II SO/Kr 18/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz WSA Jacek Bursa Protokolant Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r. sprawy z wniosku E.Z. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta Rabka Zdrój postanawia I. wymierzyć Burmistrzowi Miasta Rabka Zdrój grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych); II. zasądzić od Burmistrza Miasta Rabka – Zdrój na rzecz E.Z. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. E.Z. złożył [....] sierpnia 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta R. , wskazując, że Burmistrz nie przekazał WSA w Krakowie jego skargi oraz akt sprawy z odpowiedzią na skargę. Wnioskodawca wskazał, że [....] lipca 2010r. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o co wystąpił [....] kwietnia 2010r. Zarzucił, że Burmistrz naruszył ustawowy termin przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz podniósł, że sytuacja tego rodzaju nie zdarzyła się po raz pierwszy, gdyż w sprawie o sygn. akt II SO/Kr 22/09 Burmistrz również naruszył ustawowe terminy przekazania skargi, lecz WSA w Krakowie nie wymierzył grzywny, ponieważ opóźnienie było niewielkie i zdarzyło się temu organowi po raz pierwszy. Zdaniem wnioskodawcy takie orzeczenie stanowiło zachętę dla Burmistrza do dalszego naruszania terminu przekazywania skargi sądowi. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Miasta R. wniósł o odrzucenie wniosku, podnosząc, że przepisy regulujące terminy przekazywania sądowi skarg zawarte w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mają zastosowania do spraw, w których organy odmówiły udzielenia informacji publicznej i dlatego do rozpoznania przedmiotowego wniosku nie jest właściwy sąd administracyjny. Ponadto wskazano, że organ wywiązał się z obowiązku przekazania akt sądowi [....] sierpnia 2010r., a więc w terminie 33 dni od jej wniesienia. Zdaniem organu osiemnastodniowe uchybienie terminowi było spowodowane bardzo dużą ilością pism składanych przez wnioskodawcę i osoby z nim współpracujące oraz okresem urlopowym. W piśmie z [....] 2010r. E.Z. podtrzymał żądanie wymierzenia Burmistrzowi grzywny, wskazując, że dopiero złożenie przez niego wniosku do WSA w Krakowie zmotywowało Burmistrza do przekazania skargi. Podał też, że przed WSA w Krakowie toczy się postępowanie o sygn. akt II SO/Kr 19/10, w którym również rozpatrywana jest skarga na nieterminowe przekazywanie skarg do sądu przez Burmistrza Miasta R. W piśmie z [....] września 2010r. E.Z. podał, że Burmistrz nie zastosował się także do obowiązku udzielenia mu informacji publicznej nałożonego wyrokiem z dnia 19 października 2009r. sygn. akt II sygn. akt II SO/Kr 18/10 SAB/Kr 63/09, a po uchyleniu tego wyroku przez NSA i złożeniu ponownego wniosku kolejna skarga na bezczynność Burmistrza została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Kr 105/10. Okoliczności te zostały ponownie przedstawione przez wnioskodawcę w piśmie z dnia [....] listopada 2010r. Na rozprawie w dni 30 listopada E.Z. wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny. Zgodnie z art. 55 § 1 ppsa w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ppsa sąd, na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa. Przepis art. 54 § 2 ppsa nakłada na organ obowiązek przekazania sądowi skargi wraz odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Natomiast art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, póz. 1198 ze zm.) stanowi, że w sprawach skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Wskazana regulacja stanowi przepis szczególny w stosunku do ogólnego unormowania w art. 54 § 2 ppsa, zakreślający inny, krótszy termin do wykonania obowiązku ciążącego na organie. Na wstępie należy wyjaśnić, że żądanie odrzucenia skargi podniesione w odpowiedzi na wniosek jest bezzasadne. Przepis art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do sygn. akt II SO/Kr 18/10 informacji publicznej modyfikuje jedynie termin na przekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych, nie wpływając na zakres obowiązków określonych w art 54 § 2 ppsa i dlatego sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania niniejszego wniosku o wymierzenie grzywny. Wskazać trzeba, że w doktrynie istnieje rozbieżność, czy wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 ppsa ma na celu wyłącznie przymuszenie organu do przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi, czy ma też charakter represyjny. Według pierwszego z poglądów wymierzenie grzywny służy dyscyplinowaniu organów i w takiej sytuacji przyjąć należy, że przekazanie sądowi skargi po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 ppsa oraz po złożeniu wniosku przez skarżącego o wymierzenie temu organowi grzywny, jednak przed podjęciem przez ten sąd postanowienia powoduje, że postępowanie o wymierzenie grzywny staje się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Wolters Kluwer, Zakamycze 2006, wydanie II, s. 145; podobnie J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2006, wydanie 2, s. 166 i n.). Z kolei według drugiej koncepcji, wyłączną materialnoprawną przesłanką wymierzenia organowi grzywny jest niewypełnienie przez niego obowiązków określonych w art. 54 § 2 ppsa w terminie przewidzianym w tym przepisie (T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 259). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę przychyla się do drugiej z wyżej wskazanych koncepcji. Przemawia za tym literalna wykładnia art. 55 § 1 ppsa oraz cel regulacji, który ma nie tylko zapobiegać przetrzymywaniu skargi, ale też mobilizować organ do jej terminowego przekazywania do Sądu. Przy rozstrzygnięciu wniosku Sąd obowiązany jest wziąć pod rozwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny, organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarga E.Z. na bezczynność Burmistrza Miasta R. w udostępnieniu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2010r. wpłynęła do organu 14 lipca 2010r., sygn. akt II SO/Kr 18/10 zaś przekazanie skargi do WSA w Krakowie nastąpiło 16 sierpnia 2010r. Okoliczności te znajdują potwierdzenie w twierdzeniach E.Z. , pełnomocnika organu, jak również w aktach sprawy. Zatem Burmistrz wykonał nałożony na niego obowiązek po 33 dniach, czyli z osiemnastodniowym opóźnieniem. Niewątpliwie spełniona została więc przesłanka wymierzenia organowi grzywny określona w art. 55 § 1 ppsa w związku z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przekroczenie terminu nie było jednak znaczne i dlatego sam fakt jego zaistnienia nie mógłby stanowić podstawy do wymierzenia grzywny bez wzięcia pod uwagę całokształtu okoliczności. W ocenie Sądu istotne znaczenia ma to, że Burmistrz Miasta [....] nie po raz pierwszy przekazał skargę i akta sprawy z opóźnieniem. Sąd ustalił bowiem na podstawie znajdujących się w jego dyspozycji akt sądowych, że opóźnienie takie miało także miejsce w dwóch innych postępowaniach sądowych, a mianowicie: - II SO/Kr 22/09 - postanowieniem z 29 września 2009r. odmówiono wymierzenia grzywny za przekazanie akt z dziewięciodniowym opóźnieniem, uzasadniając to tym, że organ dopuścił się opóźnienia po raz pierwszy; - II SO/Kr 19/10 - postanowieniem z 28 września 2010r. wymierzono grzywnę w wysokości 100 zł za jednodniowe opóźnienie w przekazaniu akt. Te okoliczności należało wziąć pod uwagę przy rozstrzyganiu w niniejszej sprawie. Skoro bowiem grzywna za nieterminowe przekazanie akt ma charakter dyscyplinujące - represyjny, to Sąd nie może zignorować faktu, że konkretny organ w sposób powtarzający się narusza termin przekazania skargi. Burmistrz Miasta R. po raz kolejny nie dochował tego terminu i można uznać, że w/w orzeczenie z 29 września 2009r. o odmowie wymierzenia grzywny pomimo uchybienia terminowi nie tylko nie sprawiło, że Burmistrz zaczął przekazywać akta terminowo, lecz stanowiło dla organu wskazówkę, że termin ten może być naruszany bez reakcji ze strony sądu. Dlatego też w niniejszej sprawie przy bezspornym osiemnastodniowym opóźnieniu należało wymierzyć Burmistrzowi grzywnę 500 zł, która w ocenie Sądu odpowiada skali opóźnienia. Ponieważ wniosek o wymierzenie grzywny został złożony w 2010r. do ustalenia wysokości grzywny należało zastosować przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2009r. ogłoszone obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 9 lutego 201 Or. (M. P. Nr 7, póz. 67). Stosownie do tego sygn. akt II SO/Kr 18/10 obwieszczenia przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2009r. wyniosło 3.102,96 zł. Zatem wysokość wymierzonej grzywny mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 ppsa. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie l sentencji na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 ppsa. Skoro zaś wniosek o wymierzenie organowi grzywny został uwzględniony, na podstawie art. 200 ppsa zasądzono na rzecz E.Z. kwotę odpowiadającą uiszczonemu przez niego wpisowi.