I SA/Wr 1241/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca), Protokolant Agnieszka Wróblewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w B. na indywidualną interpretację Ministra Finansów Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz skarżącego A sp. z o.o. w B. kwotę 457,00 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi "A" Sp. z o. o. w B. (dalej: wnioskodawca/spółka/skarżąca/strona) jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów z dnia [...], nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług. Jak wynika z akt sprawy w dniu 1 kwietnia 2010 r. skarżąca spółka złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej zastosowania przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: ustawa o VAT), w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu usługi przyłączenia budynku mieszkalnego do sieci elektroenergetycznej. Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w latach 2006 – 2007 skarżąca zawierała umowy z koncernem energetycznym (B), na mocy których kontrahent strony wykonywał usługę przyłączenia budynków mieszkalnych do sieci elektroenergetycznej. Strony postanowiły, iż wnioskodawca uiści na rzecz B opłaty za przyłączenie w wysokości określonej w obowiązującej taryfie dla energii elektrycznej B oraz podatek VAT. Potwierdzenie wykonania usługi stanowiła faktura VAT z zastosowaną 22 % stawką podatku VAT, która to faktura jest dla skarżącej podstawą do odliczenia podatku w niej naliczonego. Na tym tle spółka sformułowała pytanie, czy wnioskodawcy przysługiwało (w latach 2006 – 2007) – na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przez sprzedawcę z tytułu usługi przyłączenia budynku mieszkalnego do sieci elektroenergetycznej według 22 % stawki w związku z dyspozycją art. 146 ust. 1 lit. a), ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT ? Uzasadniając swoje stanowisko spółka wyraziła pogląd, że przyłączenie do sieci elektroenergetycznej stanowi usługę, a pobierana opłata przyłączeniowa jest wynagrodzeniem za świadczenie usługi, która ma charakter odpłatny. Wskazując na regulację art. 146 ust. 1 lit. a), ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT, spółka stwierdziła, że zasadniczą kwestią jest ustalenie czy dana usługa dotyczy inwestycji stanowiącej infrastrukturę towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu. Ona zaś obejmuje między innymi sieci rozprowadzające wraz z urządzeniami, obiektami i przyłączami do budynków mieszkalnych. Skarżąca podniosła, iż urządzenia i obiekty wymienione w art. 146 ust. 3 ustawy o VAT stanowią infrastrukturę towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu, jeżeli są połączone fizykalnie lub funkcjonalnie z obiektami budownictwa mieszkaniowego. Powołując art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1504 ze zm., dalej Prawo energetyczne) skarżąca twierdziła, iż wyodrębnienie przez ustawodawcę umowy o przyłączenie do sieci oraz to, że uzależniono wysokość opłaty przyłączeniowej od rzeczywistych nakładów na budowę sieci, a celem stron jest powstanie odcinka sieci powoduje, że czynnością podstawową umowy o przyłączenie do sieci jest budowa odcinka tej sieci i dlatego też, w przypadku, gdy towarzyszy budownictwu mieszkaniowemu to należy zastosować 7 % stawkę VAT. W ocenie spółki uznać zatem należy, iż realizacja i finansowanie budowy oraz rozbudowy sieci w latach 2006 i 2007, w tym na potrzeby przyłączeń podmiotów ubiegających się o przyłączenie na warunkach określonych w przepisach Prawa energetycznego, mieści się w pojęciu robót, o jakich mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a), ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT. Co za tym idzie, usługa wykonania przyłącza do obiektów budownictwa mieszkaniowego do dnia 31 grudnia 2007 r. opodatkowana była 7 % stawką podatku VAT, a wnioskodawca - jako nabywca tej usługi – miał prawo do odliczenia podatku naliczonego według 7 % od ceny netto tej usługi. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt I FSK 1114/07. Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., w interpretacji indywidualnej z [...], nr [...], uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Organ wyjaśnił, powołując art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tj. odliczenia dokonuje podatnik podatku VAT a towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Nie jest zatem możliwe obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Negatywne przesłanki wykluczające skorzystanie z prawa do odliczenia wymienia art. 88 ustawy o VAT. Dalej organ podatkowy wskazał, że w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, a zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, natomiast przez świadczenie usług, stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy- każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów. Z kolei stosownie do przepisu art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2- ust.12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i ust. 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie z opodatkowania. Organ podkreślił, że w świetle art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz ust. 2 ustawy o VAT w okresie od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej do dnia 31 grudnia 2007r. stosowana była stawka w wysokości 7% w odniesieniu do robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą. Roboty związane z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a), to roboty budowlane dotyczące inwestycji w zakresie obiektów budownictwa mieszkalnego i infrastruktury towarzyszącej oraz remonty obiektów budownictwa mieszkaniowego. Przez infrastrukturę towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu należało rozumieć, zgodnie z dyspozycją art. 146 ust. 3 ustawy: 1. sieci rozprowadzające, wraz z urządzeniami, obiektami i przyłączami do budynków mieszkalnych, 2. urządzanie i zagospodarowanie terenu w ramach przedsięwzięć i zadań budownictwa mieszkaniowego, w szczególności drogi, dojścia, dojazdy, zieleń i małą architekturę, 3. urządzenia i ujęcia wody, stacje uzdatniania wody, oczyszczalnie ścieków, kotłownie oraz sieci wodociągowe, kanalizacyjne, cieplne, elektroenergetyczne, gazowe i telekomunikacyjne - jeżeli są one związane z obiektami budownictwa mieszkaniowego. Dodał organ, iż od 1 stycznia 2008 r. 7 % obniżonej stawki podatku VAT nie stosuje się do budowy infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu. Zwracając uwagę na fakt, iż ustawa o VAT nie definiuje pojęć roboty budowlano – montażowe, remont i konserwacja organ odwołał się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej jako Prawo budowlane) wskazując, iż zgodnie z art. 3 pkt 7 i pkt 8 tej ustawy przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Za remont zaś przywołane przepisy uważają wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W celu objaśnienia pojęcia konserwacja odniesiono się do postanowień rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836) oraz definicji słownikowej wskazując, iż przez konserwację należy rozumieć wykonanie robót mających na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynków, utrzymanie czegoś w dobrym stanie, konserwowanie. Podsumowując Minister Finansów stwierdził, iż przyłączenie do sieci elektroenergetycznej nie mieści się w zakresie robót budowlano – montażowych, remontów, bądź robót konserwacyjnych, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o VAT. Tym samym opłaty za przyłączenie do sieci nie stanowią zapłaty za wykonane roboty budowlano-montażowe, remonty lub roboty konserwacyjne i nie korzystają z preferencyjnej 7 % stawki podatku. Zatem z tytułu usługi przyłączenia budynku mieszkalnego do sieci elektroenergetycznej wnioskodawcy prawo do odliczenia podatku VAT w wysokości 22 % pod warunkiem, że usługa ta związana jest z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT oraz nie zaistnieją przesłanki negatywne, określone w art. 88 ustawy. Odnosząc się do wskazanego przez spółkę orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego organ uznał, że tezy powołanego rozstrzygnięcia nie mają zastosowania w przedmiotowym postępowaniu. Skarżąca spółka pismem z dnia 13 lipca 2010 r. wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa, a po uzyskaniu odpowiedzi (pismo Ministra Finansów z dnia 18 sierpnia 2010 r.) podtrzymującej dotychczasowe stanowisko – wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze do Sądu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej Ministra Finansów i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając organowi naruszenie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 146 ust. 1 lit. a), ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT. Uzasadniając skargę spółka powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Podkreśliła, iż w odniesieniu do przyłącza do sieci elektroenergetycznej obiektów budownictwa mieszkaniowego znajduje zastosowanie stawka 7 % właściwa dla infrastruktury związanej z budownictwem mieszkaniowym, zgodnie z art. 146 ust. 1 lit. a), ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT. W związku z tym spółka, jako nabywca tej usługi miała prawo do odliczenia podatku naliczonego według stawki 7 % od ceny netto tej usługi. W odpowiedzi na skargę - podtrzymując stanowisko wyrażone w interpretacji Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Organ uzupełnił, iż do celów opodatkowania podatkiem VAT do dnia 31 grudnia 2010 r. stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 42, poz. 264 ze zm.). Wskazał, że jeżeli przedmiotem umowy są roboty budowlane sklasyfikowane wg PKWiU pod symbolem 45, w ramach których podatnik wykonuje roboty budowlane w budynkach mieszkalnych, a w okresie do dnia 31 grudnia 2007 r. również w obiektach stanowiących infrastrukturę towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu, wówczas do wartości usługi zastosowanie ma 7 % stawka podatku VAT. Powyższe, zdaniem organu, w sprawie nie występuje bowiem jak wykazano w zaskarżonej interpretacji indywidualnej przyłączenie do sieci elektroenergetycznej nie mieści się w zakresie robót budowlano – montażowych, remontów i robót konserwacyjnych, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o VAT. Za niezasadny uznał organ zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 146 ust. 1 lit. a), ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT z uwagi na fakt, iż w sprawie, z tytułu wykonania usługi przyłączenia budynku mieszkalnego do sieci elektroenergetycznej, która to czynność podlega opodatkowaniu i nie korzysta ze zwolnienia od podatku, spółce przysługuje prawo odliczenia podatku VAT w wysokości wykazanej na fakturze, tj. 22% pod warunkiem, że usługa ta związana jest z czynnościami opodatkowanymi VAT oraz, że nie zaistnieją przesłanki negatywne. Kwestia stawki z punktu widzenia podmiotu dokonującego odliczenia ma zaś drugorzędne znaczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej w skrócie p.p.s.a. W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. W tak określonym zakresie kognicji skargę w rozpoznawanej sprawie należy uznać za zasadną, zaś stanowisko zajęte przez organ podatkowy jest nieprawidłowe i w ocenie Sądu narusza przepisy prawa materialnego. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania okoliczności faktyczne wskazane we wniosku nie budzą wątpliwości. Istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, jaką stawkę podatku VAT należy zastosować do opisanej w stanie faktycznym sprawy wykonywanej w latach 2006-2007 usługi przyłączenia budynków mieszkalnych do sieci elektroenergetycznej. Spór pomiędzy stronami dotyczy interpretacji przepisów art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a), ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT, a konkretnie czy usługa wykonania przyłącza do obiektów budownictwa mieszkaniowego do dnia 31 grudnia 2007 r. opodatkowana była 7 % stawką podatku VAT, a wnioskodawca, jako nabywca tej usługi, miał prawo do odliczenia podatku naliczonego według 7 % od ceny netto tej usługi. Przystępując do wykładni art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o VAT wskazać trzeba, iż zgodnie z tym przepisem, w okresie od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej do dnia 31 grudnia 2007 r. stosuje się stawkę w wysokości 7 % w odniesieniu do robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą. Przez roboty związane z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą rozumie się, w myśl ust. 2 tego artykułu, roboty budowlane dotyczące inwestycji w zakresie obiektów budownictwa mieszkaniowego i infrastruktury towarzyszącej oraz remontów obiektów budownictwa mieszkaniowego. Przez infrastrukturę towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu rozumie się natomiast, stosownie do dalszego ust. 3, sieci rozprowadzające, wraz z urządzeniami, obiektami i przyłączami do budynków mieszkalnych, urządzanie i zagospodarowanie terenu w ramach przedsięwzięć i zadań budownictwa mieszkaniowego, w szczególności drogi, dojścia, dojazdy, zieleń i małą architekturę, urządzenia i ujęcia wody, stacje uzdatniania wody, oczyszczalnie ścieków, kotłownie oraz sieci wodociągowe, kanalizacyjne, cieplne, elektroenergetyczne, gazowe i telekomunikacyjne - jeżeli są one związane z obiektami budownictwa mieszkaniowego. Przepis ten jest wyrazem przejściowego odstępstwa od przyjęcia nowej regulacji wskutek przystąpienia Rzeczypospolitej Polski do Unii Europejskiej i merytorycznie zmienia legislacyjnie treść przepisu art. 41 ustawy o VAT. Nie budzi wątpliwości, iż szczególny charakter tych regulacji, który jest wynikiem ich przejściowego obowiązywania w zakresie stosowania obniżonej stawki podatku, wymaga przy ich wykładni ścisłego interpretowania oraz uwzględniania celu w jakim zostały ustanowione. Zwrócić należy uwagę, że w regulacji art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o VAT ustanowiono możliwość stosowania obniżonej stawki podatku jedynie w odniesieniu do robót budowlano - montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą. Jak słusznie zauważył to Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1942/07, "w ustawie o VAT nie zdefiniowano pojęcia budownictwa mieszkaniowego, a w art. 2 ust. 12 tej ustawy zawarto jedynie ustawową definicję obiektów budownictwa mieszkaniowego (do 31 grudnia 2007 r. - budynki mieszkalne rodzinne stałego zamieszkania, sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych: 111 - Budynki mieszkalne jednorodzinne, 112 - Budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe, ex 113 - Budynki zbiorowego zamieszkania - wyłącznie: budynki kościołów i innych związków wyznaniowych, klasztory, domy zakonne, plebanie, kurie, rezydencje biskupie oraz rezydencje Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej), do 31 grudnia 2007 r. stawkę podatku 7 % należało stosować do robót (remontów) związanych z budownictwem tych obiektów i infrastrukturą towarzyszącą temu budownictwu. Przepis ten był zatem adresowany do podatników - wykonawców takich robót, których obligował do opodatkowywania swoich usług budowlanych mających za przedmiot obiekty budownictwa mieszkaniowego (art. 2 ust. 12 ustawy o VAT) i infrastrukturę towarzyszącą temuż budownictwu obniżoną stawką podatku". Drugą z wymaganych przesłanek zastosowania w okresie przejściowym preferencyjnej stawki VAT, obok miejsca, z którym te prace są związane, był rodzaj wykonywanych prac, co z kolei wiąże się z koniecznością zdefiniowania pojęcia "roboty budowlano- montażowe", a szerzej "roboty budowlane", gdyż takim zbiorczym określeniem posłużono się w art. 146 ust. 2 ustawy o VAT. Wydaje się słuszne założenie, iż wykładni pojęcia "roboty budowlane" nie można interpretować w oderwaniu od znaczenia nadawanego mu na gruncie Prawa budowlanego, gdzie w art. 3 pkt 7 wskazano, że przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, zaś sama budowa to według art. 3 pkt 6 wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Pod pojęciem obiektu budowlanego, rozumieć należy, w myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, nie tylko budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, obiekty małej architektury, ale także budowlę stanowiącą całość techniczno- użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, do których zalicza się także sieci uzbrojenia terenu. Za przyjęciem tezy, iż budowy przyłącza elektroenergetycznego mieści się w pojęciu robót budowlanych przemawia także regulacja Prawa energetycznego. Treść art. 7 tego aktu normatywnego wskazuje, że przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Umowa o przyłączenie do sieci powinna zawierać co najmniej postanowienia określające: termin realizacji przyłączenia, wysokość opłaty za przyłączenie, miejsce rozgraniczenia własności sieci przedsiębiorstwa energetycznego i instalacji podmiotu przyłączanego, zakres robót niezbędnych przy realizacji przyłączenia, wymagania dotyczące lokalizacji układu pomiarowo-rozliczeniowego i jego parametrów, warunki udostępnienia przedsiębiorstwu energetycznemu nieruchomości należącej do podmiotu przyłączanego w celu budowy lub rozbudowy sieci niezbędnej do realizacji przyłączenia, przewidywany termin zawarcia umowy, na podstawie której nastąpi dostarczanie paliw gazowych lub energii, ilości paliw gazowych lub energii przewidzianych do odbioru, moc przyłączeniową, odpowiedzialność stron za niedotrzymanie warunków umowy, a w szczególności za opóźnienie terminu realizacji prac w stosunku do ustalonego w umowie, oraz okres obowiązywania umowy i warunki jej rozwiązania. Budowę i rozbudowę odcinków sieci służących do przyłączenia instalacji należących do podmiotów ubiegających się o przyłączenie do sieci zapewnia przedsiębiorstwo energetyczne, umożliwiając ich wykonanie zgodnie z zasadami konkurencji także innym przedsiębiorcom zatrudniającym pracowników o odpowiednich kwalifikacjach i doświadczeniu w tym zakresie. Przedstawiona powyżej argumentacja, w ocenie Sądu, jednoznacznie przemawia za stanowiskiem, iż przedmiot prac objętych umową o przyłączenie budynków mieszkalnych do sieci elektroenergetycznej mieści się w definicji robót budowlano- mieszkaniowych związanych z infrastruktura towarzysząca budownictwu mieszkaniowemu, a tym samym, iż do końca grudnia 2007 r. spełnione były przesłanki zastosowania preferencyjnej 7 % stawki VAT. Ponownie udzielając interpretacji organ podatkowy zobowiązany będzie ocenić stan faktyczny, przedstawiony przez spółkę we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, stosując przepisy prawa podatkowego zgodnie z wyżej zaprezentowaną ich wykładnią. Mając powyższe Sąd, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.