II FSK 2051/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, po rozpoznaniu w dniu 21 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 1201/10 w sprawie ze skargi Z. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 30 sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 1201/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę Z. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 30 sierpnia 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia, zarządzeniem z dnia 22 października 2010 r. wezwano Skarżącego (działającego za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika) do uzupełnienia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie doręczone zostało pełnomocnikowi Strony w dniu 3 listopada 2010 r. Z uwagi na fakt, iż Skarżący, mimo odpowiedniego pouczenia o terminie uzupełnienia braków skargi i skutkach niewykonania tego obowiązku, nie wskazał wartości przedmiotu sporu, Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę odrzucił. Od powyższego orzeczenia Skarżący wniósł skargę kasacyjną żądając jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 215 § 1, art. 216 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż w skardze z dnia 4 października 2010 r. Skarżący zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w całości, a zatem – stosownie do art. 216 p.p.s.a. – należność pieniężna stanowiąca wartość przedmiotu sporu została precyzyjnie wskazana w kwestionowanej decyzji. W ocenie pełnomocnika Strony, w takiej sytuacji brak było podstaw do żądania określenia wartości przedmiotu zaskarżenia, a w konsekwencji bezpodstawnie odrzucono skargę z powołaniem się na art. 58 § 1 p.p.s.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, żądanie wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia jest zbędnym formalizmem zwłaszcza wobec treści art. 216, art. 217 i art. 218 p.p.s.a. Wartość przedmiotu zaskarżenia wynika jednoznacznie z treści kwestionowanej decyzji, a zatem nie było przeszkód do nadania sprawie dalszego biegu poprzez określenie wysokości wpisu i wezwanie do jego zapłaty. Na poparcie swojego stanowiska Skarżący przywołał postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2007 r., II FZ 661/06, oraz postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., II FSK 582/07. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z powołanym w skardze kasacyjnej art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten nakłada na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Niedochowanie wymogu podania wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny pisma, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie takiego braku obliguje (podkreślenie Sądu) sąd do odrzucenia wniesionej skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, powyższego formalizmu nie zmienia art. 216 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, przepis ten nie zwalnia Strony z obowiązku wskazywania wartości przedmiotu zaskarżenia w przypadku zaskarżenia decyzji "wymiarowej" organu podatkowego, a jedynie wskazuje jak prawidłowo określić wartość przedmiotu sporu. Ponadto, nie można uznać, że w każdym przypadku należność pieniężna wskazana w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej (wysokość zobowiązania podatkowego) będzie automatycznie stanowiła wartość przedmiotu sporu. Jak wskazuje bowiem orzecznictwo, w świetle art. 231 w zw. z art. 215 i art. 216 p.p.s.a., wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 28 stycznia 2008 r., I FPS 7/07, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 24). Powoływane przez autora skargi kasacyjnej postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2007 r., II FZ 661/06, zapadło na tle innego stanu faktycznego i zawierało rozważania w zakresie sprawdzenia wartości przedmiotu sporu i prawidłowości wysokości wskazywanej przez stronę w piśmie wszczynającym postępowanie w sprawie. Za zasadnością stanowiska Skarżącego nie przemawia również powoływany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 218 p.p.s.a. W postanowieniu składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 stycznia 2008 r., I GSK 2039/06 (publ. ONSA WSA 2008, nr 5, poz. 80), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 218 p.p.s.a. nie ma zastosowania w przypadku, gdy strona nie wskazała wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze, również na wezwanie przewodniczącego, bez względu na przyczyny niewskazania tej wartości. Niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia pomimo wezwania powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 i w zw. z art. 215 p.p.s.a. Powoływane przez autora skargi kasacyjnej postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., II FSK 582/07, zapadło w sytuacji, gdy strona postępowania wskazała w piśmie wartość przedmiotu sporu, a Sąd I instancji miał wątpliwości w zakresie jego wysokości. W rozpatrywanej sprawie prawidłowo zatem wezwano Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu sporu. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Strony w dniu 3 listopada 2010 r. wraz z pouczeniem o terminie i konsekwencjach nieusunięcia wskazanego braku formalnego skargi. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, termin do wskazania wartości przedmiotu sporu upłynął w dniu 10 listopada 2010 r., a zatem trafnie Sąd I instancji przyjął, że z upływem wskazanego terminu spełniona została przesłanka do odrzucenia skargi. Wobec wykazania, iż zarzuty skargi kasacyjnej są bezskuteczne, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.