VII SAB/Wa 150/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Ministra Infrastruktury postanawia: odrzucić skargę. W dniu 7 września 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga Z. R. na bezczynność Ministra Infrastruktury w sprawie nieuwzględnienia jego żądania udostępnienia dowodu z egzaminu praktycznego na prawo jazdy z placu manewrowego z dnia 14 lipca 2009 r. w postaci dysku DVD z zarejestrowanym obrazem i dźwiękiem. Skargę złożono na działania Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w T. prowadzącego egzaminy państwowe na prawo jazdy. W skardze skarżący, wskazał przepis art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że pismo z dnia 22 marca 2010 r. zakwalifikowano jako skargę w rozumieniu rozdziału 2 działu VIII k.p.a. Minister wyjaśnił, że w pierwszej kolejności zbadał właściwość organu do rozpatrzenia skargi. Stwierdził, że Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w T. jest innym organem administracji rządowej, w rozumieniu art. 229 pkt 7 k.p.a. Zauważył, że w przypadku takich organów właściwy do rozpatrzenia skargi jest organ sprawujący bezpośredni nadzór. Wskazał, że zgodnie z art. 112 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nadzór nad egzaminami państwowymi na prawo jazdy sprawuje właściwy miejscowo marszałek województwa. Mając na względzie powyższe Minister podał, że w dniu 20 kwietnia 2010 r. przekazał skargę Z. R. do rozpatrzenia Marszałkowi Województwa [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Ministra Infrastruktury z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres ten został określony w art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. W myśl § 3 cyt. przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Należy podkreślić, iż kontrolna działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. Oznacza to, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim powinność określonego zachowania się organu wobec żądania strony, kontrola sądu sprowadza się zaś do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności zakresu administracji publicznej ( por. wyrok WSA z dnia 5 maja 2006 r. VI SAB/Wa 1/06, Lex nr 276779, wyrok WSA z dnia 9 grudnia 2005 r. VI SAB/Wa 24/05, Lex nr 190899, wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., I SAB 90/98 LEX nr 48016). Wobec powyższego, istotą sprawy jest ustalenie, czy na organie Ministrze Infrastruktury ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, lub postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, lub też rozstrzygającego sprawę co do istoty, albo wydania innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Żaden zaś z wyżej wymienionych przypadków nie zachodzi w kontrowanej sprawie. W niniejszej sprawie Z. R. domaga się od Ministra Infrastruktury podjęcia czynności w odniesieniu do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w T., żądając udostępnienia dowodu z egzaminu praktycznego na prawo jazdy z placu manewrowego z dnia 14 lipca 2009 r. w postaci dysku z zarejestrowanym obrazem i dźwiękiem. Należy wskazać, że zgodnie z treścią zgodnie z art. 112 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nadzór nad egzaminami państwowymi na prawo jazdy, w tym przypadku sprawuje Marszałek Województwa [...], któremu Minister przekazał skargę Z. R. do rozpatrzenia. Jak zaś wynika z akt sprawy Urząd Marszałkowski pismem z dnia 25 maja 2010 r. poinformował skarżącego o trybie i sposobie uzyskania dostępu do zarejestrowanego przebiegu egzaminu. Z pisma wynika również informacja, że do tego właśnie organu należy kierować dalsze ewentualnie wnioski w sprawie (k-25). Reasumując stwierdzić należy, że Minister Infrastruktury nie miał obowiązku wydania któregokolwiek z aktów administracyjnych opisanych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. nie ma zatem podstaw do zarzucenia mu bezczynności w sprawie. W świetle powyższego uznano, że skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a , a zatem jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wskutek powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.