II SA/Wa 939/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Przemysław Szustakiewicz Protokolant specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty nagrody rocznej za lata 2005-2007 – oddala skargę – Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa oraz art. 125 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 i § 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2006 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 143, poz. 1034), Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego po rozpatrzeniu wniosku M. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie odmowy wypłaty nagrody rocznej do wysokości 100% jednomiesięcznego uposażenia za lata 2005 – 2007. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskiem z dnia 14 grudnia 2009 r., skierowanym do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego M. S. wniósł o wydanie decyzji w sprawie wypłaty lub odmowy wypłaty wyrównania nagrody rocznej za 2005 – 2007 (tj. za okres, w którym pełnił służbę w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, o której mowa w art. 125 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu) do wysokości 100% jednomiesięcznego uposażenia. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 125 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu oraz § 2 ust. 1 i § 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego odmówił M. S. wypłaty wyrównania nagrody rocznej do wysokości 100 % jednomiesięcznego uposażenia za lata 2005 – 2007, wskazując, że naliczenie nagród rocznych za wskazane lata nastąpiło w pełnej wysokości zgodnie z powołanymi w podstawie prawnej decyzji przepisami prawa. I tak, nagrody roczne dla Mirosława Szymków za lata 2005 – 2007 zostały naliczone w następujący sposób: 1. nagroda roczna za 2005 r. została wypłacona w kwocie [...] zł, tj. w wysokości 50% uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym przysługującego w dniu 31 grudnia 2005 r. w kwocie [...] zł; 2. nagroda roczna za 2006 r. została wypłacona w kwocie [...] zł, tj. w wysokości 50% uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym przysługującego w dniu 31 grudnia 2006 r. w kwocie [...] zł; 3. nagroda roczna za 2007 r. została wypłacona w kwocie [...] zł, tj. w wysokości 50% uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym przysługującego w dniu 31 grudnia 2007 r. w kwocie [...] zł. Organ podał, że powyższe kwoty wypłaconych nagród rocznych znajdują potwierdzenie na listach wypłat nagród rocznych i zostały przekazane na wskazany przez zainteresowanego numer rachunku bankowego. Reasumując organ wskazał, ze brak jest podstaw do wypłaty zainteresowanemu nagród rocznych w innej wysokości. Od powyższej decyzji M. S. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy, podnosząc niekonstytucyjność przepisu rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2006 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. Zdaniem wnioskodawcy niekonstytucyjność przepisów powyższego rozporządzenia polega na tym, iż na podstawie upoważnienia ustawowego, zawartego w ust. 2 art. 125 ustawy o ABW i AW, zostało wydane również rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Wywiadu nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 215, poz. 1822 ze zm.), zgodnie z którym w § 2 ust. 1 tego rozporządzenia funkcjonariuszowi Agencji Wywiadu, pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Co oznacza, zdaniem wnioskodawcy, że wprowadzono zróżnicowanie uprawnień do nagrody rocznej w zależności od formacji służby mundurowej. We wniosku tym wskazał również, że Rzecznik Praw Obywatelskich dwukrotnie zwracał uwagę na niekonstytucyjność tych przepisów. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego ponownie rozpoznając sprawę wskazał w uzasadnieniu, że nie stwierdził nowych okoliczności mogących mieć wpływ na ewentualną zmianę decyzji. Wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 listopada 2001 r. w sprawie nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg dla funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 143, poz. 1493 ze zm.), obowiązującego do dnia 1 stycznia 2007 r. jak i na mocy obecnie obowiązującego § 2 ust. 1 rozporządzenia 4 sierpnia 2006 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, funkcjonariuszowi pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną w wysokości 50% jednomiesięcznego uposażenia. Organ wskazał, że przepis sformułowany jest w sposób niebudzących wątpliwości interpretacyjnych. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego odniósł się również do wniosku M. S. odnośnie wydania na podstawie art. 75 w związku z art. 77 kpa w sprawie załączenia pism zawierających stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie nagrody rocznej, kierowanych do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, uznając go za bezprzedmiotowy. Pisma te bowiem, zdaniem organu nie stanowią w rozumieniu przepisów kpa środka dowodowego, mogącego przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a tym bardziej podstawy prawnej do wypłacenia stronie nagrody rocznej w wysokości 100 %. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie decyzji lub stwierdzenie jej nieważności i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zarzucił, że organ wydając decyzję naruszył przepisy ustanawiające podstawowe prawa i wolności określone w Konstytucji, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy. Zarzucił również, że przepisy powyższego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg oraz przepis art. 125 ust. 2 powołanej ustawy o ABW i AW są niezgodne z art. 2, art. 24, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 , art. 60, art. 65 ust. 1, art. 64 ust. 2 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi podniósł, że § 2 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 125 ust. 2 w związku z art. 123 ust. 1 ustawy o ABW i AW. Wskazał, że wymienione przepisy nie przewidują odrębnego traktowania funkcjonariuszy służby ABW i AW w zakresie otrzymywania przez nich nagrody rocznej, natomiast czyni to przepis § 2 wskazanego rozporządzenia. Wskazał też, że wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pragnie doprowadzić do rozstrzygnięcia wątpliwości natury konstytucyjnej w kontekście odpowiedzi na pytanie: czy ustawodawca mógł udzielić upoważnienia dla normodawcy do wydania rozporządzenia wykonawczego określającego wysokość nagrody rocznej w niższej wysokości niż jednomiesięczne uposażenie. Skarżący stwierdził też, że ograniczenie praw konstytucyjnych jest dziedziną zastrzeżoną dla uregulowań ustawowych i czy w związku z tym prawa i wolności zawarte w rozdziale II Konstytucji RP pozwalają aby § 2 ust. 1 wskazanego rozporządzenia można było normować wysokość nagrody rocznej w wysokości 50 % w stosunku do funkcjonariuszy ABW, gdy w tym samym czasie funkcjonariusze AW na podstawie tej samej delegacji ustawowej otrzymują nagrodę roczną w wysokości 100 %. Powołując się na konstytucyjną ochronę wynagrodzenia, jako ochrona wolności wyboru zawodu skarżący zarzucił, że w odróżnieniu od innych służb wysokość nagrody rocznej określają przepisy rozporządzenia, nie zaś ustaw. Zarzucił też, nieprecyzyjność delegacji ustawowej, zawartej w art. 125 ust. 2 powołanej ustawy o ABW i AW. Zdaniem skarżącego różnicowanie dwóch grup zawodowych, tj. funkcjonariuszy ABW i AW narusza zasadę równości, zawartą w art. 32 Konstytucji RP. Wskazał też na naruszenie zasady proporcjonalności bowiem, zdaniem skarżącego, inne służby mają nagrody roczne w wysokości 100 % uposażenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący w swym wniosku z dnia 14 grudnia 2009 r., skierowanym do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o wydanie decyzji w sprawie wypłaty lub odmowy wypłaty wyrównania nagrody rocznej za 2005 – 2007 (tj. za okres, w którym pełnił służbę w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, o której mowa w art. 125 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu) do wysokości 100% jednomiesięcznego uposażenia. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 125 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 i § 15 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2006 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 143, poz. 1034). Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] odmówił wypłaty wyrównania nagrody rocznej do wysokości jednomiesięcznego uposażenia za lata 2005 – 2007, wskazując, że zwiększenie wysokości nagrody z 50 do 100 % jednomiesięcznego uposażenia nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Stanowisko organu jest prawidłowe, a to oznacza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego dotyczącego przekroczenia przez § 2 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2006 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, delegacji ustawowej, zawartej w ust. 2 art. 125 ustawy o ABW i AW i zastosowania przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji przepisów tego rozporządzenia, to wskazać należy, że zgodnie z ustaloną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu, znajdującą swój wyraz w art. 6 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są działać na podstawie przepisów prawa. Źródła prawa powszechnie obowiązującego określone zostały w art. 87 Konstytucji RP, w myśl którego do źródeł tych zalicza się: Konstytucję, ustawy, rozporządzenia, ratyfikowane umowy międzynarodowe, a także akty prawa miejscowego ustanowione przez właściwe organy publiczne na obszarze ich działania. Organy administracji publicznej związane są zatem całością porządku prawnego. Oznacza to, że nie mogą odstępować od stosowania przepisów ustawowych, bądź aktów wykonawczych, powołując się bezpośrednio na przepisy Konstytucji. Nie są też uprawnione do rozstrzygania w sprawie zgodności z Konstytucją aktów normatywnych i nie mogą odmówić zastosowania w sprawie obowiązującego przepisu uznając jego niekonstytucyjność. Stosownie do poczynionych wyżej uwag, rozstrzygając w niniejszej sprawie o odmowie wypłaty wyrównania skarżącemu nagrody rocznej do wysokości 100 % jednomiesięcznego uposażenia za lata 2005 – 2007, organy obowiązane były zastosować regulację § 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że Sąd może na podstawie art. 190 ust. 4 w związku z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, odmówić stosowania przepisu rangi podustawowej, jeżeli przepis ten jest niezgodny z ustawą lub Konstytucją. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, przepis § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, nie jest niezgodny z ustawą, a konkretnie z art. 123 ust. 1 i art. 125 ust. 2 ustawy o ABW i AW. Wskazać należy, że jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2007 r. o sygnaturze akt U 6/06, warunkiem konstytucyjności rozporządzenia jest wydanie go na podstawie delegacji ustawowej, ale także wydanie go w celu wykonania ustawy. Cel ustawy nie może być przy tym rekonstruowany arbitralnie, w oderwaniu od konstrukcji ustawy, która zawiera delegację, a ustawowe upoważnienie do wydania rozporządzenia nie może opierać się na domniemaniu, iż dotyczy materii, która nie została w nim wymieniona. Rozporządzenie, jako akt wykonawczy do ustawy nie może treści zawartych w ustawie, z której wynika upoważnienie do jego wydania przekształcać, modyfikować, ani też uzupełniać (por. wyrok z dnia o sygnaturze akt II SA/Wa 725/08). Dlatego rozporządzenie może zostać wydane wyłącznie na podstawie wyraźnego, nieopatrzonego domniemaniami ani na wykładni celowościowej, szczegółowego upoważnienia w zakresie określonym w ustawie. Musi się mieścić co do podmiotu i treści unormowanych stosunków – w granicach upoważnienia ustawy do wydania takiego aktu i ma być wydane w celu wykonania ustawy. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji RP na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę rozporządzenie, które stanowiło podstawę wypłaty skarżącemu nagrody rocznej w wysokości 50 % jednomiesięcznego uposażenia za lata 2005 – 2007, a szczególnie jego § 2 ust. 1 wydane zostało na podstawie prawidłowo określonego upoważnienia ustawowego i zgodnie z nim. Stosownie bowiem do art. 125 ust. 1 powołanej ustawy o ABW i AW funkcjonariuszowi mogą być przyznane nagrody roczne, uznaniowe i zapomogi. Zgodnie zaś z ust. 2 tego przepisu Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, odrębnie dla każdej agencji, warunki przyznawania funkcjonariuszom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, uwzględniając sposób ustalenia okresu służby, warunkującego nabycie praw do nagrody rocznej, wysokości tej nagrody, przesłanki jej obniżenia i przypadki, kiedy nagroda nie przysługuje, termin wypłaty nagrody rocznej, okoliczności uzasadniające przyznanie funkcjonariuszowi nagrody uznaniowej i zapomogi, właściwość przełożonych oraz tryb postępowania w tych sprawach. Na podstawie tej delegacji wydane zostało przywołane wyżej rozporządzenie, którego zapisy jako obowiązujące w dniu wydania decyzji winny być zastosowane przez organy administracji publicznej. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie uznać należało, że wskazana regulacja § 2 pkt 1 nie jest obarczona wadliwością powodującą konieczność odmowy zastawania jej przez Sąd w niniejszej sprawie. Analizując bowiem treść rozporządzenia, a szczególnie jego § 2 ust. 1, będący podstawą zaskarżonej decyzji wskazać należy, że wydano ono zostało niewątpliwie przez uprawniony podmiot, a przy jego wydawaniu, nie przekroczono upoważnienia ustawowego. Podkreślić bowiem należy, że jak wynika z treści upoważnienia, ustawodawca pozostawił Prezesowi Rady Ministrów swobodę do określenia minimum wysokości nagrody rocznej, zaznaczając, że organ wydając to rozporządzenie uczyni to odrębnie dla każdej służby. Zakładając zatem racjonalizm ustawodawcy zupełnie niezrozumiałe byłoby wskazywanie w delegacji ustawowej potrzeby wydawania odrębnych rozporządzeń skoro miałyby mieć one wspólne unormowanie, zawarte w art. 125 ust. 1 ustawy i mówiące o przysługiwaniu funkcjonariuszom nagrody rocznej. Nie oznacza to oczywiście, że świadczenia te muszą różnić się co do ich wysokości, jednakże ustawodawca możliwość ich odrębnego określenia pozostawił w tym zakresie Prezesowi Rady Ministrów. Ustawodawca nie wprowadził w tym zakresie żadnych ograniczeń. Ponadto o możliwości odmiennego ustalania wysokości tych świadczeń może też świadczyć analiza treści ust. 3 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym szefowie każdej ze służb określają wysokość funduszy nagród. Tak więc wydane rozporządzenie jest zgodne z zasadami wyrażonymi w art. 92 Konstytucji RP. Zostało wydane w celu wykonania ustawy i normuje materie określone w upoważnieniu, zgodnie z przepisami ustawy. Przypomnieć ponadto należy stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który konsekwentnie stoi na stanowisku, że poszczególne służby państwowe nie są kategorią jednolitą. Każda z nich posiada inny charakter i zakres działalności (zob. orzeczenie TK z dnia 3 grudnia 1996 r., sygn. akt K 25/95, OTK ZU nr 2/1996, poz. 52, wyrok TK z 19 października 2004 r., sygnatura akt K 1/04, OTK ZU 9/A/2004, poz. 93, wyrok z dnia 27 stycznia 2003 r., sygn. akt SK 27/02, OTK ZU nr 1/A/2003, poz. 2, wyrok z dnia 14 grudnia 1999 r., sygn. akt SK 14/98, OTK ZU nr 7/1999, poz. 163). Odrębności te uzasadniają występowanie zróżnicowania statusu oraz uprawnień funkcjonariuszy różnych służb. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, niejednolitość poszczególnych służb może stanowić dodatkowy argument dla ustawodawcy uzasadniający możliwość różnicowania służb i statusu ich funkcjonariuszy (między innymi dla ograniczenia niepożądanego z punktu widzenia potrzeb państwa przepływu funkcjonariuszy między służbami). Wskazać należy, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma też znaczenia ferowany zarzut niezgodności powołanego wyżej rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z delegacją ustawową. Z mocy art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, sędziowie są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Oznacza to, że podnoszona przez skarżącego niezgodność mogła być rozstrzygnięta przez skład orzekający w ramach niniejszego postępowania, bez potrzeby występowania z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Sąd nie dopatrzył się jednak naruszenia delegacji ustawowej zawartej w art. 125 ust. 2 ustawy o ABW i AW. Ponadto, odnosząc się do zarzutu skarżącego, uznającego za nieprawidłowe przekazanie do aktu podustawowego, jakim jest rozporządzenie, materii dotyczącej warunków przyznawania nagrody rocznej to wskazać należy, że kwestia ta normowana jest różnie w stosunku do innych służb mundurowych. I tak np. funkcjonariusze Służby Celnej, Straży Pożarnej, Policji czy Służby Więziennej kwestie związane z przysługiwaniem nagrody rocznej pozostawił ustawodawca w ustawie. Z kolei w stosunku do żołnierzy zawodowych zastosowanie w tej materii mają przepisy rozporządzenia. Tak więc materia ta nie jest unormowana w sposób jednolity. Za niezasadny należy uznać również zarzut skarżącego, że za niekonstuytucyjnością rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów przemawia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2001 r. o sygnaturze akt P 4/2000, wydanym zdaniem skarżącego w sprawie o podobnym charakterze. Trybunał Konstytucyjny w tym wyroku uznał za niekonstytucyjny przepis zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997 r. w sprawie określenia warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom Służby Więziennej z uwagi na to, iż przepis zarządzenia został wydany z przekroczeniem granic upoważnienia ustawowego, poprzez wprowadzenie wymogu, który – uwzględniając całokształt regulacji zawartej w ustawie – nie mieści się w tym upoważnieniu. Przepis ustawowy upoważnił Ministra Sprawiedliwości do określenia jedynie warunków przyznawania nagrody rocznej dla funkcjonariuszy Służby Więziennej, natomiast przepis zarządzenia ustalił w sposób samodzielny wymóg posiadania wyłącznie stażu służby stałej, eliminując w ten sposób uprawnionych do nagrody rocznej funkcjonariuszy służby przygotowawczej. A zatem wyrok ten nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Reasumując wskazać zatem należy, że organ administracji publicznej prawidłowo przyjął, iż skoro przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, przewiduje nagrodę roczną w wysokości 50 % jednomiesięcznego uposażenia, a skarżącemu taka nagroda za lata 2005 – 2007 została już wypłacona, to nie ma on uprawnień do wypłaty wyrównania tej nagrody za wskazane lata w wysokości 100%. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.