V SA/Wa 1750/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska – Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant st. sekr. sąd. - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę Przedmiotem skargi z 22 czerwca 2010 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. J. jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes Agencji) nr [...] z [...] maja 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor Oddziału) nr [...] z [...] lipca 2008 r. o odmowie przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu 3 marca 2008 r. Skarżąca wystąpiła do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z wnioskiem o przyznanie pomocy w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Decyzją z [...] lipca 2008 r. Dyrektor Oddziału odmówił przyznania wnioskodawczyni żądanej pomocy. Wskazał, że zainteresowana nie spełnia przesłanki wymaganej przepisem § 2 ust. 1 lit.a tiret trzecie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 [Dz.U. Nr 200 poz. 1443 ze zm.], (dalej: rozporządzenie z 17 października 2007 r.) tj. posiadane przez nią gospodarstwo rolne nie stanowi przedmiotu wyłącznej własności lub wyłącznej małżeńskiej wspólności majątkowej. Wyjaśnił, iż wedle poczynionych przezeń ustaleń Strona rozpoczęła prowadzenie działalności rolniczej z dniem 23 kwietnia 2007 r. w związku z nabyciem przez Stronę wraz z jej małżonkiem własności gospodarstwa rolnego, co nastąpiło na mocy umowy przeniesienia własności nieruchomości, umowy sprzedaży (akty notarialne Rep. A Nr [...], [...]). Na podstawie powyższych umów nastąpiło przeniesienie nieruchomości rolnych na rzecz M. i N. małż. J. o pow. [...] ha (działki o nr ewid. [...]) oraz przeniesienie udziału obejmującego [...] części nieruchomości rolnej o pow. [...] ha (oznaczonej jako działka ewid. nr [...]). Strona wraz z mężem nadal pozostają właścicielami i współwłaścicielami oraz posiadaczami wspomnianych nieruchomości. Nabycie udziału w nieruchomości rolnej oznaczonej jako działka nr 131 wyczerpywało – w o cenie organu – przesłankę z § 2 ust.1 lit.a tiret trzecie rozporządzenia z 17 października 2007 r. ponieważ posiadane przez wnioskodawczynię gospodarstwo rolne nie stanowiło wyłącznej własności lub wyłącznej małżeńskiej wspólności majątkowej. W odwołaniu Strona podniosła, iż zakupiony przez nią wspólnie z mężem udział obejmujący [...] nieruchomości rolnej o pow. [...] (dz. ew. [...]) nie wchodzi w zakres jej gospodarstwa rolnego w znaczeniu przedmiotowym, celowościowym i funkcjonalnym i nie jest przez nią uprawiany, nie został też ujęty w biznesplanie dotyczącym planowanej produkcji rolnej. Decyzją z [...] stycznia 2009 r. nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes Agencji) uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na to, iż organ pierwszej instancji błędnie zastosował przepis § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret trzecie rozporządzenia. W uzasadnieniu organ rozważył charakter prawny wspólnoty gruntowej oraz zakres władztwa przysługującego Stronie w stosunku do udziału wchodzącego w skład wspólnoty gruntowej i stwierdził, iż grunty będące we wspólnocie gruntowej nie powinny być zaliczane do gospodarstwa rolnego, a co za tym idzie nie powinien być wobec nich stosowany warunek wykluczający istnienie współwłasności lub posiadania. Decyzją z [...] maja 2009 r. Dyrektor Oddziału przyznał Wnioskodawczyni pomoc finansową w wysokości 50.000 zł uznając, iż spełniła wszystkie wymagane przepisami przesłanki warunkujące przyznanie pomocy w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" Decyzją z [...] października 2009 Prezes Agencji stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Oddziału z [...] maja 2009 r. przyznającej pomoc finansową w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" z uwagi na rażące naruszenie przepisu § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa z 17 października 2007, zgodnie z którym pomoc przyznaje się, jeżeli od dnia rozpoczęcia prowadzenia działalności rolniczej do dnia wydania decyzji o przyznaniu pomocy nie upłynęło więcej niż 18 miesięcy. W przedmiotowej sprawie 18 – miesięczny termin upłynął 23 października 2008 r. a decyzja o przyznaniu pomocy wydana została [...] maja 2009 r. a więc z naruszeniem powyższego terminu. Decyzją z [...] marca 2010 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Kolejną decyzją z [...] marca 2010 r. wydaną po rozpatrzeniu wniosku Skarżącej, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził nieważność decyzji Prezesa Agencji z [...] stycznia 2009 r. uchylającej decyzję Dyrektora Oddziału o odmowie przyznania pomocy i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Konsekwencją przedmiotowej decyzji Ministra Rolnictwa było wydanie przez Prezesa Agencji decyzji z [...] maja 2010 r., utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Oddziału z [...] lipca 2008 r. o odmowie przyznania pomocy finansowej, która jest przedmiotem niniejszego postępowania. W uzasadnieniu organ powołał się na § 26a ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. i stwierdził, że strona może otrzymać pomoc finansową w ramach działania ‘Ułatwianie startu młodym rolnikom", jeżeli od dnia rozpoczęcia przez nią prowadzenia działalności do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy nie upłynęło więcej niż 14 miesięcy, a zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia od dnia rozpoczęcia prowadzenia działalności rolniczej do dnia wydania decyzji przyznającej pomoc nie upłynęło więcej niż 18 miesięcy. W przedmiotowej sprawie od daty rozpoczęcia działalności gospodarczej (23 kwietnia 2007 r.) dopuszczalny termin wydania decyzji przyznającej pomoc upłynął 23 października 2008r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji wydanych w postępowaniu wszczętym z wniosku z dnia 3 marca 2008 r., a także o wydanie orzeczenia (prejudykatu) umożliwiającego dochodzenie roszczeń odszkodowawczych w postępowaniu cywilnym na podstawie art. 4171 k.c., podnosząc naruszenie: 1. art. 7, 12 § 1 i 2, 35 § 1 i 2, art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego [Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.], dalej: k.p.a. 2. art. 13 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. oraz §7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi poprzez niewydanie decyzji w terminie 18 miesięcy od rozpoczęcia prowadzenia przez nią działalności rolniczej tj. do dnia 23.10.2008, pomimo spełnienia wszystkich warunków do uzyskania pomocy finansowej. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego aktu. Dodatkowo powołał się na sprawę o analogicznym charakterze – sygn. akt V SA/Wa 148/10 – w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnić trzeba, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie – stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v. art. 145 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw Sąd uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Skarżąca złożyła w dniu 3 marca 2008 r. wniosek o przyznanie pomocy finansowej na podstawie § 26 a ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczególnych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania ,,Ułatwianie startu młodym rolnikom’’ objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich za lata 2007 – 2013 (Dz. U. Nr 200, poz. 1443 ze zm., (dalej: ,,rozporządzenie"). Przepis ten stanowi, że w 2008 r. w okresie do dnia 30 czerwca, o przyznanie pomocy mogą się ubiegać również inne niż określone w ust. 1 osoby fizyczne, które nabyły gospodarstwo, nawet jeżeli nabycie to nastąpiło przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, oraz zaczęły prowadzenie działalności rolniczej nie wcześniej niż w okresie 14 miesięcy przed dniem złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeżeli są spełnione pozostałe warunki jej przyznania, z tym, że do tych osób stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące przyznawania pomocy osobom fizycznym, o których mowa w § 7 ust. 1. Zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia: osobie fizycznej, o której mowa w ustępie 1 § 7 rozporządzenia pomoc przyznaje się, jeżeli od dnia rozpoczęcia prowadzenia działalności rolniczej do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy nie upłynęło więcej niż 12 miesięcy, a do dnia wydania decyzji o przyznaniu pomocy – więcej niż 18 miesięcy. Stosownie do treści § 26 b ust. 2 rozporządzenia w przypadku wniosków o przyznanie pomocy złożonych w 2008 r., w okresie do dnia 30 czerwca, decyzje w sprawie przyznania pomocy są wydawane w terminie 120 dni od dnia złożenia wniosku. Bezspornym w sprawie jest, że Skarżąca nabyła gospodarstwo rolne w dniu [...] kwietnia 2007 r. czyli przed wejściem w życie rozporządzenia (co nastąpiło z dniem 30 października 2007 r.) a także, że rozpoczęła prowadzenie działalności rolniczej w dacie nabycia gospodarstwa czyli nie wcześniej niż 14 miesięcy przed dniem złożenia wniosku. W tej sytuacji przyznanie pomocy w trybie § 26 a ust. 2 rozporządzenia możliwe było po spełnieniu pozostałych warunków przyznania pomocy, z zastrzeżeniem odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących przyznawania pomocy osobom fizycznym, o których mowa w § 7 ust. 1 rozporządzenia. Odpowiednie stosowanie przepisów dot. przyznawania pomocy osobom fizycznym, o których mowa w § 7 ust. 1 rozporządzenia wymagało odniesienia się przez organy do treści § 7 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym osobie fizycznej przyznawana jest pomoc, jeżeli od dnia rozpoczęcia prowadzenia działalności do dnia wydania decyzji o przyznaniu pomocy nie upłynęło więcej niż 18 miesięcy. Wykładnia § 7 ust. 2 rozporządzenia uniemożliwia wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy po upływie 18 miesięcy od daty rozpoczęcia prowadzenia działalności rolniczej. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że Skarżąca rozpoczęła prowadzenie działalności rolniczej z dniem [...] kwietnia 2007 r. a zatem powyższy 18-to miesięczny termin upłynął z dniem 23 października 2008 r. Podkreślenia wymaga, że omawiany termin ma charakter materialnoprawny co oznacza, że upływ wskazanego terminu stanowi przesłankę negatywną do przyznania pomocy niezależnie od powodów niezachowania terminu. Należy wyjaśnić, że dla określenia charakteru danego przepisu nie jest istotne w jakim akcie normatywnym przepis ten zamieszczono, ale decyduje jego treść i cel. Przepisami prawnomaterialnymi są przepisy regulujące bezpośrednio stosunki administracyjnoprawne (określające zachowanie podmiotów) oraz roszczenia wynikające z tych stosunków (nakładają obowiązki i przyznają prawa lub uprawnienia). Przepisami procesowymi są zaś normy instrumentalne, które określają drogę i sposób dochodzenia uprawnień wynikających z norm materialnoprawnych. Oznacza to, że o charakterze przepisu i terminu nie przesądza tylko okoliczność w jakim akcie prawnym przepis statuujący dany termin się znajduje. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy taki akt prawny oprócz przepisów prawa materialnego zawiera również przepisy proceduralne. Dla oznaczenia charakteru danego przepisu miarodajny jest zawsze przedmiot i treść tego przepisu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 1994 r. w sprawie sygn. akt SA/Ka 1230/94). Z reguły przepisami procesowymi są przepisy o właściwości organów administracji publicznej i o postępowaniu przed takimi organami. Natomiast przepisy dotyczące przesłanek, treści, powstania, zmiany lub wygaśnięcia prawa należą do przepisów materialnoprawnych. O charakterze terminu nie decyduje także długość terminu; decydujące znaczenie ma rodzaj uprawnienia, realizowanego w terminie wskazanym przez ustawodawcę. Do dochodzenia uprawnień składających się na określone prawo podmiotowe przewidziane są terminy materialnoprawne, natomiast dla uprawnień (obowiązków) procesowych - terminy procesowe (uchwała SN z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt III CZP 71/09). Terminów prawa materialnego, co nie jest kwestionowane ani w orzecznictwie ani w doktrynie, nie można przywrócić. Jedynie terminy zawite, a więc dotyczące czynności procesowych są przywracalne. Do terminów materialnoprawnych nie mają więc zastosowania przepisy k.p.a. (art. 58-60) dotyczące możliwości przywrócenia terminu przewidzianego przez prawo dla dopełnienia określonej czynności procesowej. W świetle powyższego brak jest więc podstaw do zakwestionowania wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Należy natomiast zauważyć, że rozpatrując niniejszą sprawę organy orzekające naruszyły termin określony w § 26b ust. 2 rozporządzenia. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, w przypadku wniosków o przyznanie pomocy złożonych do 30 czerwca 2008 r., decyzje w sprawie przyznania pomocy wydawane są w terminie 120 dni od złożenia wniosku. Skarżąca złożyła wniosek 3 marca 2008 r. Decyzja w pierwszej instancji została podjęta w dniu [...] lipca 2008 r. Natomiast decyzja organu drugiej instancji (uchylająca decyzję wydaną w pierwszej instancji) wydana została już po upływie wskazanego terminu – w dniu [...] stycznia 2009 r. W postępowaniu odwoławczym naruszone zostały także inne przepisy proceduralne określające terminy załatwiania spraw przez organy administracyjne, m.in. przepis art. 21 ust 4 ustawy z 7 marca 2007 o wspieraniu o rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) zgodnie z którym odwołanie od decyzji w sprawie przyznania pomocy rozpatruje się w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania odwołania. Jednakże obydwa terminy – zarówno określony w § 26b ust. 2 rozporządzenia jak i w art. 21 ust 4 ustawy mają charakter procesowy. Oznacza to, że ich upływ nie pozbawia organów administracji publicznej zdolności do orzekania. Zatem - co do zasady - rozpatrzenie wniosku o przyznanie pomocy złożonego w trybie § 26 a ust. 2 rozporządzenia i wydanie decyzji w tym przedmiocie z przekroczeniem terminów z § 26 b ust. 2 rozporządzenia i z art. 35 § 3 kpa nie wpływa na skuteczność rozstrzygnięcia. W tej sytuacji wydanie nawet już pierwszej decyzji po upływie przewidzianych w tych przepisach terminów nie uzasadnia uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji tym bardziej, że wobec upływu materialnoprawnego terminu z § 7 ust. 2 rozporządzenia nie byłoby podstaw prawnych do wydania dla Skarżącej decyzji pozytywnej. Rozpatrując ponownie sprawę w postępowaniu odwoławczym – po stwierdzeniu nieważności: • przez Prezesa Agencji pozytywnej dla skarżącej decyzji Dyrektora Oddziału z [...] maja 2009 r. oraz • przez Ministra Rolnictwa decyzji Prezesa Agencji z [...] stycznia 2009 uchylającej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora Oddziału – Prezes Agencji zaskarżoną decyzją z [...] maja 2010 utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału z [...] lipca 2008 r. odmawiającą przyznania pomocy finansowej, jednakże odmowę przyznania pomocy uzasadnił wyłącznie upływem 18 miesięcznego terminu z § 26 a ust. 2 rozporządzenia. Sąd podziela pogląd skarżącej, że w przedmiotowej sprawie nastąpiła przewlekłość postępowania administracyjnego i naruszenie przez organy orzekające w sprawie wskazanych wyżej terminów procesowych spowodowało uchybienie 18 miesięcznego terminu prawa materialnego do wydania decyzji o przyznaniu skarżącej pomocy finansowej. Z całokształtu sprawy wynika, że upływ terminu z § 26 a ust. 2 rozporządzenia był jedyną przesłanką odmowy przyznania skarżącej pomocy finansowej. W decyzji z [...] marca 2010 r. stwierdzającej nieważność decyzji Prezesa Agencji z [...] stycznia 2009 uchylającej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora Oddziału Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podniósł, iż wydając decyzję Prezes Agencji rażąco naruszył przepis art. 138 § 2 kpa, przekazał bowiem do ponownego rozpatrzenia sprawę, w której dysponował kompletnym materiałem dowodowym i pełną dokumentacją sprawy, a zatem rozstrzygnięcie nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego. Prezes Agencji podniósł w swojej decyzji, że podniesione przez stronę argumenty stanowią podstawę do uwzględnienia odwołania, wobec czego powinien wydać pozytywne dla strony rozstrzygnięcie a nie uchylać decyzje i przekazywać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Minister zarzucił ponadto, że w procesie prowadzącym do wydania decyzji z [...] stycznia 2009 Prezes Agencji dopuścił się także naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, tj art. 7, 8 i 12 kpa a także art. 21 ust 4 ustawy z 7 marca 2007 o wspieraniu o rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) poprzez nierozpatrzenie odwołania strony i niewydanie decyzji administracyjnej w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania. Dalej Minister Rolnictwa podniósł, iż naruszenie powyższych przepisów wpłynęło niekorzystnie na materialnoprawną sytuację strony, albowiem pozbawiło ją możliwości uzyskania wsparcia w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Sąd w pełni podziela powyższe stanowisko Ministra Rolnictwa przedstawione w decyzji z [...] marca 2010 r. że rażące naruszenie przepisów postępowania przez organy administracyjne w toku rozpatrywania wniosku skarżącej z z 3 marca 2008 r. spowodowało pozbawienie skarżącej możliwości uzyskania pomocy finansowej, o którą wnosiła. Naruszenie przez Prezesa Agencji terminu określonego w § 26b ust. 2 rozporządzenia oraz art. 21 ust 4 ustawy z 7 marca 2007 o wspieraniu o rozwoju obszarów wiejskich (...) spowodowało, że nie można było wydać decyzji korzystnej dla skarżącej z uwagi na upływ materialnoprawnego terminu określonego w przepisie § 26a ust. 2 rozporządzenia. Na marginesie należy zauważyć, że niezachowanie terminów procesowych z § 26b ust. 2 rozporządzenia i z art. 21 ust 4 ustawy z 7 marca 2007 o wspieraniu o rozwoju obszarów wiejskich (...) może uzasadniać odpowiedzialność organu z powodu szkody wyrządzonej stronie, lub może też uzasadniać odpowiedzialność dyscyplinarną pracownika organu. Kwestie te jednak pozostają poza sferą uprawnień orzeczniczych Sądu rozpoznającego skargę na decyzję administracyjną w przedmiocie przyznania pomocy finansowej. Za dopuszczalną należy uznać cywilnoprawną drogę sądową związaną z ewentualnym dochodzeniem roszczeń odszkodowawczych za szkodę spowodowaną bezprawnym działaniem organów. Oznacza to, że skarżąca może dochodzić utraconych korzyści tylko na drodze postępowania cywilnego przed sądami powszechnymi, a nie na drodze postępowania administracyjnego. Przepisy prawa nie przewidują natomiast możliwości wydania przez sądy administracyjne orzeczenia prejudycjalnego, które byłoby podstawą dochodzenia roszczeń w postępowaniu przed sądami powszechnymi. Reasumując, pomimo naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów proceduralnych, Sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji, ponieważ w postępowaniu administracyjnym nie może zapaść korzystna dla Skarżącej decyzja administracyjna, tzn. przyznająca jej pomoc finansową, z uwagi na wyraźny zakaz wynikający z treści przepisu § 7 ust. 2 rozporządzenia. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.