II GSK 1139/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędziowie NSA Tadeusz Cysek (spr.) del. WSA Jacek Czaja Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1553/10 w sprawie ze skargi P. J. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. J. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1553/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. J. (dalej: skarżący) na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezesem UOKiK, organ odwoławczy) z dnia [...] maja 2010 r., w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w L. (dalej: Inspekcja Handlowa, organ I instancji), działając na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 i ust. 4 - 7 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577, ze zm., dalej: ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych), nałożył na [...] S.A. z siedzibą w R. karę pieniężną w wysokości 20 380 zł za wprowadzenie do obrotu zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego tj. "[...]", [...] [...], masa netto 200 g, najlepiej spożyć przed: [...], nr partii [...], wyprodukowanego przez P. J. (prowadzącego działalność gospodarczą jako [...]" z siedzibą w W. (dalej: producent). Według Prezesa UOKiK, złożone przez P. J. odwołanie od powyższej decyzji było niedopuszczalne, bowiem podmiot ten nie był stroną postępowania. Zwrócono przy tym uwagę, że zadaniem Inspekcji Handlowej w niniejszej sprawie była kontrola produktów znajdujących się w obrocie, a nie kontrola produktów znajdujących się u producenta. Skoro zatem kontrola dotyczyła [...] z siedzibą w R. i produktów wprowadzonych przez nią do obrotu, to P. J. jako producent nie był stroną postępowania w sprawie nałożenia kary na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał zasadność stwierdzenia przez Prezesa UOKiK niedopuszczalności odwołania złożonego przez skarżącego. Skoro bowiem kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 i ust 4-7 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, który nakazuje organom właściwym wymierzyć karę podmiotowi wprowadzającemu do obrotu zafałszowane artykuły rolno spożywcze, to postępowanie takie dotyczy wyłącznie podmiotu wskazanego w tym przepisie, to jest wprowadzającego do obrotu. Skontrolowane, zafałszowane [...] zostało wprowadzone do obrotu przez [...] jako detalistę, a zatem tylko ta spółka była stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji przez organ I instancji. Decyzja ta wskazywała jako adresata firmę [...] kreowała obowiązki tego podmiotu. Skarżący natomiast legitymuje się w rozpoznawanej sprawie tylko interesem faktycznym. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że za fakt zafałszowania masła także i on może ponieść odpowiedzialność administracyjną, Sąd I instancji stwierdził, że ewentualne pociągnięcie P. J. do odpowiedzialności administracyjnej oparte będzie na innych przepisach prawa aniżeli te, które były podstawą wydania decyzji w niniejszej sprawie. Na skarżącego jako producenta także może zostać nałożona kara pieniężna, przy czym podstawą takiej decyzji będzie art. 97 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914), a nie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. W zaskarżonym wyroku wskazano ponadto, że w przypadku ewentualnego odrębnego postępowania prowadzonego wobec producenta stan faktyczny będzie ustalany na nowo i w jego trakcie skarżący będzie mógł wnioskować o przeprowadzenie wszelkich dowodów i od takiego postępowania będzie przysługiwało mu prawo odwołania się. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył P. J., zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu administracji zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: 1) naruszenie prawa materialnego, to jest: - art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej powoływana jako "k.p.a.") w zw. z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na uznaniu, że skarżący będący producentem "[...]" [...] [...] a’200 g (nr partii [...]), wprowadzonego do obrotu przez [...], nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji wymierzającej [...] S.A. karę pieniężną za wprowadzanie do obrotu przedmiotowych produktów, a w rezultacie nie może być stroną tego postępowania; - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zw. z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219, ze zm.) w zw. z art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z dnia 1 lutego 2002 r., s. 1, ze zm.; dalej: rozporządzenie nr 178/2002) poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że skarżący będący producentem "[...]" [...] [...] a’200 g (nr partii [...]) wprowadzonego do obrotu przez [...], nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji wymierzającej [...] karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu przedmiotowych produktów, a w rezultacie nie może być stroną tego postępowania, pomimo iż w rozumieniu tych przepisów skarżący wyprodukował oraz wprowadził do obrotu produkt zafałszowany, - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 34 ustawy o Inspekcji Handlowej poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na uznaniu, że skarżący będący producentem "[...]" [...] [...] a’200 g (nr partii [...]) wprowadzonego do obrotu przez [...] nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji wymierzającej [...] karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu przedmiotowych produktów, a w rezultacie nie może być stroną tego postępowania, pomimo iż na skutek przeprowadzonej kontroli w [...] zostało do niego skierowane wystąpienie pokontrolne, na mocy którego był on zobowiązany do określonych w wystąpieniu pokontrolnym działań oraz pomimo przyjęcia, że wystąpienie pokontrolne nie podlega kontroli sądu administracyjnego i że skarżący nie ma możliwości zweryfikowania ustaleń dokonanych w toku kontroli, a przedstawionych skarżącemu w wystąpieniu pokontrolnym, - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 97 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na uznaniu, iż skarżący będący producentem "[...]" [...] [...] a’200 g (nr partii [...]) wprowadzonego do obrotu przez [...] nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji wymierzającej [...] karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu przedmiotowych produktów, a w rezultacie nie może być stroną tego postępowania, pomimo iż przedmiotowa decyzja stwierdza, że wyprodukowany przez niego produkt jest zafałszowany i w związku z takim orzeczeniem może ponosić odpowiedzialność karną, - art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że skarżący będący producentem "[...]" [...] [...] a’200 g (nr partii [...]) wprowadzonego do obrotu przez [...]., nie będzie ponosił odpowiedzialności administracyjnej za wprowadzenie przedmiotowego produktu do obrotu na podstawie tego przepisu, - art. 97 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że skarżący będący producentem "[...]" [...] [...] a’200 g (nr partii [...]) wprowadzonego do obrotu przez [...]., może ponieść odpowiedzialność administracyjną w postaci kary pieniężnej za wprowadzenie przedmiotowych produktów do obrotu na podstawie powołanego przepisu; 2.) naruszenie przepisów postępowania, to jest: - art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 28 k.p.a. – mające istotny wpływ na wynik sprawy – poprzez uznanie, że organ prawidłowo orzekł, że skarżący nie mógł być uznany za stronę postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, a w konsekwencji brak uchylenia zaskarżonego postanowienia Prezesa UOKiK, - art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ewent. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.; dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 k.p.a. – mające istotny wpływ na wynik sprawy – poprzez uniemożliwienie skarżącemu skutecznej obrony swoich praw w postępowaniu wszczętym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, dotyczącym wprowadzenia do obrotu "[...]" [...] [...] a’200 g (nr partii [...]) wyprodukowanego przez skarżącego, zakończonego wydaniem decyzji wymierzającej karę pieniężną z tytułu wprowadzenia przedmiotowego produktu do obrotu oraz uniemożliwienie skarżącemu wykonywania uprawnień strony w postępowaniu, - art. 141 § 4 p.p.s.a. – mające istotny wpływ na wynik sprawy – poprzez brak ustosunkowania się do wszystkich istotnych w sprawie twierdzeń, zarzutów i wniosków skarżącego, w szczególności do: a.) twierdzenia, że tylko skarżący posiada wiedzę w zakresie metod produkcji kwestionowanej partii produktów oraz w związku z powyższym tylko on ma możliwość podjęcia skutecznej obrony w postępowaniu dotyczącym niewłaściwej jakości handlowej produktu i wzięcia czynnego udziału w postępowaniu gwarantowanym art. 10 k.p.a., b.) twierdzenia, ze skarżący ponosi odpowiedzialność wynikającą z art. 471 kodeksu cywilnego w kontekście zasady domniemania zgodności z prawem decyzji administracyjnych, c.) zastosowania przy rozstrzyganiu sprawy teorii "praw refleksowych", z której skarżący wywodził swoje prawo do bycia stroną postępowania, na wypadek uznania przez sąd, że postępowanie dotyczy w sposób pośredni interesu prawnego skarżącego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano w szczególności, że orzeczenie kary wobec [...] jest równoznaczne ze stwierdzeniem, iż skarżący wyprodukował produkt zafałszowany i wprowadził go do obrotu. Jednocześnie producent zostaje pozbawiony prawa do obrony przed takim stwierdzeniem i oceną stanu faktycznego. Producent będzie również zobowiązany do zapłaty nałożonej kary pieniężnej, gdyż jest zobowiązany do ponoszenia odpowiedzialności kontraktowej na mocy art. 471 kodeksu cywilnego. Ponadto, stwierdzenie faktu wyprodukowania produktu zafałszowanego skutkuje podjęciem działań przez Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, który może ukarać producenta ma podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, opierając się na ustaleniach Inspekcji Handlowej. Z powodu nałożenia kary na [...] skarżący może również zostać pociągnięty do odpowiedzialności karnej na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes UOKiK wniósł o oddalenie środka odwoławczego skarżącego, a także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W piśmie procesowym z dnia 26 czerwca 2011 r. pełnomocnik skarżącego ustosunkował się do argumentów sformułowanych w odpowiedzi na skargę kasacyjną stwierdzając, że są one chybione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek zaskarżenia, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wskazane zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. W okolicznościach niniejszej sprawy niezbędne jest w pierwszej kolejności odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego. W granicach tych zarzutów autor skargi kasacyjnej kwestionuje bowiem prawidłowość wyrażonej przez Sąd pierwszej instancji oceny co do braku interesu prawnego P. J. w kwestionowaniu decyzji wymierzającej spółce [...] karę pieniężną za wprowadzanie do obrotu produktów wyprodukowanych przez przedsiębiorstwo prowadzone przez P. J. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię niżej wskazanych przepisów prawa materialnego, polegającą na uznaniu, że skarżący, będący producentem skontrolowanych partii masła wprowadzonych do obrotu przez spółkę [...] nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji wymierzającej tej spółce karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu tych produktów, a w rezultacie nie może być stroną tego postępowania. W ocenie P. J. jego interes prawny wywodzi się z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 40a ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, gdyż jest on producentem wadliwego towaru, a nadto wynika z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 10 w zw. z art. 4 ust. 1 cyt. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zw. z art. 3 ust. 4 cyt. ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej w zw. z art. 3 pkt 8 cyt. rozporządzenia (WE) nr 178/2002, gdyż będąc producentem omawianego towaru, w rezultacie wprowadził do obrotu produkt zafałszowany. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut błędnej wykładni powyższych przepisów jest niezasadny. Zauważyć należy, że powszechnie akceptowany jest zarówno w nauce prawa administracyjnego, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że określone w art. 28 k.p.a. pojęcie interesu prawnego, w bezpośrednim znaczeniu tego pojęcia, oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, t. 8-10 do art. 28). Wprawdzie pojęcie to jest niedookreślone ale przyjąć należy, iż niewątpliwie z treści normy prawnej zawartej w art. 28 k.p.a. wynika wymaganie, aby postępowanie administracyjne dotyczyło interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu. Nie chodzi tu o jakikolwiek związek, a w szczególności związek jedynie faktyczny – musi to być związek normatywny. Istotą tego związku jest to, że postępowanie administracyjne "dotyczy" interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu. Rozwijając tę kwestię stwierdzić należy, że postępowanie dotyczy (musi dotyczyć) interesu prawnego lub obowiązku konkretnego podmiotu w tym sensie, że w wyniku takiego postępowania wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach lub obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego op.. cit). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić się trzeba, że skoro decyzja administracyjna wymierzająca [...] karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu produktów, które nie odpowiadały wymaganiom jakościowym, nie rozstrzygała w ogóle o prawach i obowiązkach wnoszącego skargę kasacyjną, to nie zachodzą przesłanki do uznania, że postępowanie o wymierzenie tej kary dotyczyło w interesu prawnego tego podmiotu. Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie dają podstaw do zakwestionowania poglądu Sądu pierwszej instancji o braku interesu prawnego wnoszącego skargę kasacyjną, także mając na uwadze ów związek o charakterze pośrednim, opisany wyżej. Z treści art. 3 pkt 10 cyt. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wynika iż, w tej jednostce redakcyjnej ustawodawca określił pojęcie artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego, którym jest produkt o składzie niezgodnym z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów. Natomiast w art. 4 ust. 1 tej ustawy ustawodawca ustanowił zasadę, że wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej. W art. 3 pkt 8 cyt. rozporządzenia (WE) nr 178/2002 prawodawca - do celów tego rozporządzenia - ustanowił definicję pojęcia "wprowadzenie na rynek", jako posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, w tym sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, wskazane wyżej przepisy (poza art. 3 ust. 4 cyt. ustawy o Inspekcji Handlowej – brak takiej jednostki redakcyjnej), prawidłowo zinterpretowane przez pryzmat przesłanek z art. 28 k.p.a., przesądzają o istnieniu interesu prawnego wnoszącego skargę kasacyjną, bowiem jako producent kwestionowanego produktu zakupionego przez [...], w świetle tych przepisów, jest to jednoznaczne z odpowiedzialnością jego za wprowadzenie do obrotu produktu zafałszowanego. Skarga kasacyjna pomija jednak istotną zasadę postępowania administracyjnego wynikającą z przepisu art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W odniesieniu do omawianej materii wskazana zasada oznacza, że wynik postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2010 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w L. o nałożeniu na [...] kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych, nie jest wiążący w stosunku do P. J., jako producenta tych artykułów. Nie przesądza on o odpowiedzialności P. J. za wprowadzenie do obrotu tych towarów. P. J. może bowiem ponosić odpowiedzialność za własne działania po przeprowadzeniu w stosunku do niego odrębnego postępowania administracyjnego w stosownym trybie i na podstawie właściwych przepisów prawa materialnego, co – jak wyżej zaznaczono – między innymi wynika wprost z zasady określonej w art. 6 k.p.a. Powyższa argumentacja w pełni odnosi się także do oceny zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 34 cyt. ustawy o Inspekcji Handlowej, zgodnie z którym wojewódzki inspektor na podstawie wyników postępowania kontrolnego kieruje wystąpienie pokontrolne do producenta lub importera produktów badanych w toku kontroli, jeżeli jest to niezbędne do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest chybiony, bowiem działanie organu administracji w ramach tzw. wystąpienia pokontrolnego z jednej strony ma ustawowo określoną podstawę prawną, a z drugiej strony nie przesądza o odpowiedzialności producenta produktu, który zresztą w myśl art. 33 ust. 2 cyt. ustawy o Inspekcji Handlowej obowiązany jest jedynie do udzielenia odpowiedzi na wystąpienie pokontrolne w wyznaczonym terminie i może wobec tego przedstawić w pełni swoje stanowisko co do zasadności stwierdzenia nieprawidłowości. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 97 cyt. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, stwierdzić należy, że jest on bezzasadny. Zgodnie z art. 97 ust. 1 tej ustawy, kto produkuje lub wprowadza do obrotu środek spożywczy zepsuty lub zafałszowany, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Jest oczywiste, że przepis ten przewiduje odpowiedzialność karną (błędne określenie charakteru tej odpowiedzialności nie miało żadnego wpływu na wynik postępowania kascyjnego) za stypizowany w tym przepisie czyn, do którego znamion nie należy uprzednie ukaranie, na podstawie przepisu art. 40a ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, innego podmiotu za wprowadzenie do obrotu tego samego towaru. Nie ma więc żadnych wątpliwości, że przyszła i hipotetyczna odpowiedzialność wnoszącego skargę kasacyjną na podstawie z art. 97 ust. 1 cyt. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, nie ma żadnego wpływu na ocenę wystąpienia interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. w rozstrzyganej sprawie. Analogicznie jak powyżej przedstawia się zagadnienie wpływu omawianej decyzją z dnia [...] marca 2010 r. o nałożeniu na [...] kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych na hipotetyczną odpowiedzialność wnoszącego skargę kasacyjną na tej samej podstawie prawnej (art. 40a ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych), co także zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie czyni bezzasadnym. Z tych względów zarzuty naruszenia prawa materialnego uznać należało za nieuzasadnione, co przesądza także o bezzasadności wszystkich zarzutów o charakterze procesowym. W ramach tych zarzutów autor skargi kasacyjnej podjął bowiem próbę wykazania, że mając interes prawny w udziale w postępowaniu o nałożeniu na [...] kary pieniężnej, wbrew wskazanym w skardze przepisom postępowania, nie został uznany za stronę w postępowaniu administracyjnym i uniemożliwiono mu skuteczną obronę swoich praw. Stwierdzić trzeba, że podniesione w tym zakresie zarzuty pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego wyroku wobec nienaruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, o czym była mowa wyżej. Dodać też wypada, że wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., co pozwoliło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na skontrolowanie tego orzeczenia w granicach skargi kasacyjnej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a w związku z art. 209 p.p.s.a.