III SA/Kr 880/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Grażyna Danielec Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010 r. sprawy ze skarg Wojewody, Ł. Z., G. G., S. K., M. W., J. W., Z. K., I. Ż., J. K., A. K., M. P. na § 3 ust. 2 pkt 1 lit a, b, c, § 3 ust. 2 pkt 3 lit. b, § 3 ust. 3 pkt 2 lit. b i c Statutu stanowiącego załącznik do uchwały Rady Miasta z dnia 17 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nadania Statutu dla Osiedla [...] I. stwierdza nieważność § 3 ust. 2 pkt 1 lit a, b, c, § 3 ust. 2 pkt 3 lit. b, § 3 ust. 3 pkt 2 lit. b i c Statutu stanowiącego załącznik do uchwały Rady Miasta z dnia 17 grudnia 2008 r. nr [...] II. zasądza od Rady Miasta na rzecz skarżących: J. K., A. K., M. P. kwotę 1020,- ( jeden tysiąc dwadzieścia złotych) M. W., J. W., Z. K., I. Ż. kwotę 1277,- ( jeden tysiąc dwieście siedemdziesiąt siedem złotych), S. K. kwotę 557,- ( pięćset pięćdziesiąt siedem złotych), G. G. kwotę 540,- (pięćset czterdzieści złotych), Ł. Z. kwotę 557,- (pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. wyroku WSA w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2010r. W dniu 17 grudnia 2008r. Rada Miasta podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie nadania statutu dla Osiedla Uzdrowisko [...]. Została ona podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 41 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. nr 167, poz. 1399 z późn. zm.). Kolejnymi pismami Rada Miasta została wezwana do usunięcia naruszenia interesu prawnego przez: Ł. Z. (pismo z dnia 4 czerwca 2009r.), S. K. (pismo z dnia 23 lipca 2009r.), G. G. (pismo z dnia 12 sierpnia 2009r.) oraz M. W., J. W., Z. K. i I. Ż. (pismo z dnia 2 września 2009r.) – reprezentowanych przez radcę prawnego S. K. Odrębnymi pismami z dnia 18 września 2009r. M. P., A. K. i J. K., reprezentowani przez radcę prawną J. S. – S., wezwali Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa dokonanego przez tę uchwałę. Rada Miasta nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwania. Ze skarg S. K. i G. G. wynika natomiast, że odpowiednio w dniu 1 i 11 września 2009r. otrzymali oni jedynie stanowisko Prezydenta Miasta o charakterze informacyjnym, w którym wdano się w polemikę z argumentami zaprezentowanymi w wezwaniach. Również pełnomocnikowi M. P., A. K. i J. K. Rada Miasta przesłała pismo Prezydenta Miasta z dnia 13 października 2009r. zawierające jego stanowisko w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie Rada Miasta zastrzegła, iż nie jest to jej stanowisko, a pismo ma jedynie charakter informacyjny. Pismem z dnia 6 lipca 2009r. Wojewoda wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 17 grudnia 2008r. Nr [...] w sprawie nadania statutu dla Osiedla Uzdrowiska [...] domagając się stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej § 3 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, c, pkt 3 lit. b oraz ust. 3 pkt 2 lit. b i c statutu. W ocenie organu nadzoru podejmując przedmiotową uchwałę Rada Miasta w sposób istotny naruszyła przepis art. 41 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 38 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. nr 167, poz. 1399 z późn. zm.) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 marca 2006r. w sprawie wzorcowego statutu uzdrowiska i wzorcowego statutu obszaru ochrony uzdrowiskowej (Dz. U. nr 56, poz. 396). Zdaniem Wojewody treść statutu winna uwzględniać w szczególności postanowienia art. 41 ust. 2 w/w ustawy, w tym m.in. w zakresie w jakim przepis ów wskazuje na konieczność unormowania w statucie tak: zasięgu stref ochronnych, jak i m.in. określenia czynności zabronionych w poszczególnych strefach ochronnych, przy czym określenie czynności zabronionych w poszczególnych strefach ochronnych winno nastąpić z uwzględnieniem normy ujętej w art. 38 ustawy oraz treści § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 marca 2006r. W art. 38 ustawy ustawodawca wyraźnie przewidział zamknięty katalog czynności zabronionych w poszczególnych strefach ochronnych uzdrowiska. Analiza w/w przepisu ustawy w zestawieniu z przepisem zawartym w art. 41 ust. 2, w ocenie strony skarżącej prowadzi do wniosku, iż określając poszczególne strefy ochronne w ramach danego statutu uzdrowiska rada gminy winna do każdej ze stref (oznaczonych literami "A", "B", "C") przyporządkować czynności uznane przez ustawodawcę za zabronione w konkretnej strefie. Potwierdza to również treść rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wzorcowego statutu uzdrowiska i wzorcowego statutu obszaru ochrony uzdrowiskowej, w §3 sprecyzowano bowiem dokładnie materię, która winna znaleźć się w takim statucie, wskazując na konieczność przyporządkowania konkretnych czynności zabronionych do poszczególnych stref ochronnych wydzielonych na obszarze danego uzdrowiska. Przy czym te konkretne "statutowe" czynności zabronione winny się mieścić w katalogu czynności zabronionych określonych ustawowo w art. 38 ustawy oraz przy jednoczesnym respektowaniu przepisów rozporządzenia. A zatem w ocenie organu nadzoru podstawą do wprowadzenia zakazów w poszczególnych strefach jest wyłącznie norma ujęta w art. 41 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 38 ustawy, a wprowadzenie innych zakazów, niż określone w art. 38 ustawy jest niedopuszczalne. Z tego powodu w ocenie strony skarżącej za sprzeczne z w/w przepisami prawa uznać należy podjęcie przez radę gminy uchwały, w której treści dopuszcza się wprowadzenie dodatkowych czynności zabronionych nie przewidzianych przepisami ustawy, jak również wprowadzenie w ramach "strefy mniejszej ochrony" (np. strefy ochronnej "B" lub "C") czynności zabronionych przewidzianych dla "strefy wzmocnionej ochrony" (np. strefy ochronnej "A"). Z tego powodu Wojewoda zakwestionował zgodność z prawem § 3 ust. 2 statutu Osiedla Uzdrowisko [...] przewidującego, iż w celu zapewnienia prawidłowej działalności lecznictwa uzdrowiskowego, w granicach stref "A", "B", "C" ustala się inne niż wymienione w art. 38 ustawy czynności zabronione w zakresie ochrony przed hałasem (§ 3 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, c statutu) oraz zakaz lokalizacji budownictwa wielorodzinnego (§ 3 ust. 2 pkt 3 lit. b statutu), jak również § 3 ust. 3 pkt 2 lit. b i c statutu dotyczący zakazu lokalizacji obiektów budowlanych (z wyłączeniem liniowych) oraz obiektów budowlanych wyposażonych w szamba. Skargi na uchwałę Rady Miasta z dnia 17 grudnia 2008r. Nr [...] w sprawie nadania statutu dla Osiedla Uzdrowiska [...] wnieśli również – reprezentowani przez pełnomocnika – Ł. Z. (pismo z dnia 31 lipca 2009r.), S. K. (pismo z dnia 21 września 2009r.), G. G. (pismo z dnia 21 września 2009r.) oraz M. W., J. W., Z. K. i I. Ż. (pismo z dnia 12 października 2009r.), domagając się stwierdzenia jej nieważności. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych – poprzez nieuprawnione rozszerzenie na strefy "B" i "C" zakazów przewidzianych jedynie dla strefy "A" oraz art. 140 Kodeksu cywilnego – poprzez nieuprawnione ograniczenie właścicieli w możliwości korzystania ze swoich nieruchomości. W uzasadnieniu skarg podniesiono, że uchwalenie statutu uzdrowiska co do zasady nie narusza prawa własności, jeśli zakazy określone w statucie mieszczą się w granicach wynikających z cytowanej ustawy. Przekroczenie tych granic, a w konsekwencji ograniczenie praw obywateli bez podstawy prawnej, jest naruszeniem interesu prawnego jednostki mającego swoje źródło w prawie materialnym. Ograniczenia nie mogą być na właściciela nieruchomości nakładane dowolnie, ponieważ doprowadziłoby to do powstania sprzeczności z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności, wyrażoną w art. 64 ust. 1 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zdaniem skarżących Rada Miasta wydając zaskarżoną uchwałę, nie rozważyła możliwości zastosowania regulacji, która w sposób mniej dotkliwy, a przede wszystkim zgodny z ustawą o lecznictwie uzdrowiskowym, ingerowałaby w sferę uprawnień właścicieli nieruchomości położonych na obszarze objętym tą uchwałą. Rada Miasta nie miała uprawnień do rozszerzania katalogu zakazów określonych w art. 38 ust. 1 ustawy o lecznictwie na wszystkie strefy. Ustawa ściśle określa rozkład zakazów w poszczególnych strefach ochronnych oraz ich wzajemny stosunek, nie dając organom gminy możliwości ich modyfikacji. Pismem z dnia 18 listopada 2009r. M. P., A. K. i J. K., reprezentowani przez pełnomocnika, również wnieśli skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 17 grudnia 2008r. Nr [...] w sprawie nadania statutu dla Osiedla Uzdrowisko [...], domagając się stwierdzenia jej niezgodności z prawem. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 2 in fine w związku z art. 38 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2005r. nr 167, poz. 1399 z późn. zm.), poprzez wprowadzenie zakazów niedopuszczalnych, wykraczających poza katalog przewidziany normą art. 38 powołanej ustawy. Skarżący zarzucili też naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez wprowadzenie ograniczenia prawa własności, w postaci faktycznego zakazu zabudowy nieruchomości położonych w strefie "C", mocą uchwały Rady Miasta, będącej aktem niższej rangi niż ustawa oraz art. 94 Konstytucji RP poprzez uchwalenie aktu prawa miejscowego wykraczającego poza ustawową delegację. W ocenie skarżących, został także naruszony art. 32 Konstytucji RP, poprzez doprowadzenie do nierównego traktowania właścicieli nieruchomości położonych w strefie "C", w sytuacji braku przesłanki uzasadniającej takie nierówne traktowanie. Ponadto skarżący podnieśli, że zaskarżona uchwała narusza art. 61 ust. 1 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, który wyłącza zastosowanie zakazu lokalizacji budownictwa jednorodzinnego w strefie "A" wobec osób, które uzyskały prawo do nieruchomości przed dniem wejścia w życie ustawy, poprzez jego nie zastosowanie. Ostatni zarzut dotyczył naruszenia art. 34 ust. 1 w/w ustawy poprzez rozszerzenie terenu uzdrowiska o obszar, który nie spełnia wymogów koniecznych dla nadania statusu uzdrowiska. Skarżący wyjaśnili, iż są właścicielami niezabudowanych nieruchomości gruntowych, oznaczonych jako działki o numerach ewidencyjnych [...], [...] oraz [...] obręb [...], położonych na terenie objętym zgodnie ze statutem Osiedla Uzdrowisko [...] strefą ochronną "C", określonym jako obszar potencjalnego zagrożenia jakości wód leczniczych. Zdaniem skarżących, wprowadzone mocą zaskarżonej uchwały zakazy w obrębie strefy "C", obowiązujące również na terenie należących do nich nieruchomości, powodują poważne uszczuplenie ich uprawnień właścicielskich. W związku z tym posiadają interes prawny uprawniający do podjęcia działań mających na celu usunięcie z obrotu prawnego przedmiotowej uchwały lub też stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa. Zdaniem skarżących, wprowadzenie w statucie uzdrowiska zakazów nie mieszczących się w katalogu sformułowanym w art. 38 w/w ustawy jest niedopuszczalne wobec jednoznacznie brzmiącej treści powyższej normy, która w sposób zupełny określa zakazy, jakie mogą zostać wprowadzone w poszczególnych strefach przez radę gminy. Przemawia za tym także zasada ogólna ścisłego interpretowania zakazów oraz zasada wynikająca z normy art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zasada ultima ratio ograniczeń praw i wolności konstytucyjnych, w tym prawa do ochrony własności), a także treść § 3 wzorcowego statutu uzdrowiska. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przytoczyli także treść art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Ich zdaniem, ustawodawca nie przewidział możliwości wprowadzania ograniczeń prawa własności mocą aktów rangi podustawowej. Tym samym zakazy niemieszczące się w ramach art. 38 ust. 2 cyt. ustawy i nie będące konkretyzacją ograniczeń w tym przepisie wymienionych nie mogą być wprowadzane do statutu uzdrowiska mocą uchwały rady gminy. W odpowiedziach na skargi Wojewody, Ł. Z., S. K., G. G. oraz M. W., J. W., Z. K., I. Ż., M. P., A. K. i J. K. Rada Miasta wniosła o ich oddalenie. Odpowiadając na zarzuty skarżących Rada Miasta wyjaśniła, iż zgodnie z art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. nr 167, poz. 1399 z późn. zm.), w dniu 27 września 2006r. Rada Miasta nadała Osiedlu Uzdrowisko [...] tymczasowy statut, opracowany w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 marca 2006r. w sprawie wzorcowego statutu uzdrowiska i wzorcowego statutu obszaru ochrony uzdrowiskowej (Dz. U. nr 56, poz. 396). Zgodnie z art. 40 ust. 1 i ust. 3 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, Minister Zdrowia w drodze Decyzji Nr 8 z dnia 23 października 2008r. potwierdził możliwość prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego na obszarze uznanym za Uzdrowisko [...], czyli na terenie Osiedla Uzdrowisko [...]. Ponieważ do wszystkich miejscowości mających status uzdrowiska, wpisanych do rejestru Ministra Zdrowia, w których decyzją Ministra Zdrowia została potwierdzona możliwość prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego (na podstawie operatu uzdrowiskowego) nie stosuje się art. 42 ust. 1 i 2 w związku z art. 41 ust. 3 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym (przepis ten stosuje się wyłącznie do nowopowstałych uzdrowisk), po uprawomocnieniu się powyższej decyzji, Rada Miasta miała uprawnienie do uchwalenia statutu dla Osiedla Uzdrowisko [...] , który zastąpił statut tymczasowy Uzdrowiska [...]. Rada Miasta podniosła, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, statut uzdrowiska określa strefy ochronne, o których mowa w art. 38 ust. 1 tej ustawy wraz z określeniem koniecznych do zachowania obszarów biologicznie czynnych oraz określeniem "czynności zabronionych w poszczególnych strefach ochronnych". Powyższe jest także zgodne z § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 marca 2006r. w sprawie wzorcowego statutu uzdrowiska i wzorcowego statutu obszaru ochrony uzdrowiskowej (Dz. U. nr 56, poz. 396), wprowadzającego wzorcowy statut uzdrowiska. Przepis art. 38 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym określa jedynie w sposób ogólny zakresy zabronionych działalności w poszczególnych strefach ochronnych. Natomiast art. 41 ust. 2 pkt 2 tej ustawy dopuszcza określenie czynności zabronionych, które nie mieszczą się w dyspozycji art. 38 ustawy. Wobec powyższego, zdaniem Rady Miasta należy uznać, że w celu zachowania obszarów biologicznie czynnych oraz statusu uzdrowiska dla Osiedla Uzdrowisko [...], konieczne jest spełnienie wymogów prawnych wynikających z przepisów powszechnie obowiązującego prawa wyznaczających zasady gospodarowania mieniem komunalnym, a w szczególności: ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. nr 25, poz. 150 z późn. zm.), ustawy z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005r. nr 228, poz. 1947 z późn. zm.) i ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Zdaniem Rady Miasta, gdyby przyjąć za zasadne stanowisko prezentowane przez strony skarżące, wówczas ustawodawca ograniczyłby treść art. 41 ust. 2 pkt 2 wyłącznie do odesłania do pełnego brzmienia art. 38 ustawy. Natomiast z uwagi na fakt, iż ustawodawca nie dokonał takiego ograniczenia, a jedynie wskazał w art. 38 ust. 1 oraz rozwinął treść art. 41 ust. 2 pkt 2 o możliwość określenia czynności zabronionych w poszczególnych strefach ochronnych nienależących do katalogu wskazanego w art. 38 jako zamkniętego, takie zdefiniowanie czynności zabronionych należy uznać za dopuszczalne. Katalog zabronionych czynności określony w art. 38 ustawy nie ma charakteru bezwzględnie wiążącego przy określaniu czynności zabronionych w poszczególnych strefach, w przeciwnym razie ustalenia statutu w tym zakresie byłyby jedynie zbędnym powtórzeniem przepisów ustawowych. Z literalnej wykładni zwrotu "określenie czynności zabronionych" wynika, że rada gminy ma delegację do podjęcia pewnego rozstrzygnięcia ("ustalenia", "określenia" tych czynności), oczywiście nie dowolnego, lecz dokonanego w oparciu o dane z operatu uzdrowiskowego. Organ powołał się też na § 3 wzorcowego statutu uzdrowiska, który określa, jakie elementy powinien zawierać statut i jest to określenie czynności zabronionych w strefach ochronnych. Zdaniem Rady Miasta, gdyby w tym punkcie statutu miały się znaleźć wyłącznie czynności wskazane w art. 38 ust. 1 omawianej ustawy, wzorcowy statut powinien "przepisywać" w tym zakresie treść ustawy. Tymczasem wzorcowy statut nie wymienia w ogóle czynności zabronionych i przy użyciu wielokropków wskazuje, że poszczególne czynności zabronione mogą się różnić w poszczególnych uzdrowiskach. Ponadto Rada Miasta stwierdziła, że zakaz lokalizacji zabudowy wielorodzinnej (§ 3 ust. 2 pkt 3 lit. b Statutu) wynika, poza wymaganiem określonym w art. 38 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, również z konieczności utrzymania spójności dokumentów przyjmowanych przez Radę Miasta – po potwierdzeniu statusu uzdrowiska występuje obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy musi być zgodny ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta", przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2003r. Rada Miasta wskazała, że według tego Studium obszar "Osiedla Uzdrowisko [...]" znajduje się częściowo w wyodrębnionej kategorii terenów o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności "MN", częściowo w terenach otwartych (w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna), a częściowo w terenach zieleni publicznej, w systemie parków rzecznych. Studium nie przewiduje na terenie Uzdrowiska zabudowy wielorodzinnej. Rada Miasta stwierdziła także, że wbrew twierdzeniu strony skarżącej statut Osiedla [...] nie zakazuje zabudowy nieruchomości (lokalizacji obiektów budowlanych) na całym obszarze Osiedla bez ich włączenia do kanalizacji sanitarnej i sieci wodociągowej (§ 3 ust. 3 pkt 2 lit. b i c statutu). Zakaz "lokalizacji obiektów budowlanych" (z wyłączeniem liniowych) dotyczy wyłącznie niewielkiego fragmentu strefy "C" ochrony uzdrowiskowej, tj. obszaru zasilania zbiornika wód leczniczych i wynika z przepisów odrębnych, a dotyczących ochrony złoża, zgodnie z przepisami powołanej ustawy z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze. Jest to również zakaz czasowy – do czasu "uzbrojenia" terenu w kanalizację sanitarną i sieć wodociągową, albowiem Gmina Miejska podejmuje działania w tym kierunku. Na zlecenie Biura Infrastruktury Miasta Urzędu Miasta jest opracowywany "Program tworzenia i ulepszania infrastruktury komunalnej dla Osiedla [...]". Jednym z priorytetów w zakresie ulepszania infrastruktury jest ochrona wód leczniczych. Szczególny nacisk położony został na objęcie całego obszaru systemem kanalizacji sanitarnej i opadowej. Rada Miasta podkreśliła również, że ustalenie zasad ochrony wód leczniczych uznane zostało za jedno z głównych zadań w obowiązującym, wskazanym wyżej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta. Nieodpowiednie zagospodarowanie terenu występowania złoża, w sposób nie uwzględniający istniejącej budowy geologicznej i warunków hydrogeologicznych, może doprowadzić do przedostawania się zanieczyszczeń do górotworu, jak również do zubożenia zasobów złoża wód leczniczych Uzdrowiska. Uzasadnienia dla wprowadzonych ograniczeń, formułowanych w statucie według zasad określonych dla ustalania stref ochrony pośredniej ujęć wód w art. 54 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005r. nr 239, poz. 2019 z późn. zm.), dostarcza analiza uwarunkowań oraz zalecenia i wnioski wynikające z "Dokumentacji hydrogeologicznej ustalającej zasoby eksploatacyjne wód leczniczych ujęcia "[...]" i "[...]'"', przyjętej bez zastrzeżeń zawiadomieniem Ministra Środowiska znak: [...] z 21 września 2005r., na podstawie przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005r. nr 228, poz. 1947 z późn. zm.) oraz "Dokumentacji hydrogeologicznej obszarów alimentacji złoża wód leczniczych "[...]", P.G. S.A., K., maj 1997r. Z kolei odnośnie obostrzeń dotyczących ochrony przed hałasem Rada Miasta wyjaśniła, iż mają one na celu zachowanie warunków dla prowadzenia prawidłowego lecznictwa uzdrowiskowego poprzez zapewnienie spokoju kuracjuszom, a także turystom, którzy mogą przebywać (zakwaterowanie rozumiane jako nocleg i wyżywienie) oraz korzystać z walorów Uzdrowiska (leczenie uzdrowiskowe, zajęcia rekreacyjne i sportowe) na całym jego terenie (a więc także poza strefą ,A"). W odpowiedzi na skargę M. P., A. K. i J. K. Rada Miasta dodatkowo stwierdziła, że postanowienia statutu nie naruszają art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten przewiduje, że własność może być ograniczona w drodze ustawy. Przewidziane w statucie ograniczenia zostały wprowadzone na podstawie w/w ustaw, tj. ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Czynności zabronione dotyczą wyłącznie rejonów wymagających szczególnej ochrony, a wyznaczonych w dokumentacji hydrogeologicznej przyjętej bez zastrzeżeń zawiadomieniem Ministra Środowiska z dnia 21 września 2005r., stanowiącej Załącznik Nr 8 do statutu. Zdaniem Rady Miasta, postanowienia statutu nie naruszają również art. 94 Konstytucji RP, ponieważ organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w artykułach od 163 do 172 Konstytucji RP ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze ich działania. Rada Miasta wskazała przy tym, że na mocy art. 166 Konstytucji RP zadania publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej są wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadania własne. A zatem, w ocenie Rady Miasta, postanowienia statutu są zgodne z przepisami prawa. Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił połączyć niniejszą sprawę ze skargi Wojewody ze sprawami ze skarg Ł. Z. (sygn. akt III SA/Kr 915/09), G. G. (sygn. akt III SA/Kr 1047/09), S. K. (sygn. akt III SA/Kr 1048/09), M. W., J. W., Z. K. i I. Ż. (sygn. akt III SA/Kr 1098/09) do wspólnego rozpoznania i orzekania pod sygnaturą III SA/Kr 880/09. Odpowiadając na pytanie Sądu pełnomocnik Wojewody wyjaśnił, iż przedmiotem skargi są wyłącznie § 3 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, c, § 3 ust. 2 pkt 3 lit. b oraz § 3 ust. 3 pkt 2 lit. b i c statutu. Również pełnomocnik pozostałych skarżących oświadczył, że przedmiotem ich skarg są tylko w/w przepisy statutu. Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił połączyć niniejszą sprawę ze sprawą ze skargi J. K., A. K. i M. P. (sygn. akt III SA/Kr 1234/09) do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Pełnomocnik J. K., A. K. i M. P. oświadczył, iż przedmiotem skargi są § 3 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, c, § 3 ust. 2 pkt 3 lit. b oraz § 3 ust. 3 pkt 2 lit. b i c statutu. Wyjaśnił również, iż wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w wymienionych częściach, gdyż jest to akt prawa miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), oraz art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrolę Sądu w niniejszej sprawie zainicjowały skargi: Wojewody jako organu nadzoru nad samorządem gminnym (skarga wniesiona w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, tekst jedn. Dz. U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm., zwana dalej u.s.g.) oraz Ł. Z., S. K., G. G., M. W., J. W., Z. K., I. Ż., M. P., A. K. i J. K., wniesione w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Dokonując oceny dopuszczalności skarg złożonych na podstawie art. 101 u.s.g., Sąd uznał, że zostały one wniesione w wymaganym terminie, z zachowaniem poprzedzających ich wniesienie wymogów proceduralnych w postaci wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz pochodzą od podmiotów mających legitymację skargową w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., przyjmując za zasadne w tej ostatniej kwestii argumenty powoływane przez skarżących, których interes prawny jako właścicieli nieruchomości położonych na terenie uzdrowiska został naruszony zaskarżonym aktem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2009r., II OSK 205/09). Spełnione zostały także warunki dopuszczalności w niniejszej sprawie skargi Wojewody jako organu nadzoru. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była zgodność z prawem objętej powyższymi skargami części uchwały Rady Miasta z dnia 17 grudnia 2008r., Nr [...] , w sprawie nadania statutu dla Osiedla Uzdrowiska [...], to jest § 3 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, c, pkt 3 lit. b oraz ust. 3 pkt 2 lit. b i c Statutu, stanowiącego załącznik do przedmiotowej uchwały. W niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej części uchwały wymagała uprzedniego rozstrzygnięcia charakteru prawnego tej uchwały, czyli statutu uzdrowiska. Stanowienie aktów prawa miejscowego, będących źródłami prawa powszechnie obowiązującego wymienionymi w rozdziale 3 Konstytucji, wymaga każdorazowego wyraźnego upoważnienia ustawowego (art. 94 Konstytucji RP). Art. 40 ust. 1 u.s.g. przewiduje, że "Na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy". Upoważnienie do stanowienia aktów prawa miejscowego może wynikać zatem z powołanej ustawy o samorządzie gminnym (art. 40 ust. 2 i 3) lub z przepisów ustaw szczególnych. Zdaniem Sądu takie upoważnienie do stanowienia aktu prawa miejscowego zawarte w ustawie szczególnej stanowi art. 41 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz.U. Nr 167, poz. 1399 ze zm., zwana dalej ustawą o lecznictwie uzdrowiskowym). Przepis ten przewiduje, że "Rada gminy, po uzyskaniu decyzji, o której mowa w art. 40 ust. 2, uchwala, na podstawie operatu uzdrowiskowego, statut uzdrowiska lub statut obszaru ochrony uzdrowiskowej, z zastrzeżeniem ust. 3". Żaden z przepisów tej ustawy nie przewiduje wprawdzie expressis verbis, że statut uzdrowiska jest aktem prawa miejscowego, nie oznacza to jednak, że statut takiego charakteru nie ma. Do wyjątków zresztą należą regulacje normatywne, które stanowią wyraźnie o charakterze prawnym aktu (np. art. 14 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., przewidujący wyraźnie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego). Wobec braku ustawowej regulacji wyraźnie wskazującej na charakter prawny statutu uzdrowiska, dla ustalenia czy stanowi on akt prawa miejscowego niezbędne jest dokonanie oceny przedmiotu regulacji statutowej oraz charakteru zawartych w nim norm. Art. 41 ust. 2 cyt. ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym normuje przedmiot regulacji statutowej, przewidując, że "Statut uzdrowiska lub statut ochrony uzdrowiskowej zawiera w szczególności: 1) nazwę uzdrowiska lub nazwę obszaru ochrony uzdrowiskowej i jego granice, 2) określenie stref ochronnych, o których mowa w art. 38 ust. 1, wraz z określeniem koniecznych do zachowania obszarów biologicznie czynnych, oraz określenie czynności zabronionych w poszczególnych strefach ochronnych (...)". Przepis ten, normując przedmiot regulacji statutu uzdrowiska, stanowi zatem o określeniu czynności zabronionych w poszczególnych strefach ochronnych. Przyznanie radzie gminy kompetencji do określenia czynności zabronionych w strefach ochronnych oznacza, że ustawowa regulacja zakazów w art. 38 ust. 1 nie wyłącza regulacji statutowej. Rolą statutu danego uzdrowiska jest dokonanie indywidualizacji zakazów w zależności od indywidualnych uwarunkowań danego uzdrowiska (art. 39 i art. 40 powołanej ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym). Indywidualne uwarunkowania uzdrowiska mają zatem znaczenie dla określenia zakazów obowiązujących w poszczególnych strefach ochronnych i o ich zakresie rozstrzyga rada gminy uchwalając statut uzdrowiska. Należy zatem uznać, że statut nie ogranicza się jedynie do wyznaczenia przestrzennego poszczególnych stref uzdrowiska, a moc zakazów dotyczących poszczególnych stref uzdrowiska nie wynika wyłącznie z art. 38 ust. 1 tej ustawy, lecz z regulacji statutowej opartej na w/w przepisach ustawy (por. wyrok NSA z 10 lipca 2008r., II OSK 807/07). Przedmiotem regulacji zawartej w statucie uzdrowiska jest więc ustanowienie abstrakcyjnie określonych nakazów lub zakazów adresowanych do generalnie określonych adresatów będących podmiotami zewnętrznymi wobec administracji, akt ten spełnia zatem warunki pozwalające na zakwalifikowanie go jako aktu prawa miejscowego. W ocenie Sądu za zasadne uznać należy podniesione w złożonych w niniejszej sprawie skargach zarzuty dotyczące niezgodności z prawem wymienionych powyżej przepisów zaskarżonej uchwały, skargi zasługują zatem na uwzględnienie. Zdaniem Sądu zaskarżona część uchwały wydana została z naruszeniem art. 41 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 38 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 marca 2006r. w sprawie wzorcowego statutu uzdrowiska i wzorcowego statutu obszaru ochrony uzdrowiskowej (Dz. U. nr 56, poz. 396). Trafny jest zdaniem Sądu zarzut, że zawarte w § 3 ust. 2 i 3 statutu, czynności zabronione nie mieszczą się w katalogu przewidzianym normą art. 38 cyt. ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. Zgodnie z obowiązującymi przepisami rada gminy uprawniona jest do uchwalenia statutu uzdrowiska z tym jednakże zastrzeżeniem, iż treść statutu, wskazana w art. 41 ust. 2 ustawy, uwzględniać musi pozostałe przepisy ustawy, co oznacza między innymi, że określenie czynności zabronionych w poszczególnych strefach ochronnych winno nastąpić z uwzględnieniem normy zawartej w art. 38 ustawy oraz treści § 3 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 marca 2006r. W art. 38 ustawy wyraźnie przewidziano zamknięty katalog czynności zabronionych w poszczególnych strefach ochronnych uzdrowiska. Analiza w/w przepisu ustawy w zestawieniu z przepisem art. 41 ust. 2 prowadzi do wniosku, iż określając poszczególne strefy ochronne w ramach danego statutu uzdrowiska rada gminy winna do każdej ze stref (oznaczonych literami "A", "B", "C") przyporządkować czynności uznane przez ustawodawcę za zabronione w konkretnej strefie. Przepis art. 41 ust 2 ustawy należy zatem interpretować w ten sposób, że wskazuje on na konieczność przyporządkowania konkretnych czynności zabronionych do poszczególnych stref ochronnych wydzielonych na obszarze danego uzdrowiska. Przy czym te konkretne "statutowe" czynności zabronione winny się mieścić w katalogu czynności zabronionych określonych ustawowo w art. 38 ustawy. W ocenie Sądu nieprawidłowy jest zatem sposób interpretowania ustawy zastosowany przez Radę Miasta, że użyte w art. 41 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym sformułowanie "w szczególności" oznacza uprawnienie rady do formułowania w statucie uzdrowiska innych ograniczeń dla poszczególnych stref niż przewidziane w ustawie. Tak interpretacja jest bowiem sprzeczna z istotą kompetencji organu gminy do tworzenia statutu jako aktu prawa miejscowego, a więc aktu podustawowego, niesamoistnego, o charakterze wykonawczym wobec ustawy. Taka interpretacja oznaczałaby możliwość wyjścia przez prawodawcę lokalnego (w tym wypadku: przez radę gminy) poza zakres upoważnienia ustawowego, co w świetle konstytucyjnego rozumienia aktów prawa miejscowego (art. 87 ust. 2 oraz art. 94 Konstytucji RP) jest niedopuszczalne. Nietrafne są także zdaniem Sądu argumenty Rady Miasta odwołujące się do treści cyt. powyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 marca 2006r. w sprawie wzorcowego statutu uzdrowiska i wzorcowego statutu obszaru ochrony uzdrowiskowej. W załączniku nr 1 do w/w rozporządzenia, zawierającym wzorcowy statut uzdrowiska, sprecyzowano bowiem dokładnie materię, która winna znaleźć się w takim statucie. W świetle wynikającej z naszej Konstytucji zasady zamkniętego i hierarchicznie uporządkowanego katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego (rozdział 3 Konstytucji RP), niedopuszczalne jest przyjęcie, że rozporządzenie, będące przecież aktem podustawowym o ściśle wykonawczym wobec ustawy charakterze, zawiera treści wychodzące poza ustawę, a więc że katalog ograniczeń zawarty w § 3 wzorcowego statutu uzdrowiska może wychodzić poza katalog ograniczeń ustawowych. Z redakcji § 3 wzorcowego statutu uzdrowiska wyraźnie przecież wynika, że wskazanie czynności zabronionych w poszczególnych strefach ochronnych uzdrowiska ma jedynie uszczegółowić ograniczenia wynikające z ustawy, odnosząc je do warunków danego uzdrowiska (stąd użyte w §3 sformułowanie "określa się, zależnie od warunków danego uzdrowiska, szczegółowe czynności zabronione"). Treść rozporządzenia Ministra Zdrowia potwierdza zatem, że określenie czynności zabronionych w strefach ochronnych uzdrowiska powinno nastąpić w taki sposób, by na terenie konkretnego uzdrowiska (w przedmiotowej sprawie Uzdrowiska [...]) określono szczegółowe czynności zabronione w strefach ochronnych, w zakresie przewidzianym rozporządzeniem i ustawą, w zależności od warunków danego uzdrowiska, po to, by zrealizowany został cel, czyli by zapewniona została prawidłowa działalność lecznictwa uzdrowiskowego. Mając na uwadze przedstawione powyżej argumenty należy zatem stwierdzić, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, podstawą do wprowadzenia przez radę gminy zakazów w poszczególnych strefach są wyłącznie normy zawarte w art. 41 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 38 tej ustawy. Wprowadzenie innych zakazów niż określone w art. 38 ustawy jest niedopuszczalne, wobec jednoznacznie brzmiącej treści tego przepisu, który w sposób zupełny a nie jedynie przykładowy określa zakazy, jakie mogą zostać wprowadzone w poszczególnych strefach przez radę gminy (ustawodawca posługuje się określeniami: "w strefie "A" zabrania się", "w strefie "B" zabrania się", "w strefie "C" zabrania się."). Powyższą tezę uzasadnia dodatkowo konieczność zawężającej interpretacji wszelkich zakazów i ograniczeń. A zatem rada gminy określając w statucie uzdrowiska zakazy w poszczególnych strefach jest uprawniona wyłącznie do konkretyzacji zakazów wskazanych przez ustawodawcę w art. 38 ustawy, nie ma natomiast kompetencji do wprowadzania nowych zakazów, nie przewidzianych w tym przepisie. Rada gminy nie ma też kompetencji do wprowadzania w strefach o "mniejszej" ochronie, zakazów określonych w strefach "wzmocnionej" ochrony. Uwzględniając powyższe, w toku dokonanej kontroli legalności zaskarżonej części uchwały Sąd doszedł do przekonania, że za sprzeczne z w/w przepisami prawa uznać należy wprowadzenie przez radę gminy dodatkowych czynności zabronionych nie przewidzianych przepisami ustawy, jak również wprowadzenie w ramach "strefy mniejszej ochrony" (strefy ochronnej "B" lub "C") czynności zabronionych przewidzianych dla "strefy wzmocnionej ochrony" (strefy ochronnej "A"). Odnosząc się szczegółowo do tych fragmentów uchwały, które zostały zakwestionowane przez skarżących należy stwierdzić, że w § 3 ust. 2 statutu Osiedla Uzdrowisko [...] przewidując, że w celu zapewnienia prawidłowej działalności lecznictwa uzdrowiskowego, w granicach stref "A", "B", "C" ustala się inne niż wymienione w art. 38 ustawy czynności zabronione w zakresie ochrony przed hałasem (§ 3 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, c statutu) oraz zakaz lokalizacji budownictwa wielorodzinnego (§ 3 ust. 2 pkt 3 lit. b statutu), istotnie narusza przepis art. 41 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 38 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. Ustanawia on bowiem w statucie zakazy niedopuszczalne, gdyż nie mieszczące się w katalogu przewidzianym w art. 38 w/w ustawy. Wprowadzenie przez Radę Miasta zakazu organizowania imprez zakłócających proces leczenia oraz prowadzenia działalności o charakterze rozrywkowym zakłócającej ciszę nocną we wszystkich strefach ochronnych, podczas gdy zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. k cyt. ustawy wprowadzenie takiego zakazu jest dopuszczalne wyłącznie w strefie ochronnej "A", w sposób istotny narusza art. 38 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy. Zarówno bowiem w strefie "B", dla której czynności zabronione wymienione zostały w art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy, jak również w strefie "C", dla której czynności zabronione określono w art. 38 ust. 1 pkt 3 ustawy, ustawodawca nie przewidział podstaw do wprowadzenia tego rodzaju zakazu. Także § 3 ust. 2 pkt 1 lit. a statutu, nieprecyzyjnie określając czynności zabronione w zakresie ochrony przed hałasem i tym samym w sposób niejasno formułując cele zmierzające do jego osiągnięcia, nie mogą być uznane za zgodne z ustawą. W demokratycznym państwie prawnym wszelkie zakazy ograniczające prawa jednostki powinny być formułowane ściśle, w sposób wyraźnie precyzujący czynności zabronione. Niezgodna z prawem jest również treść § 3 ust. 2 pkt 3 lit. b statutu wprowadzająca zakaz lokalizacji budownictwa wielorodzinnego w każdej ze stref ochronnych, gdyż art. 38 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy wskazują zamknięty katalog czynności zabronionych w strefach "B" i "C", natomiast przewidziany w art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy zakaz lokalizacji budownictwa wielorodzinnego i jednorodzinnego (z wyjątkiem modernizacji obiektów istniejących, bez możliwości zwiększenia powierzchni ich zabudowy) obowiązuje wyłącznie w strefie ochronnej "A". W ocenie Sądu trafny jest także zarzut skarżących dotyczący niezgodności z prawem § 3 ust. 3 pkt 2 lit. b i c statutu. Zgodnie bowiem z art. 38 ust. 1 pkt 3 ustawy strefa "C" przylega do strefy "B" stanowiąc jej otoczenie, obejmuje obszar mający wpływ na zachowanie walorów krajobrazowych, klimatycznych oraz ochronę złóż naturalnych surowców leczniczych. W ocenie Sądu ustanowiony przez Radę Miasta zakaz lokalizacji obiektów budowlanych (z wyłączeniem liniowych) oraz obiektów budowlanych wyposażonych w szamba, nie mieści się w pojęciu "prowadzenia działań powodujących niekorzystną zmianę stosunków wodnych" (art. 38 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy), ani też nie stanowią one uciążliwych obiektów budowlanych (art. 38 ust. 1 pkt 3 lit. c). Należy zatem ocenić, że wprowadzone przez Radę Miasta zakazy wykraczają poza ustawowo dopuszczalny zakres. Nadto zaś należy zaznaczyć, że wprowadzając w strefie ochronnej "C" zakaz budowy obiektów innych niż podłączone do kanalizacji, w sytuacji w której na większości obszaru uzdrowiska nie istnieje kanalizacja, Rada Miasta doprowadziła faktycznie do zakazu budowy, w tym także budowy obiektów jednorodzinnych, podczas gdy wprowadzenie zakazu budowy dopuszczalne jest jedynie w strefie "A". Rada Miasta podejmując zaskarżoną uchwałę, postanowiła zatem o wydzieleniu na obszarze Uzdrowiska [...] trzech stref ochronnych, oznaczonych literami "A", "B", "C", określając równocześnie ich zasięg (§ 2 statutu), jednakże określając w § 3 statutu czynności zabronione w poszczególnych strefach, wykroczyła poza zakres dopuszczony w art. 38 ust. 1 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. Mając na uwadze wskazane argumenty należy zatem uznać, że przepisy § 3 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, c, pkt 3 lit. b oraz ust. 3 pkt 2 lit. b i c Statutu stanowiącego załącznik do przedmiotowej uchwały, wydane zostały z naruszeniem art. 41 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 38 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz.U. Nr 167, poz. 1399 ze zm., zwana dalej ustawą o lecznictwie uzdrowiskowym) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 marca 2006r. w sprawie wzorcowego statutu uzdrowiska i wzorcowego statutu obszaru ochrony uzdrowiskowej (Dz. U. nr 56, poz. 396). Dokonana kontrola legalności zaskarżonych przepisów uchwały doprowadziła zatem do wniosku, że istotnie naruszają one prawo w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, co uzasadnia stwierdzenie ich nieważności. Dlatego też Sąd, działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w związku z art. 91 ust. 1 i 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, orzekł o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej części uchwały. W kwestii wykonalności w/w zakwestionowanych przez Sąd przepisów uchwały nie orzeczono na zasadzie art. 152 p.p.s.a., albowiem zaskarżona uchwała ma charakter aktu prawa miejscowego, nie może zatem do niej znaleźć zastosowania w/w przepis dotyczący wykonalności aktu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.