II SA/Kr 966/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Wojciech Jakimowicz WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Polskich Zakładów [...] S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej Polskich Zakładów [...] w K. S.A. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 966/10 Uzasadnienie wyroku z dnia 13 grudnia 2010 roku Decyzją z dnia 19 kwietnia 2010r, nr [.....] , znak: [.....] Prezydent Miasta K. , na wniosek Spółki Mieszkaniowej [.....] Sp. z o.o., orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa budynku usługowego (wielofunkcyjnego zawierającego: biurowiec i centrum konferencyjne wraz z usługami uzupełniającymi) z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną działkach nr [.....],[.....],[.....],[.....], obr. [.....] i [.....] obr. [.....] oraz budową zjazdu z ul. [.....] na teren inwestycji (z akomodacyjną sygnalizacją świetlną) wraz z budową układu drogowego na działkach nr [.....] obr. [.....] i [.....] obr. [.....] (w okolicy głównego zjazdu na teren inwestycji) przy ul [.....] w K. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiono przebieg postępowania w sprawie, stwierdzając między innymi, że dla przedmiotowej inwestycji Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 14.05.2008r. nr [.....] ustalił warunki zabudowy, z tym jednak, że została ona uchylona rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29.08.2008r. nr [.....] , a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ I instancji wskazał, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, zrealizowano zalecenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w szczególności przeprowadzona została nowa analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wykonano dodatkowe załączniki stanowiące integralną część rozstrzygnięcia oraz przeanalizowano zapisy opinii Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej. W dalszej części uzasadnienia podano, że teren określony we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nadal nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono odpowiednie postępowanie, w wyniku którego ustalono, iż spełnione zostały przesłanki umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy, której projekt został sporządzony przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów. W dniu 28 listopada 2008r. wydana została decyzja Prezydenta Miasta K. nr [.....] ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia i decyzja ta została decyzją SKO w K. znak [.....] uchylona w części dotyczącej określenia linii zabudowy i w tym zakresie orzeczono co do istoty sprawy określając linię zabudowy, jako obowiązującą w pozostałej części utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Kolegium i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały uchylone wyrokiem WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 823/09 z dn. 18 września 2009r. Organ I instancji wskazał powody uchylenia obu decyzji przez Sąd tj. nieprawidłowe określenie wysokości planowanej zabudowy, wątpliwości sądu co do sposobu określenia wysokości budynku istniejącego na działce sąsiedniej, naruszenia art. 10 kpa. Organ wskazał, iż w toku ponownego rozpoznania sprawy dokonano stosownych korekt w analizie urbanistyczno-architektonicznej wykorzystując m.in. przedłożone przez Inwestora operaty pomiarowe, a przed wydaniem decyzji strony zostały powiadomione o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono także, że na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego. Dalej zaś stwierdzono między innymi, że spełnione zostały warunki przewidziane w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisach szczególnych oraz, że projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów. Wskazano na uzyskane w toku postępowania niezbędne opinie. Organ I instancji podkreślił, że zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wydana decyzja określa stosowne warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (zał. Nr 1) oraz dołączono do niej załączniki graficzne (zał. Nr 2, nr 4) i zał. opisowy- wyniki analizy (zał. Nr 2). Od powyższej decyzji odwołanie złożyły [.....] Zakłady [.....] S.A. w K. , wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, ew. o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w celu uzupełnienia akt sprawy o ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na sadowisko. W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględniał wskazania Sądu, niemniej decyzja nadal dotknięta jest wadą uniemożliwiającą wprowadzenie jej do obrotu prawnego. Odwołujący nie zgadza się ze stanowiskiem Organu I instancji, iż dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie jest wymagana procedura postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Wskazano regulacje na podstawie których przeprowadzana jest taka ocena. Wskazano na § 3 pkt 52 b oraz § 3 pkt 53 Rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć (...). Wskazano na kumulację oddziaływania inwestycji w powiązaniu z innymi przedsięwzięciami (duża ilość miejsc parkingowych). Podkreślono, iż brak jest ew. postanowienia o odstąpieniu od przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Dodatkowo zaznaczono, iż w wykonanej analizie przyjęto wysokość planowanych budynków przekraczającą budynek Policji czyli 44,29m, co nie znajduje żadnego uzasadnienia , tym bardziej, że Inwestycja swoim gabarytem spowoduje zacienienie działki [.....] i uniemożliwi działania inwestycyjne na tej działce. Odwołujący wskazał na złożenie wniosku o wz na realizację inwestycji na tej działce. W odpowiedzi na odwołanie, Spółka Mieszkaniowa [.....] Sp. z o.o. w K. wniosła o nieuwzględnienie zarzutów w nim podniesionych oraz wskazała, że planowane zamierzenie nie jest żadnym z przedsięwzięć wymienionych w Rozporządzeniu z 9 listopada 2004r., a nadto nie jest uprawniony też zarzut odwołania, że przyjęto w analizie wysokość planowanych budynków bez uzasadnienia. Decyzją z dnia 12 lipca 2010 roku, nr [.....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w załączniku nr l do decyzji (pkt. II. 1. lit.d ) i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że określiło wysokość gzymsu, attyki lub górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego kompleksu od 42,79m do 44,29m na szerokości 25m od linii zabudowy w głąb działki, a za tą granicą (odległość 25 m od linii zabudowy) wysokość budynków maksymalnie od 23,5 do 26,5 m., a w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zwanej dalej "ustawą" - zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji będzie możliwe w sytuacji spełnienia warunków zawartych w art. 61 ust. 1 ustawy. Wedle tego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. 2. teren ma dostęp do drogi publicznej. 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu, określił na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 cyt. ustawy, Minister Infrastruktury w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zwanym dalej "rozporządzeniem". W omawianej sprawie, na obszarze inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a więc - wskazane przepisy znajdują w pełni zastosowanie. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia - w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Wskazano jednak, iż sprawa ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez Spółkę Mieszkaniową [.....] Sp. z o.o. w K. inwestycji była już - w wyniku odwołań złożonych przez [.....] Zakłady [.....] S.A. w K. — przedmiotem rozpatrzenia przez składy orzekające Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , a następnie wobec złożenia skargi przez [.....] Zakłady [.....] S.A. w K. sprawa stała się przedmiotem rozpoznania przez WSA w Krakowie. Zaskarżona aktualnie decyzja organu I instancji rozpatrzona została właśnie po wyroku tego Sądu. Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2009r. sprawy ze skargi PZZ w K. na decyzję SKO w K. z dnia 6 kwietnia 2009r. , nr [.....] Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 września 2019r., sygn. akt II SA/Kr 823/09 ( w aktach sprawy) uchylił zaskarżoną decyzje Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd wskazał jako zasadniczy powód uchylenia obydwu decyzji, fakt ustalenia parametru z podaniem wyłącznie maksymalnej wartości. Wskazano, iż wykładnia celowościowa przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art.§ 7 ust. 1 rozporządzenia prowadzi do konkluzji, że organ musi wyznaczyć w sposób konkretny lub w określonych przypadkach określić parametry wysokości od-do. Nadto wskazano na obowiązek organów wyjaśnienia w sposób nie budzący wątpliwości wysokości budynku na działce [.....] , a także wskazano na konieczność uzasadnienia w sytuacji wyznaczenia innej wysokości o której mowa w ust. 1 jeżeli wynika to z analizy urbanistyczno-architektonicznej. Sąd stwierdził konieczność ponownego właściwego przeprowadzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej, ze szczególnym uwzględnieniem jej zapisów w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki we właściwym kontekście zabudowy. Sąd dalej stwierdził naruszenie art. 10 kpa. Dalej SKO wskazało, iż przepis art. 153 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002, nr 153, póz. 1270 ze zm.) wskazuje, iż " Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia". Powyższe oznacza, że organ administracji publicznej orzekając ponownie w tej samej sprawie nie może nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż jest nimi związany. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na Sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. np wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, LEX 44392). SKO zaznaczyło, iż z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozważnym przypadku. Rozstrzygając niniejszą sprawę organ I instancji i Kolegium związane jest zatem ustaleniami, które zapadły w toku rozpoznawania skargi "[.....] " w K. zakończonej wyżej określonym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Z tego zaś punktu wiedzenia należy zatem dokonać aktualnie oceny, czy organ I instancji uwzględnił ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania. Kolegium po analizie akt sprawy doszło do przekonania, iż powyżej przytoczone zalecenia Sadu co do zasady zostały zrealizowane w toku postępowania niemniej nie znalazły odzwierciedlenia w sposób właściwy w wydanej decyzji. Organ I instancji zagwarantował Stronom czynny udział w postępowaniu zawiadamiając je przed wydaniem decyzji o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań tym samym realizując zasadę wyrażoną w art. 10 kpa (k.378), a Strony nie złożyły żadnych uwag przed wydaniem kwestionowanej aktualnie decyzji przez organ I instancji. W toku ponownego rozpatrywania sprawy organ I instancji dokonał ponownej analizy (analiza z dn. 18 marca 2010r. k 349) w której znalazły się korekty uprzednich ustaleń w związku z wykorzystaniem dowodów przedłożonych przez Inwestora tj. operatów pomiarowych m.in. budynku Komendy Policji przy ul. [.....] będący podstawą dla wyznaczenia parametrów dla wnioskowanego zamierzenia. Wyjaśniono metodę wcześniejszego pomiaru budynku jak i skorygowano tą wysokość w oparciu o pozyskany dowód (pomiar dokonany przez geodetę) w efekcie ustalając, iż wysokość budynku wynosi 44,29 m. Organ I instancji wyznaczył parametr wysokości poprzez wyznaczenie maksymalnej i minimalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki uwzględniając w tym względzie także wskazania Sądu. Zauważono jednak, iż organ I instancji wyznaczył parametr wysokości w oparciu o § 7 ust. 4 rozporządzenia. Przepis ten pozwala na wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1 jeżeli wynika to z analizy urbanistyczno-architektonicznej. Jak wskazał WSA w Krakowie w wyżej przywołanym wyroku jest to wyjątek od zasady i jako taki nie może podlegać wykładni rozszerzającej - a jeśli organ widzi taką potrzebę musi to uzasadnić. Tym samym co do zasady istnieje podstawa do określenia parametru wysokości na zasadzie odstępstwa niemniej jeśli wynika to z analizy urbanistyczno-architektonicznej. Kolegium nie kwestionuje konieczności ustalenia tego parametru właśnie w oparciu o § 7 ust. 4 rozporządzenia albowiem wynika to z ustaleń analizy. W analizowanym obszarze wysokość zabudowy jest zróżnicowana, a więc zaakceptowanie parametru wysokości elewacji frontowej, jak w budynku najwyższym na analizowanym terenie jest możliwe jeśli wynika z potrzeb zachowania ładu przestrzennego. W przywołanej analizie (k.346) w sposób szeroki wskazano, iż ze względu na rodzaj inwestycji - zabudowa usługowa oraz lokalizację planowanej zabudowy zaleca się wykorzystanie parametrów wysokości zabudowy usługowej 12-kondygnacyjnej budynku po przeciwnej stronie ulicy (budynek Policji) . Zaznaczono, iż budynek ten występuje w większym oddaleniu od działki drogowej, jednak pomiędzy nim, a działką drogową występuje zabudowa parterowa nie stanowiąca wizualnie żadnej osłony dla budynku wysokiego i właśnie budynek wysoki odbiera się jako obudowę ul. [.....] . Nadto wskazano na tendencję podnoszenia gabarytów budynków w miastach jako naturalną i oczywistą cechę zabudowy miejskiej. Zaznaczono, iż w planowanej lokalizacji jest oczywiste takie kształtowanie zabudowy, ale również wskazane, ze względu na fakt, że planowana zabudowa będzie obudowywała jedną z większych arterii miejskich zaznaczając tym samym strukturę miasta. W związku z powyższym stwierdzono dalej, że zabudowa stanowiąca obudowę ulicy winna nawiązywać swą wysokością do zabudowy budynków wysokich z obszaru analizowanego czyli na poziomie najwyższego budynku z obszaru analizowanego (dz. 31/3), a zabudowa w głębi nie stanowiąca bezpośredniej obudowy ulicy powinna nawiązywać swą wysokością do średniej budynków z obszaru analizowanego czyli do wysokości 25 m. Nadto zaznaczono ,iż właściwym jest ustalenie tolerancji 1,5 m. ze względów technicznych lub technologicznych. Kolegium nie zakwestionowało tych ustaleń analizy stanowiących jednocześnie uzasadnienie dla wyznaczenia parametru wysokości w oparciu o § 7 ust. 4 rozporządzenia. Wysokości ustalone przy przyjęciu powyżej wskazanych uwarunkowań zapewnią bowiem zamierzony obraz ulicy [.....] przy zachowaniu ładu przestrzennego. Niemniej Kolegium zauważyło, iż ustalając wysokość zabudowy stanowiącej obudowę ulicy na poziomie maksymalnym, organ I instancji przekroczył parametr budynku, do którego nawiązano, a więc 44,29 m ustalając go na poziomie 45,79m. Takie rozwiązanie zdaniem Kolegium nie wynika z analizy i nie ma uzasadnienia. W tym zakresie Kolegium podzieliło zarzut odwołania. Jak wyżej wskazano w decyzji, WSA w Krakowie w swoim wyroku wskazał, iż wyjątek od zasady tj. oparcie rozstrzygnięcia o § 7 ust. 4 rozporządzenia nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Skoro w analizie ustalono parametry budynków w zakresie ich wysokości i w końcu za właściwe uznano nawiązanie do budynku najwyższego zabudowy usługowej, to nie ma uzasadnienia ustalenie tego parametru na poziomie wyższym, niewątpliwie bowiem mogłoby to doprowadzić do zakłócenia istniejącego ładu przestrzennego poprzez sytuowanie coraz wyższych budynków. Kolegium dostrzegło tendencję podnoszenia gabarytów budynków w miastach i nie kwestionuje także, iż jest to naturalny stan rzeczy niemniej zauważa jednocześnie, że decyzja "wz" nazywana czasem "mini planem" nie stanowi jednak planu zagospodarowania przestrzennego nie kształtuje polityki przestrzennej jako większych całości i w tym sensie niejako w sposób automatyczny dozwala jedynie na kształtowanie parametrów budynków wyłącznie na poziomie występującym w obszarze analizowanym, choćby odstępstwo uzasadnione było innymi względami. Tym samym Kolegium korzystając ze swych uprawnień reformatoryjnych, dokonało zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji w tym względzie. Kolegium uwzględniło (ustalając odmiennie od organu I instancji parametr wysokości) wskazania analizy, iż właściwym jest wyznaczenie w zakresie zabudowy stanowiącej obudowę ulicy nawiązanie do budynku najwyższego którego wysokość ustalono na 44,29m i taką też maksymalną wielkość przyjęto w rozstrzygnięciu, nadto za właściwe Kolegium uznało również ze względów technicznych lub technologicznych mając na względzie zwłaszcza zasięg inwestycji i jej gabaryty ustalenie także wielkości minimalnej (42,79m). Kolegium nie zakwestionowało natomiast ustaleń w zakresie wyznaczenia parametru wysokości zabudowy w głębi. Kolegium ustalając te parametry kierowało się także wskazaniami Sądu. Odnosząc się natomiast do argumentu odwołania odnośnie konieczności przeprowadzenia przed wydaniem decyzji wz oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, to w tym zakresie Kolegium wskazało, iż związane jest wyrokiem WSA w Krakowie i kwestia ta nie może podlegać ocenie Kolegium. SKO wskazało, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dn. z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z Dz.U z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.) Oznacza to, że Sąd rozpatruje sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem (art. 1 § 2 p.p.s.a.) zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Natomiast, jak wyżej wskazano ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Skoro zatem uprzednio już w decyzji organu I instancji podtrzymanej w części decyzją Kolegium organy stwierdziły brak konieczności przeprowadzania takiej uprzedniej oceny oddziaływania na środowisko, przy niezmienionych aktualnie parametrach inwestycji wynikających z wniosku Inwestora, a WSA w Krakowie nie zakwestionował stanowiska organów w tym zakresie, organ I instancji i Kolegium jest związane oceną prawną Sądu. Kwestia ta nie może zatem podlegać ponownej ocenie Kolegium. Dalej odpowiadając na pozostałe zarzuty odwołania przytoczono tezy wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2005 r. (IV SA/Wa 650/04 publ. LEX nr 186655), w którym stwierdzono, że organy, do których właściwości rzeczowej należy wydawanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, nie są właściwe do rozpoznania zarzutów w zakresie utrudnień zamieszkiwania w sąsiednim budynku z powodu ograniczenia dostępu do światła, hałasu z wentylacji klimatyzacji itp., a kwestie te są brane pod uwagę w toku posterowania, którego przedmiotem będzie pozwolenie na budowę. Zgodnie z ogólną zasadą, jaką jest wolność zagospodarowania przestrzennego, w tym wolność zabudowy, którą statuuje art. 6 ust.2 pkt.1 ustawy - każdy ma prawo, w granicach określonych w ustawach, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w prawie miejscowym lub decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza prawem chronionego interesu publicznego lub osób trzecich. Uprawniony do nieruchomości może zatem zagospodarować ją dowolnie, w zakresie obowiązującego prawodawstwa. Elementem konstytucyjnie chronionego w polskim systemie prawnym prawa własności nieruchomości jest zatem wolność jej zagospodarowania, realizowana w ramach istniejącego porządku prawnego formułującego wymogi, których spełnienie umożliwia dopiero jej realizację. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 lipca 2010 r. znak [.....], utrzymującą w przeważającej części decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 19 kwietnia 2010 r. nr [.....] znak: [.....] ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. pudowa budynku usługowego (wielofunkcyjnego zawierającego: biurowiec i centrum konferencyjne wraz z usługami uzupełniającymi) z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną na działkach: [.....],[.....],[.....],[.....], obr. [.....] i [.....] obr. [.....] oraz budowa zjazdu z ul [.....] na teren inwestycji (z akomodacyjną sygnalizacją świetlną) wraz z budową układu drogowego na działkach [.....] obr. [.....] i [.....] obr. [.....] (w okolicy głównego zjazdu na teren inwestycji) przy ul [.....] w K." wniosły [.....] Zakłady Zbożowe "[.....] " w K. S.A. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, poprzez nie zastosowanie przepisów Ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 poz. 1227 z 2008 r.), a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy i w związku z tym wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości, 2. zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu m.in. podniesiono, że Skarżący nie kwestionuje związania organu oceną prawną Sądu. Organ jest bowiem zobowiązany do usunięcia wszystkich uchybień wskazanych przez Sąd Administracyjny. Nie oznacza to jednak, że organ nie ma prawa uwzględnienia nowych okoliczności, które wystąpiły po wydaniu rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Sąd Administracyjny dokonał kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Dokonując tej oceny Sąd odnosił się do stanu prawnego obowiązującego na dzień wydawania decyzji. Zwrócono jednak uwagę, że w dniu 15 listopada 2008 r. weszła w życie Ustawa z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 poz. 1227 z 2008 r.) zwana dalej "Ustawą o ocenach". Zgodnie z art. 153 ust. l tej ustawy, do spraw wszczętych przed jej wejściem w życie, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Poprzednie postępowanie wszczęte zostało przed wejściem w życie ustawy. Dlatego też zdaniem Skarżącego, Sąd Administracyjny nie odnosił się do kwestii konieczności przeprowadzenia procedury postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ponieważ taki obowiązek nie wynikał z przepisów wówczas obowiązujących. Natomiast uchylenie decyzji organów obu instancji spowodowało rozpoczęcie postępowania od początku, przy konieczności zastosowania nowych przepisów prawa, czyli "Ustawy o ocenach". Z faktu, że WSA nie zakwestionował braku postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie można wnioskować, że organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie ma obowiązku z urzędu uwzględnić zmiany przepisów, które weszły w życie w międzyczasie. Dlatego też zdaniem Skarżącego zasadny był zarzut podnoszony już w odwołaniu, a nie uwzględniony przez SKO, że wydana decyzja nadal dotknięta jest wadą uniemożliwiającą wprowadzenie jej do obrotu prawnego. W związku z tym zasadne jest podniesienie po raz kolejny argumentów nie uwzględnionych przez organ II instancji. Skarżący stoi na stanowisku, że dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego jest wymagana procedura postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z Ustawą z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 póz. 1227 z 2008 r.) realizacja takich przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. O takim obowiązku decyduje w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 63 ust. 1 cyt. wyżej ustawy. Ze względu na fakt, że do dnia wydania decyzji nie został wydany akt wykonawczy, w którym określone byłyby rodzaje takich przedsięwzięć, przez okres 24 miesięcy od wejścia w życie "Ustawy o ocenach" zastosowanie miały dotychczas obowiązujące przepisy w tym zakresie. Dlatego też w przedmiotowej sytuacji zastosowanie miało Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257 poz. 2573 z 2004 r.), a szczególności § 3 pkt 52b tego Rozporządzenia, z którego wynika, że zespoły zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej, niż 2 ha, centra handlowe i usługowe o powierzchni nie mniejszej, niż 1 ha lub o powierzchni użytkowej nie mniejszej, niż 1 ha, wraz z towarzyszącą infrastrukturą" mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Planowana inwestycja dotyczy natomiast zespołu zabudowy usługowej o powierzchni około 30.000 m , a zatem spełnia kryteria wskazane w § 3 pkt 52b. Ponadto na planowanej inwestycji Inwestor przewiduje 290 miejsc parkingowych. Co prawda § 3 pkt 53 w/w Rozporządzenia nakłada obowiązek sporządzenia raportu w sytuacji, gdy ilość miejsc parkingowych przekracza 300, to jednak przy ocenie oddziaływania na środowisko organ administracyjny ma obowiązek analizować nie tylko planowane przedsięwzięcie, ale również obszar sąsiedni. Obowiązek ten wynika z art. 63 ust. 1 pkt 1b, który przewiduje, że organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bierze pod uwagę rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem, m. in.: 1. skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, 2. powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że organ nie może ograniczyć się wyłącznie do planowanej inwestycji przewidującej 290 miejsc parkingowych, ale powinien uwzględnić również działki sąsiednie. A na tym terenie występuje duża kumulacja miejsc parkingowych. Przede wszystkim obok planowanej inwestycji istnieje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna dla ponad 200 mieszkań. Należy założyć, że skutkuje to funkcjonowaniem w tym rejonie około 200 miejsc parkingowych dla mieszkańców. Ponadto na terenie sąsiednim (teren .......) istnieje parking dla co najmniej 100 samochodów. Obie te kumulacje miejsc parkingowych powodują konieczność wzięcia ich pod uwagę przy dokonywaniu ewentualnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 1b "Ustawy o ocenach ". Zdaniem skarżącego, z przedstawionych powyżej faktów wynika jednoznacznie, że dla planowanej inwestycji wymagane jest co najmniej przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 63 ust. 1. W przypadku, gdyby organ nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinien również wydać postanowienie, zgodnie z art. 63 ust. 2 "Ustawy o ocenach ". W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek postanowienia w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko, zarówno pozytywnego, jak i negatywnego, wydanego w oparciu o nowe przepisy, które weszły w życie 15 listopada 2008 r. Zdaniem Skarżącego planowane przedsięwzięcie z całą pewnością będzie wymagało nie tylko oceny, ale również przygotowania raportu w sprawie oddziaływania na środowisko, jak również wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ze względu na charakter i rozmiar przedsięwzięcia. Całkowite pominięcie określonej wyżej procedury i nie wystąpienie o ocenę w oparciu o przepisy " Ustawy o ocenach " należy uznać za uchybienie mające bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Brak jakiegokolwiek rozstrzygnięcia tej kwestii powoduje, że wydana decyzja jest nieprawidłowa i winna zostać uchylona. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W uzasadnieniu ponadto wskazało, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonał uchylenia decyzji Kolegium z dnia 6 kwietnia 2009r. i decyzji organu I instancji z dnia 28 listopada 2008r. a więc orzekał w sprawie w sytuacji, gdy obowiązywały już przepisy wskazywanej przez Skarżącego ustawy (ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko weszła w życie 15 listopada 2008r ). A więc nie znajduje żadnego uzasadnienia argument, iż okoliczności o których mowa w skardze to okoliczności nowe, które powstały po wyroku Sądu. Jak słusznie wskazano w Skardze Sąd dokonał kontroli zgodności aktu z przepisami postępowania administracyjnego i wykładni prawa materialnego na dzień wydawania decyzji przez organ I i II instancji. Zatem podnieść trzeba, iż przepis art. 153 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002, nr 153, póz. 1270 ze zm.) wskazuje, iż " Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia". Powyższe oznacza, że organ administracji publicznej orzekając ponownie w tej samej sprawie nie może nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż jest nimi związany. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na Sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. np wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, LEX 44392). Zaznaczono, iż z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozważnym przypadku. Rozstrzygając niniejszą sprawę organ I instancji i Kolegium związane było zatem ustaleniami, które zapadły w toku rozpoznawania skargi "[.....] " w Krakowie zakończonej wyżej określonym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Kolegium odniosło się w wydanej decyzji do argumentu odwołania odnośnie konieczności przeprowadzenia przed wydaniem decyzji wz oceny oddziaływania inwestycji na środowisko podkreślając, iż w tym zakresie Kolegium związane było wyrokiem WSA w Krakowie i kwestia ta nie mogła podlegać ocenie Kolegium. Sąd rozstrzygnął bowiem w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dn. z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2002, nr 153, póz. 1270 ze zm. ). Oznacza to, że Sąd rozpatruje sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem (art. l § 2 p.u.s.a.) zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Skoro zatem uprzednio już w decyzji organu I instancji podtrzymanej w części decyzją Kolegium organy stwierdziły brak konieczności przeprowadzania takiej uprzedniej oceny oddziaływania na środowisko, przy niezmienionych parametrach inwestycji wynikających z wniosku Inwestora i WSA w Krakowie nie zakwestionował stanowiska organów w tym zakresie, organ I instancji i Kolegium było związane oceną prawną Sądu . Kwestia ta nie mogła zatem podlegać ponownej ocenie Kolegium. Z uwagi na powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, uznając ją za zgodną z przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań prawnych podkreślić należy, że nie jest trafne stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że związanie poglądem prawnym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 września 2009 roku sygn. akt II SA/Kr 823/09, w myśl art. 153 p.p.s.a. sprowadza się do tego, że skoro w uzasadnieniu powołanego wyroku nie zawarto innych wskazań co do sposobu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, to należy wnosić, że pozostałe ustalenia i sposób prowadzenia postępowania administracyjnego nie wzbudziły zastrzeżeń Sądu. Z w/w przepisu, który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia wynika jedynie, że organ i sąd rozpoznając następnie sprawę, są związane konkretnie wyrażonym przez ten sąd poglądem prawnym. Nie sposób natomiast interpretować powyższego przepisu w sposób jaki przyjęło Kolegium tj., że brak poglądów prawnych co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, czy też uchybień, jakie zostały popełnione przez organ, prowadzi do związania organu, polegającego na tym, że wydając zaskarżony akt, organ nie dopuścił się innych naruszeń prawa, niż te z powodu których akt ten uchylono i które wyraźnie w uzasadnieniu wyroku wytknięto. Przechodząc do zarzutów skargi należy wskazać, że zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko zwanej dalej "ustawą", która weszła w życie w dniu 15 listopada 2008 roku, do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Właściwa wykładnia powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że sprawy, które w dniu wejścia w życie ustawy były w toku postępowania administracyjnego, winny być prowadzone wg przepisów dotychczasowych, aż do wydania w tym postępowaniu ostatecznej decyzji. W przypadku uchylenia decyzji ostatecznej, ponowne postępowanie administracyjne, winno być już prowadzone z uwzględnieniem przepisów ustawy. Przechodząc na płaszczyznę niniejszego postępowania należy wskazać, że po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 18 września 2009r., ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 kwietnia 2009r., jak również decyzji organu I instancji z dnia 28 listopada 2008r., ponownie prowadzone postępowanie administracyjne o ustalenie warunków zabudowy, winno być prowadzone z uwzględnieniem przepisów ustawy. W myśl natomiast art. 72 ust. 2 ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a jej wydanie zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy, następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko wymienione są w wydanym na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. z dnia 3 grudnia 2004 r.) w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, które to rozporządzenie na podstawie art. 173 ust. 1 ustawy zachowało moc do 15 listopada 2010 roku. W § 3 pkt 52b tego rozporządzenia, wymienione są zespoły zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej, niż 2 ha, centra handlowe i usługowe o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha lub o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1 ha, wraz z towarzyszącą infrastrukturą. W rozumieniu rozporządzenia w/w zespoły zabudowy usługowej zostały zatem zakwalifikowane jako przedsięwzięcie, mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Jak natomiast wynika z akt administracyjnych, planowana inwestycja dotyczy zespołu zabudowy usługowej o powierzchni użytkowej około 30.000 m2., a zatem spełnia kryteria wskazane w § 3 pkt 52b. Tym samym wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a co się z tym wiąże (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak natomiast wynika z akt niniejszego postępowania administracyjnego, decyzja taka nie była sporządzana i nie została dołączona do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (art. 72 ust.3 ustawy). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jak również zaskarżonej decyzji nastąpiło zatem z naruszeniem prawa, które miało wpływ na wynik sprawy. Kończąc rozważania prawne należy również wskazać, że na płaszczyźnie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, bez znaczenia jest okoliczność, że w dniu wydawania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku w niniejszej sprawie, Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko już nie obowiązywało. Rzeczą sądu administracyjnego jest bowiem kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która jest sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. czy przy wydaniu przez organ zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Jak natomiast wynika z okoliczności sprawy, na dzień wydawania zaskarżonej, jak również poprzedzającej ją decyzji, powołane powyżej rozporządzenie obowiązywało, a zatem przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, organ winien był uwzględnić jego przepisy. Dodać również należy, że w myśl art. 173 ust. 2 ustawy, do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60 niniejszej ustawy, który stanowi, że Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie zatem przeprowadzenie postępowania, przy uwzględnieniu wyżej przedstawionych poglądów, w myśl których w przedmiotowym wypadku konieczne było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a co się z tym wiąże (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Mając zatem na uwadze powyższe, uznając skargę za uzasadnioną, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c oraz art. 135, przy czym o kosztach na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.