I SAB/Kr 10/10

Sygn. akt I SAB/Kr 10/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk, Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr.), Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2010 r., sprawy ze skargi Biura [...] "S" E. N. – B., W. B. Sp. jawna w K., na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego, w przedmiocie zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług - skargę oddala - Wyrokiem z dnia 9 lipca 2009 roku sygn. akt I SA/Kr 660/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzje Dyrektora Izby Skarbowe od Nr [...] do Nr [...] wydane w stosunku do Biura Turystycznego "S" spółka jawna E. N.-B. i W. B. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do listopada 2002 r. oraz poprzedzające je decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 19 listopada 2004r od Nr [...] do Nr [...]. Wykonując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2008 roku sygn. akt I FSK 1507/07, WSA w Krakowie w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że w kontrolowanych postępowaniach podatkowych sporna była zasadność pominięcia przez spółkę w jej obrocie podlegającym opodatkowaniu wartości usług turystycznych, za które turyści dokonywali zapłaty za granicą w walutach obcych bezpośrednio firmom zagranicznym, świadczącym usługi zakwaterowania lub wyżywienia, a także zasadność opodatkowania niektórych usług transportowych według zasad właściwych dla transportu międzynarodowego (podział na odcinek krajowy ze stawką 7 % oraz odcinek zagraniczny ze stawką 0%, zamiast według zasad właściwych dla turystyki wyjazdowej czyli w całości ze stawką 7%). WSA podkreślił również, że organy nie dokonały prawidłowych i pełnych ustaleń faktycznych, w konsekwencji sąd polecił organom, aby przy ponownym rozpoznaniu spraw organ uzupełnił postępowanie dowodowe, poprzez przesłuchanie (23) świadków wnioskowanych przez stronę skarżącą oraz dołączenie dokumentów, a następnie, kierując się zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego wydał prawidłowe decyzje. Po uprawomocnieniu się wyroku WSA, akta administracyjne przedmiotowych spraw, zostały zwrócone organom podatkowym w dniu 20 października 2009 roku. W dniu 9 listopada 2009 roku pełnomocnik Biura Turystycznego "S" E. N.-B., W. B. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o zwrot nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do listopada 2002 roku wraz z zaległymi odsetkami, a to wobec uprawomocnienia się wyroku WSA sygn. akt I SA/Kr 660/09. W dniu 2 grudnia 2009 roku pełnomocnik Spółki ponownie wezwał Naczelnika Urzędu Skarbowego o niezwłoczne dokonanie zwrotu przedmiotowej nadpłaty, podnosząc, że zgodnie z art. 77 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej termin do zwrotu nadpłaty upłynął w dniu 4 listopada 2009 roku. Pismem z dnia 10 grudnia 2009 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował pełnomocnika skarżącej Spółki, że z uwagi na prowadzone przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do listopada 2003 roku, brak jest podstaw do niezwłocznego dokonania zwrotu nadpłaty na rzecz Spółki. Dodatkowo organ (a zarazem wierzyciel) powołując się na treść art. 77 § 3 Ordynacji podatkowej stwierdził, że termin do wydania nowych decyzji przez organ I instancji (Dyrektora UKS) upływa z dniem 21 stycznia 2010 roku. Decyzją z dnia 21 stycznia 2010 roku Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zabezpieczenia na majątku Biura Turystycznego "S" sp. j. E. N.-B., W. B., przed wydaniem decyzji określającej wysokość podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do października 2002 roku w przybliżonej kwocie 429.432 zł wraz z odsetkami w wysokości 412.133,06 zł. W dniu 16 lutego 2010 roku pełnomocnik strony skarżącej skierował do Dyrektora Izby Skarbowej ponaglenie na niedokonanie zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za 2002r. podnosząc, że po wyroku WSA w Krakowie (I SA/Kr 660/09) organ zwrócił w terminie zasądzone koszty postępowania, jednak nie dokonał zwrotu pozostałej "części nadpłaty wynoszącej ponad 200.000 zł, wraz z odsetkami. Nie wydano też żadnej decyzji odmawiającej zwrotu przedmiotowej nadpłaty. Postanowieniem z dnia 12 marca 2010 roku Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uznał wystąpienie pełnomocnika strony skarżącej jako bezzasadne, stwierdzając, że zgodnie z art. 77 § 3 Ordynacji podatkowej, skoro akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie wpłynęły do organu 21 października 2009 roku, organ właściwy do wydania decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do listopada 2002 roku tj. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej powinien wydać nowe decyzje do dnia 21 stycznia 2010 roku. Dopiero od tego dnia należy liczyć bieg terminu do zwrotu nadpłaty. Mając jednak na względzie okoliczności sprawy, jak również fakt, że Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 21 stycznia 2010 roku Nr [...] dokonał zabezpieczenia w trybie art. 33 powołanej ustawy, zatem ponaglenie strony skarżącej należy uznać za bezzasadne. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego przez Dyrektora UKS może nastąpić jedynie w trybie odwoławczym od przedmiotowych decyzji. W skardze na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik Biura Turystycznego "S" E.N.-B., W.B. domagał się zobowiązania Dyrektora Izby Skarbowej, aby: • Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zwrotu stronie skarżącej przedmiotowej nadpłaty, bądź • wydał decyzję odmawiającą tego zwrotu w terminie wyznaczonym przez Sąd. W skardze ponownie podniesiono, że termin do zwrotu nadpłaty zgodnie z art. 77 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej upłynął 4 listopada 2009 roku, jednak Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił jedynie koszty posterowani, natomiast nie została zwrócona nadpłata w kwocie ponad 200.000 zł, jak również nie wydano decyzji w sprawie odmowy zwrotu nadpłaty. Pełnomocnik Spółki podkreślił, że wszystkie czynności Naczelnika Urzędu Skarbowego podejmowane po 4 listopada 2009 roku były nielegalne i jak się okazało ich celem było zatrzymanie przedmiotowej nadpłaty, po to, by w dniu 21 stycznia 2010 roku wydać decyzję o zabezpieczeniu na majątku Spółki i dokonać zajęcia zabezpieczającego wierzytelności Spółki. Przedmiotowe zabezpieczenie zostało uchylone, na żądanie Spółki w dniu 16 czerwca 2010 roku. Jednocześnie, aby nie dopuścić do zwrotu nadpłaty Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2010 roku nadał decyzjom wydanym w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesić od lipca do listopada 2002 roku rygor natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwana p.p.s.a.) możliwe jest wniesienie skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w tej ustawie, co oznacza, że w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne w powyższym zakresie - możliwe jest zaskarżenie niejako samego zachowania się organu administracji. Uwzględnienie skargi w tym przypadku, a zgodnie z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oznaczać będzie wydanie przez sąd administracyjny rozstrzygnięcia zobowiązującego organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest zarzut bezczynności organu podatkowego w zakresie zwrotu na rzecz skarżącej Spółki kwoty wyegzekwowanej z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od marca do listopada 2002 roku. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji ,postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że skarżąca Spółka oparła skargę na przepisie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przyjmując jak wynika to z uzasadnienia skargi że bezczynność organu podatkowego polegała na nie dokonaniu zwrotu nadpłaty powstałej w wyniku uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 lipca 2009 roku sygn. akt I SA/Kr 660/09 decyzji organu I i II instancji wydanych w przedmiocie podatku VAT za miesiące od marca do listopada 2002 roku. W szczególności skarżąca Spółka uważa, iż mamy do czynienia z sytuacją, w której organ podatkowy po uprawomocnieniu się w/w wyroku WSA w Krakowie miał dokonać, na podstawie art. 77 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej zwrotu żądanej części nadpłaty w terminie 14 dni, tj. do 4 listopada 2009 roku, bądź wydać decyzję o odmowie zwrotu nadpłaty. Dlatego skarżąca Spółka skierowała do organu, który jest wierzycielem tj. do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek o zwrot przedmiotowej nadpłaty, który pismem z dnia 3 i 10 grudnia 2009 roku prawidłowo poinformował Spółkę, że z uwagi na prowadzone wobec Spółki postępowanie kontrolne nie zachodzą podstawy do zwrotu nadpłaty w trybie art. 77 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, gdyż w sprawie znajduje zastosowanie art. 77 § 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w przypadku uchylenia decyzji, jeżeli w terminie 3 miesięcy od dnia uchylenia lub stwierdzenia nieważności przez organ podatkowy lub od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję, zostanie wydana decyzja w tej samej sprawie, nadpłata, którą stanowi różnica między podatkiem wpłaconym a podatkiem wynikającym z tej decyzji, podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania nowej decyzji. Zatem organ prowadzący postępowanie, jako organ I instancji - tj. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej powinien wydać decyzje do dnia 21 stycznia 2010 roku. Ostatecznie nowe decyzje zostały wydane przez Dyrektora UKS w dniu 30 kwietnia 2010 roku (po uprzednim przedłużeniu czasu do wydania decyzji do dnia 30 marca 2010 roku). Dodatkowo postanowieniem z tego samego dnia nadano im rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzje te zostały zaskarżone przez Spółkę do organu II instancji, a następnie do WSA w Krakowie (sygn. akt I SA/Kr 173/10 do I SA/Kr 1776/10). Wcześniej natomiast, na skutek wniosku Dyrektora UKS z dnia 12 stycznia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 21 stycznia 2010 roku, dokonał zabezpieczenia na majątku Spółki z tytułu podatku od towarów i usług od czerwca do października 2002 roku w kwocie 429.432 zł wraz z odsetkami w wysokości 412.133,06zł. Decyzja ta została zaskarżona do Dyrektora Izby Skarbowej, który następnie decyzją z dnia 17 maja 2010 roku Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zabezpieczenia na majątku Spółki zobowiązania w podatku VAT za czerwiec 2002 roku i umorzył w tej części postępowanie, a w pozostałym zakresie umorzył, jako bezprzedmiotowe postępowanie odwoławcze, wobec wygaśnięcia przesłanek do dokonania zabezpieczenia, z uwagi na fakt, że w dniu 30 kwietnia 2010 roku Dyrektor UKS wydał decyzje określające wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za wskazany okres. Skoro jednak w dniu 21 stycznia 2010 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał jako organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie 841.565,06 zł, to tym samym wierzytelność z tytułu żądanej przez Spółkę nadpłaty skutecznie została zajęta. W konsekwencji nie można postawić organom zarzutu bezczynności w dokonaniu zwrotu nadpłaty. W przedmiotowej sprawie, jako niezasadne uznać należy także żądanie skarżącej Spółki wydania przez organ decyzji o odmowie dokonania nadpłaty, bowiem do czasu wydania decyzji wymiarowych organ nie może orzec o wysokości nadpłaty, natomiast zwrot nadpłaty jest pochodną orzeczenia o wysokości nadpłaty, ewentualnie wysokości zobowiązania podatkowego za dany okres podatkowy. Z powyższych względów, uznając, iż strona skarżąca nie wykazała, by wymieniony w skardze organ podatkowy dopuścił się bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną należało oddalić w oparciu o przepis art.151 tej ustawy.