I SA/Kr 1521/10

Sygn. akt I SA/Kr 1521/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 grudnia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędziowie: WSA Grażyna Firek (spr.), WSA Ewa Michna, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2010 r., sprawy ze skargi "A" w K., na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z dnia 1 lipca 2010 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2009 r., - skargę oddala - Decyzją nr [...] z 19 marca 2010 roku Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa umorzył postępowanie w sprawie przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych w części działek rolnych Z1 i Y1 oraz odmówił "A" S. A. w K. przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 74 642,67 zł oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 42790,66 zł. W podstawie prawnej wskazano art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 roku, Nr 170, poz. 1051 ze zm.), art. 51 ust. 1 oraz art. 71a rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 roku, § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 marca 2009 roku w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326), a także art. 104 i 105 § 2 k.p.a. W odniesieniu do jednolitej płatności obszarowej organ wyjaśnił, że powierzchnia zadeklarowana przez spółkę wynosiła 155,35ha, zaś powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej działek rzeczywiście użytkowanych rolniczo – 8,12 ha. Stwierdzono, że na działkach bądź zaniechano prowadzenia działalności rolniczej, bądź nie są gruntami rolnymi, bądź też nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 roku. Zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50%, oprócz odmowy przyznania płatności nakłada się sankcję przydającą na różnicę między powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną. Uzasadniając rozstrzygnięcie w zakresie płatności uzupełniającej, organ wskazał, że spółka zadeklarowała powierzchnię 121,85ha, zaś kontrola wykazała, że powierzchnia działek rolnych wynosi 1,81 ha. Na działkach bądź zaniechano prowadzenia działalności rolniczej, bądź też nie były one gruntami rolnymi. Nałożenie sankcji uzasadniała treść art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. "A" S.A. z siedzibą w K. wniosła w terminie odwołanie od powyższej decyzji, domagając się zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania płatności zgodnych z wnioskiem, ewentualnie zaś – jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania spółka podniosła, że nie została zawiadomiona ani o wszczęciu postępowania kontrolnego, ani o czynnościach kontrolnych, nie otrzymała również raportu z czynności kontrolnych. Wskazała na wynikającą z art. 25 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 możliwość zawiadomienia wnioskodawcy o terminie kontroli. Strona skarżąca wskazała także na szereg dowodów, mających świadczyć że na części działek objętych wnioskiem uprawiana była koniczyna, względnie zaś trawa, która była koszona w roku 2009. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z 1 lipca 2010 roku, Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie wskazał, że najważniejsze okoliczności faktyczne w sprawie ustalono w wyniku kontroli w gospodarstwie strony, która ma w praktyce znaczenie rozstrzygające. Kontrola w niniejszej sprawie została przeprowadzona prawidłowo, producent nie był o niej zawiadomiony, natomiast doręczono mu protokół pokontrolny. Organ odwoławczy uznał ustalenia pierwszej instancji za prawidłowe i znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym: protokole kontroli, pomiarami, zdjęciami, szkicami i zdjęciami, dostępnymi w systemach elektronicznych, w tym ortofotomapach. Odnośnie zarzutów odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podniósł, że nie miał obowiązku powiadamiać skarżącej spółki o terminie kontroli, a z możliwości w tym zakresie nie skorzystano uznając, że najważniejsze będzie wykonanie pomiarów w warunkach jak najbardziej zbliżonych do normalnej gospodarki, prowadzonej na działkach. Organ odwoławczy wskazał też, że o stanie działek nie mogą przesądzać faktury dotyczące prac na tych działkach, ponieważ nie dowodzą one efektów tychże działań, w szczególności – utrzymywania działek w dobrej kulturze rolnej. Tymczasem stan większości działek był na tyle nieprawidłowy, że konsekwencją było wykluczenie większości działek z płatności. Organ odwoławczy w całości podzielił również zapatrywania prawne organu pierwszej instancji, dotyczące odmowy przyznania płatności oraz nałożenia sankcji. "A" S.A. z siedzibą w K. nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem, wnosząc skargę w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Strona skarżąca podniosła w pierwszej kolejności zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1, art. 28 ust. 2 i art. 48 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 poprzez nie zapewnienie jej czynnego udziału w toku postępowania, w tym w toku przeprowadzonej kontroli nieruchomości strony skarżącej, dokonanie ustaleń sprzecznych ze stanem faktycznym, w oparciu o nierzetelną kontrolę oraz inny materiał, zgromadzony w sprawie oraz pominięcie wniosków dowodowych, zgłodzonych w odwołaniu. Zarzuciła także naruszenie § 1 i § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie minimalnych norm przez uznanie, że grunty zadeklarowane jako łąki i pastwiska nie spełniają norm uprawniających do przyznania płatności, a nadto – pominięcie wyjątków, zezwalających na występowanie zadrzewień i zakrzewień na zgłoszonych do płatności łąkach i pastwiskach. Podniesiony został także zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przez odmowę przyznania jednolitej i uzupełniającej płatności za rok 2009. W uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały rozwinięte. Strona skarżąca stwierdziła, że stanowiący podstawowy dowód w sprawie raport z czynności kontrolnych z 16 i 17 listopada 2009 roku był oparty na czynnościach pobieżnych; faktyczny czas kontroli – zdaniem spółki – wynosił ok. 8 godzin, a z przyczyn technicznych nie było możliwe dokładne skontrolowanie wszystkich działek w takim czasie, organ zaś sam przyznał, że nie doszło do zidentyfikowania granic działek w terenie. W ocenie strony skarżącej czas kontroli wszystkich zgłoszonych działek winien wynosić ok. 35 godzin. Dalej podniesiono, że z art. 25 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 wynika, iż celowe byłoby zawiadomienie strony skarżącej o czynnościach kontrolnych. "A" S.A. zwróciła także uwagę, że aby strona miała możliwość zażądania od organu zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu, niezbędne jest doręczenie jej zawiadomienia o wszczęciu postępowania kontrolnego. Tymczasem organ temu obowiązkowi uchybił; nie doręczył spółce także raportu z kontroli, uniemożliwiając tym samym ustosunkowanie się do zawartych w nim ustaleń. Raport z czynności kontrolnych został co prawda wysłany, ale był zaadresowany na Z. M., byłego wiceprezesa zarządu spółki. W dalszej części uzasadnienia zarzucono, że w przypadku szeregu działek spółka zgłosiła tylko ich część, uprawianą rolniczo, nie zaś całe działki. Części te były obsiane koniczyną oraz koszone przynajmniej jeden raz. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.- dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie ich nie stwierdzenia sąd administracyjny – wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, oddala ją na podstawie art. 151 p.p.s.a. Na wstępie rozważań należy wskazać, iż postępowanie w sprawach przyznania jednolitych płatności obszarowych bądź uzupełniających płatności obszarowych toczy się zasadniczo w oparciu o przepisy k.p.a., co wynika z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 roku, Nr 170, poz. 1051 ze zm.). Jednocześnie art. 3 ust. 2 i ust. 3 tejże ustawy wprowadzają szereg modyfikacji w zasadach postępowania, wynikających z k.p.a. Stosownie do art. 3 ust. 2, w postępowaniu organ administracji publicznej stoi na straży praworządności (pkt 1), jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2), udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3) oraz zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (pkt 4). Oznacza to znaczne ograniczenie przewidzianych w k.p.a. zasad prawdy materialnej, informowania stron oraz czynnego udziału strony w postępowaniu. Wyraźne wyłączenie zastosowania art. 81 k.p.a. (zgodnie z nim okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów) oznacza, że brak możliwości wypowiedzenia się strony na temat poszczególnych dowodów nie wyklucza oparcia na nich ustaleń faktycznych. Nadto art. 3 ust. 3 ustawy stanowi, iż strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z powyższego wynika, iż za bezzasadne należy uznać zarzuty, dotyczące naruszenia art. 9 k.p.a., przewidującego tzw. zasadę informowania stron oraz art. 10 k.p.a., który w zwyczajnym postępowaniu administracyjnym statuuje zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu. Zasady, wynikające z przepisów k.p.a., doznają w postępowaniu o przyznanie płatności w w ramach systemów wsparcia bezpośredniego znacznych ograniczeń, wynikających z powołanych wyżej przepisów. Zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) NR 796/2004 nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ w okresie, którego dotyczy kontrolowane postępowanie, przepis ten nie obowiązywał – został skreślony przez art. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 1550/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. (Dz.U.UE.L.07.337.79) zmieniającego rozporządzenie nr 796/2004 z dniem 24 grudnia 2007 roku. Oznacza to, iż brak jest przepisu, który przewidywał fakultatywne zawiadomienie rolnika o zamiarze przeprowadzenia kontroli; udział strony odbywa się zatem na zasadzie, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Nawet jednak pod rządami art. 25 ust. 2 rozporządzenie nr 796/2004 nie budziło wątpliwości w orzecznictwie, iż zasadą jest kontrola niezapowiedziana, nie dając podmiotom kontrolowanym prawa żądania wcześniejszego zapowiedzenia, a brak powiadomienia wnioskodawcy i jego nieobecność podczas kontroli nie jest uchybieniem, wpływającym na jej wynik (tak w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gliwicach z 2 lutego 2009 roku, sygn. akt III SA/Gl 1338/08, Lex Omega nr 531123 i w Warszawie z 26 stycznia 2009 roku, sygn. akt V SA/Wa 133/08, Lex Omega nr 531120). Odnosząc się do pozostałych zarzutów, dotyczących nie zawiadomienia strony skarżącej o kontroli, przeprowadzanej w terenie, należy stwierdzić, że są one bezzasadne. Nie można uznać, aby został naruszony art. 28 ust. 2 rozporządzenia nr 796/2004, przewidujący iż w wypadku wykrycia nieprawidłowości rolnik otrzymuje kopię raportu z kontroli. Wbrew stanowisku strony skarżącej, Sąd uznał iż w niniejszej sprawie doszło do skutecznego doręczenia kopii raportu z kontroli. Jak wynika z akt sprawy, raport został zaadresowany na nazwisko Z. M., a zatem osoby, która w imieniu "A" S. A. składała wniosek o przyznanie płatności; pismo przewodnie do raportu wymienia adresata jako reprezentanta strony skarżącej. W aktach znajduje się również pismo z dnia 19 marca 2010 roku, zatytułowane "Skarga", a podpisane przez Z. M., który nadal działa jako reprezentant strony skarżącej. Nadto z pisma Poczty Polskiej S.A. z 9 kwietnia 2009 roku wynika, iż odbiór kopii raportu, zaadresowanej na nazwisko Z. M. i skierowane pod wskazany w toku postępowania adres, potwierdziła w dniu 26 lutego 2010 roku A. P., sekretarka upoważniona do odbioru korespondencji. Od chwili tego doręczenia strona skarżąca mogła zwrócić się z żądaniem o zapewnienie możliwości czynnego udziału w sprawie, korzystając tym samym z możliwości, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Z pism, kierowanych przez "A" S.A. do organu pierwszej instancji wynika, iż strona skarżąca wiedziała o prowadzonym postępowaniu kontrolnym, otrzymała też informację o przedłużeniu terminu do rozpatrzenia wniosku o przyznanie płatności, nic zatem nie stało na przeszkodzie zgłoszeniu wniosku o zapewnienie czynnego udziału w postępowaniu. Takiego żądania strona skarżąca nigdy jednak nie skierowała do organów, prowadzących postępowanie, ograniczając się do wniosku o doręczenie raportu, który jednak został już uprzednio doręczony jej reprezentantowi. Uzupełniając rozważania odnośnie skuteczności doręczenia raportu wypada zauważyć, że również decyzja organu pierwszej instancji została doręczona Z.M. jako uprawnionemu do reprezentacji "A" S.A., a strona skarżąca nie kwestionowała skuteczności tego doręczenia. Zmiana sposobu reprezentowania spółki w postępowaniu została organom administracji publicznej zgłoszona dopiero pismem z 6 maja 2010 roku, co w dalszym toku sprawy zostało uwzględnione. Sąd nie podzielił również zarzutów strony skarżącej, dotyczącej rzetelności raportu, sporządzonego z kontroli na działkach, zgłoszonych do płatności. Skarżąca spółka argumentowała, że w podanym czasie (dwa dni) nie było możliwe dokonanie rzetelnej kontroli wszystkich działek. W ocenie Sądu trzeba jednak uwzględnić, iż kontrola była przeprowadzana przez dwie osoby, zaś działki objęte kontrolą są co prawda położone w kilku różnych miejscowościach, jednakże są to miejscowości od siebie nieodległe. Nadto obszerna dokumentacja fotograficzna, dołączona do raportu, potwierdza obecność inspektorów na wszystkich kontrolowanych działkach. Ustalenia, poczynione w oparciu o wyniki kontroli, a także zdjęcia lotnicze i satelitarne prowadziły do wniosku, iż działki zgłoszone do płatności nie są utrzymywane w prawidłowej kulturze rolnej. Płatności jednolite i uzupełniające przysługują rolnikowi w wypadku spełnienia wymogów, wymienionych w art. 7 ustawy płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy, wymogami tymi co do płatności jednolitej były między innymi utrzymywanie wszystkich gruntów rolnych zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności, a także przestrzeganie wymogów przez ten sam okres. Stosownie do art. 7 ust. 2 rolnikowi, który spełniał warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługiwała na rok 2009 płatności uzupełniające do powierzchni upraw chmielu, roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych oraz innych roślin, położonych na działkach rolnych objętych wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej. Do wymogów w rozumieniu tych przepisów trzeba zaliczyć § 1 i § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 marca 2009 roku w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326) z których wynika, że co do zasady grunty rolne nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, przy czym rozporządzenie dopuszcza wyjątki w postaci np. drzew i krzewów niepodlegających wycięciu niepodlegających wycięciu zgodnie z przepisami o ochronie przyrody, mających znaczenie dla ochrony wód i gleb czy też niewpływających na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną. W przypadku gruntów ornych wymagane jest prowadzenie uprawy bądź ich ugorowanie (koszenie raz w roku przed 31 lipca bądź prowadzenie innych zabiegów przeciw występowaniu chwastów), a w wypadku łąk i pastwisk – koszenie przynajmniej raz w roku. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ocenę, iż wymienione wyżej wymogi nie są spełnione, a strona skarżąca nie utrzymuje działek w należytej kulturze rolnej. Przez pryzmat powyższego należało ocenić wnioski dowodowe skarżącej spółki, podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Tezy dowodowe w nich zgłoszone były ogólnego charakteru, zaś organ drugiej instancji słusznie ocenił, iż nawet wykazanie tego, co chciałaby strona skarżąca, potwierdzałoby jedynie wykonywanie pewnych czynności na działkach, objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Sam zaś fakt podjęcia pewnych działań nie świadczy jeszcze, iż grunty są utrzymywane w prawidłowej kulturze rolnej. Wypada jeszcze raz odwołać się do treści raportu z kontroli, podczas której stwierdzono na wielu działkach zadrzewienia i zakrzaczenia; słusznie organ konkluduje, iż nie mogły one powstać po deklarowanym przez "A" S. A. terminie koszenia, dokonanego na działkach. Mając na uwadze, iż raport ten został skutecznie doręczony stronie skarżącej, trzeba w całości podzielić pogląd, zaprezentowany w orzecznictwie, iż o wadze dowodu z protokołu kontroli świadczy fakt, że kontrole przeprowadzane mogą być tylko przez określone podmioty; dowodom z protokołu kontroli - właśnie z racji przeprowadzania kontroli przez podmioty wyspecjalizowane i bezstronne - co do zasady przypisać należy przymiot wiarygodności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2008 roku, sygn. akt II GSK 492/07, Lex Omega nr 469736). Podobnie jest w niniejszej sprawie, tym bardziej iż ustalenia odnośnie kultury rolnej na działkach zgłoszonych przez skarżącą spółkę zostały oparte również na zdjęciach lotniczych, w tym ortofotomapach. Ze wszystkich zarzutów strony skarżącej można zgodzić się jedynie z tym, że nie zostały spełnione wszystkie wymogi art. 48 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Przepis ten stanowi między innymi, iż rolnicy otrzymują informacje o wszelkich stwierdzonych niezgodnościach w terminie do trzech miesięcy od dnia przeprowadzenia kontroli na miejscu. Tymczasem w niniejszej sprawie kontrola miała miejsce w dniach 16 i 17 listopada 2009 roku, zaś o stwierdzonych nieprawidłowościach zawiadomiono "A" S. A. dopiero doręczając raport z kontroli, a zatem w dniu 26 lutego 2010 roku. Trzeba jednak zauważyć, że przekroczenie terminu wynikającego z tego przepisu jest nieznaczne, a sam termin ma charakter jedynie instrukcyjny i jego przekroczenie nie powoduje żadnych skutków materialnoprawnych czy procesowych. Uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, zatem zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. nie może być podstawą uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.