II SA/Łd 1063/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska,, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie niemożności uchylenia decyzji wydanej z naruszeniem prawa dotyczącej pozwolenia na rozbiórkę budynków przemysłowych - oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] (znak: [...]), po rozpoznaniu odwołania "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, K. M. – P. (właścicielka samodzielnego lokalu Nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. L. [...] oraz współużytkownika wieczystego działki gruntu Nr [...]) wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynków przemysłowych usytuowanych na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. Ż. [...] zmienioną decyzją z dnia [...] roku, Nr [...]. Postanowieniami z dnia [...] roku, Nr [...] oraz Nr [...] Prezydent Miasta Ł. wznowił postępowania. W toku postępowania wnioskodawczyni oświadczyła, iż wycofuje swoje wnioski o wznowienie postępowań. W tej sytuacji Prezydent Miasta Ł. decyzjami z dnia [...] roku, Nr [...] i Nr [...] umorzył postępowania wznowieniowe. W odwołaniu od decyzji Nr [...] o umorzenie postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na rozbiórkę K. M. – P. wyjaśniła, że złożyła oświadczenie o cofnięciu wniosków o wznowienie postępowania omyłkowo, w oparciu o błędne przeświadczenie, że decyzja wydana w postępowaniu nie narusza jej interesów. Po rozpatrzeniu materiału dowodowego zebranego w sprawie organ odwoławczy uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego odwołująca się w dniu 31 marca 2010 roku, sprzedała swą odrębną własność "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Decyzją z dnia [...] roku Prezydent Miasta Ł. stwierdził, iż decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę została wydana z naruszeniem prawa o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, a jednocześnie odmówił jej uchylenia gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W odwołaniu od powyższej decyzji "A" wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem strony, przedsięwzięcie dotyczy obiektów wchodzących w skład zakładów przemysłu włókienniczego zatem zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.), pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane dopiero po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rozbiórka obiektów objętych wnioskiem należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Obiekty te wchodzą w skład zakładów włókienniczych, zatem zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, instalacje do czyszczenia, odtłuszczania lub farbowania włókien lub materiałów włókienniczych należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które obecnie traktowane są jako przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W sprawie doszło także do naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania, uchylił kwestionowaną decyzję i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W motywach rozstrzygnięcia organ napisał, że organ I instancji ostateczną decyzją udzielił pozwolenia na rozbiórkę 10 budynków. Następnie decyzją z dnia [...] roku organ I instancji, w trybie art. 36a ustawy Prawo budowlane, zmienił decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynków 1-8, a w pozostałej części pozostawił decyzję bez zmian. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, która została następnie zmieniona, powinno formalnie obejmować decyzję pierwotną, zmienioną decyzją drugą, ponieważ w takim kształcie obecnie funkcjonuje określony ostatecznym rozstrzygnięciem stosunek administracyjny. W niniejszej sprawie organ umorzył postępowanie wznowione z wniosku K. M. – P. zakończone ostateczną decyzja zmieniającą decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę z uwagi na cofnięcie wniosku o wznowienie postępowania. Wznowione postępowanie ma na celu ponowną merytoryczną weryfikację ostatecznej i funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji, zatem postępowanie to powinno dotyczyć ostatecznie ukształtowanego stosunku administracyjnoprawnego. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ I instancji nie zbadał stanu prawnego budynku przy ul. L. [...] Nr ewid. działki [...], przyjmując iż wobec faktu nabycia odrębnej własności lokalu Nr [...] przez stronę odwołującą się, stronie tej przysługuje przymiot strony postępowania. W ocenie organu II instancji w sprawie należy po pierwsze ustalić w czyim władaniu jest nieruchomość i kto może reprezentować jej interesy. Prezydent Miasta nie zobowiązał strony odwołującej się do wykazania interesu prawnego do występowania w sprawie. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Z uzasadnienia decyzji I instancji również nie wynika w jaki sposób doszło do naruszenia interesu prawnego, a tym samym naruszenia przepisu prawa. Tymczasem, zgodnie z orzecznictwem sądowym, aby uzyskać status strony w postępowaniu administracyjnym, także w trybie wznowienia postępowania, należy wskazać konkretny przepis, przewidujący w danej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości wprowadzone ze względu na przewidywane w jej sąsiedztwie roboty budowlane związane z inwestycją. Reasumując Wojewoda napisał, iż organ I instancji powinien wziąć pod uwagę w jakim kształcie obecnie funkcjonuje określony ostatecznym rozstrzygnięciem stosunek prawny i odpowiednio przeprowadzić postępowanie w sprawie. Nadto, organ powinien zbadać czy strona odwołująca się jest legitymowana do żądania uchylenia decyzji w postępowaniu o wznowienie. Biorąc powyższe uchybienia pod uwagę, konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie oraz fakt, iż te czynności nie mogą być konwalidowane w postępowaniu odwoławczym, Wojewoda uchylił decyzję I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W skardze na powyższą decyzję "B" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła o stwierdzenie jej nieważności, bądź jej uchylenie. Zdaniem strony, w sprawie doszło do naruszenia art. 156 § 1 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Względnie, w sprawie doszło do naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, iż spółka "A" winna być stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę, mimo iż nieruchomości tej spółki nie znajdują się w obszarze oddziaływania prac budowlanych. Strona odwołująca się jest właścicielem nieruchomości – prawa odrębnej własności lokalu w budynku, przy czym mieszkańców tego budynku reprezentuje Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. L. [...]. Z racji tego, że strona odwołująca się nie wykazała interesu prawnego doszło do naruszenia art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona skarżąca nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie, ani nie miała zapewnionej możliwości zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego organ uchybił treści art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy nie rozstrzygnął merytorycznie sprawy i nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, co w ocenie strony skarżącej jest sprzeczne z treścią art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego. A ponieważ, organ odwoławczy nie przeprowadził dodatkowego postępowania uzupełniającego to uchybił wymogom art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem strony skarżącej, organ odwoławczy powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, gdyż odwołanie zostało wniesione przez podmiot, który w sprawie nie ma przymiotu strony. Tym samym doszło do naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala. W ocenie Sądu, organ odwoławczy prowadząc postępowanie nie naruszył przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanej decyzji. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja o uchyleniu przez organ II instancji rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, w trybie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy i niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu. Zdaniem składu orzekającego, w stanie faktycznym sprawy, organ II instancji nie naruszył regulacji art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Bezspornym jest w sprawie to, że organ I instancji merytorycznie rozpoznał wniosek o wznowienie postępowania. Organ II instancji rozpoznając odwołanie stwierdził, że błędny był zakres postępowania wznowieniowego. Nadto, organ I instancji nie zbadał czy stronie odwołującej się przysługuje przymiot strony, zatem organ nie ustalił istnienia interesu prawnego strony odwołującej się do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Po uzupełnieniu materiału dowodowego, a w szczególności po wykazaniu przez stronę odwołującą się interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, do kompetencji organu I instancji będzie należała ocena, czy stronie odwołującej się przysługuje przymiot strony w postępowaniu wznowieniowym. Jeżeli organ uzna, że stronie odwołującej przysługuje przymiot strony, rozpozna ponownie wniosek o wznowienie postępowania uwzględniając wytyczne przedstawione w uzasadnieniu decyzji II Instancji. Po uzupełnieniu materiału dowodowego organ zobowiązany będzie do wydania rozstrzygnięcia odpowiadającego prawu. W odniesieniu do pierwszej nieprawidłowości, na którą wskazał Wojewoda należy wyjaśnić, że wniosek o wznowienie postępowania odnosił się do decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, która w późniejszym terminie została zmieniona. Prezydent Miasta prowadząc postępowanie wznowieniowe, jego zakres ograniczył tylko do decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę w jej pierwotnej treści. Tymczasem, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, z racji tego, że decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę została zmieniona, funkcjonuje ona w obrocie prawnym w zmodyfikowanej wersji. Decyzja pierwotna i decyzja ją zmieniająca stanowią funkcjonalną całość. W tej sytuacji błędem postępowanie wznowieniowe powinno być prowadzone w odniesieniu do zmienionej treści pozwolenia na rozbiórkę. Błędem było skupienie się przez organ I instancji tylko na treści decyzji w pierwotnym jej brzmieniu. Przechodząc do kolejnej kwestii, na którą zwrócił uwagę organ odwoławczy tytułem wstępu należy wyjaśnić, że kwestię przymiotu strony w postępowaniu reguluje art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z jego treścią, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, w oparciu o którą, dla potrzeb postępowania administracyjnego, ustalany jest krąg stron postępowania. Pojęcie strony, o jakim mowa w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego może być wyprowadzone tylko z prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu prawnego lub obowiązku. Wykształcone na kanwie przywołanej normy prawnej orzecznictwo sądów administracyjnych stoi na stanowisku, iż mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok NSA z dnia 27 września 1999 roku, IV SA 1285/98, nie publ., Lex Nr 47898). Niemniej jednak w ustawie z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.) ustawodawca zamieścił przepis art. 28 ust. 2, który stanowi lex specialis do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego i określa, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (a także pozwolenia na rozbiórkę) są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem tego postępowania. Przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego definiuje pojęcie "obszaru oddziaływania", przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem. Wprowadzenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz legalnej definicji "obszaru oddziaływania" miało na celu zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie do podmiotów wymienionych w tym przepisie, dla których planowana inwestycja ma powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające w przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Celem tej zmiany było również przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9) mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem (por. Prawo budowlane. Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2006, s. 325 -326). Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, wynikające z konkretnego przepisu prawa, dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę, bądź na rozbiórkę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny (por. np. wyrok NSA z dnia14 grudnia 2006 roku II OSK 75/06, Lex Nr 319183; wyroki WSA w Warszawie: z dnia 18 listopada 2005 roku VII SA/Wa 786/05, Lex Nr 198955 i z dnia 4 lipca 2006 roku VII SA/Wa 121/06, Lex Nr 243787). Powracając na grunt niniejszej sprawy Sąd podzielił pogląd organu II instancji, iż organ I instancji powinien, po wpłynięciu wniosku o wznowienie postępowania powinien najpierw ocenić, czy pochodzi on od podmiotu, któremu przysługuje przymiot strony. Tymczasem, jak już wskazywano, Prezydent Miasta po otrzymaniu wniosku o wznowienie postępowania automatycznie przyjął, iż pochodzi on od strony postępowania. Co więcej dał temu wyraz w postanowieniu o wznowieniu postępowania i w rozstrzygnięciu kończącym postępowanie wznowieniowe. Stanowisko takie, wobec argumentów podniesionych w uzasadnieniu decyzji II instancji i argumentów skargi, należy uznać przynajmniej za przedwczesne. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż Sąd nie podzielił zarzutów skargi stanowiących o naruszeniu art. 15 i art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem Wojewoda zaniechał przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, a następnie wstrzymał się także od wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, organ odwoławczy nie może orzekać w zakresie innym, niż uczyniono to wcześniej w I instancji. Zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, jak również orzeczenie w kwestii, która nie była rozpoznawana w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, narusza przedmiotową tożsamość sprawy, a w konsekwencji zasadę dwuinstancyjności. Innymi słowy, naruszenie zasady określonej w art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiłoby wydanie przez organ odwoławczy decyzji uchylającej rozstrzygnięcie I instancji i umarzającej postępowanie przed organem I instancji. Ustalenie kwestii przymiotu strony przysługującego stronie odwołującej się przekracza ramy postępowania wyjaśniającego określonego w art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten określa, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Cytowany przepis normuje zakres postępowania dowodowego, jaki może być przeprowadzony w toku postępowania odwoławczego, określając go jako "uzupełniający" w stosunku do całości ustaleń faktycznych. Nie może więc to oznaczać prowadzenia pewnych, istotnych czynności w tym postępowaniu niejako od początku, tzn. gdy nie zostały one w ogóle ustalone i wyjaśnione w toku postępowania przed organem I instancji, a postępowanie dowodowe, także w kontekście oceny dowodów, do pewnych z nich się nie odnosi w ogóle. Uzupełnianie oznacza "dodanie" pewnych działań do działań już przeprowadzonych, a to należy rozumieć jako brak upoważnienia do przeprowadzania nowych czynności lub odwoływania się do nieuwzględnionych przez organ I instancji dowodów (dokumentów) w ramach postępowania administracyjnego. Te bowiem samodzielnie pełnią rolę środków dowodowych, ale są też składnikami całości procesu ustaleń faktycznych w sprawie, nie mogą być ustalane i oceniane w oderwaniu od całości tego postępowania. Jedynie rzeczywiście uzupełniające w stosunku do całości postępowania dowodowego środki dowodowe mogą być przeprowadzone w ramach zastosowania art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalenie zatem kwestii, która nie była przedmiotem zainteresowania organu I instancji, a mianowicie przymiotu strony wykracza poza ramy uzupełniającego postępowania dowodowego prowadzonego przez organ odwoławczy. Wbrew twierdzeniom skargi, Wojewoda nie uznał, że stronie odwołującej się przysługuje przymiot strony, zatem nie naruszył art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, ani art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ II instancji nakazał jedynie Prezydentowi Miasta ustalenie tej kwestii. Wobec tego, odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi należy wyjaśnić, że brak było podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego. Wojewoda, co już kilkukrotnie podkreślano powyżej, nakazał organowi I instancji zbadanie przymiotu strony po stronie odwołującej się spółki. Ustosunkowując się do zarzutu skargi stanowiącego o naruszeniu zasady określonej w art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego wyjaśnić należy, iż Sąd podzielił ten zarzut. Z analizy dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, że strony nie zostały zawiadomione o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie dowodami. Zaniechanie dokonania takiego zawiadomienia niewątpliwie stanowi naruszenie wymienionego przepisu postępowania administracyjnego. Nie mniej jednak Sąd uznał, że naruszenie to nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie i jako takie nie może prowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca, w szczególności, nie dowiodła, że takowe naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Konkludując rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. K.O.