II OSK 1085/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia WSA del. Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1437/10 w sprawie ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. VII SA/Wa 1437/10 oddalił skargę Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r., znak [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., [...], uchylił w całości decyzję Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia [...] marca 2010 r. odmawiającą – w postępowaniu wszczętym z urzędu – stwierdzenia nieważności decyzji Starosty N. z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" na działce nr [...] przy ul. S. w S. – i umorzył postępowanie organu I instancji. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy, powołując się na art. 31 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako "K.p.a.", oraz art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), a także ustawę z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (Dz. U. z 2009 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), stwierdził, iż Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "[...]" jest organizacją ekologiczną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 10 powołanej powyżej ustawy, a tym samym może ono uczestniczyć w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Organ zwrócił jednakże uwagę, że katalog spraw w których udział społeczeństwa musi być zagwarantowany został określony precyzyjnie i dotyczy spraw wiążących się z wymogiem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli konieczność przeprowadzenia takiej oceny została stwierdzona przez organ właściwy dla decyzji środowiskowych. W przedmiotowej sprawie taka konieczność nie istniała, a projektowana inwestycja nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co wynika z dokumentów kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzonej przez "[...]". Konsekwentnie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie wymagało udziału społeczeństwa, a tym samym art. 31 § 1 K.p.a. nie ma zastosowania. Z tych względów wniosek Stowarzyszenia nie mógł być uwzględniony co powoduje konieczność uchylenia decyzji Wojewody i umorzenia postępowania organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stowarzyszenie [...] "[...]" z siedzibą w R. domagając się jej uchylenia i zarzucając jej naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 8, 9, 11, 77, 81 i 107 § 3 K.p.a., art. 72 ust. 1 oraz 63 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, a także naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 31 K.p.a. W ocenie skarżącego Stowarzyszenia organ, prowadząc przedmiotowe postępowanie, nie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie ochrony środowiska. Jak podniesiono organ wydający pozwolenie nie może we własnym zakresie ocenić czy raport o działaniu na środowisko jest dla danej inwestycji wymagany, bowiem dla tych kwestii właściwy jest organ wydający decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja zawiera lakoniczne stanowisko organu, co do inwestycji nie mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które jest oparte na podstawie kwalifikacji inwestora, podczas gdy ustaleń w tej kwestii dokonywać winien organ właściwy dla decyzji środowiskowych. Dodatkowo strona skarżąca podniosła zarzut dotyczący naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., wskazując, iż przepisy nie przewidują możliwości ingerencji organu wyższej instancji w sprawie wszczętej z urzędu. W przypadku wszczęcia postępowania z urzędu i dopuszczenia organizacji społecznej do postępowania, organ nadrzędny traci kompetencje, ponieważ postanowienie w tej kwestii jest niezaskarżalne. Ponadto przedmiotowe postępowanie nie dotyczy samego pozwolenia lecz jedynie jego weryfikację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wywiódł, w pierwszej kolejności, iż niewątpliwie organizacja ekologiczna ma prawo do uczestniczenia w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństw. Rozstrzygając przedmiotową sprawę organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że w ramach postępowania w sprawach o pozwoleniu na budowę udział społeczeństwa jest wymagany wyłącznie w przypadku postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli konieczność przeprowadzenia takiej oceny została stwierdzona przez właściwy organ do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadkach ponownego przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, czego w niniejszej sprawie nie było. Sąd I instancji zgodził się z organem odwoławczym, że organ stopnia podstawowego nie przeprowadził ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (co wymagałoby udziału społeczeństwa), a z analizy kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzonej przez Laboratorium [...] "[...]" wynika, że przedsięwzięcie nie należy do kategorii mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie jest też bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000. Również w aktach sprawy brak jest dokumentacji, która podważałaby wiarygodność ustaleń poczynionych w powyższej kwalifikacji. Z tego też powodu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji nie jest postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa, a to powoduje, że art. 31 § 1 K.p.a. w tej sprawie nie znajduje zastosowania. Jak wyjaśniono przepis art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718) zawiera regulację, wyłączającą stosowanie w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę, art. 31 K.p.a. Tym samym obecnie postępowanie w sprawie oceny wpływu inwestycji na środowisko ma być postępowaniem autonomicznym, niezależnym od innych postępowań administracyjnych i kończących się wydaniem decyzji załatwiającej sprawę co do istoty, zaś organizacje ekologiczne mają możliwość realizacji swoich celów statutowych w postępowaniu odrębnym, zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia co wystarczająco zabezpiecza interes społeczny. Brak jest bowiem argumentów przemawiających za koniecznością udziału organizacji ekologicznych w sprawach dotyczących bezpośrednio pozwolenia na budowę, skoro organizacja taka skutecznie może kwestionować decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zapadające przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu, wniosek organizacji ekologicznej w przedmiotowej sprawie nie mógł zostać uwzględniony, a zatem decyzję organu I instancji należało uchylić, a postępowanie spowodowane tym wnioskiem podlegało umorzeniu. Należy przy tym pamiętać, że kontrolowana decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym, w którym organ nadzoru nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty. Sąd wyjaśnił również, iż wbrew zarzutowi skargi nie można podzielić stanowiska, ze organ wyższej instancji nie ma uprawnień do ingerencji w stanowisko organu I instancji, zajęte w sprawie wszczętej z urzędu w kwestii formalnej. Art. 138 K.p.a. ma zastosowanie zarówno w postępowaniu zwyczajnym jak i w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie nieważnościowe, bowiem w myśl art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Sam zaś art. 138 K.p.a. nakazuje organowi odwoławczemu rozpatrzenie sprawy rozpoznawanej ponownie i to w jej całokształcie. Nie ma też wpływu na stosowanie zasady dwuinstancyjnego toku postępowania okoliczność wszczęcia postępowania na wniosek lub z urzędu. Skoro zatem organ odwoławczy rozpoznając sprawę w jej całokształcie stwierdził, iż postępowanie przed organem I instancji zostało wadliwe wszczęte w wyniku sygnału organizacji ekologicznej w sprawie niewymagającej – stosownie do przepisów- udziału społeczeństwa, zasadnym było zastosowanie w postępowaniu odwoławczym art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyżej opisanego wyroku złożyło Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "[...]" z siedzibą w R. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: - naruszenie przepisu art.141§ 4, art. 3§1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie odniesienie się do zarzutów skargi oraz lakoniczne stwierdzenie, że z dokumentu inwestora wynika, że inwestycja nie wymagała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach., - naruszenie art. 141§ 4 w związku z art. 145§1pkt.1 lit.c oraz art. 174 pkt.2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 8,9,11,77,107§3 kpa w zw. z art. 74 Konstytucji poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego. Niedokonano pełnej oceny decyzji organu II instancji pod kątem zastosowania przepisów prawa materialnego oraz procesowego, nie ustalono ilości anten, ich mocy, azymutów, nie wskazano, jakie ustalenia faktyczne i prawne zostały dokonane przez organy administracji i czy jest to właściwa interpretacja przepisów prawa, brak zdefiniowania i wyjaśnienia podstawowych kwestii takich jak: "główna wiązka promieniowana", co znaczy słowo "wzdłuż"", czy przyjęto tylko aktualny sposób zagospodarowania działki; - naruszenie art. 31 § 2 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia bez podania konkretnych przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie, stwierdzając, iż przedsięwzięcie nie należy do kategorii mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie odwołał się do konkretnych przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu. Sąd odwołał się wyłącznie do dokumentów dostarczonych przez inwestora bez jednoczesnego wyjaśnienia kluczowych pojęć związanych z ustaleniem, czy dla planowanej inwestycji konieczne było sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono lakoniczność uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny zasadności zarzutów złożonej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny nie kontroluje ponownie legalności zaskarżonego aktu lub czynności w takim zakresie, w jakim może i powinien to czynić Sąd I instancji. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Poza przypadkami wymienionymi w art. 183 § 2 powołanej powyżej ustawy, które w rozpoznawanej sprawie nie występują, kierunek badawczej działalności tego sądu determinują przytoczone podstawy kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny nie może więc zastępować stron i w jakikolwiek sposób uzupełniać czy modyfikować za nie podstaw kasacyjnych. Nie jest też uprawniony do podjęcia własnej inicjatywy w celu ustalenia innych wad zaskarżonego orzeczenia. Rola tego Sądu w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się zatem wyłącznie do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów autora skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając przedmiotową skargę kasacyjną zauważyć należy, że odniesienie się do wszystkich podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów wymaga w pierwszej kolejności rozważenia dopuszczalności udziału organizacji społecznej w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mieć bowiem należy na względzie, że w przypadku powyższego postępowania znacząco ograniczono krąg podmiotów, które mogą być jego stroną. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. prawo budowlane stronami postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę mogą być wyłącznie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Ustawodawca zdecydował się na wyłączenie możliwości udziału w postępowaniu organizacji społecznych, wskazując, w art. 28 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, że przepisu art. 31 K.p.a. nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. W doktrynie wskazano, że przyjęte rozwiązanie, stanowiące niewątpliwie wyjątek od ogólnej zasady udziału organizacji społecznych w postępowaniu administracyjnym, było podyktowane praktyką nadużywania przyznanych uprawnień przez niektóre organizacje społeczne, prowadzącą do powstania zjawisk patologicznych (Prawo budowlane. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, s. 334). Wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) zdecydowano się znowelizować art. 28 ustawy Prawo budowlane. Wprowadzona zmiana dotyczyła dodania do powyższego artykułu ust. 4, zgodnie z którym przepisów art. 28 ust. 2 i 3 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W tym przypadku zastosowanie ma przepis art. 44 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że ile zasadą postępowania w przedmiocie decyzji o pozwoleniu na budowę jest niemożność udziału w nim organizacji społecznych, o tyle ustawodawca dopuścił jeden wyjątek, jakim jest udział organizacji ekologicznej, o jakiej mowa w art. 44 ustawy o udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Rozważenia zatem wymaga kiedy, w świetle powołanego powyżej artykułu, organizacja ekologiczna może brać udział w postępowaniu prowadzonym przez organy architektoniczno – budowlane. Zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 44 powołanej powyżej ustawy z dnia 03 października 2008 r. organizacje ekologiczne, które powołują się na swoje cele statutowe, mogą zgłosić swój udział do postępowania wymagającego udziału społeczeństwa. Analiza powyższego przepisu wskazuje, że dla wzięcia udziału organizacji ekologicznej w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę niezbędne jest ustalenie, że dane postępowanie jest zakwalifikowane jako postępowanie, wymagające udziału społeczeństwa. W powyższym celu niezbędne jest odwołanie się do przepisów prawa materialnego, zawartych w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Możliwość udziału społeczeństwa, w tym także organizacji ekologicznej zagwarantowana jest w postępowaniu w którym dokonywana jest ocena oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia ( art. 3 ust.1 pkt. 8 lit.c ustawy). Stosownie do treści art. 61 ust.1 pkt.1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach: postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust.1 pkt.1, 10, 14, 18, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku o którym mowa w art. 88 ust.1. Zgodnie z art. 88 ust.1 ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust.1 pkt.1 , 10 , 14, 18 przeprowadza się także na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji; jeżeli organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji, żadna z powyższych sytuacji nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 2009 r. nie było prowadzone postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konieczność przeprowadzenia w ramach pozwolenia na budowę oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie został również złożony wniosek o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt.1, nie stwierdzono zmian względem wymagań z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w istocie bowiem jej nie wydano. Powyżej poczynione wywody pozwalają na stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do udziału w postępowaniu o pozwoleniu na budowę jakiejkolwiek organizacji ekologicznej, w tym stowarzyszenia "[...]". Postępowanie to nie wymagało bowiem udziału społeczeństwa z uwagi na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko( por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2012r. , sygn. akt II OSK 122/11, wyrok NSA z dnia 14 września 2011, sygn akt II OSK 1622/10). Konsekwentnie więc Stowarzyszenie [...]"" nie mogło skutecznie wywołać wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. W tym stanie rzeczy za niezasadne uznać należało zarzuty skargi kasacyjnej co do konieczności oceny w kontrolowanym postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodności zatwierdzonej pozwoleniem na budowę inwestycji z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu. Słusznie zatem przyjął sąd I instancji, iż przepis art. 31§2 kpa nie miał zastosowania w kontrolowanym postępowaniu. Za nie znajdujące podstaw prawnych uznać należy także zarzuty co wadliwości przeprowadzonego postępowania w zakresie braku koniecznych ustaleń faktycznych. W istocie bowiem jako odpowiedni dla rozstrzygnięcia uznać należy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Ustalone zostały okoliczności niezbędne w świetle art. 61 ust.1 pkt.1,2 oraz art. 88 ust.1 pkt.1,2 w związku z art. 44 do oceny dopuszczalności żądania organizacji ekologicznej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2009r. w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w S. Ocena materiału dowodowego nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego. Słusznie więc przyjął sąd I instancji, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, 8, 9, 11, 77, 107§3 kpa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kontrolowane uzasadnienie odpowiada normie zawartej w art. 141§ 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zawiera bowiem wszelkie niezbędne elementy, o jakich mowa w tej normie tak w zakresie przedstawienia stanu sprawy jak i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie okoliczności istotnych dla sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.