IV SAB/Po 59/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Karol Pawlicki Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi S. Z. M. Wsi R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie niewydania decyzji 1. zobowiązać Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. do załatwienia sprawy z wniosku S. Z. M. Wsi R. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r i to w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku, 2. zasądza Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz S. Z. M. Wsi R. kwotę 100 złotych (sto) tytułem opłaty sądowej oraz kwoty 257 złotych (dwieście pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. S. Z. M. Wsi R. reprezentowane przez pełnomocnika wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej SKO) w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy zarzucając mu naruszenie art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; ze zm. –dalej "Kpa") polegające na nie załatwieniu sprawy w ciągu dwóch miesięcy. Wskazując na powyższe strona wniosła o uwzględnienie skargi na bezczynność SKO w P. i zobowiązanie SKO do załatwienia sprawy - wydania decyzji, w określonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu terminie oraz o zasądzenie od SKO na rzecz skarżącego stowarzyszenia kosztów postępowania w kwocie 597 zł. W uzasadnieniu strona wskazała, iż w dniu [...] lutego 2010 r. do SKO wpłynęło żądanie (wniosek) S. Z. M. Wsi R. stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. o warunkach zabudowy dla firmy kosmetyczno-chemicznej D. S.A. Dalej strona wskazała, iż w dniu [...] maja 2010 r. SKO wydało postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Strona podkreśliła, iż od dnia [...] maja 2010 r. SKO nie wykonało jakiejkolwiek czynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy wskazał, iż Jak wynika bowiem z wyżej przedstawionego stanu faktycznego, Kolegium me mogło przeprowadzić postępowania w przedmiocie ewentualnego stwierdzenia nieważności ww. decyzji i wydać stosownego rozstrzygnięcia, bowiem akta niniejszej sprawy znajdują się w dalszym czasie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu, który umorzył postępowanie w przedmiocie poprzedniej skargi na bezczynność Kolegium w dniu [...] sierpnia 2010 r., co Pan W. w uzasadnieniu skargi pominął. W związku z powyższym nie było możliwym merytoryczne rozpoznanie sprawy. Z chwilą przekazania akt niniejszej sprawy do Kolegium, niezwłocznie zostanie przeprowadzone postępowanie w przedmiocie ewentualnego stwierdzenia nieważności ww. decyzji i wydane stosowne rozstrzygnięcie. W piśmie z dnia [...] października 2010 r. pełnomocnik Stowarzyszenia wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Po 26/10 umorzono postępowanie w sprawie bezczynności SKO w załatwieniu żądania Stowarzyszenia z dnia [...] lutego 2010 r. stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. o warunkach zabudowy dla firmy kosmetyczno-chemicznej D. S. A. Powodem umorzenia było wydanie przez SKO w dniu [...] maja 2010 r. postanowienia Nr [...] o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy. Dalej strona podniosła, iż niniejsza skarga dotyczy bezczynności SKO w załatwieniu wszczętego z urzędu w dniu [...] maja 2010 r. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Z notatki służbowej sporządzonej przez pracownika Sądu z rozmowy telefonicznej z pracownikiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wynika, iż do dnia [...] grudnia 2010 r. organ nie zakończył postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Kontrola działalności organów administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w przypadku skargi na bezczynność organów w sprawach, w których są wydawane decyzje administracyjne, postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, postępowanie wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone wyżej daty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm. – dalej Ppsa). W postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu sąd administracyjny nie wnika w merytoryczną poprawność działania organu, co do istoty wniosku strony, inicjującego dane postępowanie, a jedynie bierze pod uwagę sam fakt, czy w dacie orzekania przez Sąd, organ załatwił w przewidzianej prawem formie żądanie strony zawarte w jej wniosku. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996 r., str. 62-63, wyrok NSA z 27 października 1998r., sygn. akt IV SAB 18/98, LEX nr 4569, wyrok NSA z 19 lutego 1999r., sygn. akt IV SAB 153/98, LEX nr 48688). W tym miejscu wyjaśnić należy, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki - art. 35 § 1 Kpa. Sformułowanie "bez zbędnej zwłoki" oznacza, że sprawa ma być załatwiona tak szybko, jak to jest możliwe. Zgodnie z ustawą załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, zaś sprawy szczególnie skomplikowanej, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania - art. 35 § 3 Kpa. Oceniając zachowanie organu w świetle wyżej wskazanych kryteriów uznać należy, iż w przedmiotowej sprawie organ pozostaje w bezczynności, a skarga wniesiona do Sądu jest w pełni uzasadniona. Sąd w niniejszym składzie podziela ugruntowane już w orzecznictwie stanowisko, że fakt przekazania akt organowi odwoławczemu, czy też sądowi nie uzasadnia bezczynności organu administracji do czasu zwrotu akt. W takiej sytuacji jeżeli organ uzna, że zachodzą okoliczności określone w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, tj. że od orzeczenia sądu lub innego organu zależy rozpoznanie sprawy, powinien wydać postanowienie o zawieszeniu postępowania, co umożliwiłoby stronie ewentualne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na to postanowienie w celu skontrolowania jego legalności. W wypadku natomiast, gdy postępowanie przed innym organem lub przed sądem nie ma bezpośredniego wpływu na rozpoznanie sprawy, a jedyną przeszkodą jest pozostawanie akt w sądzie lub w innym organie, organ właściwy do rozpoznania sprawy obowiązany jest podjąć czynności zmierzające do pozyskania wymaganej do rozpoznania sprawy dokumentacji, poprzez np. wystąpienie o nadesłanie akt w celu ich wykorzystania do wydania orzeczenia, względnie sporządzenia odpisów niezbędnych dokumentów. Bierne natomiast oczekiwanie na załatwienie sprawy przez organ odwoławczy lub sąd i zwrot akt może być ocenione tylko jako bezczynność organu (por.: wyrok NSA z dnia 8 października 1999 r., sygn. akt IV SAB 46/99, lex nr 47851, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 czerwca 2005 r., sygn. akt I SAB/Wa 18/05, lex nr 179054. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 września 2008 r. sygn. akt II SAB/Bk 12/08). Z powyższego wynika, że niewątpliwie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po wszczęciu postanowieniem z [...] maja 2010 r., nr [...] o postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, nie podejmując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie pozostaje z bezczynności. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 Ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie na rzecz skarżącego niezbędnych kosztów w wysokości 597 zł. stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 200 Ppsa w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W świetle powyższego, oczywistym jest zasadność przyznania skarżącemu zwrotu kosztów obejmujących wpis od skargi wynoszący 100 zł. oraz zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Odnosząc się do wniosku dotyczącego zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika, stwierdzić należy, że zasady ustalania wysokości zwrotu niezbędnych kosztów postępowania uregulowane są w art. 205 Ppsa, który w § 2 przewiduje, iż do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednakże nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Stosownie do treści art. 205 § 3 Ppsa, zawierającego delegację do stosowania odrębnych przepisów w zakresie ustalania wysokości przysługujących należności stronie, do określania stawek opłat za czynności radców prawnych reprezentujących stronę stosuje się przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. – dalej rozporządzenie). Zgodnie z treścią § 2 cytowanego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynieniu się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w cytowanym powyżej przepisie, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3 - 4, przy czym opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż nakład pracy radcy prawnego, ograniczający się do wniesienia skargi jak i rodzaj oraz stopień zawiłości sprawy uzasadnia, w ocenie Sądu, przyznanie wynagrodzenia w wysokości stawki minimalnej określonej w §14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia. Sąd działając na podstawie art. 200 Ppsa orzekł więc jak pkt 2 sentencji postanowienia. MZ