I SA/Wa 2133/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie WSA Bogdan Wolski (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Rektora Szkoły [...] z dnia [...] września 2010 r. nr w przedmiocie ustalenia listy przyjętych na studia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Rektora Szkoły [...] na rzecz skarżącego P. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rektor Szkoły [...] w W. decyzją z dnia [...] września 2010 r., po rozpoznaniu odwołania P. P. od decyzji Komisji Rekrutacyjnej dla studiów pierwszego stopnia z dnia [...] lipca 2010 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że przedmiotem zaskarżonej decyzji Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] lipca 2010 r. było ustalenie listy przyjętych na studia w S [...] w roku akademickim 2010/2011. Organ odwoławczy ocenił, iż decyzja Komisji Rekrutacyjnej jest prawidłowa, gdyż odwołujący się nie osiągnął w postępowaniu kwalifikacyjnym minimum punktowego koniecznego do przyjęcia na studia w roku akademickim 2010/2011 dlatego, iż nie dopełnił wymogu wypełnienia formularza zgłoszeniowego. P. P. wniósł skargę na decyzję Rektora Szkoły [...] w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie: - art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 64 § 2, 77, 80, 81, 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, brak wyjaśnienia w sposób należyty stanu faktycznego sprawy, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogącycłi mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie decyzji niezawierające uzasadnienia faktycznego oraz prawnego, brak wezwania strony do uzupełnienia braków formalnychi, a następnie uczynienie zarzutu stronie z tego tytułu oraz brak poinformowania strony w sposób właściwy o konieczności przedstawienia koniecznych dowodów w wyniku czego doszło do wydania niekorzystnej dla skarżącego decyzji administracyjnej naruszającej powszechnie obowiązujące przepisy prawa; art. 107 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. poprzez brak umieszczenia stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, co pozbawia jej jednego z obligatoryjnych elementów. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ten akt decyzji Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] lipca 2010 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Rektor Szkoły [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 21 grudnia 2010 r. pełnomocnik organu oświadczył, że decyzja organu pierwszej instancji odpowiada wydrukowi zakończonemu wskazaniem Przewodniczącego Komisji Rekrutacyjnej, zaś w aktach administracyjnych znajduje się kopia tej decyzji, gdyż stronie doręczono jej oryginał podpisany przez Przewodniczącego Komisji Rekrutacyjnej. Do akt administracyjnych nie dołączono zwrotnego potwierdzenia odbioru tej decyzji, gdyż Szkoła nie dysponuje tym potwierdzeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, ale z innych przyczyn niż wymienione przez skarżącego. Zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.; dalej: "ustawa") do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 7 i 8, decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Artykuł 169 ust. 8 ustawy stanowi: Od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie czternastu dni od daty doręczenia decyzji, do uczelnianej komisji rekrutacyjnej, powołanej w trybie określonym przez statut. Podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia, określonych zgodnie z ust. 2. Decyzję podejmuje rektor po rozpatrzeniu wniosku uczelnianej komisji rekrutacyjnej. Decyzja rektora jest ostateczna. Sposób doręczenia decyzji w postępowaniu kwalifikacyjnym został określony w § 14 ust. 7 uchwały nr [...] Senatu S [...] z dnia [...] maja 2009 r. w sprawie Zasad przyjęć kandydatów na studia w Szkole [...] w W. na rok akademicki 2010/2011 (dalej: "zasady"), który nakłada obowiązek doręczenia decyzji listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Odnosząc powyższe do sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją Sąd stwierdza, iż doręczeniu podlegała decyzja Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie wyników postępowania rekrutacyjnego na pierwszy rok studiów stacjonarnych pierwszego stopnia w Szkole [...] w W. w roku akademickim 2010/2011. Od doręczenia tego aktu, w sposób określony w § 14 ust. 7 zasad należy zatem liczyć termin do wniesienia odwołania. Dla ustalenia terminu do wniesienia odwołania nie ma jakiegokolwiek znaczenia fakt doręczenia dokumentu nazwanego "decyzją", w którym wymieniono Przewodniczącego Komisji Rekrutacyjnej. W dokumencie tym wskazano na fakt podjęcia przez Komisję Rekrutacyjną w dniu decyzji o nieprzyjęciu skarżącego na studia stacjonarne w roku akademickim 2010/2011. Ustawa nie wymaga jednak poinformowania kandydata o podjęciu decyzji przez komisję rekrutacyjną, w dodatku nadania tej informacji formy decyzji, ale stanowi o obowiązku doręczenia kandydatowi decyzji wymienionego organu, co wynika z art. 109 § 1 k.p.a. w związku z odesłaniem zawartym w art. 207 § 1 ustawy. W pośredni sposób obowiązek doręczenia decyzji komisji rekrutacyjnej wynika również z art. 169 ust. 8 ustawy, skoro termin do wniesienia odwołania liczony jest od daty doręczenia tej decyzji. Organ drugiej instancji, przystępując do rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym, powinien w pierwszej kolejności ocenić czy odwołanie zostało wniesione z zacłiowaniem ustawowego terminu. Odwołanie musi być bowiem wniesione w sposób prawidłowy, gdyż organ odwoławczy nie może działać z urzędu. Termin do wniesienia odwołania rozpoczyna swój bieg dopiero w dniu, w którym nastąpiło doręczenie decyzji stronie. Wniesienie odwołania przed rozpoczęciem biegu terminu do dokonania tej czynności, a więc przed doręczeniem decyzji, jest przedwczesne i nie może wywołać skutków prawnych. Wydanie decyzji przez organ drugiej instancji wskutek rozpatrzenia przedwczesnego środka zaskarżenia jest w istocie wydaniem decyzji z urzędu, bez wniosku strony (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2008 r., I OSK 831/07, niepubl.). Z akt administracyjnych, w tym decyzji organu odwoławczego, nie wynika, aby organ poczynił ustalenia co do obowiązku wniesienia odwołania w wymaganym terminie, to jest w terminie czternastu dni od daty doręczenia decyzji. Z odpowiedzi na skargę wynika jedynie błędne ustalenie przez organ, iż odwołanie zostało wniesione w dniu w dniu [...] lipca 2010 r. Niewątpliwie odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nie zostało wniesione w dniu [...] lipca 2010 r., to jest przed datą wydania zaskarżonego aktu. Analiza akt administracyjnych potwierdza, iż odwołanie złożono w urzędzie pocztowym w dniu 10 sierpnia 2010 r., a pismo zawierające odwołanie zostało jedynie opatrzone datą "[...] lipca 2010 r." Podsumowując Sąd stwierdza, iż organ odwoławczy, nie podejmując czynności w celu ustalenia czy odwołanie zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu, uchybił obowiązkom wynikającym z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. Wyjaśnienie okoliczności sprawy w tym zakresie mogło mieć istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym, co wynika wprost z art. 134 k.p.a. Przedstawione uwagi Rektor Szkoły [...] uwzględni przy ponownym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym. Stwierdzenie opisanego uchybienia czyni przedwczesną ocenę zarzutów podniesionych w skardze. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.