograficznych i chemicznych, przeznaczono 45 godzin zajęć teoretycznych i 120 godzin zajęć praktycznych, co nie pozwala na uznanie, iż zapewnia to wystarczające przygotowanie merytoryczne do nauczania przedmiotu przyroda. Sąd zauważył, że ani ustawa – Karta Nauczyciela, ani przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenie szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli, nie określają jaki wymiar zajęć na studiach podyplomowych z poszczególnych przedmiotów można uznać za wystarczające przygotowanie merytoryczne do nauczania danego przedmiotu. Kwestii tej nie reguluje również powołane przez organ rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 września 2004 r. w sprawie standardów kształcenia nauczycieli, które określa jedynie, że w trakcie studiów są realizowane zajęcia z zakresu dydaktyki przedmiotowej (zajęć), a studia są prowadzone w wymiarze co najmniej 350 godzin i trwają co najmniej trzy semestry. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, brak było podstaw do przyjęcia, iż M.L. nie spełniła wymagań kwalifikacyjnych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego bez dokładnego wyjaśnienia powodów takiego stanowiska organu. Minister Edukacji Narodowej i Sportu dopiero w odpowiedzi na skargę powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lutego 2002 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz. U. Nr 51, poz. 458 ze zm.), jednakże przedstawiona argumentacja nie może rzutować na ocenę zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji nieuprawnione było zastosowanie przez organy przepisu art. 9b ust. 6 w związku z art. 9b ust. 1 i 9b ust. 4 pkt 3 ustawy – Karta Nauczyciela, stanowiącego podstawę do odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien dokładnie ustalić stan faktyczny i w oparciu o dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów ponownie zbadać kwalifikacje skarżącej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Edukacji Narodowej, zaskarżając w całości powyższy wyrok i zarzucając: I. naruszenie prawa materialnego, a to przepisu § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 155, poz. 1288 ze zm.), poprzez błędną wykładnię, tj. uznanie, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że M.L. nie spełniła wymagań kwalifikacyjnych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego, i w związku z tym uznanie, że organ przepisy art. 9b ust. 6 w związku z art. 9b ust. 1 i 9b ust. 4 pkt 3 ustawy Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r., Nr 118, poz. 1112 ze zm.) zastosował w sposób nieuprawniony, podczas gdy wykładnia systemowa nakazuje dokonać interpretacji przepisu § 4 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 23 września 2003 r. w sprawie standardów kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 170, poz. 1655) oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 września 2004 r. w sprawie standardów kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 207, poz. 2110) oraz w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lutego 2002 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz. U. Nr 51, poz. 458 ze zm.). II. naruszenie przepisów postępowania, a to przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w związku z przepisami art. art. 7, 77 § 1, art. 80, 107 § 3 K.p.a. poprzez uwzględnienie skargi, pomimo że postępowanie administracyjne nie było dotknięte żadną z wad, która mogłaby mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. poprzez przyjęcie, iż organ nie przestrzegał zasady dochodzenia do prawdy materialnej, tj. nie ustalił w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy (art. 7 K.p.a.), 2. poprzez przyjęcie, iż organ w sposób niewyczerpujący zebrał, rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), 3. przez przyjęcie, że organ nie uzasadnił rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami określonymi w tymże przepisie, tj. nie ustalił dokładnie stanu faktycznego sprawy (art. 107 § 3 K.p.a.). Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. M.L. w odpowiedzi na skargę kasacyjną zakwestionowała stanowisko organów i stwierdziła, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest słuszny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wobec tego, że Minister Edukacji Narodowej, kwestionując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2009 r. podniósł zarzuty oparte na obu podstawach wskazanych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej kolejności należało rozpoznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ tej ustawy w związku z art. 7, art. 77 § 1 art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uwzględnienie skargi, pomimo że postępowanie administracyjne nie było dotknięte żadną wad, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Dopiero bowiem wówczas, gdy stan faktyczny sprawy jest niewątpliwy, możliwa jest ocena zarzutów materialnoprawnych. Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że okoliczności faktyczne sprawy nie zostały dostatecznie wyjaśnione, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zostały także przedstawione w wyczerpujący i przekonujący sposób motywy dotyczące podstawy prawnej rozstrzygnięcia. M.L. – nauczycielka przyrody w Szkole Podstawowej Nr [...] w Ł. ukończyła wyższe studia magisterskie na kierunku pedagogika w zakresie pedagogiki wczesnoszkolnej oraz trzysemestralne podyplomowe studia kwalifikacyjne w zakresie nauczania blokowego przedmiotu zintegrowanego przyrody. W dacie złożenia przez skarżącą wniosku o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego (przyjęta w postępowaniu administracyjnym data, na którą dokonywana jest ocena spełnienia wymagań kwalifikacyjnych), kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole podstawowej posiadała m.in. osoba, która legitymowała się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na kierunku innym niż nauczany przedmiot lub rodzaj prowadzonych zajęć, która ponadto posiadała przygotowanie pedagogiczne i ukończyła studia podyplomowe z zakresu nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć (§ 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli – Dz. U. Nr 155, poz. 1288 ze zm.). Odmawiając w powyższej sytuacji nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego stwierdzono, że ukończonych przez wnioskodawczynię studiów podyplomowych nie można uznać za nadające kwalifikacje do nauczania przyrody. Wskazano w tym względzie na rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 września 2004 r. w sprawie standardów kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 207, poz. 2110) i stwierdzono, że analiza wykazu przedmiotów realizowanych na studiach podyplomowych ukończonych przez skarżącą powoduje, że nie można uznać zakresu i wymiaru tych zajęć za wystarczające przygotowanie merytoryczne do nauczania przedmiotu przyroda. Uchylając zaskarżoną decyzję i stwierdzając, że organ nie wyjaśnił dokładnie powodów powyższego stanowiska, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że ani ustawa – Karta Nauczyciela ani przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli (...), a także przepisy powołanego przez organ rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 września 2004 r. w sprawie standardów kształcenia nauczycieli nie określają jaki wymiar zajęć na studiach podyplomowych z poszczególnych przedmiotów można uznać za wystarczające przygotowanie merytoryczne do nauczania danego przedmiotu. Ponadto Sąd podniósł, że dopiero w odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej i Sportu powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lutego 2002 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz. U. Nr 51, poz. 458 ze zm.), jednakże argumentacja ta nie może rzutować na ocenę zaskarżonej decyzji. Podzielając powyższe stanowisko zauważyć dodatkowo należy, że zgodnie z § 2 powołanego przez organ rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 września 2004 r. w sprawie standardów kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 207, poz. 2110) standardy kształcenia nauczycieli, o których mowa w § 1, dotyczą studiów i studiów podyplomowych rozpoczynających się od roku akademickiego 2004/2005. Natomiast do studiów wyższych zawodowych, uzupełniających studiów magisterskich, jednolitych studiów magisterskich oraz studiów podyplomowych w specjalizacji nauczycielskiej, rozpoczętych w roku akademickim 2003/2004, mogą być stosowane dotychczasowe wymagania w zakresie standardów kształcenia nauczycieli. Skoro M.L. w dniu 12 lutego 2005 r. uzyskała świadectwo ukończenia trzysemestralnych studiów podyplomowych, to odwołanie się w decyzji do powołanego rozporządzenia jest nieuzasadnione. Rozważania w tym względzie winny być poprzedzone ustaleniem podstawowej kwestii – daty rozpoczęcia studiów podyplomowych, które ukończyła skarżąca, dopiero bowiem wówczas można stwierdzić z jakiej daty rozporządzenie dotyczące standardów kształcenia nauczycieli ma w sprawie zastosowanie. Skarżąca przedstawiła świadectwo ukończenia trzysemestralnych studiów podyplomowych kwalifikacyjnych w zakresie nauczania blokowego przedmiotu zintegrowanego przyrody, wydane 12 lutego 2005 r. przez Niepaństwową Wyższą Szkołę Pedagogiczną w B. Podważając w postępowaniu kwalifikacyjnym powyższe świadectwo nie przedstawiono w decyzji przekonującej argumentacji na jakiej podstawie prawnej i w odwołaniu do jakich regulacji podustawowych dokonano weryfikacji tego dokumentu i odmówiono nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Uzupełnienie motywacji prawnej w odpowiedzi na skargę, a następnie jej znaczące rozbudowanie w skardze kasacyjnej, z oczywistych względów nie mogło podważyć dokonanej w zaskarżonym wyroku oceny pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Dodać trzeba, że znajdująca się w aktach postępowania administracyjnego korespondencja Uczelni z Ministerstwem dotycząca planu, programu kształcenia i charakteru studiów podyplomowych, do treści której odwoływała się skarżąca wymagała odpowiedniego ustosunkowania się przez organ w celu przekonującego wyjaśnienia motywów podjętej w sprawie decyzji. Wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i lit. c/ P.p.s.a. nie wskazał jakie konkretne przepisy postępowania, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy zostały przez organ odwoławczy naruszone, to powyższe rozważania pozwalają stwierdzić, że doszło w sprawie do tego rodzaju naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. Słusznie w tej sytuacji uznano, że nieuprawnione było zastosowanie przepisu art. 9b ust. 6 w związku z art. 9b ust. 1 i art. 9b ust. 4 pkt 3 ustawy – Karta Nauczyciela jako podstawy do odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela. Takie rozstrzygnięcie, bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i przedstawienia szczegółowych motywów dotyczących podstawy faktycznej i prawnej decyzji uznać należało za przedwczesne. Wobec powyższego nie mógł być skuteczny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli poprzez jego błędną wykładnię. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając, że niezrozumiałe jest stanowisko organu wyrażające się w kwestionowaniu ukończonych przez skarżącą studiów podyplomowych nadających kwalifikacje do nauczania przyrody zauważył jedynie, że powołanie w decyzji rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 września 2004 r. w sprawie standardów kształcenia nauczycieli nie wyjaśnia powodów przyjęcia przez organ, iż M.L. nie spełniła wymagań kwalifikacyjnych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego i nie dokonywał we własnym zakresie wykładni przepisu § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.