II SA/Wa 1275/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Andrzej Góraj Janusz Walawski (spr.) Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 229/10 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1051/09 oddalający skargę M. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten Sąd. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podał m.in., że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, choć nie dopuścił formalnie dowodu z dokumentu (kserokopii zwolnienia lekarskiego) okazanego przez skarżącego, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do tej kwestii odniósł się stwierdzając, że w sprawie nie było istotne, dlaczego skarżący nie okazał przełożonemu zwolnienia lekarskiego, faktem natomiast było, iż "w okresie bezpośrednio poprzedzającym wydanie orzeczenia przez komisję lekarską, jak i w okresie wydawania rozkazu personalnego o zwolnieniu, M. S. nie zaprzestał jej pełnienia z powodu choroby". Tego rodzaju postępowanie Sąd uznał za nieprawidłowe. Ponadto wskazał, iż Wojewódzkie Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie sprawę winien dopuścić uzupełniający dowód z dokumentacji związanej ze zwolnieniem lekarskim skarżącego za okres od [...] lutego 2009 r. na okoliczność ustalenia, czy zwolnienie to zostało przedłożone przez skarżącego w jego miejscu pracy. Następnie, mając na uwadze wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego, Sąd powinienocenić legalność zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd, któremu sprawa zostanie przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powyżej przytoczony przepis ma zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 powyżej określonej ustawy, a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Podstawę materialno – prawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z póżn. zm.), zgodnie z którym, policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach: orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisją lekarską. W sprawie bezsporne jest, że przesłanka z powyżej przytoczonego przepisu zaistniała, gdyż skarżący orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w W. z dnia [...] lutego 2009 r. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Orzeczenie to zostało zatwierdzone w dniu [...] marca 2009 r. przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA. Zaistnienie przesłanki określonej w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji nakłada na organ obowiązek wydania decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Policji. W rozpoznawanej sprawie obowiązek ten został spełniony, ponieważ Komendant Główny Policji wydał rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, który został następnie utrzymany w mocy decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2009 r. W związku z podniesionym przez skarżącego zarzutem naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, zasadnym jest jego przytoczenie i dokonanie oceny, czy przepis ten powinien zostać przez organ w niniejszej sprawie zastosowany. Stosownie do jego treści, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Przytoczony przepis ma charakter ochronny, jednak by funkcjonariusz mógł skorzystać z prawnej ochrony, muszą zaistnieć przesłanki w nim określone. Sąd, będąc zobowiązany wytycznymi zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2010 r., na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. przeprowadził dowód z dokumentacji związanej ze zwolnieniem lekarskim skarżącego za okres [...] lutego 2009 r. na okoliczność ustalenia, czy zwolnienie to zostało przez niego przedłożone w miejscu pełnienia służby. Skarżący na rozprawie podał, iż przedmiotowe zwolnienie lekarskie przedłożył w jednostce organizacyjnej Komendy Głównej Policji, w której pełnił służbę. Ponadto wyjaśnił, iż w dniu [...] lutego 2009 r. stawił się do służby, a następnie od dnia [...] marca do dnia [...] marca 2009 r. i od dnia [...] marca do dnia [...] marca 2009 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym. Wobec powyższych wyjaśnień, należy zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 listopada 2009 r., że "w analizowanej sprawie nie wystąpiła przesłanka wskazana w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, nie można bowiem przyjąć, iż datą początkową okresu ochronnego jest data wydania orzeczenia przez Komisję Lekarską. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że okres ochronny liczony jest od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, a więc od daty wskazanej w stosownym zaświadczeniu lekarskim - zwolnieniu lekarskim". Stosownie do § 17 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), dokumentem usprawiedliwiającym nieobecność policjanta w służbie z powodu choroby jest zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby. Z oświadczenia złożonego na rozprawie wynika, że skarżący zaświadczenie takie złożył i obejmowało ono okres [...] lutego 2009 r. Następnie w dniu [...] lutego 2009 r. skarżący powrócił do służby i do dnia wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby w Policji nie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Fakt ten przesądza o tym, że nie mógł on skorzystać z ochrony przewidzianej w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż nie zaprzestał służby z powodu choroby. Orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzającej całkowitą niezdolność do służby nie zastępuje zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do służby. Celem badania przed komisją lekarską jest ustalenie, czy funkcjonariusz może dalej pełnić służbę, czy też istnieją przeciwwskazania medyczne. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd uznał, iż nie są one trafne. Wbrew twierdzeniu skarżącego Sąd nie stwierdził, iż organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy (z wyłączeniem okoliczności wskazanej przez NSA), jak również, iż naruszył on przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 75, art. 77 § 1 oraz art. 78 Kpa. Organ w ustalonym stanie faktycznym zastosował prawidłowo przepis prawa materialnego (art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji) stanowiący podstawę prawną do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby, jak również zasadnie uznał, iż art. 43 ust. 1 tej ustawy nie miał w sprawie zastosowania. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.