II SA/Wa 1581/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Eugeniusz Wasilewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji W. [...] oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. B., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie przeniesienia policjanta z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) zwolnił M. B. — [...] — z dniem 31 maja 2010 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem 1 czerwca 2010 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że rozkazem organizacyjnym nr 48/10 Komendanta Głównego Policji z dnia 18 maja 2010 r. z dniem 31 maja 2010 r. nastąpiło uchylenie etatu [...] KGP. Powyższe podyktowane było, wynikającą z przyjętego programu oszczędnościowego, koniecznością racjonalizacji wydatków rzeczowych i osobowych Komendy Głównej Policji oraz realizacją zaleceń z przeprowadzonego audytu struktury organizacyjnej Komendy Głównej Policji. Tym samym likwidacji uległo stanowisko służbowe zajmowane przez wymienionego policjanta. Przeniesienie M. B. uzasadnione zostało ponadto potrzebami organizacyjnymi Komendy Rejonowej Policji [...] oraz posiadanymi przez policjanta kwalifikacjami zawodowymi i doświadczeniem. W oparciu o art. 108 § 1 k.p.a. rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od powyższego rozkazu personalnego M. B. opisał okoliczności wypadku drogowego, któremu uległ w 2008 r., w następstwie którego pozostawał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, a także odniósł się do swoich kontaktów z jednym z przełożonych. Uznał, że nie bez znaczenia dla decyzji o przeniesieniu pozostaje konflikt z kierownictwem [...] KGP. Wskazał także na wydarzenia, które w jego ocenie mogły stanowić podstawę do podjęcia decyzji o przeniesieniu. Podsumowując nie wyraził zgody na przeniesienie, w przekonaniu, że służba poza KGP ma go wyleczyć z braku swoistej elastyczności. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, rozpoznając powyższe odwołanie, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej podlegającej określonym rygorom i ograniczeniom. Warunkiem jej pełnienia jest — wynikająca z art. 25 ustawy o Policji - dyspozycyjność, która polega na poddaniu się szczególnej dyscyplinie służbowej, której każdy policjant gotów jest się podporządkować. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Z tego też względu przepis art. 28 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że mianowanie, będące źródłem stosunku służbowego policjanta następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Stąd zawarte w ustawie ograniczenia w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu policjanta na inne stanowisko służbowe, należy traktować jako wyjątki od zasady dającej przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego. Przejawem tej szczególnej podległości służbowej są wynikające z art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia policjanta ze stanowiska, czy przeniesienia z urzędu do służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. Przy czym przepis art. 36 ust. 1 cyt. ustawy nie wskazuje przesłanek uzasadniających podjęcie takiej decyzji, co daje możliwość właściwemu przełożonemu rozstrzygnięcia sprawy w granicach uznania administracyjnego. Organy uprawnione do podejmowania decyzji w tym zakresie zostały określone w art. 36 ust. 2 cytowanej ustawy. W rozpatrywanym przypadku właściwym przełożonym jest Komendant Główny Policji, który może przenieść bądź delegować policjanta na obszarze całego państwa. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu organ wskazał, że rozkazem organizacyjnym nr 48/10 z dnia 18 maja 2010 r. nastąpiło uchylenie etatu [...] Komendy Głównej Policji. Etat ten do dnia 31 maja 2010 r. liczył 21 stanowisk policyjnych. Natomiast rozkazem organizacyjnym nr 49/10 z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie wprowadzenia etatu [...] Komendy Głównej Policji zarządzono wprowadzenie etatu tegoż [...], liczącego 15 stanowisk policyjnych. Ponadto, zarządzeniem organizacyjnym Komendanta Głównego Policji nr 42/10 z dnia 28 maja 2010 r., liczbę 9878 etatów Policji pozostających w dyspozycji Komendanta [...] Policji zwiększono z dniem 1 czerwca 2010 roku o 24, tj. do liczby 9902 etatów. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że zwiększenie o 24 etaty policyjne będące w dyspozycji Komendanta [...] Policji wynika z postanowienia Komendanta Głównego Policji o racjonalnym wykorzystaniu, m.in. 19 etatów policyjnych uwolnionych w Komendzie Głównej Policji w wyniku realizacji ustaleń audytu struktury organizacyjnej i funkcjonowania KGP. Przekazane etaty powinny zostać wykorzystane do mianowania m.in. 19 policjantów z Komendy Głównej Policji zmieniających miejsce pełnienia służby na jednostki organizacyjne Policji zlokalizowane na obszarze właściwości terytorialnej Komendanta [...] Policji. Organ zaznaczył jednocześnie, że Komenda Rejonowa Policji [...] na dzień 1 maja 2010 roku posiadała najwięcej ze wszystkich komend rejonowych Policji garnizonu [...] stanowisk wakujących - 44. Dlatego też wzmocnienie wskazanej jednostki poprzez przeniesienie policjanta ze stosownym doświadczeniem i kwalifikacjami zawodowymi jest celowe i zasadne. W ocenie organu odwoławczego zarzuty sformułowane przez stronę w odwołaniu nie mogą zostać uwzględnione, albowiem nie odnoszą się one do istoty sprawy. Organ podkreślił przy tym, że z pisma Dyrektor [...] KGP z dnia 18 czerwca 2010 r. wynika, że sprawa doznanego w czasie wykonywania obowiązków służbowych przez M. B. urazu nie znajduje odzwierciedlenia w posiadanej przez [...] dokumentacji służbowej i medycznej, a jedynym faktycznym powodem wytypowania zajmowanego przez skarżącego etatu do uwolnienia była potrzeba racjonalizacji funkcjonowania [...] oraz umożliwienie właściwego "zagospodarowania" etatu oficerskiego policyjnego przez jednostkę szczebla terenowego, uwzględniając przy tym wieloletnie doświadczenie zawodowe policjanta w pełnieniu służby liniowej. Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, że w dniu [...] maja 2010 r. Komendant Rejonowy Policji [...] wydał rozkaz personalny nr [...], mocą którego mianował M. B. na stanowisko równorzędne - [...] — z uposażeniem i dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości, a ponadto przyznał mu dodatek stołeczny. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonemu rozkazowi personalnemu było natomiast o tyle zasadne, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed upływem terminu do wniesienia odwołania umożliwia niezwłoczne dokonanie zmian w strukturze etatowej Komendy Głównej Policji, a także zapewnienie prawidłowego funkcjonowania Komendy Rejonowej Policji [...]. Powyższe podyktowane jest zatem interesem służby, tożsamym w tym wypadku z interesem społecznym. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podkreślił ponadto, że nie jest władny do oceny działań Komendanta Głównego Policji, który dobiera podwładnych pod względem skutecznego wykonywania powierzonych zadań oraz posiada autonomiczne prawo w zakresie doboru kadr, bez wykazywania braku stosownych kwalifikacji, zasług, osiągnięć, czy dokonywania ocen. W takiej sytuacji również interes służby (interes społeczny) polegający na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostek Policji przeważać będzie nad indywidualnym interesem policjanta. W tym stanie rzeczy zarzuty strony uznał za nieuzasadnione wskazując, że Komendant Główny Policji w sposób prawidłowy skorzystał z przysługującego mu na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji uprawnienia do kształtowania stosunku służbowego policjanta oraz prawidłowo zastosował instytucję przeniesienia z urzędu (art. 36 ust. 1 i 2 tej ustawy). Uwzględnił przy tym interes służby, przy jednoczesnym poszanowaniu zasad postępowania administracyjnego oraz wymogów prawem przewidzianych dla struktury decyzji administracyjnej określonych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. B. zarzucił organowi: - rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7, art. 8, art. 9., art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.; - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 32 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art. 7 k.p.a. - poprzez bowiem przyjęcie założenia, iż przeniesienie służbowe skarżącego nastąpiło na równorzędne stanowisko naruszony został jego słuszny interes, a jednocześnie nastąpiło to z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, zatem zaskarżona decyzja nosi cechy dowolności. Wniósł w związku z tym o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, względnie o jej uchylenie w całości oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że w momencie gdy składał odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie była mu znana treść rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] maja 2010 r., w przedmiocie mianowania na stanowisko specjalisty [...]. Podniósł też, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie przedstawiono mu dowodów wskazujących okoliczności faktyczne uzasadniające podjęte rozstrzygnięcie, co w konsekwencji ograniczyło jego prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, a to stanowi naruszenie dyspozycji zawartej w art. 10 k.p.a. Ponadto, organ nie wykazał braku możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe w innej komórce organizacyjnej KGP - poza [...]. Minister wydając zaskarżoną decyzję oparł się natomiast wyłącznie na ustaleniach Policji, uchylając się jednocześnie od podjęcia jakichkolwiek działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy, co stanowi naruszenie dyspozycji zawartych w art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art.80 k.p.a. Skarżący podkreślił też, że nie zażądano od niego dokumentacji medycznej, ani innych dowodów potwierdzających zaistnienie opisanego w odwołaniu wypadku drogowego. Jednocześnie naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania poprzez ograniczenie się przez organ odwoławczy wyłącznie do powtórzenia stanowiska prezentowanego przez organ I instancji, co pozostaje w sprzeczności z dyspozycją zawartą w art. 15 k.p.a. W ocenie skarżącego, w uzasadnieniu decyzji błędnie też przyjęto, w ślad za stanowiskiem Policji, że przeniesienie nastąpiło na stanowisko równorzędne. Stanowisko specjalisty [...] KGP i stanowisko specjalisty [...] nie są natomiast stanowiskami równorzędnymi. Między innymi dlatego, iż z oczywistych względów na tym ostatnim bezwzględnie wymagana jest pełna sprawność fizyczna oraz dobry stan zdrowia. Skarżący podkreślił, że od grudnia ubiegłego roku do chwili obecnej nieprzerwanie przebywa na zwolnieniu lekarskim, w związku z urazem odcinka szyjnego kręgosłupa, którego doznał w wyniku wypadku drogowego zaistniałego w dniu 5 sierpnia 2008 r. w trakcie [...] KGP. Poinformował ponadto, że w dniu 24 sierpnia 2010 r. wystąpił z raportem do Dyrektora [...] KGP o przeprowadzenie postępowania powypadkowego. Zaznaczył, że nigdy nie ukrywał stanu swojego zdrowia przed przełożonymi. Na przełomie lat 2008/2009 z powodu dolegliwości kręgosłupa przebywał kilka miesięcy na zwolnieniu lekarskim, z czego dwa ostatnie miesiące spędził w szpitalu. Po wyjściu ze szpitala znalazł się pod silną presją przełożonych, wyrażającą się w przydzielaniu bardzo dużych ilości zadań w krótkich odstępach czasu oraz wymuszaniu skracania czasu ich realizacji, bez widocznej potrzeby, a także ciągłym powoływaniem go do służby konwojowej, dwa lub nawet trzy razy w tygodniu. W listopadzie 2009 r. obniżono mu natomiast opinię służbową w akcie zemsty za ujawnienie braku dużej liczby dokumentów w jednym z rozpracowań operacyjnych prowadzonych przeciwko [...]. Opinia ta została uchylona rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. W konkluzja skarżący stwierdził, iż w jego przekonaniu przeniesienie go do służby w jednostce terenowej pozbawione jest podstaw merytorycznych - faktycznie stanowi metodę na pozbycie się niewygodnego funkcjonariusza, przy wykorzystaniu świetnej okazji jaką stwarza reorganizacja. Kolejnym motywem przeniesienia jest zaś w jego ocenie obawa przełożonych przed ewentualną koniecznością zapewnienia niepełnosprawnemu podwładnemu specjalnego stanowiska pracy. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Należy w tym miejscu podkreślić, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygniecie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji obu instancji wyczerpująco ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 10 § 1k.p.a., poprzez brak zapoznania go z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, nie przedstawił jakichkolwiek argumentów wskazujących na to, że powyższe uchybienie ze strony organu mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Dopiero zatem wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ma rację organ podkreślając w decyzji, że stosunek służbowy policjanta kształtowany jest w formach administracyjnoprawnych. Kandydat do służby w Policji, oprócz posiadania szeregu predyspozycji wymienionych w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) winien mieć na uwadze, że służba w Policji podlega szczególnej dyscyplinie, której gotów jest się podporządkować. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt I OPS 141/07, dyspozycyjność policjanta jest jednym z podstawowych elementów służby w Policji. Nie oznacza to oczywiście całkowitej swobody przełożonego w zakresie dokonywania jednostronnych zmian treści stosunku służbowego, lecz obowiązek policjanta poddania się prawnie umocowanym aktom administracyjnym, zmieniającym stanowisko i miejsce w ramach stosunku służbowego nawiązanego w drodze mianowania (art. 28 ust. 1 ustawy o Policji). W przepisach rozdziału 5 ustawy o Policji wymienione są przypadki, w których dochodzi do zmiany (modyfikacji) lub rozwiązania stosunku służbowego policjanta. Ustawa o Policji przewiduje przekształcenie stosunku służbowego policjanta w drodze przeniesienia służbowego, które następuje w formie decyzji, od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego, a jeżeli decyzję tę ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, to od takiej decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych (art. 32 ust. 1, 2 i 3 cyt. ustawy). Stosownie do art. 36 ust. 1 ww. ustawy, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Jak zaś wynika z postanowień art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni – Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) oraz komendanci szkół policyjnych. Kompetencje poszczególnych komendantów powtórzone zostały również w treści art. 36 ust. 2 ustawy o Policji. Analiza powyższych przepisów ustawy o Policji regulujących kwestie przeniesienia prowadzi do wniosku, że nie ogranicza ona możliwości przeniesienia policjanta przez określenie przesłanek uzasadniających podjęcie stosownej decyzji, lecz pozostawia to uznaniu przełożonego. Są to przesłanki kompetencyjne wskazujące, który przełożony jest właściwy do podjęcia takiej decyzji. Jedyne ograniczenia w zakresie przeniesienia policjanta bez jego zgody zawiera przepis art. 38 ust. 1 i 2 tej ustawy, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Stosując zatem zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej przy interpretacji powołanych przepisów, należy dojść do wniosku, iż właściwy komendant jest uprawniony na podstawie art. 32 ustawy o Policji do zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a., a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż zarzut naruszenia powołanych w skardze przepisów ustawy o Policji przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie jest nietrafny. W świetle wyżej przedstawionej regulacji prawnej właściwy przełożony skarżącego posiadał uprawnienia do przekształcenia jego stosunku służbowego w ten sposób, iż zwolnił go z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Była to decyzja uznaniowa uzasadniona okolicznościami podanymi przez organy Policji. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego rozkazem organizacyjnym nr 48/10 z dnia 18 maja 2010 r. nastąpiło uchylenie etatu [...] Komendy Głównej Policji. Etat ten do dnia 31 maja 2010 r. liczył 21 stanowisk policyjnych. Natomiast rozkazem organizacyjnym nr 49/10 z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie wprowadzenia etatu [...] Komendy Głównej Policji zarządzono wprowadzenie etatu tegoż [...], liczącego 15 stanowisk policyjnych. Ponadto, zarządzeniem organizacyjnym Komendanta Głównego Policji nr 42/10 z dnia 28 maja 2010 r., liczbę 9878 etatów Policji pozostających w dyspozycji Komendanta [...] Policji zwiększono z dniem 1 czerwca 2010 roku o 24, tj. do liczby 9902 etatów. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano zaś, że zwiększenie o 24 etaty policyjne będące w dyspozycji Komendanta [...] Policji wynika z postanowienia Komendanta Głównego Policji o racjonalnym wykorzystaniu, m. in. 19 etatów policyjnych uwolnionych w Komendzie Głównej Policji w wyniku realizacji ustaleń audytu struktury organizacyjnej i funkcjonowania KGP. Organ wykazał tym samym w sposób bezsporny, że miały miejsce zmiany organizacyjne dotyczące etatu [...] Komendy Głównej Policji, w którym był zatrudniony skarżący, a dokumenty potwierdzające powyższe okoliczności znajdują się w aktach sprawy. Powyższe zmiany organizacyjne uprawniały zatem Komendanta Głównego Policji do podjęcia decyzji o zwolnieniu skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska specjalisty [...] Komendy Głównej Policji oraz przeniesienie z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...], w której, jak podkreślił organ, na dzień 1 maja 2010 r. było najwięcej ze wszystkich komend rejonowych Policji garnizonu [...] stanowisk wakujących - 44. Dlatego też, wzmocnienie tej właśnie jednostki poprzez przeniesienie policjanta ze stosownym doświadczeniem i kwalifikacjami zawodowymi było celowe i zasadne. W świetle powyższych ustaleń nie miały znaczenia w sprawie podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące wypadku jakiemu uległ w 2008 r. oraz jego złych relacji z kierownictwem [...] KGP. Należy jednocześnie zaznaczyć, że Komendant Główny Policji w granicach swoich kompetencji, nakreślonych brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był do podjęcia decyzji jedynie co do zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia go do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Właściwym do wyznaczenia konkretnego stanowiska służbowego w Komendzie Rejonowej Policji [...] był natomiast Komendant tej jednostki. Ocena, czy stanowisko służbowe, na które skarżący został mianowany odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego może zatem zostać przeprowadzona dopiero na skutek zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., mocą którego M. B. został mianowany na stanowisko specjalisty [...] (tak też NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 196/10). Odnosząc się natomiast do argumentów skarżącego dotyczących stanu jego zdrowia, należy wskazać, że orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r., które znajduje się w aktach osobowych, skarżący został uznany za zdolnego do dalszej służby w Policji, a w orzeczeniu tym nie zawarto jakichkolwiek uwag o przeciwwskazaniach do pracy na określonych stanowiskach, z uwagi na stan jego zdrowia. Reasumując, stwierdzić należy, że zarówno rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, przenoszący skarżącego do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...], jak również utrzymująca go w mocy decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r., nie naruszają prawa w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.