IV SA/Wa 1778/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M. B., E. O. i M. P. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz skarżących M. B., E. O. i M. P. kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Gospodarki decyzją z [...] lipca 2010r., nr [...] L. dz. [...] - zaskarżoną skargą przez M. B., E. O. i M. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy własną decyzję z [...] marca 2010 r. (L.dz. [...]), którą odmówiono stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu Maszynowego, wydanego w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, z dnia [...] września 1952r. zatwierdzającego protokół zdawczo -odbiorczy przedsiębiorstwa pn. S. Sp. z o.o. M., ul. [...], w części dotyczącej przejętych na własność Państwa 7/10 udziałów w ruchomościach i nieruchomościach (wykaz L. [...], obręb: [...] - tom [...]) położonych w M., przy ul. [...] [stanowiących przed 16 listopada 1940 r. własność M. P. - w 3/10 idealnych częściach i W. B. - w 4/10 idealnych częściach, a następnie wniesionych aportem do spółki J.& Co]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nadzoru przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy przyjęty w oparciu o wyjaśnienia udzielone przez strony postępowania oraz dokumentację archiwalną pozyskaną m.in. z Archiwum Akt Nowych w W., Sądu Rejonowego Wydział [...] Ksiąg Wieczystych w M. oraz Archiwum Państwowego w K. Nieruchomości położone w M., wykaz L. [...] o łącznej pow. [...] m2 oraz znajdujące się w ich obrębie maszyny, urządzenia techniczne i biurowe stanowiły na podstawie umowy sprzedaży z [...] grudnia 1938 r. zawartej pomiędzy E. R., W. B. i M. P. a J. B. (akt notarialny Rep. Nr [...]) współwłasność E. R. w 3/10 idealnych częściach, M. P. w 3/10 idealnych częściach i W. B. w 4/10 idealnych częściach. We wskazanym powyżej dniu, na podstawie umowy spółki(potwierdzonej aktem notarialnym Rep. Nr [...])została również założona spółka z o.o. pn. S. (R.H.B. nr [...]), której udziałowcami zostali W.B., O. R. i K.P. Jak wynika, z treści ww. umów wkłady do przedmiotowej spółki zostały wniesione w postaci cesji wierzytelności. Przedsiębiorstwo prowadzone przez wskazaną spółkę rozpoczęło działalność na ww. nieruchomościach, tj. sprzedanych E. R., M.P. i W.B. przez J. B. Powyższy stan został potwierdzony poprzez zawarcie [...] stycznia 1939 r. przez E. R., M. P. i W. B. z ww. spółką z o.o. umowy najmu przedmiotowych nieruchomości oraz znajdujących się w ich obrębie maszyn, urządzeń technicznych i biurowych. Na podstawie umowy z [...] listopada 1940 r. o przekształceniu spółki S, Sp. z o.o. w spółkę jawną prawa niemieckiego J.& Co. Odlewnia Sygn. akt IV SA/Wa 1778/10 żelaza, fabryka maszyn i radiatorów, M. (Rep. Nr [...]), akt rejestrowych ww. spółki osobowej, w tym zezwolenia Prezesa Rejencji, wydanego w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 31 stycznia 1940 r. w sprawie zabezpieczenia prawidłowego rozwoju gospodarki terenów wschodnich wcielonych do Rzeszy na dokonanie wskazanego wyżej przekształcenia, bilansów ww. niemieckiej spółki oraz wpisu w R.H.A. [...], a także wyciągu z Kuriera Publicznego do Dziennika Urzędowego Szefa Rządu w K. - ustalono, że J. B., W. B., O. R., K. P., E. R. i M. P. przekształcili, w drodze uchwały wspólników z [...] listopada 1940 r., zgodnie z ustawą o przekształceniach (umwandlunsggesetz) z dnia 5 lipca 1934 r. oraz przepisami wykonawczymi do cytowanej ustawy, ww. spółkę z o.o. w spółkę jawną prawa niemieckiego, której wspólnikami zostali W. B., M. P. i E. R. W związku z powyższym majątek spółki wraz ze zobowiązaniami, z wyłączeniem likwidacji, został przeniesiony na nowoutworzoną spółkę. Na tej podstawie władze niemieckie dokonały wpisu w R.H.B. [...] o przekształceniu spółki z o.o. w spółkę osobową J. & Co. Odlewnia żelaza, fabryka maszyn i radiatorów, M. oraz wpisały nowoutworzoną spółkę do RHA [...]. W § 3 umowy z [...] listopada 1940 r. wskazano, że nieruchomość stanowiąca współwłasność wspólników ww spółki osobowej W. B., M. P. i E. R., na której dotychczas funkcjonowało przedsiębiorstwo S. Sp. z o.o. w M. wraz z ruchomościami znajdującymi się na niej została wniesiona przez nich jako wkład do nowoutworzonej spółki, podobnie jak maszyny oraz obiekty znajdujące się na terenie ww. nieruchomości. Z powyższego wynika więc, że znacjonalizowane przedsiębiorstwo stanowiło własność spółki jawnej prawa niemieckiego, a wkładem do tej spółki były nieruchomości, na których było ono zorganizowane oraz ruchomości fabryczne, wcześniej wynajęte ww. spółce z o.o. przez E. R., M. P. i W. B. Tym samym stwierdzono, iż bezpośrednio przed nacjonalizacją odlewnia żelaza, fabryka maszyn i radiatorów zlokalizowana na nieruchomości położonej przy ul. [...] w M. (parcele [...],[...],[...] o łącznej powierzchni [...] m2), stanowiła własność spółki "J. & Co. Odlewnia żelaza, fabryka maszyn i radiatorów, M.". Mocą zarządzenia Przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji do Spraw Upaństwowienia Przedsiębiorstw w K. z [...] listopada 1946 r. przedsiębiorstwo pn. S. Sp. z o.o. M., ul. [...] zostało umieszczone w 4 wykazie przedsiębiorstw przechodzących na własność Państwa, opublikowanym w [...] Dzienniku Wojewódzkim nr [...] z dnia [...] listopada 1946 r. Orzeczeniem Nr [...] z [...] lutego 1948 r. Minister Przemysłu i Handlu stwierdził przejęcie przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. S. Spółka z o.o. Podstawą prawną ww. orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu był Sygn. akt IV SA/Wa 1778/10 art. 3 ust. 1 i 5 oraz art. 6 ust. 1 ustawy nacjonalizacyjnej. Przedmiotem ww. orzeczenia było przedsiębiorstwo - odlewnia żelaza, fabryka maszyn i radiatorów, zlokalizowana w M., przy ul. [...], w rozumieniu art. 40 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. Kodeks Handlowy (Dz. U. Nr 57, poz. 502, z późn. zm.). Zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym do ustawy nacjonalizacyjnej z dnia 30 stycznia 1947 r. oraz treścią orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. "nie mają znaczenia prawnego niedokładności w określeniu nazwy lub przedmiotu przedsiębiorstwa, jeżeli z orzeczenia wynika, o jakie przedsiębiorstwo chodzi". Z kolei orzeczeniem z [...] września 1952 r. (będącym przedmiotem kontrolowanego postępowania nieważnościowego) Minister Przemysłu Maszynowego, działając w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, na podstawie § 75a ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r., zatwierdził powyższy protokół zdawczo-odbiorczy przedsiębiorstwa, który stał się nierozłączną częścią orzeczenia Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. Na jego podstawie wraz z omawianym przedsiębiorstwem przeszły na własność Państwa, jako jego integralna część, m.in. nieruchomości i ruchomości, stanowiące przed zawarciem umowy przekształcenia spółki z o.o. S. w niemiecką spółkę J. & Co. w 3/10 idealnych częściach własność M.P. i w 4/10 idealnych częściach własność W. B., wskazane w treści ww. protokołu oraz w jego załącznikach nr 2, 4, 6, a bezpośrednio przed nacjonalizacją - własność spółki J. & Co. Odlewnia żelaza, fabryka maszyn i radiatorów, M. Kryterium ocennym, przy stwierdzeniu, czy ww. orzeczenie we wskazanej części rażąco narusza prawo było ustalenie, czy mienie, z którego znacjonalizowane przedsiębiorstwo korzystało stanowiło składnik majątkowy przedsiębiorstwa i było niezbędne do jego funkcjonowania. Zdaniem organu nadzoru analiza całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzi do wniosku, że przy podejmowaniu ww. orzeczenia Ministra Przemysłu Maszynowego z dnia [...] września 1952 r., w przedmiotowej części nie zostało rażąco naruszone prawo. Nieruchomości położone w M., przy ul. [...] posiadały, w dacie wejścia w życie ustawy nacjonalizacyjnej, tj. w dniu 5 lutego 1946 r., charakter przemysłowy, związany z działalnością znacjonalizowanej fabryki - funkcjonującej w zlokalizowanych na tych nieruchomościach budynkach. W ww. protokole z [...] czerwca 1947 r. podniesiono, iż "w przedsiębiorstwie znajduje się odlewnia żelaza, warsztaty mechaniczne, modelarnia i budynki administracyjne z przynależnościami. Cały budynek swojego przeznaczenia i konstrukcji związany jest z produkcją, znajdują się na nim ciężkie maszyny nie dające się łatwo przetransportować na inne miejsce, jak np. suwnica 15 tonowa, obrabiarki i inne. Nieruchomość jest ściśle związana z produkcją zakładu". Natomiast w protokole zdawczo-odbiorczym z [...] grudnia 1949 r. wskazano, iż ww. mienie nieruchome i ruchome było bezpośrednio Sygn. akt IV SA/Wa 1778/10 wykorzystane w prowadzonej w przedsiębiorstwie produkcji, związanej z przemysłem odlewniczym. Na omawianych nieruchomościach, zgodnie z załącznikiem nr 2 ww. protokołu zdawczo-odbiorczego zlokalizowane były: hala warsztatu mechanicznego, oddział radiatorów, czyszczalnia, odlewnie oraz budynki administracyjne i gospodarcze. Wymienione zaś w załącznikach nr 4 - 9 maszyny i urządzenia pomocnicze, takie jak m.in. tokarki, strugarki, urządzenia do formowania radiatorów były niezbędne do prawidłowego funkcjonowania przedsiębiorstwa. Przedmiotowe ruchomości i nieruchomości stanowiły również składnik majątkowy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 40 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. Kodeks Handlowy oraz art. 6 ust. 1 ustawy nacjonalizacyjnej, co pozwalało zakwalifikować je jako podlegające regulacjom ustawy nacjonalizacyjnej. Jak już wyżej wskazano, na mocy umowy z [...] listopada 1940 r. nieruchomość położona w M. "(Blat [...])", stanowiąca w 3/10 własność M. P. i 4/10 W. B. została wniesiona jako wkład do spółki J.& Co. Odlewnia żelaza, fabryka maszyn i radiatorów, M. Zgodnie z § 3 tej umowy do majątku spółki osobowej wniesiono również maszyny oraz obiekty znajdujące się na terenie ww. nieruchomości. Należy ponownie podkreślić, że spółka ta powstała w wyniku przekształcenia spółki S., spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w ww. spółkę osobową, której wspólnikami zostali E.R., M. P. i W. B. Skutkiem ww. umowy było wykreślenie spółki S, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z rejestru handlowego RHB [...] i przeniesienie całości majątku tej spółki kapitałowej do nowoutworzonej spółki J. & Co. Odlewnia żelaza, fabryka maszyn i radiatorów, M., z zastrzeżeniem, że "wspólnicy będą posiadać w nowoutworzonej spółce jawnej udziały w takiej proporcji, w jakiej oni sami lub ich małżonkowie posiadali udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością ".Wniesienie natomiast przez E. R., M. P. i W. B. aportu do spółki, w postaci przedmiotowych nieruchomości i ruchomości oznaczało przeniesienie na spółkę wszelkich praw do przedmiotu wkładu. Odnośnie zarzutów odwołujących się w przedmiocie błędnego ustalenia, iż mienie (nieruchomość i znajdujące się na niej maszyny i urządzenia) zostały faktycznie wniesione aportem do nowoutworzonej spółki J. & Co należy wskazać, iż w ocenie organu powyższa okoliczność została należycie udowodniona zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a. Przedstawiony stan sprawy wynikający ze szczegółowej analizy załączonych dokumentów archiwalnych, dotyczących akt rejestrowych spółki, w szczególności umowy z dnia [...] listopada 1940 r, nie tylko znajduje wyraźne potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, lecz także przedstawiony został w sposób pełny i nasuwa jednoznaczne wnioski. Organ nie zgodził się także z twierdzeniem stron, iż dowodu potwierdzającego fakt wniesienia aportem do nowoutworzonej spółki spornego Sygn. akt IV SA/Wa 1778/10 mienia, nie stanowi załączony do umowy z [...] listopada 1940 r. bilans, w którym po stronie aktywów przedsiębiorstwa wpisana została nieruchomość oraz maszyny i urządzenia. Bilans stanowi bowiem zestawienie, które charakteryzuje stan i strukturę środków (składników majątkowych)przedsiębiorstwa (aktywa) oraz źródeł finansowania tego majątku (pasywa) na dany dzień w roku. Brak jest zatem podstaw do zakwalifikowania, jako aktywów nieruchomości bądź ruchomości znajdujących się wyłącznie w posiadaniu zależnym przedsiębiorstwa, m. in. na podstawie umowy najmu i niewchodzących w jego skład. Dalej organ podkreślił, iż wspólnicy spółki J.& Co, tj. E. R., M.P. i W.B., będący zarazem współwłaścicielami nieruchomości położonej w M. "(Blat [...])" i znajdujących się na niej ruchomości, złożyli w umowie z [...] listopada 1940 r. zgodne oświadczenia woli o wniesieniu do nowoutworzonej spółki aportu w postaci tej nieruchomości wraz ze zlokalizowanymi na niej maszynami i urządzeniami. Tym samym, należy przyjąć, iż wskazane powyżej mienie stanowiło majątek spółki i weszło w skład prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa. W konsekwencji powyższego organ stwierdził, iż mienie ruchome i nieruchomości położone w M., a ujęte w zatwierdzonym - (ocenianym w części) orzeczeniem Ministra Przemysłu Maszynowego - protokole zdawczo-odbiorczym z [...] grudnia 1949 r. były bezpośrednio przed nacjonalizacją własnością spółki J.& Co. Odlewnia żelaza, fabryka maszyn i radiatorów, M., a tym samym stanowiły składniki majątkowe znacjonalizowanego przedsiębiorstwa. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia przez organ orzekający art. 8 k.p.a., jako że kwestionowane przez odwołujących się rozstrzygnięcie było następstwem dokonania szczegółowej analizy całości materiału dowodowego, w tym również dowodów, które nie zostały wzięte pod uwagę lub które nie znajdowały się w aktach sprawy w toku wcześniejszego postępowania. Organ obalił także zarzut jakoby całe postępowanie nacjonalizacyjne dotyczyło niewłaściwego podmiotu. Jak wyżej wskazano spółka pn. S. spółka z o.o. przestała istnieć w dacie jej przekształcenia w spółkę "J.& Co. Odlewnia żelaza, fabryka maszyn i radiatorów, M.". Jednakże przedmiotowe przedsiębiorstwo, będące przedmiotem tej decyzji, nadal funkcjonowało i było prowadzone w trakcie II wojny światowej przez ww. spółkę jawną prawa niemieckiego. Istotny jest fakt, iż w myśl umowy przekształcenia spółka prawa niemieckiego była następcą prawnym polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i zgodnie z § 2 tej umowy - " kontynuatorem " jej wszystkich interesów ("interesy prowadzone przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością uznaje się od chwili obecnej, tj. dnia 1 sierpnia 1940 r., za interesy prowadzone przez spółkę jawną"). Mając ponadto na uwadze, iż z kwestionowanego orzeczenia nacjonalizacyjnego wynika, jakie przedsiębiorstwo podlegało przejęciu na własność Państwa (odlewnia żelaza, fabryka maszyn i radiatorów, zlokalizowana w M., przy ul. [...]), zaś błędne ustalenie jego właściciela Sygn. akt IV SA/Wa 1778/10 związane było z przemilczeniem okoliczności przekształcenia spółki S. spółka z o.o. (pierwotny właściciel przedsiębiorstwa do 1940 r.) w spółkę "J.& Co. Odlewnia żelaza, fabryka maszyn i radiatorów, M." w toku postępowania nacjonalizacyjnego poprzedników skarżących. Objęcie poszczególnych składników majątkowych ww. przedsiębiorstwa nastąpiło protokołem zdawczo - odbiorczym z [...] grudnia 1949 r. W treści protokołu jako właściciela firmy "S. Sp. z. o. o. wskazano: "1) 4/10 idealnych części inż. W. B. zamieszkałego w V. (Niemcy), 2) 3/10 idealnych części M. P. z domu B., obecnie zamieszkałej w W. oraz 3) 3/10 idealnych części E. R. z domu B. zamieszkałej w M.", podnosząc, iż "w skład przedsiębiorstwa wchodzą nieruchomości: realność wykazu [...] gm. M. - tom [...] -składająca się z parceli [...] etc. o powierzchni [...] arów 80 m2 oraz parcel [...],[...],[...] o powierzchni [...] arów 52 m2, przyczem realność wykazu [...] gm. M. wpisana jest na rzecz E. R. z domu B., M. P. z domu B. po 3/10 części i W. B. w 4/10 częściach...". Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawy, ostatecznie organ stwierdził, iż przedmiotowe nieruchomości i ruchomości, w części stanowiącej przed 1940 r. udział M. P. i W. B. były niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania ww. przedsiębiorstwa i stanowiły jego składnik majątkowy w dacie wejścia w życie ustawy nacjonalizacyjnej, a zatem podlegały przejęciu na własność Państwa, w trybie przepisów tej ustawy. W tym stanie rzeczy stwierdzono, iż orzeczenie Ministra Przemysłu Maszynowego z [...] września 1952 r., we wskazanej części nie nosi cech rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W związku z tym brak podstaw do uwzględnienia wniosku M. B., E. O. i M. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] marca 2010 r. M. B., E. O. i M. P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, w skardze (uzupełnionej pismem procesowym z 22 listopada 2010r.) wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Gospodarki z [...] lipca 2010r. i poprzedzającej ją decyzji z [...] marca 2010r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych lub złożonego spisu. Skarżący, po pierwsze w całej treści skargi sformułowali zarzut nieodniesienia się przez organ do wszystkich zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; po drugie zarzucili m. in. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, przez nieuprawnione przyjęcie, że nieruchomość będąca własnością E. R., M. P. i W. B. wraz z ruchomościami znajdującymi się na tejże nieruchomości na podstawie protokołu Zgromadzenia Wspólników z [...] listopada 1940r. zostały skutecznie wniesione jako aport do nowoutworzonej spółki J. & Co Odlewnia Żelaza, Fabryka Maszyn i Radiatorów oraz naruszenie przez organ zasad Sygn. akt IV SA/Wa 1778/10 bezstronności, praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Ustosunkowując się, w treści uzasadnienia skargi, do zaskarżonej decyzji wskazali odnośnie: 1) protokołu zgromadzenia wspólników z [...] listopada 1940r. (zwanego dalej: protokołem), iż z dokumentu tego wcale nie wynika jakoby nieruchomość będąca własnością E. R., M. P. i W. B. wraz z maszynami i urządzeniami znajdującymi się na tejże nieruchomości na jego podstawie zostały wniesione aportem jak wkład do nowoutworzonej spółki J.& Co Odlewnia Żelaza, Fabryka Maszyn i Radiatorów (zwanej dalej: nową spółką). W § 3 tego protokołu wyrażono bowiem jedynie intencję, że nieruchomość położona w M."ma być także przez wspólników wniesiona" do nowoutworzonej spółki handlowej, podobnie jak "zostaną wniesione" do niej położone na niej maszyny i urządzenia produkcyjne. Zdaniem skarżących procedura przenoszenia własności została w niniejszym protokole rozpoczęta, ale nie została skończona. Brak w aktach koniecznej drugiej umowy przenoszącej własność nieruchomości (i ruchomości) i brak wpisu w księdze wieczystej oznacza, że własność nieruchomości (podobnie zresztą jak ruchomości) nigdy nie została skutecznie i ostatecznie przeniesiona na nowoutworzoną spółkę. Sama czynność zobowiązująca, o której w nim mowa nie wywołała żadnych skutków prawno -rzeczowych, a zatem nie doprowadziła do skutecznego przeniesienia własności nieruchomości oraz ruchomości będących własnością wyżej wymienionych osób. Stosownie do obowiązujących ówcześnie przepisów, tj. niemieckiego kodeksu cywilnego (Burgerliches Gesetzbuch - BGB), aby przenieść własność potrzebne było zawarcie dwóch osobnych umów: zobowiązującej (Verpflichtungsfechtsgeschafte) i rozporządzającej, czyli przenoszącej własność (Verfiigungsrechtsgescha£te). W dodatku do skutecznego przeniesienia własności nieruchomości według BGB konieczny był (i jest) wpis do księgi wieczystej, którego w niniejszej sprawie brak. Wpis miał charakter konstytutywny, więc żadne prawa rzeczowe nie mogły powstać ani między stronami, ani wobec osób trzecich, bez dokonania wpisu (§ 873 BGB) i dokonywał go wyłącznie sąd. Tymczasem do 1991r w księdze wieczystej dotyczącej spornych nieruchomości prowadzonej od początku dwudziestego wieku - ciągle jeszcze figurowali jako właściciele E. R., M. P. i W. B., natomiast nigdy nie figurowała tam spółka o nazwie J. & Co Odlewnia Żelaza, Fabryka Maszyn i Radiatorów. Również postanowienia niemieckiego kodeksu handlowego (HGB)dotyczące spółki jawnej nie przewidywały w 1940 r. odstępstwa od wyżej opisanych zasad przenoszenia własności. Skarżony podkreślili, iż okoliczności braku wpisu w księdze wieczystej na rzecz nowej spółki i braku w aktach osobnej umowy rozporządzającej, która była konieczna dla przeniesienia własności, podnosili we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale Minister Gospodarki w Sygn. akt IV SA/Wa 1778/10 zaskarżonej decyzji problemy te zupełnie przemilczał. Tymczasem okoliczności te zdaniem skarżących mają miarodajne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; bilansu, iż z protokołu z [...] listopada 1940r. wynika, że do nowej spółki został wniesiony aportem majątek S. Nawet jeśli przyjąć, że Zgromadzenie Wspólników z [...] listopada 1940r. było w ogóle ważne, to jak wyżej wykazano przeniesienie majątku było skuteczne wyłącznie w przypadku majątku, który był własnością spółki z o. o., a nie osób fizycznych, w tym przypadku wspólników. Z protokołu wynika, że majątek spółki z o. o., który ulegał przeniesieniu do nowej spółki miał być ujęty w bilansie z [...] sierpnia 1940r., który stanowił załącznik do protokołu. Załącznikiem do tego protokołu był jednak bilans nie z [...] sierpnia 1940r., lecz z [...] stycznia 1940r. i był to bilans nieistniejącej jeszcze nowej spółki, a nie spółki z o. o. Ponadto bilans ten nie wymieniał jakie to konkretnie nieruchomości, maszyny i urządzenia zostały nim objęte. Nie wiadomo więc jaki majątek został konkretnie przeniesiony na nowa spółkę i w jaki sposób organ chciałby wykazać, że był to ten sam majątek, który następnie został upaństwowiony. Nawet gdyby hipotetycznie założyć, że bilans obejmował również majątek osób fizycznych, tj. E. R., M.P. i W. B. to tego rodzaju dokument księgowy nie miał żadnej mocy prawnej. Bilans nie mógł bowiem omijać bezwzględnie obowiązujących norm prawa i stanowić wbrew temu co wyżej zostało powiedziane, że mienie osób fizycznych stanowi własność nowej spółki (jawnej), która notabene w momencie sporządzania tego bilansu w ogóle jeszcze nie istniała. Biegły rewident nie mógł wpisać jako majątku czy to spółki z o. o., czy to w ogóle jeszcze nieistniejącej spółki jawnej - majątku osobistego wspólników tych spółek. Zresztą nie taka była nawet intencja stron o czym świadczy treść §3protokołu; ważności protokoły Zgromadzenia Wspólników z [...] listopada 1940r. Po pierwsze protokół sporządził nie notariusz, a jego zastępca, który nie był notariuszem, a akt nie sporządzony przez notariusza, ani asesora notarialnego był nieważny. Po drugie z protokołu wynika, że uchwała zawarta w [...] listopada 1940r., na podstawie której S.Sp. z o. o. została przekształcona w spółkę jawną J. &Co Odlewnia Żelaza, Fabryka Maszyn i Radiatorów została zawarta nie przez znanych wspólników spółki z o. o., tj. O. R., K. P. i W. B., lecz przez E. R., M. P. i W. B., które to osoby zostały określone w akcie notarialnym jako: "jedyni udziałowcy przedsiębiorstwa S. spółka z o.o.", chociaż w świetle dostępnych dokumentów dwie pierwsze z nich udziałowcami takimi nie były. Zgodnie z paragrafem siódmym notarialnej umowy spółki S. z [...] grudnia 1938r. zbycie udziałów wymagało zgody Zgromadzenia Wspólników spółki z o. o. Z akt sprawy wynika, że zgoda taka nie została skutecznie wyrażona. Zezwolenie Prezesa Rejencji z [...] listopada 1940r, na które wskazuje Minister Gospodarki powołuje się bowiem na § 2 aktu notarialnego z [...] marca 1940r, a on dotyczył Zgromadzenia Wspólników spółki jawnej, a nie spółki z o. o. (Zgromadzenie Wspólników spółki z o.o. chwilę wcześniej zostało przerwane), a po drugie jak wynika z nowego tłumaczenia protokołu z [...] listopada 1940r. (dokonanego przez tłumacza przysięgłego K. S.) poprzednie Zgromadzenie Wspólników z [...] marca 1940r. zostało "zakwestionowane" przez sąd rejestrowy i uznane za "nie przeprowadzone". Tym samym nie nastąpiło przejście udziałów O.R. na E. R. i udziałów K. P. na M. P., co oznacza że uchwał z [...] listopada 1940r. nie podjęli wspólnicy S., a zatem są nie ważne; 4) podmiotu, którego dotyczyły decyzje nacjonalizacyjne, gdyby nawet podzielić przez chwilę pogląd Ministra Gospodarki, że w chwili nacjonalizacji wszystkie składniki przedsiębiorstwa wymienione w protokole zdawczo-odbiorczym z dnia [...].12.1949r należały do spółki prawa niemieckiego o nazwie J.& Co Odlewnia Żelaza, Fabryka Maszyn i Radiatorów to i tak wbrew wywodom zawartym w zaskarżonych decyzjach należało orzec, że decyzja nacjonalizacyjna została wydana z naruszeniem prawa. Proces nacjonalizacyjny dotyczył S. Sp. z o. o., czyli skutecznie można było upaństwowić jedynie przedsiębiorstwo, które było własnością tej spółki, a nie należące do zupełnie innego podmiotu, jak obecnie twierdzi Minister Gospodarki. Ostatecznie zdaniem skarżących orzeczenie Ministra Przemysłu Maszynowego z [...] września 1952r. zostało wydane z naruszeniem prawa w części dotyczącej przejęcia na rzecz Państwa udziałów E. R., M.P. i W. B. w prawie własności nieruchomości i ruchomości wyżej opisanych, gdyż mienie to nigdy nie należało, ani do znacjonalizowanej S. Sp. z o.o., ani z przyczyn wskazanych w skardze do spółki o nazwie J. & Co Odlewnia Żelaza, Fabryka Maszyn i Radiatorów. Minister Gospodarki - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, opierając przedstawione stanowisko na treści zaskarżonej decyzji. Na rozprawie, która odbyła się 1 grudnia 2010r., pełnomocnik skarżących wniósł o zasądzenie kosztów postępowania zgodnie ze "Spisem kosztów" zawartym w piśmie z 1 grudnia 2010r, które złożył do akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także Sygn. akt IV SA/Wa 1778/10 prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, iż zaskarżona decyzja Ministra Gospodarki z [...] lipca 2010r. (L.dz. [...]) została wydana z naruszeniem prawa, zatem należało ją wyeliminować z obrotu prawnego. Jak wynika z przestawionego stanu sprawy zaskarżona decyzja została podjęta w ramach jednego z nadzwyczajnych postępowań administracyjnych, mianowicie w wyniku rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia z [...] września 1952r. zatwierdzającego protokół zdawczo - odbiorczy opisanego w stanie sprawy przedsiębiorstwa, korzystającego z przymiotu ostateczności. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej (w przypadku sprawy chodzi o orzeczenie) jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 K.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art, 156 § 1 K.p.a. Przy tym należy pamiętać, iż ich zaistnienie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy (wyrok SN z 7.03.1996r., sygn. akt III ARN 570/95, publ. OSNP 1996/18/258).Działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo się różni od postępowania zwykłego. W postępowaniu zmierzającym do wydania tego rodzaju decyzji nie ma w zasadzie proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. Przesłanką stwierdzenia nieważności szczególnie rozważaną na gruncie przedmiotowej sprawy było wydanie aktu z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Z brzmienia przywołanego przepisu wynika, iż nie każde naruszenie prawa pociąga za sobą nieważność decyzji, ale tylko przypadki oczywistego i ciężkiego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok NSA 21.08.2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, Lex 51233). Dlatego też, w tezie wyroku NSA z 12.12.1988r. (II SA 981/88, ONSA 1988, z. 2, poz. 96) zasadnie stwierdzono, że "naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa". Rozważając wystąpienie bądź niewystąpienie przesłanki rażącego naruszenia prawa należy zawsze oddzielać od rażącego naruszenia prawa przypadki naruszenia prawa spowodowane wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem. Orzeczeniem Nr [...] z [...] lutego 1948r. Minister Przemysłu i Handlu stwierdził Sygn. akt IV SA/Wa 1778/10 na podstawie art. 3 ust. 1 i 5 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 stycznia 1946r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. nr 3, poz. 17) - przejęcie przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. S. Sp. z o.o. (zwanego dalej: przedsiębiorstwem). Objęcie poszczególnych składników majątkowych przedsiębiorstwa nastąpiło protokołem zdawczo - odbiorczym z [...] grudnia 1949r. Z kolei orzeczeniem z [...] września 1952r. (kontrolowanym w postępowaniu administracyjnym w trybie nieważnościowy) Minister Przemysłu Maszynowego zatwierdził - na podstawie § 75 a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (Dz. U. Nr 16, poz. 62, ze zm.)- powyższy protokół zdawczo - odbiorczy. W orzeczeniu zatwierdzającym protokół ustalono i zatwierdzono, że składniki majątkowe objęte ww protokołem - realność wykazu [...] gm. M. - tom [...] składająca się m. in. z parcel [...],[...] i [...] wpisane na rzecz E. R., M. P.- po 3/10 części i W. B. w 4/10 częściach, stanowią część składową przedsiębiorstwa i przechodzą na własność Państwa. Spór w sprawie w zasadzie toczy się wokół wskazanej wyżej okoliczności. Skarżący stoją na stanowisku, iż wymieniona realność nie mogła zostać znacjonalizowana wraz z przedmiotowym przedsiębiorstwem, bowiem była własnością osób trzecich, tj. E.R., M. P. i W. B. Natomiast organ wywodzi, iż nieruchomość ta została wniesiona przez ww osoby jako wkład do spółki J. & Co Odlewnia żelaza, fabryka maszyn i radiatorów, M. (zwanej nową spółką), która powstała w wyniku przekształcenia S. Sp. z o.o. (zwanej starą spółką), w konsekwencji stanowiła składniki majątkowe stanowiące część składową przedsiębiorstwa i zasadnie została przejęta wraz z nim na własność Państwa. Tym samym orzeczenie z [...] września 1952r. nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, które dałoby podstawę do stwierdzenia jego nieważności. W ocenie Sądu prezentowane stanowisko organu jest przedwczesne, bowiem zostało podjęte z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w związku z art. 11 K.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze treść skargi wypada najpierw wskazać, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wynikającą z art. 15 K.p.a., każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia środka zaskarżenia przez podmiot legitymowany, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Oznacza to obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, w konsekwencji tego przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest tylko kontrola decyzji organu pierwszej instancji, ale ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Zasada ta winna znaleźć również zastosowanie przed Ministrem Gospodarki, który wydawał decyzje w kontrolowanej w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym sprawie, bowiem instytucja wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy unormowana w Sygn. akt IV SA/Wa 1778/10 art. 127 § 3 K.p.a. nie może być rozpatrywana w kategoriach wyjątku od zasady dwuinstancyjności, ale raczej jako przejaw dążenia ustawodawcy do ustanowienia surogatu tej zasady nawet tam, gdzie ze względów strukturalnych nie może być mowy o pionowym administracyjnym toku instancji. Według W. Dawidowicza, punkt ciężkości zasady dwuinstancyjności postępowania spoczywa na jej aspekcie materialnym, czyli na prawnej możności dwukrotnego rozstrzygnięcia tej samej sprawy, natomiast rzeczą drugorzędną jest, czy właściwy do ponownego rozstrzygnięcia sprawy jest inny organ (wyższego stopnia) czy też ten sam organ (R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 118). W świetle powyższego organ nadzoru zobowiązany był nie tylko do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, ale i ciążył na nim obowiązek rozpoznania wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy (wraz z pismem stanowiącym jego uzupełnienie), w szczególności przez przekonywujące ustosunkowanie się do zarzutów w nim sformułowanych. W aspekcie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy należy podkreślić, iż organ nie może "uciekać" od rozważenia kwestii, zastrzeżeń, czy odmiennej od przyjętej przez organy oceny faktycznej lub prawnej sprawy, zawartych ww wnioskach, pismach, czy środkach zaskarżenia stron. W ocenie Sądu nie ma takich zarzutów, do których organ odwoławczy nie byłby zobowiązany się odnieść w aspekcie ich słuszności bądź niezasadności. Skoro istotą środka zaskarżenia jest zwykle wyrażenie przez stronę niezadowolenia z danego rozstrzygnięcia organu niższej instancji, to działanie organu odwoławczego, którego wyrazem jest podjęta decyzja, winno zmierzać do przekonania strony odwołującej się co do zasadności przesłanek jakimi kierowano się podejmując dane rozstrzygnięcie. W wyroku z 6 sierpnia 1984r. (sygn. akt II S.A. 742/84, publ. ONSA 1984, Nr 2, poz. 67) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż "Organ administracji, który w ogóle nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia swoim obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 K.p.a." I chociaż organ odwoławczy nie jest związany treścią zarzutów zgłoszonych przez stronę, która korzysta z prawa do obrony swoich interesów przy pomocy środków prawnych, niemniej jednak do zarzutów takich obowiązany jest ustosunkować się w pierwszej kolejności. W myśl bowiem art. 8 i art. 11 K.p.a. organy administracji obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8), jak również wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy (art. 11 K.p.a.). Szczególną zaś rolę w zakresie realizacji zasady przekonywania odgrywa uzasadnienie zaskarżonej decyzji, które powinno z kolei odpowiadać wymogom z art. 107 § 3 K.p.a. Motywy decyzji, zredagowane w sposób należyty powinny głównie polegać na tym, aby strona mogła w sposób należyty zrozumieć i w miarę możności zaakceptować zasadność wszystkich przesłanek faktycznych i prawnych, którymi organ administracji kierował się przy załatwianiu sprawy. Obowiązek ten wypływa także z zasady wyrażonej w art. 9 K.p.a. (zasady udzielania pomocy prawnej) (R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydanie 2, Sygn. akt IV SA/Wa 1778/10 Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 103-104). Organ - choć sam podkreślał, że do jego obowiązków należy wszechstronna ocena całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i wyczerpujące wyjaśnienie sprawy - to uchybił temu obowiązkowi. Kwestie wątpliwe, kwestionowane przez skarżących, pominął całkowitym milczeniem i nie ocenił ich w kontekście całego materiału sprawy. I tak organ w zaskarżonej decyzji wskazuje, iż sporna nieruchomość została wniesiona, na podstawie zgodnych oświadczeń woli wspólników (E. R., M. P. i W. B.), jako wkład do nowej spółki, powołując się w tym względzie na treść § 3 umowy z [...] listopada 1940r. (nr repertorium 394), co oznacza że nieruchomość ta stanowiła majątek spółki i weszła w skład prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa. Tymczasem skarżący podnoszą, iż - ich zdaniem - wcale z umowy (posługując się nazewnictwem: protokół zgromadzenia wspólników) nie wynika, aby sporną nieruchomość w postaci aportu wniesiono do nowej spółki. Zdaniem skarżących w § 3 tej umowy, opierając się na słowach "ma być także przez wspólników wniesiona", wyrażono jedynie intencję, że nieruchomość położona w Mikołowie ma być także przez wspólników wniesiona do nowej spółki, podobnie dotyczyło to znajdujących się na niej maszyn i urządzeń produkcyjnych. Według skarżących procedura przenoszenia własności została w "protokole" z [...] listopada 1940r. rozpoczęta, ale nie została zakończona. Skarżący uważają, że aby można było mówić o skutecznym przeniesieniu własności nieruchomości na nową spółkę, to musiałoby dojść do zawarcia drugiej umowy - przenoszącej własność nieruchomości i ruchomości oraz wpisu tej zmiany do księgi wieczystej, a tego w sprawie brak. Organ kwestie te, choć poruszone przez skarżących we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przemilczał. Drugim dowodem potwierdzającym - zdaniem organu - fakt wniesienia spornej nieruchomości w postaci wkładu niepieniężnego do nowej spółki, ocenionym dość powierzchownie, miałby być bilans, który stanowił załącznik do umowy z [...] listopada 1940r. i w którym po stronie aktywów została wpisana ww nieruchomość oraz maszyny i urządzenia. Tymczasem skarżący podnoszą, iż bilans ten był bilansem nieistniejącej jeszcze nowej spółki i nie precyzował o jakich nieruchomościach stanowi. Istotnie w tym miejscu wypada zauważyć, iż bilans został sporządzony - według kopii dokumentu sporządzonego w języku niemieckim, poświadczonej za zgodność z oryginałem - na dzień [...] sierpnia 1940r. (tłumaczenie błędnie wskazuje datę "[...] stycznia 1940r."),podczas gdy nowa spółka została zawiązana [...] listopada 1940r. Odniesienie się do poruszonych okoliczności również powinno być elementem oceny materiału dowodowego sprawy, w konsekwencji winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Organ - przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - winien również wyjaśnić wątpliwości podnoszone przez skarżących odnośnie zapisu umowy z [...] listopada 1940r. mówiącego, iż Jedynymi udziałowcami przedsiębiorstwa: S. spółka z Sygn. akt IV SA/Wa 1778/10 ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w M., są stawający [...] E. R., [...] M.P. oraz [...] W. B.", podczas gdy skarżący stoją na stanowisku, że w świetle dostępnych dokumentów dwie pierwsze z wymienionych udziałowcami takimi nie były. "Zezwolenie" Prezesa Rejencji z [...] listopada 1940r., na które wskazuje Minister Gospodarki powołuje się na § 2 aktu notarialnego z [...] marca 1940r. (nr [...] repertorium). Nie zauważa się, iż "poprzednie zgromadzenie wspólników z [...] marca 1940r. zostało "zakwestionowane" przez sąd rejestrowy, tym samym nie nastąpiło przejście udziałów O. R. na E. R., a K. P. na M.P."; nadto dokładnie przeanalizuje treść protokołu zdawczo - odbiorczego. W efekcie Sąd doszedł do przekonania, iż bez uprzedniego wyjaśnienia i ustosunkowania się organu do powyższych kwestii, nie można zaakceptować stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji. Obowiązkiem organu było najpierw szczegółowe przeanalizowanie poszczególnych dowodów wchodzących w skład materiału zebranego w sprawie, który legł u podstaw wydania orzeczenia kontrolowanego w postępowaniu nieważnościowym, a następnie ocenienie go w kontekście art. 80 K.p.a., z uwzględnieniem podnoszonych przez skarżących zarzutów, które stanowiły przedmiot wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Efektem działania organu winno być wykazanie, że czynności zmierzające do wydania orzeczenia z [...] września 1952r. i treść rozstrzygnięcia w nim wyrażona stanowi lub nie zaprzeczenie stanu prawnego sprawy istniejącego w dacie jego wydania. W sytuacji, gdy organ nadzoru nie rozstrzygnął ponownie sprawy, na skutek wniesionego środka zaskarżenia, z należytą starannością i wnikliwością, czyli w sposób kwalifikujący się do ostatecznego jej rozstrzygnięcia, należało uznać, iż zaskarżona decyzja narusza wyżej powołane przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Minister Gospodarki - przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - będzie miał na względzie powyższe wywody i wyda rozstrzygnięcie odpowiadające prawu, uzasadniając je zgodnie z wymogami określonym w art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. W zależności od efektu przeprowadzonych rozważań organ będzie miał także na względzie treść art. 156 § 2 K.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c oraz art. 152 P.p.s.a. -orzec jak w punkcie I i II sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego, na które złożyła się opłata za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego w kwocie 720 zł, postanowiono - w punkcie IN - na zasadzie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 i 2 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.). Wymienione koszty zasądzono na rzecz skarżących stosownie do przedłożonego na rozprawie "Spisu kosztów", którym objęto wynagrodzenie pełnomocnika. Wynagrodzenie zasądzono w kwocie 720 zł, czyli trzykrotności stawki minimalnej - stanowiącej podstawę Sygn. akt IV SA/Wa 1778/10 zasądzenia opłaty określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 c cytowanego rozporządzenia, nie zaś jak żądał pełnomocnik w kwocie 1 400 zł, będącej sześciokrotnością stawki minimalnej. Zasądzając takiej wielkości opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego podjęte w niniejszej sprawie, zamiast w wysokości żądanej, Sąd miał na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Postanowieniem o kosztach nie objęto uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł i opłat skarbowych uiszczonych od złożonych pełnomocnictw w wysokości 51 zł, albowiem kwot tych nie ujęto w złożonym "Spisie kosztów".