II SA/Po 611/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. /-/ J. Zieliński Jednym pismem z dnia 2 sierpnia 2010 r. Z. B. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. nr [...] z dnia [...] 2010 r. oraz skargę na pkt 1 decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] 2010 r. nr [...] dotyczący przyznania zasiłku celowego na pokrycie części lub całości kosztów leczenia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 września 2010 r. skargę na pkt 1 decyzji nr [...] z dnia [...] 2010 r. zarejestrowano pod odrębną sygnaturą II SA/Po 611/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.d dalej p.p.s.a.) wymienia niewyczerpanie przez wnoszącego skargę środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 powołanej ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a). Przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004r., I SA 2813/03 niepubl. oraz postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 29 października 2009 r., II SA/Po 707/09 ). W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sądowoadministracyjnych, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na pkt 1 decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia z dnia [...] 2010 r. nr [...]. Od tej decyzji, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem, przysługiwało skarżącemu prawo wniesienia, za pośrednictwem organu I instancji, odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., w terminie 14 dni. Z. B. wniósł co prawda w dniu 31 marca 2010 r. skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. pismo, w którym m.in. jednoznacznie wyraził (nie podając numeru oraz daty decyzji) niezadowolenie. z rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 1 decyzji Prezydenta Miasta G. z [...] 2010 r , nr [...], jednakże pismo to zostało potraktowane i rozpatrzone przez organ odwoławczy jako odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] 2010 r. nr [...]. Potwierdzają to pisma Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z [...] 2010 r (k. 11 akt sądowych) oraz pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] 2010 r. (k. 20 akt sądowych). W związku z powyższym z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie, przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia służących w toku postępowania administracyjnego, skarga na rozstrzygnięcie organu administracji pierwszej instancji jest niedopuszczalna, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę odrzucił. Na marginesie należy zauważyć, iż w postępowaniu administracyjnym, w przypadku zaniechania rozpatrzenia odwołania w przewidzianym przepisami terminie, stronie przysługuje skarga do na bezczynność organu odwoławczego (art. 3 ust. 1 pkt 8 p.p.s.a.). Wobec treści pisma Z. B. z dnia 31 marca 2010 r. należy również zaznaczyć, iż w myśl art. 61 § 1 k.p.a. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości - sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do organu administracji (por. wyrok z dnia 11 czerwca 1990 r., sygn. akt I SA 367/90, publ. ONSA 1990, Nr 2-3, poz. 47). O tym, jaki charakter ma pismo, decyduje sama strona. Jeśli budzi ono wątpliwości, organ administracji ma obowiązek wyjaśnić rzeczywistą wolę strony. Ma przy tym na podstawie art. 9 k.p.a. obowiązek czuwania nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu powinien udzielić jej w razie potrzeby niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Żądanie strony w postępowaniu administracyjnym należy oceniać na podstawie treści pisma przez nią wniesionego, a nie na podstawie tytułu pisma (wyrok z dnia 2 marca 1987 r., sygn. akt III SA 92/87, niepubl). /-/ J. Zieliński