II GZ 93/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. K. na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 grudnia 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1411/10 w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi T. K. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 13 grudnia 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1411/10, uwzględnił skargę T. K. i uchylił rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], w przedmiocie pomocy finansowej ze środków budżetu Unii Europejskiej oraz w punkcie 2 zasądził od ARiMR na rzecz T. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Od postanowienia w przedmiocie kosztów sądowych (punkt 2 wyroku) pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie, wnosząc o jego zmianę i zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 7417 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz alternatywnie naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tegoż rozporządzenia. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż przedmiotem sprawy w niniejszym postępowaniu była należność pieniężna. Stawka minimalna obliczona na podstawie § 6 powołanego rozporządzenia w przypadku, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 2 528 700 zł, powinna wynosić 7.200 zł. Tymczasem w pkt 2 wyroku z dnia 13 grudnia 2010 roku WSA w Warszawie orzekł o zwrocie kosztów postępowania w kwocie 457 zł, na co oprócz wysokości wpisu sądowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa składała się wysokość stawki minimalnej ustalonej na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c powołanego wyżej rozporządzenia w kwocie 240 zł. Wskazano nadto, iż profesjonalny pełnomocnik podjął wysiłek, aby zdobyć określone kwalifikacje (opłacając choćby aplikację) między innymi w celu osiągania za swoją pracę godnego, a nie śmiesznego wynagrodzenia. Nie istnieje przy tym możliwość, aby skarżący uzyskał profesjonalną pomoc prawną za 240 zł. W odpowiedzi na zażalenie, pismem z dnia 18 lutego 2011 r., Prezes ARiMR wniósł o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast stosownie do art. 205 § 2 w zw. z § 3 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, którego zasady ustalania określają odrębne przepisy. W wypadku radców prawnych przepisami tymi są unormowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. W § 2 pkt 2 tego rozporządzenia wskazano, iż podstawę zasądzenia kosztów stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynoszą w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł, c) w innej sprawie - 240 zł. Zdaniem autora zażalenia Sąd I instancji nieprawidłowo zastosował § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, zamiast § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a tegoż rozporządzenia. Istota tego zagadnienia sprowadza się zatem do ustalenia, czy przedmiotem zaskarżenia do Sądu I instancji była należność pieniężna. Chodzi o ustalenie, czy zaskarżony akt zawiera rozstrzygnięcie co do istnienia (wysokości) określonej należności pieniężnej i czy to rozstrzygnięcie jest do sądu zaskarżone. Akt, którego dotyczyła złożona w niniejszej sprawie skarga wydany został w oparciu o § 43 ust 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 147 poz. 1193). Agencja odmówiła skarżącemu przyznania pomocy finansowej stwierdzając, że wnioskodawca pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień nie dokonał ich w terminie. Oznacza to, iż rozstrzygnięto negatywnie o niespełnieniu przez skarżącego warunków formalnych do przyznania mu pomocy w ramach uregulowań zawartych w rozporządzeniu. Istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do odmówienia skarżącemu przyznania wnioskowanej pomocy. Taka odmowa nie obejmuje zaś skonkretyzowanych należności pieniężnych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że w sprawach ze skarg na rozstrzygnięcia odmawiające przyznania różnego rodzaju płatności mieszczących się w ramach pomocy udzielanej rolnikom ze środków unijnych i krajowych, należy pobierać wpis stały, ponieważ jest to decyzja odmawiająca przyznania określonego świadczenia, a nie decyzja o odmowie przyznania świadczenia w określonej wysokości (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r., II GZ 419/10). Odnosząc się zaś do dalszej argumentacji zażalenia, należy zauważyć, że pomoc prawna świadczona przez radcę prawnego ma na celu ochronę prawną interesów podmiotów, na których rzecz jest wykonywana. Pełnomocnik działając w imieniu swego mocodawcy nie powinien zatem usiłować realizować własnych interesów. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.