III SA/Po 462/10

Dnia 22 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska ( spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Damian Wojtkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 grudnia 2010 roku przy udziale sprawy ze skargi U. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę Decyzją z dnia 8 lutego 2010 r., nr [...] Burmistrz Gminy ustalił dla U. Ś. wymiar podatku od nieruchomości za rok 2010 – od wyodrębnionego w budynku mieszkalnym położonym w R. przy ul. [...] lokalu mieszkalnego nr 2 o powierzchni użytkowej 103,19 m² oraz od gruntu i części budynków stanowiących współwłasność U. Ś. oraz K. i W. małżonków S. – w kwocie 2.989,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wyjaśnił, że U. Ś. oraz K. i W. małżonkowie S. pozostają współwłaścicielami działek gruntu nr 560/5 -10, 560/13-14, 560/16-17, 560/19-24 o łącznej powierzchni 1.0759 ha, położonych w R. przy ul. [...], zapisanych w księdze wieczystej Kw Nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy, oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków symbolami: "Bp" jako zurbanizowane tereny niezabudowane – 0.7746 ha, "B" jako tereny mieszkaniowe – 0.2748 ha i "dr" jako drogi – 0.0265 ha. Na przedmiotowych działkach znajdują się trzy budynki trwale związane z gruntem, które dla celów podatkowych scharakteryzowano następująco: 1 - budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej – 211,50 m² plus znajdujący się w nim strych o powierzchni użytkowej 103,99 m² (całość 315,49 m²), 2 - budynek mieszkalny – gospodarczy o powierzchni użytkowej 517,50 m², 3 - budynek mieszkalny – gospodarczy związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 24,00 m². Wymienione nieruchomości zapisane są w księdze wieczystej Kw Nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy. Dodatkowo organ podatkowy wskazał, że na podstawie umowy o ustanowienie odrębnej własności lokali z dnia 17 lutego 1978 r., rep. A nr [...], z nieruchomości objętej księgą wieczystą Kw Nr [...], a dokładniej z budynku mieszkalnego wydzielono dwa lokale mieszkalne, tj. lokal nr 1 położony w R. przy ul. [...]na parterze, o powierzchni użytkowej 108,31 m² stanowiący współwłasność ustawową K. i W. małżonków S. oraz lokal 2 położony w R. przy ul. [...] na piętrze, o powierzchni użytkowej 103,19 m² stanowiący własność U. Ś. Dla lokali mieszkalnych założono nowe księgi wieczyste (Kw Nr [...] i Kw Nr [...]), zapisując w Dziale I-Sp, iż udział współwłaściciela lokalu nr 1 i lokalu nr 2 we współwłasności nieruchomości, z której lokale zostały wydzielone wynosi ½ części. Organ zaznaczył przy tym, iż powyższych wpisów dokonano w dniu 30 marca 1978 r., a zatem przed wejściem w życie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Burmistrz wskazał, że z uwagi na tak ustalony stan faktyczny, przy opodatkowaniu gruntu i części budynków stanowiących współwłasność oraz lokalu nr 2 stanowiącego własność zobowiązanej, należało zastosować art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z kolei grunty opodatkowano zgodnie z przepisami art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027), tj. na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków. Organ podatkowy zwrócił ponadto uwagę, iż wymiar podatku od nieruchomości za 2009 r. dla U. Ś. dokonany został na mocy ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy z dnia 26 stycznia 2009 r., nr [...], która została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 maja 2009 r., nr [...], z kolei skargę na tę decyzję SKO oddalono wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt III SA/Po 616/09. Burmistrz zaznaczył, iż stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2009 nie uległ zmianie w porównaniu ze stanem faktycznym ustalonym dla potrzeb wymiaru za rok 2010. W konsekwencji przy wydawaniu niniejszej decyzji zastosowano art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a decyzję wydano na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W końcowej części decyzji organ podatkowy przedstawił sposób obliczenia podatku. W odwołaniu od powyższej decyzji U. Ś. zarzuciła, iż określony w decyzji przedmiot opodatkowania jest niezgodny ze stanem prawnym nieruchomości określonym w księgach wieczystych o numerach: KW nr [...] oraz KW nr [...] i z tego względu podjęte postępowanie podatkowe jest nieważne z mocy prawa. Wobec powyższego odwołująca wniosła o unieważnienie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo – art. 156 §1 pkt 1, 2 i 7 k.p.a.; art. 4 pkt 1ustawy o gospodarce nieruchomościami; art. 247 § 1 pkt 3 i 7 oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 w związku z art. 121, art. 191 Ordynacji podatkowej; art. 2 ust. 2, art. 7a ust. 1, 2, 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, § 32 ust. 1, § 34, § 40 ust.1, § 43 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego Budownictwa z dnia 28 marca 2010 r. w sprawie ewidencji gruntów; § 5 ust. 2, 3, 4, § 6, § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości. W uzasadnieniu odwołania zobowiązana podkreśliła, że przedmiotowa nieruchomość zgodnie z dokumentacją prawną określoną w księdze wieczystej nr [...] stanowi nieruchomość o charakterze rolnym z wydzielonymi prawnie za pomocą aktu notarialnego lokalami mieszkalnymi stanowiącymi oddzielne nieruchomości na parterze i na piętrze posiadające oddzielne księgi wieczyste Kw nr [...] i Kw nr [...] i zgodnie z tym stanem prawnym nieruchomość była opodatkowana do 2004 r. Zdaniem odwołującej z uwagi na fakt, iż od 2004 r. nie było żadnych zmian w zakresie wykorzystania nieruchomości i jego przeznaczenia jako rolnego, nie ma podstaw prawnych do zmiany sposobu opodatkowania w latach 2005 – 2010, zatem w postępowaniu podatkowym za lata 2005 – 2010 nie przedstawiono wymaganych prawem dowodów i nie ustosunkowano się do zgłoszonych wniosków o unieważnienie decyzji, które Kolegium pozostawiło bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Zobowiązana stwierdziła, że w niniejszej sprawie – ze względu na przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami – winny być wydane dwie decyzje, oddzielnie dla każdej nieruchomości. Podniosła ponadto, iż powoływanie się organu podatkowego na zapisy w ewidencji gruntów, które są niezgodne z dokumentacją prawną nieruchomości i są nieudokumentowane, dokonywane bez udziału skarżącej - nie mogą służyć jako podstawa do wyznaczania podatków, które są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym nieruchomości – na co wielokrotnie zwracała uwagę. W opinii podatniczki z uwagi na niesprawnie działający system informatyczny (art. 7a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) wątpliwa jest podstawa prawna do poboru podatków). W decyzji z dnia 14 maja 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył przepis art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych określający przedmioty opodatkowania. Powołując z kolei art. 7a ust. 1 cytowanej ustawy organ podkreślił, że dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym. Kolegium wskazało, że przedmiotowe grunty będące we współwłasności odwołującej w rejestrze gruntów zostały opisane jako zurbanizowane tereny niezabudowane, tereny mieszkaniowe i tereny pod drogi. Zdaniem organu nie znajduje więc uzasadnienia zarzut skarżącej, że są to grunty rolne, które winny być wobec tego opodatkowane podatkiem rolnym, a nie podatkiem od nieruchomości. Organ zaznaczył, iż wydruk z ewidencji prowadzonej w systemie informatycznym na dzień 8 lutego 2010 r. znajduje się w aktach sprawy. Kolegium za prawidłowy, bowiem zgodny z art. 3 ust. 4 i ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, uznało sposób ustalenia przez organ I instancji udziałów w podatku od nieruchomości w stosunku do tych części nieruchomości, które stanowią współwłasność skarżącej. W ocenie organu odwoławczego skoro budynek stanowi część składową gruntu, na którym został wybudowany, a tym samym dzieli jego los prawny, to do opodatkowania budynku powinny mieć zastosowanie te same zasady co do opodatkowania gruntu. Odnosząc powyższą interpretację do przedmiotowej sprawy, Kolegium stwierdziło, że organ podatkowy I instancji prawidłowo ustalił udziały skarżącej w podatku od nieruchomości w odniesieniu do wszystkich części przedmiotowej nieruchomości. W konsekwencji uznał zaskarżoną decyzję w całości za prawidłową. Zdaniem organu pozostałe zarzuty zawarte w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego U. Ś., Wniosła o unieważnienie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo tj.: art. 156 § 2 i 7 kpa; art. 4 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami; art. 247 § 1 pkt 3 i pkt 7, art. 121 §1, art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 121 i art. 191 Ordynacji podatkowej; art. 2 ust. 2 i art. 7a ust. 1, 2, 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; § 32 ust 1, 2, § 33, 34 38, 40 ust. 1, 2, 3, § 41, § 42, § 43, § 44, § 46, § 47, § 48, § 49, § 50, § 51, § 52, § 53, § 59, § 60 ust.1, 2, § 63 ust.1 oraz załącznik nr 1, nr 2, nr 3, nr 4 , nr 5 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów oraz § 5 ust. 1, 2, 3, 4, § 6, § 7 ust.1 rozporządzenia w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości. Skarżąca zarzuciła, że postępowania w przedmiocie wymierzenia jej podatku od nieruchomości za lata 2005 – 2010 były prowadzone nieprawidłowo. Jej zdaniem decyzje te zostały wydane bez wymaganych prawem dowodów, stąd nie są zgodne ze stanem faktycznym. Zdaniem zobowiązanej przyjęty przez organy podatkowe stan jest niezgodny ze stanem prawnym nieruchomości i zapisami w księgach wieczystych. Strona zaznaczyła, że wskazane decyzje podatkowe nie uwzględniają podstawowego źródła informacji o nieruchomości jakimi są składane przez nią deklaracje, których w decyzjach w ogóle nie uwzględniono, natomiast decyzje te zostały oparte na danych z ewidencji gruntów. Przy czym skarżąca stwierdziła, iż ewidencja gruntów jest prowadzona nieprawidłowo i zawiera oznaczenia geodezyjne, które są niezgodne z wymogami ustawowymi. Strona podniosła, iż organy podatkowe nie przedłożyły, pomimo jej prośby, decyzji Starosty Powiatowego, jako dowodu na potwierdzenie zgodności z prawem wprowadzonych zapisów w ewidencji gruntów w roku 1992 i 1996 odnośnie zmiany stanu faktycznego nieruchomości dotyczącej oznaczenia numerów działek, sposobu użytkowania oraz zmiany właścicieli. W jej ocenie nastąpiła bezprawna zmiana kwalifikacji nieruchomości, bez wymaganych prawem dowodów, z przeznaczenia rolnego na "tereny zurbanizowane". Skarżąca zarzuciła ponadto, iż decyzje organów obu instancji zostały wydane w niewłaściwym trybie, bowiem zamiast postępowania podatkowego organ winien przeprowadzić postępowanie administracyjne, a w szczególności postępowanie wyjaśniające dotyczące podziału nieruchomości. Zobowiązana przedstawiła również przebieg postępowań administracyjnych, które miały wpływ na status prawny nieruchomości, w tym związanych z planowaniem i zagospodarowaniem przestrzennym. Wskazała także na aktualnie toczące się postępowania cywilne dotyczące przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem skarżącej organy podatkowe nie uwzględniły wymogu z art. 194 § 1 i 3 ordynacji podatkowej, w której określa się, że dokumenty urzędowe muszą być sporządzone w formie określonej przepisami prawa, a warunku tego dokumenty z ewidencji gruntów nie spełniają. Strona zarzuciła, iż w niniejszym postępowaniu winny zostać wydane dwie odrębne decyzje dla nieruchomości gruntowej i dla budynku mieszkalnego - jako oddzielnych nieruchomości i wniosła o unieważnienie decyzji organów obu instancji. Wskazała dodatkowo, że wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2006 r., którym uchylono decyzję Burmistrza Gminy z dnia 28 lutego 2005 r. i SKO z dnia 21 czerwca 2005 r. nie zostały zrealizowane, bowiem organy nie wyjaśniły stanu faktycznego i prawnego nieruchomości. W konkluzji skargi zobowiązana wniosła o unieważnienie decyzji Burmistrza Gminy z dnia 26 stycznia 2009 r. oraz ustalenie wymiaru podatku według złożonych ważnych deklaracji podatkowych z dnia 30.10.2004r. i dodatkowo z dnia 20.02.2006 r., które są ważne zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym, nieruchomości. Skarżąca podniosła, że decyzje podatkowe za lata 2005-2010 należy wydać w oparciu o ostatnią ważną decyzję podatkową Burmistrza Gminy z dnia 12.02.2004 r. dotyczącą przedmiotowej nieruchomości. W piśmie z dnia 7 grudnia 2010 r. zobowiązana zarzuciła organom podatkowym, że wydały przedmiotowe decyzje nieposiadając decyzji Starosty Powiatowego. Zdaniem skarżącej w tej sytuacji organy winny wszcząć postępowanie administracyjne w celu uzyskania niezbędnych dokumentów i dowodów do wydania decyzji podatkowej. Zobowiązana wskazała, iż od 2005 r. prowadzi postępowanie odwoławcze w Sądzie Rejonowym w sprawie wykreślenia nieudokumentowanych wpisów z księgi wieczystej Kw nr [...] dokonanych na podstawie niezgodnie z prawem sporządzonego wyciągu z wykazu zmian gruntowych w stosunku, do którego brakuje wymaganych prawem dowodów. Jej zdaniem dowodem na nieprzeprowadzenie właściwego postępowania administracyjnego są postępowania sądowe prowadzone w Sądzie Rejonowym w sprawie podziału własności nieruchomości zlokalizowanej w R. przy ul. [...] obejmującej księgi wieczyste Kw nr [...] – grunty z zabudowaniami gospodarczymi, Kw nr [...] i Kw nr [...] dotyczące lokali mieszkalnych. Na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wyjaśniła, iż w piśmie z dnia 7 grudnia 2010 r. podniosła okoliczności związane z postępowaniem spadkowym po zmarłym w dniu 16 maja 2009 r. J. S. Jej zdaniem postępowanie to ma istotne znaczenie dla prowadzonego postępowania, albowiem jest ona wraz z bratem K. S. spadkobiercą J. S. Dodatkowo strona wyjaśniła, że była zawsze współwłaścicielem nieruchomości położonej w R. przy ul. [...] i jej udział wynosił ½ we współwłasności. Wskazała również, iż obecnie prowadzone postępowanie dotyczące podziału spadku po J. S. dotyczy budynków gospodarczych i gruntów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z ustaleń dokonanych przez organy obu instancji, U. Ś. jest współwłaścicielem gruntu o pow. 1.0759 ha o oznaczonych działkach od nr 560/5 do nr 560/10 oraz działek o nr 560/13, 560/14, 560/16, 560/17, 560/19, 560/20, 560/21, 560/22, 560/23 i 560/24, położonych w R., przy ul. [...], zapisanych w Kw nr [...], oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków symbolami "Bp" jako zurbanizowane tereny niezabudowane – działki o nr: 560/5, 560/6, 560/7, 560/10, 560/13, 560/14, 560/16, 560/17, 560/19, 560/23, 560/24,o pow. 0.7746 ha; "B" jako tereny mieszkaniowe – działki o nr: 560/20, 560/21, 560/22, o pow.0.2748 ha i "dr" jako drogi – działka o nr 560/8 o pow. 0.0265 ha. W wyniku dokonanego w 2004 r. podziału działki nr 560/2 na działki - nr 560/3 i nr 560/24 w operacie ewidencyjnym w części dotyczącej klasyfikacji gruntowych, wskazane grunty oznaczono jako Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane), B (tereny mieszkaniowe) oraz dr (drogi). Powyższe wynika z informacji z rejestru gruntów z dnia 8 lutego 2010 r. oraz zaświadczenia Starosty Powiatowego z dnia 30 marca 2005 r. Na wskazanych powyżej działkach znajdują się trzy budynki trwale związane z gruntem, w tym: - budynek mieszkalny o pow. 211,50 m2. z użytkowym strychem o pow. 103,99 m2. - budynek niemieszkalny gospodarczy o pow. użytkowej 517, 50 m2. - budynek niemieszkalny gospodarczy związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 24,00 m2. Okolicznością bezsporną jest również, iż na podstawie umowy o ustanowieniu odrębnej własności lokali z dnia 17 lutego 1978 r. z budynku mieszkalnego wydzielono dwa lokale mieszkalne nr 1 stanowiący współwłasność państwa S. i nr 2 stanowiący własność U. Ś. Dla lokali mieszkalnych założono nowe księgi wieczyste (Kw nr 19085 i Kw nr 19086), w których zapisano jednocześnie udział we współwłasności nieruchomości, z której lokale zostały wydzielone po 1/2 części. Wpisów dokonano w dniu 30 marca 1978 r. Jak wynika z decyzji organów obu instancji przy ustalaniu wysokości podatku uwzględniono uchwałę nr XXII/201/08 Rady Miejskiej Gminy z dnia 22 października 2008 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z dnia 28 listopada 2008 r. Nr 210, poz. 3408). Dodatkowo organy podatkowe podkreśliły, że stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2010 nie uległ zmianie od 2009 r. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz Gminy wskazał, iż wydana przez niego w stosunku do skarżącej w dniu 26 stycznia 2009 r. decyzja w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r. została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 maja 2009 r., z kolei wyrokiem z dnia 29 października 2009 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Po 616/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na tę decyzje organu odwoławczego. Ponadto Sąd rozpoznający niniejszą sprawę ustalił, iż powyższy wyrok z dnia 29 października 2009 r. jest prawomocny, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 czerwca 2010 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 645/10, oddalił od niego skargę kasacyjną. Sąd orzekający w przedmiotowym postępowaniu w całości podziela argumenty prezentowane w powołanym prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 października 2009 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Po 616/09, tym bardziej, że od 2009 r. nie uległ zmianie stan faktyczny sprawy, a z treści uzasadnienia wyroku wynika, iż zarzuty skargi są w przeważającej części tożsame z zarzutami skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Jak wynika z treści odwołania wniesionego od decyzji organu I instancji, jak i z treści skargi, skarżąca, przede wszystkim, kwestionuje przeznaczenie opodatkowanych decyzją nieruchomości gruntowych. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Z 2006r. Dz. U. Nr 121, poz. 844 ze zm.) zwanej dalej u. p. o. l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podstawę wymiaru podatku, w tym określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej jak i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, o czym stanowi art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. z 2005r. Dz. U. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008r.syg. akt II FSK 372/07). W orzecznictwie podkreśla się również, iż ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych – w tym podatkowych – i w przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z tejże ewidencji. Oznacza to, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu i jego klasyfikacji. Zatem podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (par. 46 ust. 1 rozporządzenia w prawie ewidencji gruntów i budynków), bądź wykazać za pomocą innego dokumentu urzędowego istnienie odmiennego stanu faktycznego. Należy przy tym stwierdzić, iż wskazane przez skarżącą postępowania cywilne, w tym postępowanie spadkowe po zmarłym J. S., nie mają jakiegokolwiek wpływu na wynik przedmiotowej sprawy, bowiem na dzień wydania wyroku w niniejszej sprawie żadne z tych postępowań nie zostało prawomocnie zakończone. W konsekwencji toczące się postępowania cywilne w żaden sposób nie wpłynęły na zmianę danych w ewidencji gruntów i budynków. Dodatkowo podkreślenia wymaga fakt, iż wszelkie działania zmierzające do zmiany uwidocznionych w ewidencji danych po upływie roku podatkowego nie mają wpływu na wynik postępowania. Zarzuty skarżącej, że w prowadzonym w 2010 r. postępowaniu nie uwzględniono aktualnego stanu faktycznego nieruchomości oraz, że przyjęty stan jest niezgodny ze stanem prawnym nieruchomości i zapisami w księgach wieczystych, nie znajdują żadnego uzasadnienia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałoby, iż wskazane w ewidencji przeznaczenie gruntów jest wadliwe. Podnoszone zaś okoliczności dotyczące wszczęcia postępowania związanego z podziałem terenów, uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania, nie mogły być uwzględnione w rozpatrywanej sprawie, gdyż nie należą do kompetencji organów podatkowych. Dodatkowo należy podkreślić, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego wyroku z dnia 17 czerwca 2010 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 645/10, iż zgodnie z art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny z tych względów Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że Sąd jest uprawniony do poddania kontroli legalności decyzji wydanych w obu instancjach przez organy podatkowe w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r. Zatem w niniejszym postępowaniu przedmiotem badania legalności nie mogły być rozstrzygnięcia wydane w sprawie dotyczącej właściwego sklasyfikowania gruntów ujętych w prowadzonych przez organy samorządowe ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym zarzut naruszenia przez organy art. art. 121 § 1, art. 122, 124 i art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej nie zasługiwał na uwzględnienie. W zaskarżonej decyzji ustalono podatek od nieruchomości za rok 2010 - od wyodrębnionego w budynku mieszkalnym, położonym w R. przy ul. [...], lokalu mieszkalnego nr 2, o powierzchni użytkowej 103,19 m2 - oraz od gruntu i części budynku i budynków niemieszkalnych stanowiących współwłasność skarżącej oraz K. i W. S. Zdaniem skarżącej, w sprawie winny zostać wydane dwie decyzje - oddzielnie dla każdej nieruchomości, to jest dla nieruchomości gruntowej oraz dla budynku mieszkalnego. Zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Ustawodawca jednoznacznie, zatem powiązał obowiązek podatkowy od gruntu z lokalem stanowiącym odrębną własność. Zasadnie zatem organy odniosły powierzchnię użytkową lokalu stanowiącego własność skarżącej do powierzchni użytkowej całego budynku mieszkalnego i tak ustaloną proporcję zastosowały do powierzchni wspólnych części budynku i gruntów oraz budynków stanowiących współwłasność. Zatem, również ten zarzut należy uznać za nieuzasadniony. Ponadto, podstawą prawną zaskarżonej decyzji nie był art. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stąd organ tego przepisu nie mógł naruszyć, a wskazane przez stronę definicje legalne znajdujące się w omawianym przepisie dotyczą właśnie tej ustawy i nie mogą bezpośrednio kształtować sytuacji prawnopodatkowej podatnika. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 156 § 1 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz powołanych w dalszej części skargi, - art. 248 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 i 7 Ordynacji podatkowej, wskazać należy, iż w sprawie znajdują zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, a nie k.p.a., a brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, iż w sprawie naruszono przepisy o właściwości. Ponadto zaskarżona decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej ani nie zawiera wad powodujących jej nieważność z mocy prawa, czy - tym bardziej - nie zawiera wady powodującej jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717), należy podkreślić, iż przepis ten nie był podstawą rozstrzygania organów ani w żadnej mierze nie może w sposób bezpośredni kształtować elementów konstrukcyjnych podatku. Wskazany przepis przewiduje bowiem wyłącznie możliwość wykorzystywania terenów, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Przyznaje on zatem uprawnienie władającemu terenem do korzystania z tego terenu w sposób inny, niż określony w planie miejscowym. Jak wskazano powyżej badanie takich okoliczności wykraczało poza granice niniejszej sprawy. Poza granice sprawy wykraczałoby też ingerowanie rozstrzygnięciem Sądu w ustalenia planu miejscowego. Jeżeli chodzi o zgodność rozstrzygnięcia z planem, to jest on niezrozumiały. Zresztą, jak wskazano już wyżej, przy wymiarze podatku decydujące znaczenie mają dane zawarte w tej ewidencji gruntów i budynków, nie zaś miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Rozstrzygając zasadność zarzutu naruszenia art. 7a u.p.o.l. należy podkreślić, iż przepis ten, adresowany do organów podatkowych w zakresie prowadzenia ewidencji podatkowej, nie był podstawą prawną zaskarżonej decyzji. Brak jego wskazania nie może stanowić naruszenia prawa, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania, skoro z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż ustalając wysokość podatku organy korzystały z danych z ewidencji gruntów. Podkreślenia wymaga fakt, iż z zaświadczenia Starosty z dnia 30 marca 2005 r. wynika, iż z chwilą dokonania odnowy operatu ewidencji gruntów miasta R., tj. w roku 1992, działkom nadano dwa rodzaje użytków: tereny mieszkaniowe i zurbanizowane tereny niezabudowane. Nie można również zaakceptować zarzutu strony, iż organ nie uwzględnił wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2006 r. Powyższe orzeczenie (sygn. akt I SA/Po 1128/05) dotyczyło podatku od nieruchomości za rok 2005, a zatem wytyczne Sądu nie wiązały organu w niniejszej sprawie. Sąd nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.