I SA/Wr 1141/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Olejnik, Protokolant Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 grudnia 2010 r. przy udziale - sprawy ze skargi A S.A. w L. na interpretację indywidualną Ministra Finansów (Dyrektor Izby Skarbowej w P.) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest interpretacja Ministra Finansów z dnia 8 czerwca 2010r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego. Strona skarżąca jest spółką zarządzającą specjalną strefą ekonomiczną zgodnie z ustawą z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007r. Nr 42, poz.274 ze zm. dalej zwana "sse") W następstwie dokonanej zmiany terenu strefy, w jej granicach znajdą się m.in. nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa we władaniu Agencji Nieruchomości Rolnych. Zakłada się przekazanie przez Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych, na wniosek ministra właściwego do spraw rozwoju wsi w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, nieodpłatnie, w drodze umowy, na własność zarządzającemu ww. nieruchomości w trybie określonym w art. 24 ust. 7a ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (tekst jedn. z 2007r. Nr 231 poz. 1700 ze zm. dalej zwana "gnr"). Pismem uzupełniającym z dnia 21 maja 2010 r. strona wskazała, iż nieodpłatne nabycie nieruchomości przez zarządzającego specjalną strefą ekonomiczną, w trybie opisanym w stanie faktycznym objętym wnioskiem o interpretację, będzie następowało w oparciu o art. 24 ust. 7a gnr, w kontekście zamierzonego rozszerzenia terenu i granic Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Spółka podkreśliła, iż jej funkcjonowanie jako zarządzającego strefą posiada nie tylko normatywne umocowanie w gnr, ale i w innych aktach przyjętych przez organy administracji rządowej (Rada Ministrów, Minister Gospodarki), mających cechy wieloletnich – z uwagi na wyznaczony do dnia 31 grudnia 2020 r. okres funkcjonowania Strefy – programów rządowych. W przekonaniu strony, zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości wniosku o ww. interpretację, posiada w przedmiotowej sprawie: rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 sierpnia 2009r. w sprawie ustalenia planu rozwoju Specjalnej Strefy Ekonomicznej (Dz. U. Nr 158, poz. 1245) oraz koncepcja rozwoju specjalnych stref ekonomicznych Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2009 r. mające charakter długofalowych i wieloaspektowych programów rządowych, normujących m.in. aspekty perspektywicznego rozwoju strefy tak w aspekcie terytorialnym, funkcjonalnym, jak i materialno – inwestycyjnym. Kierując się dyrektywami zawartymi w ww. aktach normatywnych i dążąc do ich wypełnienia, zarządzający strefą zamierzeniami swoimi objął ewentualne nieodpłatne nabycie nieruchomości od Agencji Nieruchomości Rolnych ("agencji rządowej") w trybie art. 24 ust. 7a gnr, wyrażając pogląd, iż w następstwie ich realizacji, w kontekście ww. wskazanych programów rządowych, spełnione zostaną przestanki stypizowane w art. 12 ust. 4 pkt 14 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. zwanej dalej "updop") W związku z powyższym zadano następujące pytanie: czy w opisanym stanie faktycznym po stronie zarządzającego specjalną strefą ekonomiczną wystąpi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w następstwie nieodpłatnego przekazania, w drodze umowy przez Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych na własność zarządzającemu specjalną strefą ekonomiczną nieruchomości wchodzących w Skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa? Zdaniem strony skarżącej, do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego znajduje zastosowanie art. 12 ust. 4 pkt 14 updop, zgodnie z którym do przychodów nie zalicza się wartości otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartości innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń finansowanych lub współfinansowanych ze środków budżetu państwa, jednostek samorządu terytorialnego, ze środków agencji rządowych, agencji wykonawczych lub ze środków pochodzących od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych, w ramach rządowych programów. Podkreślono, iż nieodpłatne nabycie nieruchomości przez zarządzającego specjalną strefą ekonomiczną, w trybie opisanym w stanie faktycznym, będzie następowało w oparciu o art. 24 ust. 7a gnr. Powołano się na uzasadnienie rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz niektórych ustaw (druk sejmowy nr 532). Strona skarżąca wskazała, że z ww. uzasadnienia projektu ustawy wynika, iż zarządzający specjalną strefą ekonomiczną, otrzymujący nieodpłatnie nieruchomości w podanym wyżej trybie, stanowi element łańcucha pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom inwestującym na terenie strefy, co ma istotne znaczenie w przypadku oceny ww. zabiegu z punktu widzenia ewentualnych związanych z tym skutków podatkowych w sferze podatku dochodowego od osób prawnych. Podkreślono, iż wartość pomocy publicznej w postaci nieodpłatnie otrzymanych rzeczy, praw i świadczeń finansowanych lub współfinansowanych ze środków publicznych jest wyłączona z opodatkowania, gdyż opodatkowanie tej pomocy powodowałoby powrót do Skarbu Państwa środków uprzednio wyasygnowanych na osiągnięcie określonych celów. Zarządzający specjalną strefą ekonomiczną, otrzymujący nieodpłatnie nieruchomości od agencji rządowej - Agencji Nieruchomości Rolnych, w wykonaniu ww. programów wieloletnich uchwalanych przez Radę Ministrów, spełnia więc dyspozycję art. 12 ust. 4 pkt 14 updop, uprawniającą do potraktowania powstałego w następstwie przysporzenia majątkowego ("wartości otrzymanych nieodpłatnie rzeczy") jako "przychodowo" neutralnego, a tym samym nie podlegającego opodatkowaniu. Za takim rozumowaniem przemawia ponadto fakt, iż z samej istoty powierzonych do realizacji zarządzającemu specjalną strefą zadań związanych z zarządzaniem strefą, nie jest on beneficjentem otrzymanego przysporzenia - służyć ma ono bowiem w założeniu takiemu preferencyjnemu ukształtowaniu warunków inwestycyjnych dla przyszłego inwestora (łącznie z obniżeniem, poniżej progów "ceny rynkowej", ostatecznej ceny sprzedaży), aby doprowadzić do jego skutecznej inwestycji na terenie strefy. W powyższym ujęciu, nieodpłatne otrzymanie przez zarządzającego specjalną strefą ekonomiczną nieruchomości w trybie art. 24 ust. 7a gnr nie powodowałoby powstania u skarżącego na tym etapie przychodu, który ewentualnie wystąpiłby dopiero w momencie odpłatnego udostępnienia nieruchomości przyszłemu inwestorowi strefowemu. Na poparcie ww. stanowiska, zarządzający specjalną strefą ekonomiczną załączył do wniosku źródłowe materiały dokumentacyjne. Minister Finansów uznał stanowisko strony skarżącej za nieprawidłowe. Powołując się na treść art. 12 ust. 1 pkt 2 updop wskazał, że nieodpłatne nabycie przez Spółkę w drodze umowy na własność przedmiotowych nieruchomości stanowić będzie dla niej nieodpłatne świadczenie i zgodnie z powołanym wyżej przepisem wartość przedmiotowego świadczenia stanowi dla Spółki przychód dla ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Zauważono również, że w przedmiotowej sprawie nie znajdzie natomiast zastosowania przepis art. 12 ust. 4 pkt 14 updop, w myśl którego, do przychodów nie zalicza się wartości otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartości innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń finansowanych lub współfinansowanych ze środków budżetu państwa, jednostek samorządu terytorialnego, ze środków agencji rządowych, agencji wykonawczych lub ze środków pochodzących od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych, w ramach rządowych programów. Zdaniem Ministra Finansów powyższa regulacja wprowadza szeroki wachlarz wyłączeń z przychodów odnoszących się do wszelkiego rodzaju otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy, praw czy też świadczeń, których źródłem jest budżet państwa, środki jednostek samorządu terytorialnego, agencji rządowych, a także pochodzące od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych, z tym, że wszystkie te wartości muszą spełniać jeden warunek, tj. muszą być udzielane w ramach rządowych programów (np. Programu Inicjatywy Wspólnotowej EQUAL dla Polski 2004-2006, Rządowego Programu "Posiłek dla potrzebujących" itd.). Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż Spółka nie spełni wszystkich warunków określonych w art. 12 ust. 4 pkt 14 updop, ponieważ pomimo, że nabędzie prawo własności przedmiotowych nieruchomości będących we władaniu Agencji Nieruchomości Rolnych nieodpłatnie, to ich otrzymanie nie nastąpi w ramach rządowego programu. Reasumując powyższe, po stronie Spółki (zarządzającego specjalną strefą ekonomiczną) wystąpi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w następstwie nieodpłatnego przekazania, w drodze umowy przez Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnej na własność nieruchomości wchodzących w Skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa – stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 2 updop. Pismem z dnia 28 czerwca 2010r. strona skarżąca wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia 27 lipca 2010r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzucono: - naruszenie art. 24 ust. 7a gnr w związku z art. 12 ust. 4 pkt 14 updop z uwagi na błędne przyjęcie, iż w następstwie przekazania skarżącemu – jako zarządzającemu specjalną strefą ekonomiczną – na własność nieodpłatnie w drodze umowy, przez Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych, na wniosek ministra do spraw rozwoju wsi w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, nieruchomości Skarbu Państwa we władaniu Agencji Nieruchomości Rolnych – wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, położonych na terenie Legnickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, w następstwie takiej czynności powstanie po stronie skarżącego przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych; - nieuwzględnienie faktu, iż przekazanie nieruchomości w trybie art. 24 ust. 7a gnr, z uwagi na zakładany cel, nie stanowi świadczenia na rzecz skarżącego, lecz z założenia jest ukierunkowane na ich docelowe przeniesienie na rzecz potencjalnych inwestorów na preferencyjnych warunkach, a zatem nie stanowi dla skarżącego realnego przysporzenia majątkowego traktowanego w kategoriach przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych; - pominięcie aspektu, iż wprowadzenie ustawą z dnia 23 czerwca 2006r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz niektórych ustaw instrumentu w postaci możliwości nieodpłatnego przekazywania na rzecz zarządzających specjalnymi strefami ekonomicznymi miało i ma na celu zwiększenie całkowitego obszaru specjalnych stref ekonomicznych w związku z wprowadzonymi zmianami do przepisów normujących funkcjonowanie specjalnych stref oraz minimalizację ewentualnych strat ponoszonych przez skarżącego na sprzedaży nieruchomości poniżej ich wartości rynkowej – uwarunkowanej tworzeniem bodźców proinwestycyjnych i pakietu zachęt inwestorskich; wprowadzenie takiej możliwości miałoby zatem istotne znaczenie dla skarżącego, gdyby w praktyce, ze względu na wartość uzyskiwanych dochodów z innych źródeł i ich przeznaczenie na realizację celów rozwoju strefy, skarżący nie miał możliwości późniejszego rozliczenia tych strat z ewentualnymi dochodami podlegającymi opodatkowaniu; - brak uwzględnienia okoliczności, iż przekazywanie nieruchomości wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa na podstawie art. 24 ust. 7a gnr odbywa się w ramach programu rządowego, tj. przepisów ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz przepisów wykonawczych do ustawy, w tym rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 sierpnia 2009r. w sprawie ustalenia planu rozwoju L. Specjalnej Strefy Ekonomicznej (Dz. U. Nr 158, poz. 1245), jak również koncepcji rozwoju specjalnych stref ekonomicznych Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2009r. mających charakter długofalowych i wieloaspektowych programów rządowych, normujących m.in. aspekty perspektywicznego rozwoju strefy tak w aspekcie terytorialnym, funkcjonalnym, jak i materialno-inwestycyjnym, a w konsekwencji pominięcie że: przepisy ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych stanowią program pomocy regionalnej przygotowany i realizowany przez rząd za pośrednictwem spółek zarządzających specjalnymi strefami ekonomicznymi, poprzez utworzenie na terytorium Polski specjalnych stref ekonomicznych oraz realizując założenia ww. programu rząd oraz agencje rządowe (w tym Agencja Nieruchomości Rolnych) wspierają specjalne strefy ekonomiczne w realizacji ich celów i założeń określonych, w przypadku skarżącego, m.in. w rozporządzeniu Ministra Gospodarki w sprawie ustalenia planu rozwoju L. Specjalnej Strefy Ekonomicznej oraz umożliwiają podejmowanie działań prowadzących do realizacji tych celów określonych w ww. rozporządzeniu (w tym przenoszenie własności gruntów na rzecz inwestorów i tworzenie sprzyjających warunków lokalizacji inwestycji w regionie); - zignorowanie okoliczności, iż w kontekście przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, intencja ustawodawcy jest opodatkowanie realnego dochodu (przysporzenia) uzyskiwanego przez podatnika, a nie statystycznie "doszacowanego" podatnikowi dochodu, który w praktyce może w ogóle nie być osiągnięty ( z uwagi na nierzadkie przypadki, gdy zarządzający specjalną strefą ekonomiczną, w dążeniu do pozyskania inwestora, sprzedaje nieruchomości po cenach znacznie niższych niż ich wartość rynkowa); mając zatem na uwadze, iż prawdopodobnym do wystąpienia – szczególnie przy dużych projektach inwestycyjnych – scenariuszu sprzedaży przez skarżącego nieruchomości, kwota potencjalnie odprowadzonego przez wnioskodawcę podatku w związku z rozpoznaniem przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia w tym zakresie, byłaby nieproporcjonalnie zawyżona w stosunku do faktycznie uzyskanej przez wnioskodawcę korzyści w związku z nieodpłatnym otrzymaniem gruntów od ww. agencji rządowej; zatem aby odprowadzany przez skarżącego podatek odpowiadał faktycznie osiągniętej przezeń – jako podatnika, korzyści ekonomicznej, powinien on być skalkulowany na podstawie uzyskanej przez skarżącego ceny sprzedaży nieruchomości, czyli dopiero przy sprzedaży. - brak wzięcia pod uwagę, iż zarządzający specjalną strefą ekonomiczną, otrzymujący nieodpłatnie nieruchomości w podanym wyżej trybie, stanowi element łańcucha pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom inwestującym na terenie strefy, co ma istotne znaczenie w przypadku oceny ww. zabiegu z punktu widzenia ewentualnych związanych z tym skutków podatkowych w sferze podatku dochodowego od osób prawnych, skutkując w konsekwencji brakiem wystąpienia na tym etapie podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych przychodu; - skażone subiektywizmem – z uwagi na brak legalnej definicji programu rządowego (w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych oraz w innych przepisach) w oparciu o którą można by wywieść prezentowany przez organ wniosek, że ww. nieodpłatne przekazanie na rzecz skarżącego nie jest realizowane wykonaniu programów rządowych i nie zawierające stosownej argumentacji stanowisko organu podatkowego odmawiające, bez wystarczającej ku temu podstawy prawnej oraz przekonywujących motywów, słuszności racjom skarżącego zawartym we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej; - naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie w drodze wydania naruszającej prawo interpretacji indywidualnej, zasady zaufania do organów państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasady bezpieczeństwa prawnego; - naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 14, art. 14a w zw. z art. 14b §1 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. zwanej dalej "O.p.") przejawiające się w braku odpowiedniego nadzoru nad jednolitością stosowania przez podległe mu i upoważnione do wydawania w jego imieniu interpretacji indywidualnych organy podatkowe, wynikające z faktu, iż w tożsamym z zaistniałym w przedmiotowej sprawie stanie faktycznym i prawnym, na wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej oparty na identycznej z podaną przez skarżącego argumentacji Zarządzający K. Strefą Ekonomiczną uzyskał od Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w K. interpretacje indywidualną potwierdzającą prawidłowość swego stanowiska zbieżnego ze stanowiskiem strony skarżącej zawartym we wniosku o wydanie ww. interpretacji indywidualnej; art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 1 O.p.. wobec wydania przez organ interpretacji indywidualnej zawierającej błędną i naruszającą prawo, w tym wyżej wskazane przepisy, ocenę stanowiska skarżącego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jak również zaniechanie udzielenia pełnej i wyczerpującej odpowiedzi na pytanie skarżącego zawarte w ww. wniosku oraz lakoniczne i nieodpowiadające wymogom prawnym uzasadnienie ww. interpretacji; art. 120 oraz art. 121 § 1 O.p. z uwagi na wydanie przez organ interpretacji indywidualnej naruszającej powszechnie obowiązujące przepisy prawa, w tym wskazane w niniejszej skardze przepisy prawa materialnego oraz ustawy – Ordynacja podatkowa, a tym samym naruszenie zasad ogólnych wynikających ze wskazanych wyżej przepisów ustawy; art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 w zw. z art. 14c § 2 O.p. poprzez nieuwzględnienie przez organ okoliczności, iż w uzasadnieniu interpretacji podatkowej organu podatkowego nie podano wszystkich motywów, jakimi organ ten kierował się przy jej wydaniu oraz właściwej wykładni przepisów odniesionej do podanego przez skarżącego stanu faktycznego sprawy; pominięcie podniesionych przez skarżącego argumentów oraz przedłożonych dowodów-dokumentów dotyczących m.in. procesu legislacyjnego zmiany ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, bez stosownego wyjaśnienia motywów takiego postępowania, jak również zignorowaniu stanowiska skarżącego zawartego we wniosku o interpretację podatkową wywiedzionego z niewadliwej i nieobalonej przez organ podatkowy wykładni powołanych w nim przepisów. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, że stosownie do treści art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. zwanej dalej "O.p.") interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Stosownie zaś do art. 14c § 2 O.p. w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Z powołanego przepisu wynika, że niezbędnym elementem interpretacji indywidualnej jest wskazanie zajętego stanowiska przez organ podatkowy, jak też jego uzasadnienie prawne. Przedstawienie stanowiska organu podatkowego w indywidualnej interpretacji powinno polegać przede wszystkim na jasnej i zrozumiałej odpowiedzi organu na zadane we wniosku pytanie (pytania) oraz wskazaniu, w jaki sposób należy rozumieć konkretny przepis określający skutki podatkowe dla wnioskodawcy i jak go należy stosować w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym. Uzasadnienie prawne polega natomiast na wytłumaczeniu, z jakich przyczyn organ zastosował w danym stanie faktycznym konkretny przepis i dlaczego interpretuje wskazany przepis w taki a nie inny sposób. Brak zaś uzasadnienia prawnego może polegać nie tylko na całkowitym braku argumentacji prawnej, ale również na przytoczeniu w interpretacji jedynie treści przepisu z pominięciem przedstawienia toku zastosowanego przez organ rozumowania prawniczego (wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2009r. sygn. akt I SA/Kr 1317/09, opubl. LEX nr 549815), czy też przytoczeniu w interpretacji jedynie ogólnych tez dotyczących wykładni analizowanego przepisu, ale także na braku stanowiska, co do całości przedstawionego we wniosku problemu. Odesłanie zawarte w art. 14h O.p. do odpowiedniego stosowania przepisu art. 121 § 1 O.p., określającego zasadę zaufania do organów podatkowych nakłada dodatkowo na organy obowiązek odniesienia się do wszystkich istotnych dla interpretacji (wykładni) argumentów wnioskodawcy, o ile stanowisko wnioskodawcy uznane zostało za nieprawidłowe. Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów powoduje, że z treści uzasadnienia indywidualnej interpretacji powinno wynikać, że wszystkie istotne, dla sprawy argumenty wnioskodawcy zostały rozważone przez organ. Organ podatkowy powinien uzasadnić stawianą tezę przy użyciu argumentacji prawnej, w sposób, który pozwalałby wnioskodawcy (a także sądowi administracyjnemu kontrolującemu zasadność skargi) poznać przyczyny, dlaczego argumentacja zawarta we wniosku została uznana za nieprawidłową (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2010r. sygn. akt I FSK 1217/09, publ. LEX Nr 598782). Z zaskarżonej interpretacji wynika jedynie, że Minister Finansów (Dyrektor Izby Skarbowej w P.) nie zgadza sie ze stanowiskiem strony skarżącej przedstawionym we wniosku o interpretację indywidualną, powołując się tylko na treść art. 12 ust. 4 pkt 14 updop oraz treść 12 ust. 1 pkt 2 updop. Brak jest również argumentacji prawnej, która odnosiłaby się do przedstawionego stanowiska strony skarżącej w ww. wniosku, jak też zakwestionowałaby stanowisko przeciwne przedstawione w innych interpretacjach indywidualnych Ministra Finansów a dotyczących analogicznych stanów faktycznych. Należy zauważyć, że powołany art. 12 ust. 4 pkt 14 updop używa terminu "program rządowy" jednakże ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji legalnej tego pojęcia. Tym bardziej wypadałoby aby organ podatkowy przedstawił swoje stanowisko w sprawie, zwłaszcza, że podaje przykłady określonych programów, bez jakiejkolwiek argumentacji tłumaczącej dlaczego jego zdaniem właśnie te programy kwalifikują się do kategorii "programu rządowego" natomiast program przedstawiony przez stronę skarżącą takim programem nie jest. Należy zatem uznać, że przedmiotowa interpretacja indywidualna nie spełnia wymogów wskazanych w powołanym wyżej art. 14c § 2 O.p. Naruszenie wskazanego przepisu prawa procesowego, jak też art. 121 § 1, w zw. z art. 14h O.p. stanowiło wystarczającą podstawę do tego aby uchylić zaskarżoną interpretację indywidualną w oparciu o treść art. 146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwany dalej "p.s.a."). Koszty zasądzono w oparciu o treść art. 200 p.s.a., art. 205 p.s.a oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) na które składa się wpis sądowy, koszty wynagrodzenia radcy prawnego oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W ponownie udzielonej interpretacji indywidualnej Minister Finansów (Dyrektor Izby Skarbowej w P.) powinien nie tylko przedstawić w sposób jasny, wyczerpujący i kompleksowy swoje stanowisko w sprawie lecz również zawrzeć prawidłowe uzasadnienie prawne. Za takie zaś należy uznać uzasadnienie, które nie tylko zawiera przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko wraz z podaniem ich treści lecz również zawiera wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, odnosząc się również do argumentów wnioskodawcy.