I SA/Lu 488/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Jerzy Drwal,, NSA Anna Kwiatek, Protokolant Referent stażysta Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. z siedzibą w C.od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzją z dnia [...] Burmistrza Miasta określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie 22.437 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, iż spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości, w której wykazała do opodatkowania grunty pozostałe oraz wartość budowli. W wyniku wezwania, spółka w dniu 16 października 2007 r. przedłożyła korektę deklaracji, w której ponownie wykazała te same przedmioty opodatkowania. Organ podatkowy mając na względzie przepisy art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej podjął czynności zmierzające do określenia wysokości zobowiązania podatkowego. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalił, że spółka jest podmiotem gospodarczym wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego 11 października 2004 r. Aktem notarialnym nr [...] z dnia 8 sierpnia 2007 r. spółka nabyła prawo własności budynków i urządzeń oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów o powierzchni 2,7556 ha obejmujące działki nr [...] i [...] położone w R., sklasyfikowane w ewidencji gruntów symbolem "Bi". Do opodatkowania spółka wykazała grunty jako pozostałe, budowle o wartości 152.900 zł (wartość budowli przyjęto z aktu notarialnego). W ocenie organu wartość ta była nieprawidłowa, gdyż w akcie notarialnym wpisano cenę budynków i budowli jako wartość łączną, podczas gdy do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjmuje się odrębnie budowle, dla których podstawę opodatkowania stanowi ich wartość i odrębnie budynki, dla których podstawę opodatkowania stanowi ich powierzchnia użytkowa. Zdaniem organu podatkowego, spółka nieprawidłowo również zadeklarowała grunty jako pozostałe, zamiast jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podatkowy w oparciu o art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazał, iż sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że przyjmuje się, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, za wyjątkiem sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności z uwagi na tzw. względy techniczne. Wówczas takie grunty i budynki należy opodatkować wg stawek pozostałych. Organ odwoławczy podnosił również, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych budowle przedsiębiorców podlegają opodatkowaniu w całości lub w części tylko wtedy, gdy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Brak takiego związku skutkuje wyłączeniem całości lub części tej kategorii obiektów z opodatkowania. Organ podatkowy podnosił, że pojęcie względy techniczne nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Należy więc przyjąć znaczenie wynikające z języka potocznego i pomocniczo z prawa budowlanego. Uzasadniał, iż jeżeli stan techniczny np. budynku oceniany jest jako zły, katastrofalny czy grożący zawaleniem, to bez odwoływania się do prawa budowlanego można stwierdzić, że nie może być w nim prowadzona ze względów technicznych żadna działalność gospodarcza. W związku z powyższym organ podatkowy uznał za błędne stanowisko spółki, która wykazywała, że budynki nie są związane z działalnością gospodarczą mimo ich rzeczywistego wykorzystania do celów gospodarczych. Mając na względzie, że prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uzależnione jest od uprzedniego dokonania wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia i swobodnej oceny, organ podatkowy zlecił sporządzenie opinii techniczno - budowlanej biegłemu rzeczoznawcy. Wskazał w tym względzie, iż z opinii biegłego dotyczącej stanu technicznego budynków wynika, że część budynków o pow. 216,18 m2 ze względu na fakt, że nadają się do rozbiórki, należy potraktować jako budynki pozostałe i tak też organ je opodatkował w zaskarżonej decyzji. Do opodatkowania przyjął budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 2.653,80 m2, w tym budynek szlamatorni i młyna surowca o pow. użytkowej 1261,70 m2, budynek warsztatu zakład budowlany o pow. 569,20 m2, budynek magazynowy materiałów technicznych o pow. użytkowej 292,50 m2 magazyn karbidu o pow. użytkowej 73,40 m2, magazyn na puste butle o pow. użytkowej 65,20 m2, budynek administracyjny o pow. użytkowej 282,00 m2, budynek kuźni o pow. użytkowej 86,30 m2, podstacja trafo SD II 23,50 m2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze argumentowało również, iż biegły rzeczoznawca wydając opinię techniczno - budowlaną dotyczącą oceny stanu technicznego budynków nie stwierdził złego stanu technicznego uniemożliwiającego użytkowanie tych budynków. W celu ustalenia prawidłowej wartości budowli, organ podatkowy dodatkowo powołał rzeczoznawcę, który oszacował wartość budowli na kwotę 26.500 zł. W wyniku opodatkowania części budynków służących do prowadzenia działalności gospodarczej ustalono procentowo wartość budowli (ich części) do celów podatkowych. Organ odwoławczy wskazał także, że w stosunku do gruntów nabytych przez spółkę, nie występują względy techniczne przemawiające za wyłączeniem ich z opodatkowania jako gruntów związanych z prowadzeniem działalności. Wskazał również, iż spółka w przedłożonej deklaracji błędnie przyjęła, że obowiązek podatkowy powstał w sierpniu 2007 r. Podał, iż nabycie nieruchomości nastąpiło w dniu 8 sierpnia 2007 r. i zgodnie z postanowieniem art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy powstał od miesiąca września 2007 r. W związku z powyższym organ podatkowy na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, opinii biegłego oraz aktu notarialnego określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 4 miesiące 2007 r. w następujący sposób: 1. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 27556 m2 x 0,66 zł : 12 x 4 = 6.062,32 zł ; 2. budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 2.653,80 m2 x 18,00 zł: 12 x 4 = 15.922,80 zł; 3. budynki pozostałe - 216,18 m2 x 4,00 zł: 12 x 4 = 288,24 zł; 4. budowle - 24.513,00 zł x 2% : 12 x 4 = 163,42 zł Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie, w którym zarzucała naruszenie art. 1 a ust. 1 pkt 3 i art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędne zastosowanie wymienionych przepisów w przedmiotowym stanie faktycznym. W uzasadnieniu odwołania spółka podniosła, iż wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję SKO oraz organu pierwszej instancji, nie odniósł się jednak do zarzutów merytorycznych podnoszonych przez spółkę, wskazując jednoznacznie, iż powodem uchylenia decyzji jest naruszenie prawa zarówno przez organ pierwszej instancji jak i Kolegium. Naruszenie prawa miało miejsce w zakresie nie uwzględnienia udziału pełnomocnika ustanowionego przez spółkę, ponadto sąd zwrócił uwagę na złamanie przez organ podatkowy zasady określonej w art. 128 Ordynacji podatkowej poprzez brak w aktach sprawy oryginalnych dokumentów. Spółka zarzucała, iż przedstawione zarzuty w dalszym ciągu nie zostały uwzględnione, czego przykładem jest decyzja z dnia [...] określająca podatek od nieruchomości za 2007 r. Spółka podważała zasadność stanowiska organu podatkowego, iż błędnie przyjęła z aktu notarialnego budowle o wartości 152.900 zł. Uzasadniała, iż zakupiła nieruchomość z naniesieniami za cenę wskazaną w akcie notarialnym. Podniosła, iż wysokość ustalonego podatku pozostaje w oderwaniu od wartości rynkowej i użytkowej nieruchomości. Podkreśliła jednocześnie, że dopiero po wykonaniu inwentaryzacji budowlanej i określeniu przydatności budynków, z uwagi na stan techniczny i przeprowadzeniu niezbędnych prac adaptacyjno - modernizacyjnych, możliwe będzie rozpoczęcie działalności gospodarczej na terenie tej nieruchomości. Spółka podkreśliła, że w obrębie spornych obiektów brak jest podstawowych mediów tj. energii elektrycznej, wody instalacji kanalizacyjnej. Podkreśliła również, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż do stwierdzenia, że dany budynek czy grunt nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, nie jest wymagana żadna decyzja administracyjna potwierdzająca tę okoliczność. Ustalenie tej okoliczności pozostaje każdorazowo w gestii organów prowadzących postępowanie wyjaśniające. Zdaniem spółki organ podatkowy prowadzący postępowanie w sprawie celowo nie spełnił ciążących na nim w tym zakresie obowiązków i tym samym narusza reguły postępowania. Zdaniem spółki, wysokość nałożonego podatku, nie odpowiada aktualnemu stanowi faktycznemu i uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej. Spółka wskazując na definicję działalności gospodarczej uznała, że działalność gospodarcza rozpoczyna się z chwilą uzyskania przychodu. W konkluzji odwołania spółka wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części określającej wysokość zobowiązania i wydanie decyzji zgodnie z deklaracją podatnika, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę i odnosząc się do zarzutów odwołania ustaliło, że spółka jako właściciel gruntów, budynków i budowli ma obowiązek bez wezwania uiszczać podatek od nieruchomości w terminach do 15 każdego miesiąca. Zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 ustawy ordynacja podatkowa. Uzasadniało, iż jedynie w razie powzięcia przez organ wątpliwości co do prawidłowości złożonej deklaracji organ wszczyna postępowanie w przedmiocie określenie wysokości zobowiązania podatkowego. Ze wskazaniem na regulację art. 21 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy podnosił, że decyzja podatkowa wydawana jest zawsze wtedy, gdy podatnik w sposób niewłaściwy wykona ciążące na nim obowiązki w zakresie samoobliczenia, lub też w ogóle ich nie wykona - niewłaściwie ustali podatkowo - prawny stan faktyczny lub też dokona nieodpowiedniej interpretacji prawa podatkowego, czy wreszcie powyższe działania podatnika są prawidłowe, ale nie nastąpi dobrowolna realizacja zobowiązania podatkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławczy podnosiło, że spółka jako podmiot gospodarczy prowadzący działalność gospodarczą nabyła prawo własności budynków i urządzeń oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów położonych w R.. W złożonej deklaracji na podatek spółka wykazała do opodatkowania 24.670,22 m2 gruntów oraz budowle o wartości 152.900 zł. Wykazana powierzchnia gruntów odbiegała od powierzchni wynikającej z aktu notarialnego oraz danych zawartych w ewidencji gruntów. Grunty stanowiące przedmiot nabycia sklasyfikowane zostały symbolem "Bi" co oznacza, że podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a ponieważ znajdowały się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą zostały zakwalifikowane jako związane z prowadzeniem tej działalności. Zasadnie więc organ podatkowy pierwszej instancji w oparciu o dane zawarte w informacji z rejestru gruntów oraz akcie notarialnym, przyjął do opodatkowania grunty o powierzchni 27.556 m2 i uznał, że są to grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jeśli chodzi o opodatkowanie budynków i budowli organ odwoławczy zauważył, iż w związku z wątpliwościami, jakie SKO wytknęło w poprzednim postępowaniu, organ podatkowy pierwszej instancji podjął czynności zmierzające do rzetelnego odzwierciedlenia istniejącej sytuacji. Rozszerzył materiał dowodowy o wycenę - operat szacunkowy wartości nieruchomości sporządzony na zlecenie Burmistrza Miasta przez Rzeczoznawcę Majątkowego M.C.. Oprócz tego dysponował również opinią techniczno - budowlaną dotycząca oceny stanu technicznego budynków położonych na działkach nr [...] i [...]. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia problemu i potwierdzenia, iż stan faktyczny w tym względzie ustalony został prawidłowo, organ podatkowy sięgnął więc po wiadomości specjalne powołując biegłych, którzy w formie opinii i operatu szacunkowego wypowiedzieli się co do stanu technicznego przedmiotowej nieruchomości i znajdujących się na niej budynków i budowli. W tych okolicznościach wydanie decyzji poprzedzone zostało odpowiednim postępowaniem podatkowym i dowodowym. Organ odwoławczy podnosił również, iż poza sporem pozostaje fakt, że w skład przedmiotowej nieruchomości oprócz gruntów, wchodzą także budynki i budowle. Organ podatkowy do opodatkowania przyjął budynki o ogólnej powierzchni 2.869,98 m2, w tym powierzchnię 2.653,80 m2 stanowią budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a powierzchnia 216, 18 m2 jako budynki pozostałe. Powyższe dane organ podatkowy przyjął korzystając z opinii techniczno - budowlanej sporządzonej przez biegłego rzeczoznawcę powołanego przez organ do ustalenia rzeczywistego stanu technicznego budynków. W uzasadnieniu zaskarbionej decyzji argumentowano, że w przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest ustalenie, czy występują tzw. względy techniczne, które uniemożliwiają wykorzystywanie nieruchomości dla celów prowadzenia działalności gospodarczej i powodują, że do danej nieruchomości nie stosuje się maksymalnych stawek podatku od nieruchomości. Odwołując się do definicji gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej określonej w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych uzasadniało, że zgodnie z tą definicją wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem, działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wyjątki te dotyczą budynków mieszkalnych i zajętych pod nie gruntów oraz gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Celem więc unormowania w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych było objęcie nim także sytuacji, gdy podatnik faktycznie nie może prowadzić z przyczyn obiektywnych działalności gospodarczej z wykorzystaniem przedmiotów opodatkowania (z tzw. względów technicznych). Samorządowe Kolegium Odwoławcze argumentowało, że nie ulega wątpliwości, iż podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie gruntów, budynków i budowli przez przedsiębiorcę. Związanie przedmiotów opodatkowania ma miejsce i wówczas, gdy wprawdzie przedsiębiorca nie wykorzystuje ich bezpośrednio, jednakże zgodnie z prowadzonym zakresem działalności gospodarczej obiekty te mógłby wykorzystywać, a więc gdy istnieje potencjalna możliwość wykorzystywania budynków na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Okoliczności stanowiące tzw. "względy techniczne" w rozumieniu analizowanego przepisu powinny być za każdym razem ocenione na bazie materiału dowodowego konkretnej sprawy, a pomocna przy tym jest na przykład opinia biegłego, który stwierdził, posiadając wiadomości specjalne, jaki jest stan przedmiotów opodatkowania i czy ze względów technicznych mogą bądź nie, być wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej. W dalszej kolejności, w kontekście podnoszonych przez spółkę zarzutów, organ odwoławczy wskazał, że na mocy art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części a także budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Każda z powyżej wymienionych kategorii stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, co oznacza, że właściciel zabudowanej nieruchomości objęty jest obowiązkiem podatkowym obejmującym zarówno grunt, jak i posadowiony na nim budynek, co jest konsekwencją charakteru podatku od nieruchomości, należącego do podatków majątkowych, opartych na opodatkowaniu przyrostu posiadanego majątku, a nie obrotu, dochodowości czy też wartości rynkowej nieruchomości. Ten rodzaj daniny związany jest z samym faktem posiadania majątku. Organ odwoławczy podnosił, że spółka zdaje się nie dostrzegać istoty tzw. względów technicznych, których istnienie nie wyłącza całkowicie z opodatkowania posiadanych przedmiotów. Uzasadniał, (w świetle art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), że jeśli względy techniczne miałyby miejsce, to wobec przedmiotów opodatkowania, jako nie związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą ze względów technicznych, zastosowane powinny być niższe stawki, a nie wyłączenie w ogóle z opodatkowania tych przedmiotów . Analizując pojęcie "względów technicznych" Samorządowe Kolegium Odwoławcze podnosiło, że w tym kontekście należy mieć na uwadze, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to, czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy też na tę nieruchomość należy ponieść nakłady w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do użytku oraz na pewnym poziomie estetycznym. Podatek od nieruchomości w swojej konstrukcji nie nawiązuje do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez wykorzystywanie danej nieruchomości, nie jest również uzależniony od wartości posiadanej nieruchomości. Podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia np. gruntów i budynków, a nie jest ważne jak intensywne jest gospodarcze wykorzystywanie tych nieruchomości i jakie przynosi efekty ekonomiczne. Podstawowym kryterium związku nieruchomości z działalnością gospodarczą jest samo jej posiadanie przez przedsiębiorcę. Tym samym przejściowe jej niewykorzystywanie nie daje podstaw do tego, aby do wymiaru podatku nie miały zastosowanie stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością. Konieczność przeprowadzenia remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja. budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Zdaniem SKO brak w budynkach określonych mediów tj. energii elektrycznej, wody i kanalizacji dotyczy instalacji i urządzeń, nie ma znaczenia w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości. Ustawa odróżnia bowiem stan techniczny obiektu budowlanego (konstrukcji budynku lub budowli) od stanu instalacji, urządzeń (wyposażenia) tego obiektu, które nie mają wpływu na zakwalifikowanie obiektu do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podatkowy przeprowadzając postępowanie dowodowe w celu ustalenia, czy względy techniczne faktycznie występują ma do dyspozycji szereg środków dowodowych - przesłuchanie strony, zeznania świadków, opinie biegłych, które umożliwiają mu dokonanie właściwej oceny. Zdaniem Kolegium, w niniejszej sprawie, organ miał do dyspozycji wystarczające dowody dla podjęcia prawidłowej decyzji. Organ odwoławczy wywodził również, że jakkolwiek budynki wymagają remontu i wykonania niezbędnych prac przystosowujących do prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę, jednak, jego zdaniem nie oznacza to, iż po przeprowadzeniu tego remontu, to jest po okresie przejściowym, przemijającym, w budynkach nie będzie mogła być prowadzona działalność gospodarcza. Przejściowe więc niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Za wyrokami w sprawach II FSK 301/05, LEX nr 193364, I SA/Lu 82/08, organ odwoławczy uzasadniał, że przeprowadzanie remontu w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu, a adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tej działalności. Nieruchomość taka mimo chwilowego jej niewykorzystywania z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przed dany podmiot działalnością gospodarczą. Decyzja właściciela budynków o prowadzeniu koniecznego remontu jest zaplanowanym działaniem podatnika, etapem przygotowawczym w ramach realizowanej przez niego działalności gospodarczej. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie terminu powstania obowiązku podatkowego od miesiąca września 2007 r. Reasumując SKO uznało, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, zebraniem materiału dowodowego oraz swobodnej jego oceny i rozpatrzenia w myśl reguł określonych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W skardze na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego A wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego oraz jego zmianę poprzez uwzględnienie wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej w wysokości wynikającej z deklaracji podatkowej złożonej przez nią za 2007 r. ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucała: 1) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie do przedmiotowego stanu faktycznego; art. 2 ust 1 pkt. 3 u.p.o.l., poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie do przedmiotowego stanu faktycznego; 2) obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. art. 122, 187 § 1 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., poprzez przyjęcie, iż oparcie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego oraz zebraniem materiału dowodowego, tj. oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący. W uzasadnieniu skargi podnosiła, że w świetle bogatego orzecznictwa i doktryny nieaktualne i nieprawdziwe stają się twierdzenia organu, jakoby faktem nie podlegającym wątpliwości, jest to, że samo posiadanie gruntów budynków i budowli przez przedsiębiorcę jest podstawowym kryterium związku, wymienionych wyżej przedmiotów opodatkowania, z działalnością gospodarczą. W dalszej kolejności rozważając pojęcie względów technicznych uzasadniał, że literalna wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. obowiązującego od 1 stycznia 2003 r. prowadzi do wniosku, że grunty , budynki lub budowle, które ze względów technicznych nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wywodziła, iż wystąpienie względów technicznych tylko w odniesieniu do budowli całkowicie zwalnia z obowiązku uiszczania podatku od nieruchomości. Natomiast grunty i budynki nadal będą podlegały opodatkowaniu tym podatkiem, jednak przy zastosowaniu niższych stawek podatkowych, właściwych dla tzw. pozostałych budynków i gruntów. Skarżąca spółka uzasadniała, że ustawodawca nie precyzuje w u.p.o.l. pojęcia tzw. "względów technicznych". Zatem chcąc stwierdzić, czy nieruchomość, której właścicielem jest przedsiębiorca nadaje się ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej, należy wziąć pod uwagę następujące kwestie: 1) aktualny stan zagospodarowania nieruchomości; 2) możliwość prowadzenia działalności gospodarczej; 3) stan prawny nieruchomości, czy też 4) możliwość dojazdu do nieruchomości. Analizując znaczenie literalne pojęcia względów technicznych, odwoływała się również do języka potocznego. Uzasadniała, iż w słowniku języka polskiego pojęcie "techniczny" definiuje się jako "odnoszący się do techniki, stosowany w technice, wchodzący w zakres techniki, zajmujący się techniką" (M. Szymczak, "Słownik języka polskiego" Tom III, Warszawa 1981). Z kolei pojecie "technika" definiuje się jako "środki, sposoby i czynności związane z wytwarzaniem dóbr materialnych", jako "tworzone przez człowieka dla realizacji celów działalności gospodarczej systemy środków materialnych oraz umiejętności posługiwania się tymi środkami". Pojecie "techniki" definiowane jest także jako "dział cywilizacji i kultury obejmujący środki pracy i techniczne umiejętności produkcji" . Język potoczny traktuje więc względy techniczne, jako względy związane z prowadzeniem jakiegoś rodzaju działalności gospodarczej polegającej na produkcji lub wytwarzaniu. W przedmiocie zarzutu naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podtrzymała stanowisko, że sam fakt posiadania przez skarżącą - jako przedsiębiorcę - budowli znajdujących się na nieruchomości położonej w R., nie przesądza o tym, iż są one związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a co za tym idzie powinny zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Zdaniem skarżącej, podobnie jak w przypadku gruntów i budynków, należy ustalić rzeczywisty związek budowli z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Należy przy tym pamiętać, że w przypadku braku takiego związku, w odniesieniu do budowli, prowadzić to będzie do wyłączenia całości lub części takich budowli z kategorii obiektów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W przedmiocie zarzutów naruszenia przepisów postępowania uzasadniała, że podstawowym zagadnieniem w przedmiotowej sprawie jest fakt, iż postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, w jakikolwiek sposób nie odniosło się do kwestii, czy i w jakim zakresie, grunt, budynki oraz budowle będące w posiadaniu skarżącej mogły, czy też nie mogły nadawać się do prowadzenia konkretnej działalności gospodarczej, którą to skarżąca planowała wówczas podjąć w R. Postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało w całkowitym oderwaniu od kwestii możliwości wykorzystania nieruchomości do podjęcia przez skarżącą palowanej przez nią działalności gospodarczej na tym terenie. Zarzucała, że powołane przez organ opinie specjalistów nie odniosły się w żaden sposób do przydatności budynków i budowli do działalności gospodarczej planowanej przez skarżącą spółkę. Uzasadniała również, że przepisy szeroko rozumianego prawa budowlanego określają w sposób szczegółowy wymogi, jakie muszą zostać spełnione, aby budynki i budowle mogły zostać dopuszczone do wykorzystywania: Wskazała na: 1) zapewnienie szeroko - rozumianego bezpieczeństwa konstrukcji danego budynku lub budowli; 2) odpowiednie zabezpieczenie tych elementów, mając na względzie bezpieczeństwo przeciwpożarowe; 3) zapewnieniu odpowiednich, tj. bezpiecznych higienicznych warunków pracy zatrudnionemu personelowi; 4) odpowiednie wyposażenie budynków w celu ochrony pracowników przed nadmiernym hałasem i drganiami, itp. Podała, iż nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż w 2007 r., budynki będące w posiadaniu skarżącej były całkowicie nieuzbrojone, tj. pozbawione dostępu do energii elektrycznej, bieżącej wody, czy też kanalizacji. Poza tym, ich stan techniczny, nie pozwalał w jakikolwiek sposób na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Bez wykonania niezbędnych napraw adaptacyjno - remontowych, obiekty te stanowiłyby bowiem niebezpieczeństwo dla przebywających weń osób. Zaznaczyła również, że kluczową kwestią w przedmiotowej sprawie są też względy prawne związane z podjęciem działalności gospodarczej w postaci zakładu przetwarzania odpadów w R. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje. Skarga ma usprawiedliwione podstawy i zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – w kontekście przepisu art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną oraz konsekwencji jego obowiązywania - prowadzi do wniosku, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podkreślić należy, że z niespornych okoliczności stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca spółka, jako podmiot gospodarczy (wpis do Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 11 października 2004 r.) aktem notarialnym nr [...] z dnia 8 sierpnia 2007 r. nabyła prawo własności budynków i urządzeń oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów o powierzchni 2,7556 na działkach o numerach [...] i [...] położonych w R., sklasyfikowane w ewidencji gruntów symbolem "Bi", w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 rok wykazała do opodatkowania grunty, jako pozostałe o powierzchni 24.670 m2 oraz budowle o wartości 152.900 zł. W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, istota sporu odnosi się wiec do kwestii zasadności i prawidłowości określenia, skarżącej spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok w kwocie 22.437 zł, tj. od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 6.062,332 zł (2.7556 m² x 0,66 zł : 12 x 4); od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 15.992,80 zł (2.653,80 m² x 18 zł : 12 x 4); od budynków pozostałych w wysokości 288,24 zł (216,18 m² x 4 zł : 12 x 4); od budowli w wysokości 163,42 zł (24.513 zł x 2% : 12 x 4). Odnosząc się w kontekście niespornych okoliczności stanu sprawy do oceny zasadności zarzutów formułowanych w skardze, na wstępie stwierdzić należy, że formułowane, jako zasadnicze, zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego nie są zasadne. Brak jest bowiem podstaw, aby uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez wadliwą ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie. W kontekście istoty sporu prawnego w sprawie, za punkt wyjścia przyjąć więc należy normatywną treść mających w niej zastosowanie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz konsekwencje ich obowiązywania i zastosowania. Z przepisu art. 2 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, określającego przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jednoznacznie wynika, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegają: grunty, budynki lub ich część, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy), zaś gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle (lub ich części) będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy). Wskazane pojęcia "budynku" oraz "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", którymi ustawodawca operuje na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak wynika z przepisu art. 1a tej ustawy, są pojęciami mającymi charakter definicji ustawowych. A jest zaś podatnikiem podatku od nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 1 w związku z art. 1a pkt 3 z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W kontekście argumentacji skargi podkreślić również należy, że zgodnie z art. 4 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, regulującym podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości, podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi ich powierzchnia użytkowa (pkt 2), zaś dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4 - 6 – ich wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego (pkt 3 ). Z przepisu art. 4 ust. 3 wynika zaś, że jeżeli obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3, powstał w ciągu roku podatkowego podstawą opodatkowania jest wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji na dzień powstania obowiązku podatkowego. Ponadto, z ust. 5 art. 4 tej ustawy wynika, iż jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego, z ust. 6 zaś, że jeżeli budowle lub ich części, o których mowa w ust. 5, zostały ulepszone lub zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków trwałych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego następującego po roku, w którym dokonano ulepszenia lub aktualizacji wyceny środków trwałych. Jeżeli zaś podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. W przypadku gdy podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33 % od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik (art. 4 ust. 7). W analizowanym zakresie podkreślenia również wymaga, że definiując pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" ustawodawca operuje, jako wskazaniem ich podstawowej cechy wyróżniającej, zwrotem "posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą". Z powyższego wynika więc, że zasadniczo organ podatkowy dokonując ustalenia prawnopodatkowych konsekwencji faktu posiadania przez przedsiębiorcę gruntów, budynków lub ich części, budowli lub ich części, nie ma obowiązku ustalania okoliczności w postaci faktycznego prowadzenie i wykonywania działalności gospodarczej, tym samym również, wbrew argumentacji skargi, efektywności tejże działalności. Stwierdzenie wskazanego faktu głównego wywołuje więc określone konsekwencje prawnopodatkowe. Poza sporem jest więc, że do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez danego przedsiębiorcę. Konkludując stwierdzić należy, że o kwalifikacji podatnika przesądza wpis do rejestru przedsiębiorców, a grunty, budynki i budowle będące w jego posiadaniu w konsekwencji podlegają opodatkowaniu według stawek dla przedmiotu opodatkowania związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej i to niezależnie od ich faktycznego wykorzystywania. Odnosząc się do całokształtu regulacji prawnopodatkowej w analizowanym zakresie, podkreślić również należy, w odniesieniu do zastrzeżenia, o którym mowa w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a mianowicie braku możliwości wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, że pojęcie "względów technicznych" nie obejmuje swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Ma ono normatywny kontekst determinowany kryteriami formalnymi właściwymi dla przepisów ustawy Prawo budowlane. "Względy techniczne" w rozumieniu ustawy, to takie, które mają tego rodzaju związek z nieruchomością gruntową lub budowlaną, że ze swej natury nieruchomość ta nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia danej działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Gliwicach z 17 czerwca 2005 r., sygn. akt i SA/Gl 760/04). Istota rzeczy wyraża się w tej mierze, we wskazanej wyżej normatywnej treści pojęcia "względy techniczne", jak również redakcji art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy, na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją – "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej". Tylko i wyłącznie więc w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według innych stawek, niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z prezentowanym stanowiskiem koresponduje pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05, w świetle którego wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika, a sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o opróżnieniu bądź o wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na jego zły stan techniczny. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje więc podstaw aby przyjąć, że do wymiaru podatku od nieruchomości nie mają zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. W tym też względzie poza sporem jest, że ocena przesłanki względów technicznych, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatkowej, należy do kompetencji organu podatkowego. Ponadto, z przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Poza sporem jest zaś, że okolicznością skutkującą powstaniem obowiązku podatkowego jest zasadniczo nabycie prawa własności (również posiadania) budynku, czy też budowli. W analizowanym zakresie podkreślić również należy znaczenie art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm), z którego wynika, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przywołany przepis ma charakter szczególny i określa zamknięty zakres rodzajów działalności organów administracji publicznej, dla których decydujące znaczenie mają zapisy w ewidencji gruntów. W konsekwencji, dla organu podatkowego ustalającego wymiar podatku od nieruchomości zapis w ewidencji gruntów, dopóki nie zostanie zmieniony, jest wiążący. Ewidencja, o której mowa w przywołanej ustawie, stanowi urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. Konfrontując wskazane przepisy ustawy, ich normatywną treść oraz konsekwencje obowiązywania, a także argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z zarzutami i argumentacją skargi, również w zakresie, w którym odwołuje się ona do kwestii adaptacji obiektów, stwierdzić należy, że w analizowanym zakresie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w prawidłowy sposób dokonało ich egzegezy, akcentując, co jest nie mniej istotne, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym. Powyższe, nie zmienia jednak według Sądu faktu, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W kontekście spornej w sprawie kwestii kwalifikowania przedmiotu opodatkowania, jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, kwestii względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a ponadto kwestii trybu ustalania wartości budowali lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jeżeli podatnik nie określił wartości tych budowli lub podał wartość nieodpowiadającą ich wartości rynkowej, stwierdzić należy, że jakkolwiek organy podatkowe, jak wynika z akt sprawy, przeprowadziły dowody z opinii biegłych, tj. opinii biegłego E. T. – opinia techniczno – budowlana dotycząca oceny stanu technicznego budynków położonych na działkach nr [...] i [...] w R.– oraz opinii M. C.– operat szacunkowy wartości nieruchomości gruntowej przy ul. [...] w R., to jednak tryb przeprowadzenia tychże dowodów oraz ustalenia poczynione na ich podstawie nie mogą być uznane za zgodne z przepisami regulującymi bieg postępowania podatkowego oraz postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym. Z akt sprawy wynika, iż zlecenie sporządzenia opinii dla biegłego E. T., dotyczącej oceny stanu technicznego nastąpiło w dniu 27 listopada 2007 r., zaś zlecenie sporządzenia operatu szacunkowego wartości budowali dla biegłego M. C. pochodzi z dnia 29 lipca 2008 r. – pierwsza z tych opinii sporządzona została w styczniu 2008 r., druga zaś w sierpniu 2008 r. Z treści obydwu opinii wynika, iż podstawę formułowanych w nich ocen i wniosków stanowiły również oględziny nieruchomości należącej do skarżącej spółki (s. 2 opinii E. T.; s. 4 opinii M. C .). W kontekście powyższego podkreślenia wymaga, że z akt sprawy podatkowej nie wynika, aby skarżąca spółka została powiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów z opinii biegłych, w tym również o miejscu i terminie przeprowadzonych oględzin przedmiotowej nieruchomości. Bezwzględny obowiązek zawiadomienia strony o przeprowadzeniu dowodu (o miejscu i terminie jego przeprowadzenia) ustawodawca adresuje do organów podatkowych w przepisie art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej. Naruszenie przez organ podatkowy realizacji normy nakazu wynikającej z tego przepisu musi być więc (jest) jest kwalifikowane, jako naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istoty wpływ na wynik sprawy. Tym bardziej, że obowiązek ten jest korelatem uprawnienia strony do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu podatkowych, co wprost potwierdza przepis art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, a w kontekście wskazanych okoliczności stanu sprawy przepis § 2 art. 190 Ordynacji podatkowej, z którego wynika, że strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia. W związku z tym, skoro dowód o istotnej doniosłości w sprawie przeprowadzony został z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów oraz formułowanych na ich gruncie zasad, to stwierdzić należy, że również ustalenia faktyczne poczynione w sprawie i stanowiące faktyczna podstawę wydanych w niej rozstrzygnięć, nie mogą być uznane za prawidłowe. Dokonane one zostały bowiem z pominięciem w procesie ich przeprowadzania - istotnego z punktu widzenia prawidłowej rekonstrukcji konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego – prawa strony do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Naruszenie więc podstawowych reguł postępowania dowodowego, w tym przepisów o charakterze gwarancyjnym, uzasadnia wniosek o dowolności ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Zarzut ten wykluczają zaś ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, prawidłowo zgromadzonego (bez pomijania odniesienia się do stanowiska i argumentacji strony) i zbadanego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści. W związku z powyższym, skoro zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej regulujących zasady i tryb postępowania podatkowego, stwierdzić należało, że podjęta ona została z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie orzekając w sprawie w prowadzonym postępowaniu organ podatkowy uwzględnią normatywną treść oraz konsekwencje obowiązywania przywołanych wyżej przepisów Ordynacji podatkowej regulujących zasady oraz tryb postępowania podatkowego, w tym zwłaszcza postępowania dowodowego. Ustalenia faktyczne w sprawie, również z rozważeniem zastosowania trybu, o którym mowa w przepisie art. 299 Ordynacji podatkowej, przeprowadzi z poszanowaniem zasady czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu oraz konkretnych jej uprawnień procesowych wynikających z przepisu art. 190 § 1 § 2 Ordynacji podatkowej, stanowiących skorelowany z nimi obowiązek organu podatkowego. Ponadto, w kontekście argumentacji skargi odwołującej się do przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 in fine ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ocenę odnośnie niewykorzystywania, czy też braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności ze względów technicznych, organ podatkowy odniesie (i uzasadni w sposób wskazany w przepisie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej) do poszczególnych z przedmiotów opodatkowania. W związku z powyższy, Sąd na podstawie przepisu art. 145 § 1pkt. 1 lit. c w związku w związku z art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.