I OSK 305/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt VII SAB/Wa 150/10 o odrzuceniu skargi Z. R. na bezczynność Ministra Infrastruktury postanawia: oddalić skargę kasacyjną W dniu 7 września 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga Z. R. na bezczynność Ministra Infrastruktury w sprawie nieuwzględnienia jego żądania udostępnienia dowodu z egzaminu praktycznego na prawo jazdy z placu manewrowego z dnia 14 lipca 2009 r. w postaci dysku DVD z zarejestrowanym obrazem i dźwiękiem. Skargę złożono na działania Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w T. prowadzącego egzaminy państwowe na prawo jazdy. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że pismo z dnia 22 marca 2010 r. zakwalifikowano jako skargę w rozumieniu rozdziału 2 działu VIII k.p.a. Minister podał, że w dniu 20 kwietnia 2010 r. przekazał skargę Z. R. do rozpatrzenia Marszałkowi Województwa Kujawsko-Pomorskiego. Postanowieniem z dnia 26 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. R. Jak wskazał Sąd, istotą sprawy jest ustalenie, czy na organie Ministrze Infrastruktury ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, lub postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, lub też rozstrzygającego sprawę co do istoty, albo wydania innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Żaden zaś z wyżej wymienionych przypadków nie zachodzi w kontrowanej sprawie. Reasumując Sąd stwierdził, że Minister Infrastruktury nie miał obowiązku wydania któregokolwiek z aktów administracyjnych opisanych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. nie ma zatem podstaw do zarzucenia mu bezczynności w sprawie. W świetle powyższego uznano, że skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a , a zatem jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Od powyższego postanowienie Z. R. wniósł skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - art. 231 k.p.a. oraz naruszenie przepisów postępowania - art. 58 § 1 pkt 6 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 wyżej wymienionej ustawy wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, ze art. 231 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazuje, iż organ, który otrzymał skargę a jest organem niewłaściwym, obowiązany jest do jej niezwłocznego przekazania organowi właściwemu. Przy czym termin "niezwłocznie" interpretowany jest w doktrynie jako termin nie przekraczający 7 dni. W przedmiotowej sprawie od otrzymania skargi z dnia 22 marca 2010 r. do przekazania wedle właściwości w dniu 20 kwietnia 2010 r. upłynęło znacznie więcej czasu niż wskazane 7 dni, co spowodowało niesłuszne i zbyteczne przedłużenie całego postępowania z oczywistą szkodą dla skarżącego, którego słuszny interes został w ten sposób naruszony. Niesłusznie w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia wskazuje się, iż na Ministrze Infrastruktury nie ciążył żaden obowiązek "wydania w sprawie decyzji administracyjnej lub postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, lub też rozstrzygającego sprawę co do istoty albo wydania innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jak wynika z akt sprawy przedmiotem skargi jest zarzut nieuwzględnienia przez Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w T. żądania wydania płyty DVD. Mając na uwadze tak sformułowany przedmiot skargi Minister Infrastruktury zakwalifikował ją jako skargę w rozumieniu art. 227 k.p.a. co skutkowało przekazaniem jej Marszałkowi Województwa Kujawsko-pomorskiego, który sprawuje nadzór nad egzaminami na prawo jazdy. Trafnie zatem zauważył Sąd I instancji, że w sprawie niniejszej organ nie miał obowiązku wydania jednego z aktów administracyjnych przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1 -4 p.p.s.a., czym innym było natomiast przekazanie skargi do organu właściwego. Ocena zaś prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Tym samym skarżący nie mógł skutecznie zarzucić bezczynności a skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. tak jak orzekł Sąd w zaskarżonym postanowieniu z dnia 26 listopada 2010 r. Odnosząc się do argumentów podniesionych w skardze kasacyjnej należy ponadto zauważyć, że jak wynika z treści skargi Z. R. jej przedmiotem była działalność Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w T. a nie zarzucana w skardze kasacyjnej bezczynność Ministra Infrastruktury w zakresie przekazania skargi do organu właściwego, co nie pozostaje w bezpośrednim związku z przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.