II SAB/Wa 282/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Andrzej Góraj (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi S.O. na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Pismem z dnia 1.03.2010 r. S. O. zwrócił się do Ministerstwa Skarbu Państwa, na podstawie art. 61 Konstytucji RP o udostępnienie jako informacji publicznej - treści opinii prawnej sporządzonej przez Departament Prawny, która to opinia stała się następnie przedmiotem rozstrzygnięcia WSA w Warszawie z dnia 5.11.2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 133/08 oraz NSA z dnia 16.06.2009 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 89/09. Pismem z dnia [...].03.2010 r. Departament Prawny Ministerstwa Skarbu Państwa poinformował skarżącego, iż dokument, o którego udostępnienie wnosi strona, nie nosi charakteru informacji publicznej. Taką ocenę wyraził bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I OSK 89/09. Dnia 9.08.2010 r. strona złożyła w Ministerstwie Skarbu Państwa skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność w przedmiocie rozpoznaniu wniosku z dnia 1.03.2010 r. W uzasadnieniu skargi S. O. podniósł, że interpretacja organu wyrażona w piśmie z dnia [...].03.2010 r. jest błędna. Opinia prawna sporządzona dla załatwienia konkretnej sprawy, jest w ocenie skarżącego dokumentem służącym do załatwienia sprawy i przez to, posiada walor informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargę uznać należy za niezasadną. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153 poz. 1270 z późn. zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art.3 § 2 pkt.1-4 tej ustawy. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny, czy istnieją przesłanki ku temu, aby nakazać organowi administracji dopełnienia stosownych czynności. Ustalenia wymagała więc okoliczność, czy organ prowadząc przedmiotowe postępowanie pozostawał w bezczynności. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, iż organ nie dopuścił się bezczynności i rozpoznał wniosek strony odpowiadając, iż nie istnieje informacja publiczna żądana przez wnioskodawcę. Organ dokonał bowiem właściwej analizy żądania i trafnie stwierdził, iż żądana we wniosku opinia prawna, w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 8.10.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112. poz. 1198 z późń. zm.), nie ma charakteru informacji publicznej. Aby bowiem konkretna informacja posiadała taki walor, musi odnosić się do sfery faktów. Konieczne jest więc to, aby informacja taka zawierała dane odnoszące się do istniejącego już stanu rzeczy i do czynności dokonanych już przez organ czy strony postępowania. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie może zaś prowadzić do wszczynania pewnych postępowań. Informacja publiczna nie może również odnosić się do sytuacji czysto hipotetycznych, które nie wiadomo, czy zaistnieją. Takie okoliczności nie stanowią bowiem faktów, a ewentualnie sferę zamierzeń. Żądana we wniosku informacja dotyczyła zaś sfery zamiarów organu. Opinia prawna nie jest bowiem równoznaczna z działaniem podjętym przez organ. W oparciu o taką opinię, organ dopiero podejmuje decyzję odnośnie swojego postępowania w przyszłości. Stąd więc, gdyby nawet przyszłe postępowanie organu było zgodne z konkluzjami zawartymi w opinii prawnej, to nie spowoduje to nabycia przez tą opinię waloru informacji publicznej. W chwili bowiem jej sporządzania, organ nie podjął bowiem jeszcze żadnych kroków faktycznych, zaś sama opinia nie miała charakteru nakazu dla organu, określonego zachowania. Badając charakter żądanej informacji, nie sposób tego czynić w oderwaniu od rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 czerwca 2009 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 89/09. W tej bowiem sprawie Sąd badał charakter opinii, będącej przedmiotem niniejszej sprawy. Konkluzją Naczelnego Sądu Administracyjnego było zaś to, iż: " nie każda opinia prawna sporządzona przez organ administracji publicznej, posiada walor informacji publicznej. O zakwalifikowaniu opinii prawnej do dokumentów podlegających udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje cel w jakim została opracowana. Opinia prawna sporządzona na użytek organu administracji publicznej w przedmiocie zasadności wszczęcia w przyszłości postępowania w konkretnej sprawie cywilnej, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art.1 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej". W świetle powyższego rozstrzygnięcia, które tutejszy Sąd w pełni akceptuje i traktuje jak własne, organ w niniejszej sprawie nie pozostaje w bezczynności. Żądana przez wnioskodawcę informacja, nie mieści się bowiem w zakresie przedmiotowym omawianej ustawy, o czym strona została poinformowana przez organ. W tym stanie sprawy, sytuacji gdy organ rozpoznał wniosek strony i nie pozostaje w bezczynności, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).