II SA/Wa 1853/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska WSA Anna Mierzejewska (spr.) Protokolant Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. S. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] września 2008 r. nr [...], a także wobec wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 54/09, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podał, że W. S. pełnił służbę w Policji od dnia [...] listopada 1989 r. do dnia [...] lipca 2007 r. Rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w O. nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. z dniem [...] marca 2005 r. został mianowany na stanowisko [...] Komendy Miejskiej Policji w O., na którym pełnił służbę do dnia [...] lipca 2007 r. Podaniem z dnia [...] lipca 2008 r. W. S. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z wnioskiem o zapłatę za służbę na dwóch etatach, tj. [...] i [...], w okresie od września 2005 r. do lipca 2007 r. – w kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną podał art. 33, oraz art. 107 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w O. pismem z dnia [...] września 2008 r., poinformował stronę o dokonaniu wnikliwej analizy sprawy i stwierdził, że na gruncie przepisów pragmatyki zawodowej policjantów wynikającej z ustawy o Policji, brak jest podstaw prawnych do spełnienia żądania. W dniu [...] września 2008 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w O. wpłynęło wystąpienie W. S. zatytułowane "odwołanie" skierowane do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w O., w którym wniósł on, w oparciu o art. 127 kpa, o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji przyznającej mu kwotę [...] zł z tytułu jednoczesnego wykonywania w okresie od września 2005 r. do lipca 2007 r. obowiązków służbowych na dwóch etatach. Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. Komendant Główny Policji stwierdził niedopuszczalność złożonego przez W. S. odwołania, wskazując, że tym przypadku nie mamy do czynienia ze sprawą rozstrzygniętą w formie decyzji administracyjnej. Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 54/09 uchylił zaskarżone postanowienie, bowiem w ocenie sądu wyżej wymienione pismo stanowi decyzję administracyjną, mimo że nie zawiera ono wszystkich elementów wymienionych w art. 107 § 1 kpa. W odniesieniu do rozważań dotyczących braku właściwości Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. do załatwienia sprawy zainicjowanej podaniem skarżącego Sąd wskazał, iż stwierdzenie braku właściwości organu I instancji przez organ odwoławczy, może być podstawą rozstrzygnięcia o jakim mowa w art. 138 § 1 pkt 2 kpa. W dalszej części uzasadnienie swojego rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji wskazał na treść art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Zgodnie natomiast z art. 99 ust. 1 ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. A zatem organem uprawnionym w kwestiach związanych z uposażeniem policjanta, a także pochodnymi kwestiami finansowymi, jest przełożony uprawniony do mianowania. Tymczasem W. S. został zwolniony ze służby w Policji ze stanowiska [...] Komendy Miejskiej Policji w O. przez Komendanta Miejskiego Policji w O., a więc to Komendant Miejski Policji w O. jest organem uprawnionym do rozpatrywania żądań strony związanych z uposażeniem. W niniejszej sprawie jako organ I instancji decyzję wydał Komendant Wojewódzki Policji w O., a nie był on organem uprawnionym do jej wydania, dlatego należało decyzję uchylić, zaś postępowanie przed Komendantem Wojewódzkim Policji w O. uznać za bezprzedmiotowe i jako takie umorzyć. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie w pierwszej instancji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, a w szczególności niewłaściwe zastosowanie art. 19 kpa w zw. z art. 65 kpa, niezastosowanie w sprawie art. 7 i art. 77 kpa, niewłaściwą interpretację art. 6a,, art. 32 i art. 99 ustawy o Policji, nieuwzględnienie przy rozpoznawaniu sprawy art. 33 ust. 1 i 2 oraz art. 108 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, oraz niezastosowanie w sprawie art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 138 § 2 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie W. S. do dnia rozwiązania stosunku służbowego, pełnił służbę na stanowisku [...] Komendy Miejskiej Policji w O. Rozpoznając odwołanie ww., prawidłowo organ II instancji ustalił, iż skarżone orzeczenie wydał organ niewłaściwy w sprawie. Żądanie skarżącego dotyczące uposażenia winien rozpoznać jego przełożony. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 43, poz. 277 ze zm.), prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Zgodnie zaś z art. 32 ww. ustawy do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Przełożonym skarżącego był Komendant Miejski Policji w O. Z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe powstaje prawo do uposażenia. Uprawnionym do podejmowania decyzji w przedmiocie uposażenia policjanta jest jego przełożony. Wobec powyższego istotnie zgłoszone przez skarżącego żądanie dotyczące uposażenia winno być rozpatrzone przez jego przełożonego, czyli Komendanta Miejskiego Policji w O. Tymczasem decyzję z dnia [...] września 2008 r. podjął Komendant Wojewódzki Policji w O., a nie był on organem uprawnionym do jej wydania. Wskazać należy, że organ administracji publicznej może stwierdzić swoją niewłaściwość do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy na różnych etapach postępowania administracyjnego. Jeżeli organ, do którego wniesiono podanie, przed wszczęciem postępowania administracyjnego stwierdzi swoją niewłaściwość w sprawie, a sprawa podlega rozstrzygnięciu w trybie administracyjnym, to zgodnie z art. 65 § 1 kpa, przekaże to podanie do organu właściwego w drodze postanowienia na które służy zażalenie. Jeżeli organ administracji publicznej stwierdzi swoją niewłaściwość na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, to zobowiązany jest umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 kpa, a sam wniosek przekazać do załatwienia organowi właściwemu zgodnie z art. 65 § 1 kpa. Postępowanie prowadzone przez organ z naruszeniem przepisów o właściwości jest bowiem postępowaniem bezprzedmiotowym przed tym organem. Natomiast gdy organ administracji publicznej ujawni naruszenie przepisów o właściwości dopiero w toku postępowania odwoławczego, wszczętego wskutek wniesienia odwołania od merytorycznej decyzji organu I instancji, to wówczas ma obowiązek, na podstawie art. 138 § 2 pkt 2 in fine, uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie I instancji z powodu jego bezprzedmiotowości. Jednocześnie jednak musi przekazać wniosek będący podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 65 § 1 kpa, organowi właściwemu. W świetle powyższych rozważań w istocie rozstrzygnięcie organu, jest prawidłowe, ale niepełne. Wobec stwierdzenia na etapie postępowania odwoławczego, że decyzja organu pierwszej instancji, została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, prawidłowo zastosował art. 138 § 2 pkt 2 i uchylił decyzję i umorzył postępowanie, to jednak zabrakło, zgodnie z art. 65 § 1 kpa, koniecznego elementu, przekazania wniosku według właściwości. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, należało uchylić zaskarżoną decyzję, celem pełnego prawidłowego zakończenia postępowania przez organ. Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.