II SA/Po 492/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2010r. sprawy ze skargi L. K. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania; oddala skargę /-/ T.Świstak /-/ E. Brychcy /-/ B.Drzazga Postanowieniem z dnia [...] 2010 r. Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 123 i art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta miasta K. z dnia [...] 2010 r. W uzasadnieniu podano, że po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] 2010 r. znak [...] Prezydent miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Państwu A. i M. F. pozwolenia rozbudowę budynku mieszkalno-handlowego w poziomie piwnic i parteru w obszarze podwórza (I etap zadania) na terenie położonym w K. przy G. (obr. [...], dz. nr ewid. [...], kategoria obiektu: XIII i XVII). W dniu 7 kwietnia 2010 r. do organu I instancji wpłynęło odwołanie Wspólnoty Mieszkaniowej w K. przy G. oraz I. K., A. C., L. K., M. G. i A. W., reprezentowanych przez pełnomocnika, adwokata Z. K. Pismem z dnia 8 kwietnia 2010 r. organ I instancji poinformował pełnomocnika inwestora o złożonym odwołaniu, informując jednocześnie, iż wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. W dniu 9 kwietnia 2010 r. pełnomocnik inwestorów, radca prawny T. B. zapoznał się z dokumentacja zgromadzoną w sprawie. Ponadto zwrócił się do organu I instancji o wydanie potwierdzonej kserokopii koperty wraz z kserokopią odwołania, pełnomocnika, adwokata Z. K. W dniu 13 kwietnia 2010 r. do organu I instancji, wpłynęła do wiadomości skarga pełnomocnika inwestora, skierowana do Dyrektora Centrum Poczty, Oddział Rejonowy w K. o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy terminem nadania przesyłki zawierającej odwołanie, a jej wpływem do Prezydenta Miasta K. W dniu 26 kwietnia 2010 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Poczty Polskiej wyjaśniające powyższą wątpliwość, w którym poinformowano, że "w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, iż przesyłka zwykła (zawierająca odwołanie sygnowane przez adwokata Z. K.) potwierdzona odciskiem datownika o cechach *AF* z datą 17 marca 2010 r. faktycznie została nadana w Urzędzie Pocztowym K., czyli została wprowadzona do obiegu pocztowego dopiero w dniu 2 kwietnia 2010r." Wyjaśniając motywy prawne wydanego postanowienia wskazano ,że zgodnie z art. 57 § 5 k.p.a., termin do złożenia odwołania "uważa się za zachowany jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego (...). O dacie wniesienia odwołania w drodze zwykłej przesyłki pocztowej (z czym mamy do czynienia w omawianym przypadku) decyduje data stempla pocztowego na kopercie zawierającej przesyłkę. Jak wynika z dokumentacji dowodowej decyzja Prezydenta Miasta K. została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Wspólnoty Mieszkaniowej G., adwokatowi Z. K. w dniu 3 marca 2010 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy). Wobec powyższego, czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 17 marca 2010 r. Biorąc pod uwagę treść pisma operatora publicznego, Poczty Polskiej z dnia 26 kwietnia 2010 r. organ uznał iż odwołanie zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 2 kwietnia 2010 r., a nie 17 marca, jak wskazywałaby na to data stempla pocztowego. Tym samym uznano iż zostało ono wprowadzone do obiegu pocztowego - zgodnie z oświadczeniem operatora - po upływie 16 dni od końca terminu określonego na złożenie odwołania. Jak wynika z powyższego, ustawowy termin, na złożenie odwołania, wynikający wprost z normy art. 57 § 5 k.p.a. nie został dochowany. Zgodnie z przepisami prawa uchybienie ustawowego terminu przeznaczonego na skuteczne dokonanie czynności, złożenia odwołania, powoduje jego bezskuteczność, czego następstwem jest ostateczność decyzji. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, iż odwołanie zostało złożone po ustawowym terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a. o czym orzekł w sentencji postanowienia. Na powyższe postanowienie skargę do sądu złożył w imieniu L. Kąk. jej pełnomocnik legitymujący się prawidłowym pełnomocnictwem adw. Z. K., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Wojewodzie do dalszego prowadzenia przy uwzględnieniu kosztów. W uzasadnieniu skargi podano ,że doszło do złożenia odwołania po terminie. Dalej napisano, że inną rzeczą jest czy faktycznie autor skargi był pełnomocnikiem odwołującej. Wskazano ,że sprawa toczyła się przed organami administracyjnymi, następnie przekazano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdzie autor skargi składał ponowne pełnomocnictwo. Następnie po uchyleniu decyzji przez Sąd administracyjny pełnomocnik nie składał ponownego pełnomocnictwa w związku z czym autor skargi uznaje, że takie pełnomocnictwo winno być złożone, a skoro nie zostało złożone, to wszelkie pisma i decyzje od organu administracji winny być kierowane osobiści do strony. Wskazano, że redakcja przepisu art. 40 § 2 kpa nie pozbawia praw strony w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoja dotychczasową argumentację. Uczestnicy postępowania A. i M. F. działając w sprawie przez fachowego pełnomocnika wnieśli o oddalenie skargi. W treści pisma procesowego zawierającego uzasadnienie swojego stanowiska wskazano, że w toku całego postępowania administracyjnego pełnomocnik L. K. reprezentował ją na wszystkich etapach postępowania, w jej imieniu składał pisma i oświadczenia jak również spóźnione odwołanie. Cytując całą treść przepisu art. 40 kpa wskazano, że przepis ten oznacza, że w każdej sytuacji gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to wszelkie pisma doręcza się pełnomocnikowi. Doręczenie jakiegokolwiek pisma stronie wywołuje tylko skutki informacyjne. Dla poparcie prezentowanego stanowiska wskazano na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. II OSK 944/08 i postanowienie Sąd Najwyższego z 9 września 1993 r. III ARN 45/93. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw jak również brak przesłanek, które pozwoliłyby na wzruszenie zaskarżonej decyzji z urzędu. Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz.1269) kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej jest dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi oraz trafności ich wykładni. Zaskarżony akt administracyjny może być wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzje jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt.1 lit. a i c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc powyższe ogólne uwagi do realiów niniejszej sprawy należy dojść do przekonania, że żadna z przesłanek pozwalających na wzruszenie zaskarżonego aktu nie występuje. Zgodnie z przepisem art. 32 kpa strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W realiach niniejszej sprawy L. K. razem z innymi uczestnikami postępowania administracyjnego udzieliła pełnomocnictwa do reprezentowania jej fachowemu pełnomocnikowi – adwokatowi. Pisemne pełnomocnictwo znajduje się w aktach administracyjnych (k. 36 akt administracyjnych). Nie ma żadnych przesłanek aby negować prawidłowość udzielonego pełnomocnictwa. Ustanowiony pełnomocnik działał w imieniu swojej mandantki w toku całego postępowania. Nie ma znaczenia jak twierdzi autor skargi, że po uchyleniu decyzji administracyjnej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na skutek wyroku z dnia 24 września 2008 r. wydanego w sprawie II SA/Po 369/08 dla skutecznego jego działania przed organami administracyjnymi winno być złożone ponowne, nowe pełnomocnictwo. Po uchylającym wyroku sądowym sprawa wróciła ponownie do organów administracyjnych, a ponieważ pełnomocnictwo nie zostało odwołane jest nadal ważne ze wszystkimi tego konsekwencjami. Innym zagadnieniem jest ,że przed sądem pełnomocnik musiał mieć umocowanie do reprezentowania skarżącej. Zakres umocowania pełnomocnika przed sądem administracyjnym reguluje ustawa z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270) natomiast zakres umocowania w toku postępowania administracyjnego reguluje kodeks postępowania administracyjnego. Trafne jest stanowisko Wojewody wskazujące, że organ administracji publicznej jest obowiązany doręczać pisma pełnomocnikowi strony, o którego ustanowieniu został powiadomiony. W uzasadnieniu postanowienia SN z dnia 9 września 1993 r., III ARN 45/93, OSNCP 1994, nr 5, poz. 112, stwierdzono, że przepis art. 40 § 2 kpa "nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w k.p.a. zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, w tym orzeczeń (decyzji, postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie". Przepis art. 40 § 2 kpa nie zakazuje doręczeń pod adresem strony, która ustanowiła pełnomocnika, lecz jedynie nakazuje doręczanie pism temu pełnomocnikowi. Oznacza to, że w sytuacji, gdy pismo zostało jednocześnie doręczone stronie i jej pełnomocnikowi, doręczenie pisma pełnomocnikowi jest prawnie skuteczne, natomiast strona została w ten sposób jedynie poinformowana o treści pisma. Jednoczesne doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi wywołuje jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi". W sytuacji gdy niekwestionowana jest okoliczność skutecznego doręczenia odpisu decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnikowi w dniu 3.marca 2010 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych k. 138 akt administracyjnych) to czternastodniowy termin do wniesienia odwołania minął wraz z upływem 17 marca 2010 r. Skoro w rzeczywistości jak ustalił organ odwołanie na poczcie nadano w dniu 2 kwietnia 2010 r. prawidłowo stwierdzono, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Reasumując zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie niekwestionowanych okoliczności przy zastosowaniu obowiązujących przepisów. W tym stanie faktycznym Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi. /-/ T.Świstak /-/E.Brychcy /-/B.Drzazga