III SA/Gl 1773/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant St. sekr. sąd. Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2010 r. przy udziale – sprawy ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej, podatku od towarów i usług oddala skargę. Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego [...]r. przez Pocztę Polską S. A. w obrocie pocztowym (przywóz) nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci monet okolicznościowych w ilości [...] sztuk, według kodu CN 7118 10 10 00, z zastosowaniem stawki celnej 0 oraz z zastosowaniem stawki 22% podatku VAT, tak obliczona kwota należności celnych wyniosła [...] zł. Odbiorca tej przesyłki pocztowej M. S. został poinformowany o kwocie należności wynikających z długu celnego oraz wezwany do złożenia zabezpieczenia [...] r. Pismem z [...] r. M. S. wniósł o kontrolę zgłoszenia celnego nr [...] wnosząc o zastosowanie dla importowanego towaru kodu CN 9705 00 00 obejmującego przedmioty kolekcjonerskie, dla których ma zastosowanie 7% stawka VAT. To pismo zostało potraktowane jako odwołanie od decyzji zawartej w przedmiotowym zgłoszeniu celnym. Zaskarżoną tu decyzją z [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji powołując się na art. 233 § 1 pkt. 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 20 ust. 1, ust. 3 lit. a, lit. c, art. 201 ust.1 lit .a, ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 243 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1 ze zm.), art. 1, art. 2, art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnotowej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 256 z dnia 7.09.1987 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 2 tom 2 str. 382), art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 287 z 31.10.2009), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił następująca argumentację prawną i faktyczną: [...] r. funkcjonariusz celny oddziału Celnego w B. wydał decyzję ujętą w dokumencie potwierdzającym dokonanie zgłoszenia celnego - obrót pocztowy (przywóz) nr [...] przesyłki pocztowej adresowanej do M. S.. Zgodnie z § 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przedstawiania towarów i dokonywania zgłoszeń celnych w obrocie pocztowym (Dz. U. Nr 184, poz. 1900), ponieważ przesyłka pocztowa zawierała towary, w stosunku do których istnieje obowiązek uiszczenia należności przywozowych lub podatkowych, funkcjonariusz celny wystawił "Dokument potwierdzający dokonanie zgłoszenia celnego - obrót pocztowy (przywóz)" w trzech egzemplarzach, według wzoru określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Funkcjonariusz celny w polu A na kartach 1, 2 i 3 przystawił pieczęć "Polska - Cło" oraz wpisał numer ewidencji oraz przystawił stempel SAD. Karta 1 pozostała w urzędzie celnym. Karty 2 i 3 wraz z przesyłką pocztową przekazane zostały osobie przedstawiającej towar, w celu doręczenia odbiorcy. Należności celne zostały uregulowane przez Pocztę Polską S.A. W odwołaniu strona zarzuciła przyjęcie błędnej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru, a przez to zastosowanie błędnej 22% stawki VAT, zamiast stawki 7%. Według art. 20 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Wspólna Taryfa Celna została ustanowiona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Nomenklatura Scalona ustanowiona na mocy art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia Rady (EWG) została zawarta w załączniku I. Komisja przyjmuje każdego roku w formie rozporządzenia pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz z odpowiadającymi autonomicznymi i umownymi stawkami celnymi Wspólnotowej Taryfy Celnej, wynikającą ze środków przyjętych przez Radę lub przez Komisję. Jednocześnie na mocy art. 2 wskazanego rozporządzenia, Komisja ustanowiła Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich – Taric, która została oparta na Nomenklaturze Scalonej. Klasyfikacja towarów podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem dla każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy celnej. Ustalając prawidłowy kod, w pierwszej kolejności należy się kierować Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej ujętymi w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 948/2009. W celu właściwej interpretacji Nomenklatury Scalonej wydawane są Noty Wyjaśniające do Scalonej Nomenklatury Wspólnot Europejskich. Na podstawie art. 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) zostały ogłoszone Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS). W tej sprawie spór dotyczy klasyfikacji taryfowej monet srebrnych importowanych z USA, dla których organ celny wskazał kod Taric 7118 10 10 00 obejmujący: monety (inne niż złote) niebędące pieniądzem obiegowym – monety ze srebra. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił dalej, że dla prawidłowej klasyfikacji spornego towaru najistotniejszym było ustalenie, że importowane monety srebrne są prawnymi środkami płatniczymi w C. i J., ponieważ środek płatniczy to umowna równowartość pewnej ilości pieniędzy, najczęściej posiadającą formę materialną znaku pieniężnego w postaci banknotów, czeków lub innych papierów wartościowych. Pieniądzem obiegowym jest pieniądz gotówkowy w postaci banknotów i monet stanowiących obowiązkowy środek płatniczy w państwie, które go ustanowiło. Importowane monety są prawnymi środkami płatniczymi w C. i J., lecz w fizycznym obiegu nie uczestniczą, ponieważ nie służą do wymiany towarowej pomiędzy stronami transakcji. Emitowane monety srebrne, będące prawnymi środkami płatniczymi, a potem ich sprzedaż po cenie rynkowej przez emitenta miała na celu pozyskanie od ich nabywców środków pieniężnych. Według art. 120 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), przez przedmioty kolekcjonerskie rozumie się kolekcje oraz przedmioty kolekcjonerskie o wartości zoologicznej, botanicznej, mineralogicznej, anatomicznej, historycznej, archeologicznej, paleontologicznej, etnograficznej lub numizmatycznej (CN 9705 00 00), a także przedmioty kolekcjonerskie, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7. Z kolei, art. 43 ust. 1 pkt 7 tej ustawy stanowi, że zwalnia się od podatku dostawę, łącznie z pośrednictwem, dotyczącą walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem przedmiotów kolekcjonerskich, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną. Z tych powodów, importowane monety będące prawnymi środkami płatniczymi nie mogą być uważane za przedmioty kolekcjonerskie lub okazy numizmatyczne i przyporządkowane do kodu CN 9705 00 00 obejmującego kolekcje numizmatyczne, o co wnosiła strona. Zgodnie z Notami Wyjaśniającymi Tom V – Kompendium Opinii Klasyfikacyjnych – monety srebrne, będące środkiem płatniczym w kraju emisji, łącznie z takimi monetami ponownie wybitymi (nawet w kraju emisji), które przestały być środkiem płatniczym w kraju emisji należy przyporządkować do pozycji 7118 10. Na końcu, Dyrektor Izby Celnej w K. powołując się na regułę 1 i 6 ORINS podkreślił, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych uwag. Ponadto przypomniał znaczenie wiążącej informacji taryfowej wydawanej na podstawi art. 12 WKC wskazując przy tym WIT wydane już przez organy celne krajów członkowskich dotyczące monet będących prawnymi środkami płatniczymi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: art. 41 ust. 1, art. 120 ust. 1 w związku z art. 120 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz art. 41 ust. 1 ustawy o VAT; art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 120 ust. 2 ustawy o VAT; sekcji XXI rozporządzenia Komisji WE nr 948/2009 zmieniającej załącznik (...) poprzez jego niezastosowanie; sekcji XIV rozporządzenia Komisji WE nr 948/2009 poprzez nieprawidłowe zastosowanie załącznika (...). W uzasadnieniu podniesiono, że zastosowana klasyfikacja taryfowa importowanych towarów jest nieprawidłowa, ponieważ importowane monety są przedmiotami kolekcjonerskimi, a nie środkami płatniczymi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prezentuje następujące stanowisko w tej sprawie: Skarga nie jest zasadna. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej w K. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Ta regulacja prawna stanowi zatem wprost, że w postępowaniu administracyjnym w sprawach celnych mają odpowiednie zastosowanie przepisy regulujące postępowanie podatkowe, w tym przepisy stanowiące zasady ogólne oraz pozostałe przepisy definiujące poszczególne instytucje tego postępowania. Wskazane w art. 73 ust. 1 Prawa celnego przepisy ustawy Ordynacja podatkowa stosuje się dopiero po wszczęciu postępowania administracyjnego, które następuje na wniosek strony lub też z urzędu. Należy tutaj przypomnieć, że szeroko rozumiane postępowanie w sprawach celnych, co do zasady nie jest postępowaniem administracyjnym, ponieważ obowiązuje tutaj zasada samoobliczania należności celnych, które w przywozie są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Zgłoszenie celne powinno zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany, do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów. Zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych lub należności wywozowych (art. 23 ust. 1 ustawy Prawo celne). Po przyjęciu zgłoszenia celnego przez organ celny i po zwolnieniu towarów osoba uprawniona do korzystania z procedury może wystąpić do organów celnych z wnioskiem o wydanie decyzji wymagającej zastosowania przepisów prawa celnego, dostarczając przy tym organom wszelkie dane oraz dokumenty niezbędne do jej podjęcia (art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm. - WKC). Do decyzji pisemnych, które są decyzjami odmownymi lub które miałyby konsekwencje niekorzystne dla osób, których dotyczą, organy celne dołączają uzasadnienie oraz wzmiankę o możliwości odwołania (art. 6 ust. 3 WKC). Po zwolnieniu towarów zgłaszający może również w trybie art. 78 WKC wnioskować o sprostowanie przez organy celne zgłoszenia, jak również organy celne mogą z urzędu zainicjować postępowanie administracyjne w tym trybie. Zgodnie z art. 78 ust. 1 i 2 WKC, organy celne uprawnione są do kontroli zgłoszenia celnego, a w razie ustalenia naruszenia przepisów procedury celnej, czyli stwierdzenia, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane mają obowiązek podjąć niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Inaczej rzecz się ma, kiedy chodzi o towary importowane na teren Wspólnoty w obrocie pocztowym. W tej sprawie zgłoszenia celnego dokonano w trybie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przedstawiania towarów i dokonywania zgłoszeń celnych w obrocie pocztowym (Dz. U. Nr 184, poz. 1900), które określa szczegółowe warunki i tryb przedstawiania przesyłek pocztowych organom celnym oraz dokonywania zgłoszeń celnych w obrocie pocztowym. Te przepisy szczególne stosuje się w przypadku, gdy przywóz na obszar celny Wspólnoty Europejskiej lub wywóz z tego obszaru przesyłek pocztowych jest dokonywany przez operatora publicznego w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, ze zm.). Przewóz przesyłek pocztowych wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty i wyprowadzanych poza ten obszar odbywa się na podstawie międzynarodowych dokumentów pocztowych. Przesyłki pocztowe wprowadzane na obszar celny Wspólnoty są przedstawiane organom celnym przez urzędy pocztowe dokonujące wymiany poczty z zagranicą. W przypadku gdy przesyłka pocztowa zawiera towary, w stosunku do których nie istnieje obowiązek uiszczenia należności przywozowych i podatkowych, funkcjonariusz celny przystawia na przesyłce pieczęć: "Urząd Celny w ......... . Objęto procedurą dopuszczenia do obrotu.". W przypadku gdy przesyłki pocztowe zawierają towary, w stosunku do których istnieje obowiązek uiszczenia należności przywozowych lub podatkowych, funkcjonariusz celny wystawia "Dokument potwierdzający dokonanie zgłoszenia celnego - obrót pocztowy (przywóz)" w trzech egzemplarzach, według wzoru określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Funkcjonariusz celny w polu A na kartach 1, 2 i 3 przystawia pieczęć "Polska - Cło", wpisuje numer ewidencji oraz przystawia stempel SAD. Karta 1 pozostaje w urzędzie celnym. Karty 2 i 3 wraz z przesyłką pocztową przekazywane są osobie przedstawiającej towar, w celu doręczenia odbiorcy. Według art. 4 pkt 5 WKC, "decyzja" oznacza każdą czynność administracyjną dotyczącą prawa celnego, podjętą przez organ celny w indywidualnym przypadku, mającą skutki prawne w odniesieniu do jednej lub kilku osób określonych lub mogących zostać określonymi. Z kolei, według art. 6 WKC, jeżeli osoba występuje z wnioskiem do organów celnych o wydanie decyzji wymagającej zastosowania przepisów prawa celnego, dostarcza tym organom wszelkie dane oraz dokumenty niezbędne do jej podjęcia. Decyzja zostaje wydana i podana do wiadomości wnioskodawcy w jak najkrótszym terminie, decyzję podaje się do wiadomości wnioskodawcy na piśmie. Dokument potwierdzający dokonanie zgłoszenia celnego - obrót pocztowy (przywóz), o jakim mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przedstawiania towarów i dokonywania zgłoszeń celnych w obrocie pocztowym (Dz. U. Nr 184, poz. 1900), którego karty 2 i 3 zostały przekazane przez funkcjonariusza celnego operatorowi publicznemu, oraz kiedy karta 3 została przez operatora publicznego doręczona odbiorcy przesyłki pocztowej w sposób określony w § 8 ust. 4 tego rozporządzenia, jest decyzją podaną do wiadomości wnioskodawcy na piśmie, o jakiej mowa w art. 4 pkt 5 i art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1 ze zm.). Zasadniczy spór w tej sprawie dotyczy klasyfikacji taryfowej importowanych towarów, której dokonał z urzędu organ celny w doręczonej [...] r. skarżącemu decyzji z [...] r. W pierwszej kolejności należy tutaj podnieść, że organ celny działał w granicach i na podstawie prawa celnego. Reguła 1 ORINS stanowi: "Tytuły sekcji działów i podziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag." Z kolei według Reguły 6 ORINS: "Klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej." Ta regulacja oznacza, że opis pozycji i uwagi do sekcji lub działów mają pierwszeństwo przy klasyfikacji towaru, inaczej mówiąc dopiero w sytuacji, kiedy nie jest możliwe sklasyfikowanie towaru według wskazanych kryteriów, mogą mieć zastosowanie pozostałe reguły interpretacyjne. Kod CN 7118 10 10 00 obejmuje: Monety (inne niż złote) niebędące pieniądzem obiegowym - - monety ze srebra. Opis pozycji jest zatem jasny i precyzyjny, ponadto brak jest wyjaśnień do Sekcji XIV PERŁY NATURALNE LUB HODOWLANE, KAMIENIE SZLACHETNE LUB PÓŁSZLACHETNE, METALE SZLACHETNE, METALE PLATEROWANE METALEM SZLACHETNYM I ARTYKUŁY Z NICH; SZTUCZNA BIŻUTERIA; MONETY oraz uwag do Działu 71, które odnoszą się do tej pozycji. Z kolei kod CN 9795 00 00 znajdujący się w Sekcji XXI DZIEŁA SZTUKI, PRZEDMIOTY KOLEKCJONERSKIE I ANTYKI, Dział 97 obejmuje: Dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki. Również opis tej pozycji jest jasny i precyzyjny. Skoro przedmiotem importu w tej sprawie były srebrne monety okolicznościowe ze srebra niebędące pieniądzem obiegowym, to tym samym kodem właściwym jest tutaj CN 7118 10 10 00, a nie kod CN 9795 00 00. To zaś oznacza, że zgodnie z brzmieniem Reguły 1 ORINS brak jest możliwości klasyfikowania monet srebrnych będących prawnym środkiem płatniczym do jakiejkolwiek pozycji sekcji XXI. Zgodnie z Notami Wyjaśniającymi Tom V – Kompendium Opinii Klasyfikacyjnych (obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej – M.P. Nr 86, poz. 880), monety srebrne będące środkiem płatniczym w kraju emisji, łącznie z takimi monetami ponownie wybitymi (nawet w kraju emisji), które przestały być środkiem płatniczym w kraju emisji należy przyporządkować do pozycji 7118 10. Organ odwoławczy tak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę wnikliwie zaprezentował swoje stanowisko, które Sąd podzielił. Słusznie organ odwoławczy podniósł , że nomenklatura towarowa polega na przyporządkowaniu towaru do odpowiedniego kodu CN stosując Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz Noty Wyjaśniające do Scalonej Nomenklatury Wspólnot Europejskich, które mają charakter normatywny. Nie są to bowiem jedynie wskazówki interpretacyjne, lecz stosowane na gruncie prawa celnego legalne definicje pojęć zawartych w przepisach prawa, pochodzące od organu ustawowo powołanego do określania stawek celnych i ich zmiany (tak: wyrok SN z 25 lipca 1996 r., III ARN 22/96). Argumentacja strony skarżącej zaprezentowana w skardze, dotycząca prawidłowości zaklasyfikowania importowanego towaru do kodu CN 9795 00 00 była przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ odwoławczy, który uznał ją za nietrafną, a do twierdzeń importera odniósł się w uzasadnieniu decyzji oraz dodatkowo w odpowiedzi na skargę. Organ celny był również uprawniony do nie uwzględnienia klasyfikacji importowanych towarów zaproponowanej w odwołaniu. Konsekwencją zastosowania prawidłowej klasyfikacji taryfowej było zastosowanie właściwej stawki VAT. Tym samym nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy z dnia z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy przypomnieć, że każdy importer może zwrócić się do właściwego organu o wydanie wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towaru według taryfy celnej. Ta regulacja prawna umożliwia całkowite wykluczenie jednego ze skutków ryzyka handlowego ponoszonego przez importera towaru, polegającego na błędnej klasyfikacji towaru (art. 12 WKC). Mając na uwadze powyższe, należało w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalić.