II SA/Kr 1171/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Jacek Bursa Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi K.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Decyzją z dnia 23 kwietnia 2010 r. nr [....] Prezydent Miasta K. odmówił K.H. ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku jednorodzinnego z garażem wraz niezbędnym zagospodarowaniem terenu na działkach nr [....] , [....] obr. [....] przy ul. [....] w K". Po rozpoznaniu odwołania K.H. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 29 lipca 2010 r. znak [....] na podstawie art. 4, art. 59, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 105 § 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło powyższą decyzję i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołało się na art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi decyzja o ustaleniu warunków zabudowy może być wydana wyłącznie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren określony we wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji obejmuje działki nr [....] i [....] obręb [....] przy ul. [....] w K . Działki te zlokalizowane są w terenie, dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dolina Rudawy - Małe Błonia", uchwałą nr C/1332/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 12 maja 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dolina Rudawy - Małe Błonia" (Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 27 maja 2010 r. Nr 269, poz. 1779). Plan obowiązuje od 27 czerwca 2010 r. W dalszej części uzasadnienia powołano się na art. 105 § 1 k.p.a., w myśl którego gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, które uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie tego wniosku, czyni postępowanie bezprzedmiotowym. Bezprzedmiotowość powstała w toku postępowania administracyjnego stanowi przesłankę jego umorzenia i na powstanie tego skutku nie ma wpływu fakt, że w momencie wszczęcia postępowania z wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jego merytoryczne rozpoznanie było możliwe (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2006 r., II OSK 65/06). Wobec obowiązywania planu, decyzję w przedmiocie warunków zabudowy należało uchylić, a postępowanie pierwszej instancji umorzyć. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K.H. podnosząc, że w odwołaniu domagał się orzeczenia co do istoty sprawy. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 1986 r. sygn. IV SA 314/86 skarżący stwierdził, że w takiej sytuacji organ odwoławczy powinien przeprowadzić postępowanie i rozpatrzyć sprawę co do istoty. Brak odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu drastycznie zmniejsza szansę, praktycznie zamyka skarżącemu dalszą drogę sądową odnośnie skutecznego dochodzenia roszczeń odszkodowawczych za niezgodne z prawem działanie Prezydenta Miasta K. poprzez brak wydania decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy wydał więc decyzję na niekorzyść strony odwołującej się. Ponadto skarżący wskazał, że pismem z dnia [....] sierpnia 2010 r. złożył wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego. W dniu [....] 2010 r. skarżący odebrał decyzję SKO, bez wcześniejszego rozpatrzenia przez organ wniosku strony o zawieszenie postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że w sytuacji, gdy miejscowy plan wszedł w życie po wydaniu decyzji I instancji, decyzję tę należało uchylić, a postępowanie pierwszej instancji umorzyć. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nierozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania Kolegium wskazało, iż zaskarżona decyzja wydana została w dniu 29 lipca 2010 r., a wniosek o zawieszenie postępowania został złożony w dniu [....] sierpnia 2010 r. Ponieważ postępowanie administracyjne zostało zakończone, brak było podstaw do jego zawieszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Z art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wynika, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co do zasady jednak określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w planie miejscowym (art. 4 ust. 1 powołanej ustawy). Takie sformułowanie przepisów wskazuje, że od chwili wejścia w życie planu postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie może się toczyć - staje się ono bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy zobowiązany jest stosować stan prawny na dzień rozstrzygania. Jeżeli więc plan miejscowy wszedł w życie w trakcie postępowania międzyinstancyjnego, to wydana przez organ I instancji decyzja nie może uzyskać przymiotu ostateczności, lecz podlega uchyleniu, a postępowanie przed organem I instancji umarza się zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Podkreślić należy, że w omawianej sytuacji bezprzedmiotowość postępowania jest całkowicie niezależna od woli strony (wnioskodawcy). Żądanie rozpoznania sprawy i wydania decyzji merytorycznie odnoszącej się do wniosku o ustalenie warunków zabudowy po wejściu w życie planu miejscowego nie może odnieść skutku, bowiem bezprzedmiotowość postępowania wynika wprost z przepisów ustawy i jest bezpośrednią konsekwencją wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W aktach administracyjnych przesłanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego brak jest wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania, niemniej on sam w skardze wskazał, że wniosek ten złożył [....] sierpnia 2010 r., a więc już po wydaniu ostatecznej decyzji umarzającej postępowanie. W tej sytuacji organ odwoławczy nie miał możliwości rozpoznania tego wniosku. Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że zaskarżona decyzja była zgodna z prawem, a skarga K.H. jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).