II GSK 158/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędziowie NSA Magdalena Bosakirska Cezary Pryca (spr.) Protokolant Małgorzata Suchocka po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. K. - P.H.U. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 938/10 w sprawie ze skargi W. K. - P.H.U. K. na ocenę zawartą w informacji Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 14 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 8 grudnia 2010 r. o sygn. akt I SA/Bd 938/10 oddalił skargę W. K. na informację Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 14 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu. Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym : Pismem z dnia 20 sierpnia 2010 r. Urząd Marszałkowski Województwa Kujawsko-Pomorskiego w Toruniu Departament Wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego poinformował W. K., że wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Nadbudowa budynku usługowo-mieszkalnego o pokoje gościnne na działce nr 271/6 w miejscowości B. z przeznaczeniem na usługi turystyczne" złożony w ramach Osi Priorytetowej 6. Wsparcie rozwoju turystyki, Działanie 6.2 Rozwój usług turystycznych i uzdrowiskowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013 (dalej: RPO WK-P) otrzymał negatywną ocenę merytoryczną. Projekt został odrzucony z powodu niespełnienia kryterium B.2.6 zatytułowanego: "Strategiczny charakter projektu i komplementarność z innymi przedsięwzięciami". W odpowiedzi na otrzymaną informację, strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismem z dnia 14 października 2010 r. Urząd Marszałkowski Województwa Kujawsko-Pomorskiego w Toruniu Departament Polityki Regionalnej, dalej Instytucja Zarządzająca, poinformował stronę, że jej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został rozpatrzony negatywnie. W uzasadnieniu Instytucja Zarządzająca wskazała, że w ramach kryterium B.2.6 ocenie podlegał stopień komplementarności i powiązania projektu opisanego we wniosku: - z działaniami w ramach funduszy europejskich, w szczególności w ramach RPO WK-P na lata 2007-2013: (i) oś priorytetowa 5, działanie 5.2 wsparcie inwestycji przedsiębiorstw; działaniami wspieranymi ze środków Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich: (i) oś 3: "Jakość życia na obszarach wiejskich i różnicowanie gospodarki wiejskiej", Działanie: "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw"; (ii) oś 4. LEADER Działanie: "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" oraz w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013: (i) Oś priorytetowa VI "Polska gospodarka na rynku międzynarodowym", Działanie 6.3 "Promocja turystycznych walorów Polski"; Działanie 6.4 "Inwestycje w produkty turystyczne o znaczeniu ponadregionalnym" (podkryterium "a"); - z innymi działaniami zrealizowanymi przez wnioskodawcę ze środków własnych (podkryterium "b"); - z działaniami zrealizowanymi w ramach programów finansowanych ze środków Funduszy Strukturalnych w latach 2004-2006 oraz ze środków przedakcesyjnych i innych środków pomocowych (podkryterium "c"); - ze Strategią Rozwoju Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2020, z Regionalną Strategią Innowacji Województwa Kujawsko-Pomorskiego do 2015 r. oraz Strategią Rozwoju Turystyki w województwie Kujawsko-Pomorskim (podkryterium "d"); Instytucja Zarządzająca wskazała, że eksperci dokonujący oceny złożonego przez stronę wniosku o dofinansowanie projektu, w zakresie kryterium merytorycznego B.2.6 przyznali: - w zakresie podkryterium "a" oraz "b" - 0 pkt, - w zakresie podkryterium "c" - 1 pkt, - w zakresie podkryterium "d" - 0,5 pkt. Odnosząc się do zarzutów dotyczących podkryterium "b" kryterium B.2.6. Strategiczny Instytucja Zarządzająca podkreśliła, że w Tabeli C.1.5. wniosku o dofinansowanie projektu wnioskodawca powinien zamieścić informację, czy projekt zgłoszony do dofinansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego jest elementem szerszego przedsięwzięcia lub pozostaje w związku z realizacją innych projektów w ramach RPO WK-P na lata 2007-2013 bądź innych działań realizowanych przez beneficjenta lub inne podmioty. Dotyczy to zarówno powiązań z projektami realizowanymi ze środków unijnych, międzynarodowych instytucji finansowych (banków), jak też projektami realizowanymi wyłącznie ze środków krajowych oraz własnych. W ocenie Instytucji Zarządzającej projekt nie zawiera ona informacji na temat powiązania przedmiotowego projektu z innymi działaniami wnioskodawcy realizowanymi ze środków własnych. Odnosząc się do zarzutów dotyczących podkryterium "c" Instytucja Zarządzająca podniosła, że wszelkie informacje dotyczące stopnia komplementarności oraz powiązania projektu z działaniami zrealizowanymi w ramach programów finansowanych ze środków Funduszy Strukturalnych w latach 2004-2006 oraz ze środków przedakcesyjnych i innych środków pomocowych powinny zostać zamieszczone przez wnioskodawcę w Tabeli C.1.5 wniosku o dofinansowanie projektu. Odnosząc się do zarzutów dotyczących podkryterium "d" Instytucja Zarządzająca wskazała, że wnioskodawca nie zawarł we wniosku informacji dotyczących powiązania projektu z Regionalną Strategią Innowacji Województwa Kujawsko-Pomorskiego do 2015 r. Ponadto wnioskodawca nie opisał w sposób wyraźny, w jaki sposób planowana przez niego inwestycja jest zgodna ze Strategią Rozwoju Turystyki w Województwie Kujawsko-Pomorskim. Mając na uwadze powyższe Instytucja Zarządzająca stwierdziła, że ocena merytoryczna projektu pn.: "Nadbudowa budynku usługowo-mieszkalnego o pokoje gościnne na działce nr 271/6 w miejscowości Brzozie z przeznaczeniem na usługi turystyczne", przyznająca 1,5 pkt ww. projektowi w ramach kryterium B.2.6. została dokonana poprawnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. po rozpoznaniu skargi Waldemara Kalisza na powyższe pismo nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia i oddalił skargę. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skarżącego, że Instytucja Zarządzająca dokonała oceny w zakresie podkryterium "d" wyłącznie na podstawie tabeli C.3 Biznes planu. W zaskarżonej informacji wprost stwierdzono, że Instytucja Zarządzająca dokonuje oceny i wyboru projektów w oparciu o kryteria stanowiące załącznik nr V do Szczegółowego opisu osi priorytetowych RPO WK-P (s.6). Zgodnie zaś z wymienionym w tym załączniku kryterium B.2.6. w zakresie podkryterium "d" ocenie podlega zgodność projektu ze Strategią rozwoju województwa kujawsko-pomorskiego na lata 2007-2020, z Regionalną strategią innowacji województwa kujawsko - pomorskiego do 2015 r. oraz Strategią rozwoju turystyki w województwie kujawsko-pomorskim. Przystępując do konkursu strona powinna była się zapoznać z tym dokumentem, który był dostępny na stronach internetowych. Sąd I instancji podkreślił, że zasady sporządzania dokumentacji projektowej były takie same (równe) dla wszystkich uczestników konkursu. Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skarżącego w zakresie oceny podkryterium "b", którego zdaniem powinien był on zostać wezwany do uzupełnienia informacji w tej kwestii. Sąd I instancji powołał się na przepis § 12 ust. 3 Trybu składania wniosków o dofinansowanie na etapie oceny merytorycznej, w myśl którego na wniosek zespołów oceniających Komisji Konkursowej, Departament Wdrażania RPO wzywa wnioskodawcę do wyjaśnienia lub uszczegółowienia informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie projektu, bądź załącznikach w ciągu 5 dni roboczych, bądź też informuje o konieczności zlecenia ekspertyzy przez Departament Polityki Regionalnej. Sąd I instancji wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie zespół oceniający nie zgłosił wniosku o wyjaśnienie lub uszczegółowienie informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie projektu. W związku z tym, strona nie została wezwana do przekazania takich informacji. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Waldemar Kalisz zarzucił Sądowi I instancji naruszenie: 1) prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z: - załącznikiem nr 7 do uchwały nr 66/840/08 Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 28 sierpnia 2008 r. " Wytyczne dotyczące przygotowania Biznes planu dla wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko- Pomorskiego na lata 2007-2013"; - załącznikiem do uchwały Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia nr 16/180/2009 26 lutego 2009 r. Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko- Pomorskiego na lata 2007-2013" przez akceptację nierzetelnej oceny projektu w wyniku której Skarżącemu odmówiono dofinansowania powołując się na wymogi oraz kryteria nie wynikające bezpośrednio z powyższych dokumentów, 2) przepisów postępowania tj.: art. 3 § 1, art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 25 pkt 1, art. 26 ust.1 pkt 3 i 4, art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na wynik sprawy polegający na tym, że Sąd zaakceptował tłumaczenia organu w przedmiocie sposobu zbadania zgodności projektu ze Strategią Rozwoju Turystyki Województwa Kujawsko – Pomorskiego w miejsce własnego ustalenia stanu faktycznego, 3) naruszenie procedury § 12 ust. 3 załącznika nr 2 do uchwały 24/289/09 Zarządu Województwa Kujawsko – Pomorskiego z dnia 27 marca 2009 r. "Tryb składania wniosków o dofinansowanie projektu w ramach regionalnego programu operacyjnego województwa kujawsko- pomorskiego na lata 2007-2013 dla osi priorytetowej 6. Wsparcie rozwoju turystyki, Działanie 6.2 Rozwój usług turystycznych i uzdrowiskowych" poprzez nierzetelne przeprowadzenie oceny merytorycznej w oparciu o pola zawierające nieszczegółowe informacje, bez wezwania strony do wyjaśnienia i uszczegółowienia tych informacji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji. Skarżący podniósł, że ani instrukcja wypełniania wniosku ani wytyczne dotyczące przygotowania Biznes Planu nie wspominają o konieczności wykazywania w projekcie wprost zgodności ze Strategią Rozwoju Turystyki WKP. Opis pola C.3 Biznes Planu, który jest jednocześnie wytyczną do jego wypełnienia stanowi, że opisać w nim należy zgodność i komplementarność projektu w odniesieniu do: -Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko- Pomorskiego na lata 2007-2013; -Strategii Rozwoju Województwa Kujawsko- Pomorskiego na lata 2007-2020 -Regionalnej Strategii Innowacyjnej Województwa Kujawsko- Pomorskiego do 2015 r. -Strategii Rozwoju Gmin, Miast i Powiatów na terenie których będzie realizowany projekt, -Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, -Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, -dotychczasowych działań i inwestycji Wnioskodawcy, -innych uznanych przez Wnioskodawcę za istotne wspartych ze środków własnych. Wnioskodawca odniósł się do odpowiednich ww. dokumentów. Zaznaczył jednak, że w powyższym wyliczeniu nie ma mowy o obowiązku opisywania powiązania projektu ze Strategią Rozwoju Turystyki Województwa Kujawsko- Pomorskiego. Skarżący zaznaczył, że formularze nie zawierają pól przeznaczonych do wpisywania informacji istotnych wedle uznania wnioskodawcy. Sytuacja, w której wypełnienie dokumentu zgodnie z instrukcją powoduje negatywne konsekwencje dla strony, stanowi bowiem naruszenie zasady rzetelnej oceny wniosku. Jeżeli chodzi o ocenę podkryterium "b", to Skarżący podkreślił, że nie kwestionuje faktu, iż pole C.1.5 wniosku zostało wypełnione w sposób nieprecyzyjny, jednak w ramach tej procedury powinna zostać wykorzystana możliwość wezwania strony do wyjaśnienia informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie projektu. Gdyby stosowanie tej procedury zależało od uznaniowości ekspertów dokonujących oceny wniosku, prowadziłoby to do nierównego traktowania podmiotów w zależności od osoby opiniującej wniosek. Mając powyższe na uwadze, Skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B. i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu: W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt.1 i pkt.2 p.p.s.a. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art.174 pkt.2 p.p.s.a. należy na wstępie podkreślić, że stosownie do treści art. 30e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2006 r. Nr 227, poz.1658 ze zm.) w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art.3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art.52-55, art.61 § 3-6, art.115-122, art.146,art.150,art.152 tej ustawy. Oceniając zasadność zarzutów opartych na w/w podstawie kasacyjnej i sprecyzowanych w punkcie 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że w stosunku do żadnego z tych zarzutów autor skargi kasacyjnej nie wykazał, aby mogły one mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Natomiast z treści art.174 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów procesowych, ale jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej (vide wyrok NSA z 23 listopada 2009 r. I OSK 207/2009 niepublikowany). W doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego oraz w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest, podzielany przez Skład Orzekający w niniejszej sprawie, pogląd, zgodnie z którym istotą postępowania zainicjowanego skargą kasacyjną w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (vide H. Knysiak-Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 238 - 240; wyrok NSA z dnia 15 lipca 2005 r. sygn. akt FSK 2706/04 niepublikowany, wyrok NSA z dnia 13 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 329/06 niepublikowany). W związku z powyższym podkreślić należy, że podstawę zarzutów kasacyjnych w przypadku kontroli kasacyjnej postępowania, które doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego stanowić będą więc te przepisy, które w przypadku postępowania sądowoadministracyjnego regulują jego przebieg. Uwzględniając treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Pełnym Składzie z dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1) należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów. Skoro więc w rozpoznawanej sprawie zarzut opisany w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej nie został powiązany z zarzutem naruszenia odpowiednich przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne, powinien być zatem w świetle powyższego potraktowany jako zarzut braku właściwej kontroli ze strony Sądu I instancji co do zastosowania powołanego w tym punkcie skargi kasacyjnej przepisu prawa. Natomiast w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana w tym zakresie kontrola Sądu I instancji jest wyczerpująca i prawidłowa. W szczególności należy podkreślić, że Sąd I instancji zasadnie uznał, że wobec braku wniosku zespołów oceniających Komisji Konkursowej (§ 12 pkt 3 załącznika numer 2) brak było podstaw do skutecznego stawiania zarzutu naruszenia zasad określonych w tym przepisie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art.3 § 1 p.p.s.a i art.133 § 1 p.p.s.a. należy zwrócić uwagę na to, że w przypadku przepisu art.3 § 1 p.p.s.a. mamy do czynienia z normą kompetencyjną, która w powiązaniu z treścią art.3 § 2 p.p.s.a. określa zakres postępowania administracyjnego. Z tego też powodu przepis art.3 § 1 p.p.s.a. nie może stać się, bez powiązania z innymi przepisami proceduralnymi określonymi w ustawie p.p.s.a., samodzielną podstawą zarzutu kasacyjnego określonego w art.174 pkt 2 p.p.s.a. Natomiast z treści art.133 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania sądu administracyjnego jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy w toku całego postępowania przed tymi organami oraz przed sądem. Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji wyszedł poza ten materiał dowodowy. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy. Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Nie może stanowić naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. zaakceptowanie przez sąd administracyjny jako zgodnej z przepisami postępowania oceny materiału dowodowego oraz przyjęcia za prawidłowe ustaleń będących konsekwencją tej oceny nawet, gdyby ocena była wadliwa bądź gdyby nie uwzględniała całości materiału dowodowego (vide: wyrok NSA z 13 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 419/07 niepublikowany). Tak więc uwzględniając powyższe uwagi stwierdzić należy, że przepis art.133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W związku z powyższym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest także zasadny, zgłoszony w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a., zarzut naruszenia art.25 pkt 1, art.26 ust.1 pkt 3 i 4 oraz art.28 ust.1 pkt 3 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wskazując na naruszenie przez Sąd I instancji wymienionych wyżej przepisów prawa strona wnosząca skargę kasacyjną w istocie dokonuje odmiennej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z treści § 10 załącznika numer 2 do uchwały numer 24/289/09 Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 27 marca 2009 r. wynika, że projekty składane w ramach konkursu powinny być zgodne z zapisami Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013 oraz zapisami Szczegółowego opisu osi priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013 w zakresie Osi priorytetowej 6 Wsparcie rozwoju turystyki, Działanie 6.2 Rozwój usług turystycznych i uzdrowiskowych. Niewątpliwie powodem negatywnej oceny złożonego przez skarżącego wniosku o dofinansowanie projektu, były uchybienia w zakresie kryterium oceny jakości tegoż projektu B.2.6. Strategiczny charakter projektu i komplementarność z innymi przedsięwzięciami. Poza sporem pozostaje także i ta okoliczność, że w ramach w/w kryterium ocenie podlega wynikający z dokumentów strategicznych, planów wieloletnich bądź innych dokumentów planistycznych wnioskodawcy stopień komplementarności i powiązania projektu między innymi z innymi działaniami zrealizowanymi przez wnioskodawcę ze środków własnych (podkryterium "b") oraz zgodność projektu ze Strategią rozwoju województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2020, z Regionalną strategią innowacji województwa kujawsko-pomorskiego do 2015 roku oraz Strategią rozwoju turystyki w województwie kujawsko-pomorskim (podkryterium "d"). W tym miejscu należy także przypomnieć, że stosownie do treści § 3 pkt 2 w/w załącznika numer 2 kryteria wyboru projektów zostały określone w załączniku numer V do Szczegółowego opisu osi priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2020. W tym stanie rzeczy należy podzielić stanowisko zawarte w wyroku Sądu I instancji, które wskazuje, że przy uwzględnieniu treści w/w załącznika numer V w zakresie podkryterium "d" ocenie podlega zgodność projektu ze Strategią rozwoju województwa kujawsko-pomorskiego na lata 2007-2020, z Regionalną strategią innowacji województwa kujawsko-pomorskiego do 2015 r. oraz Strategią rozwoju turystyki w województwie kujawsko-pomorskim. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej były to więc kryteria wyboru projektu, o których mowa w art.26 pkt 3 i 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wobec nietrafności zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania dla oceny zarzutów odnoszących się do przepisów prawa materialnego miarodajny jest więc stan faktyczny ustalony w sprawie. Przechodząc do oceny zarzutu skargi kasacyjnej zgłoszonego w ramach podstawy kasacyjnej określonej w treści art.174 pkt 1 p.p.s.a. przypomnieć należy, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu prawa naruszenie prawa materialnego może polegać na jego błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Niewątpliwie uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, a jednocześnie autor skargi kasacyjnej winien wskazać jak według niego winien być rozumiany stosowany przepis prawa. W ramach wskazanej wyżej podstawy kasacyjnej strona wnosząca skargę kasacyjną wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, to jest przepisu art.26 ust. 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z wymienionymi w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej załącznikami do dwóch uchwał Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego. Podkreślić także należy, że konstrukcja opisanego zarzutu zawiera wskazanie, iż skarżący upatruje naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię w/w przepisów prawa w nierzetelnej ocenie projektu prowadzącej do odmowy dofinansowania projektu przy uwzględnieniu kryteriów nie wynikających z treści przywołanych załączników do uchwał Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego. Taka konstrukcja zarzutu naruszenia prawa materialnego, przy bezzasadności zarzutów odnoszących do dokonanych ustaleń faktycznych, przy jednoczesnym braku wykazania przesłanek wskazujących na mylne rozumienie przez Sąd I instancji powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa prowadzi do uznania tego zarzutu skargi kasacyjnej za bezzasadny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.