II GSK 823/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Monika Tutak - Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. z dnia 30 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 783/10 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Sz. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Sz., 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Sz. na rzecz R. P. 790 (siedemset dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 30 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 783/10, oddalił skargę R.P. (prowadzącego działalność pod firmą "O.O.W.") na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z [...] lipca 2010 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez licencji. Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Komendant Miejski Policji w Szczecinie decyzją z [...] maja 2010 r., wydaną na podstawie art. 92 ust. 1, ust. 4, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874) i Lp.: 1.1, 1.8.3, 1.8.1 oraz 1.7..załącznika do ustawy, dalej:u.t.d., nałożył na R.P. karę pieniężną w łącznej kwocie 9.500 zł (8.000 zł – za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, 500 zł – za brak zaświadczenia o zatrudnieniu kierowcy i spełnieniu wszystkich wymagań określonych ustawą, 500 zł – za nieokazanie badań lekarskich i psychologicznych, 500 – za naruszenie obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty dotyczące czasu pracy). W uzasadnieniu decyzji podano, że [...] lutego 2010 r. w Szczecinie przy ul. [...] dokonano kontroli samochodu marki V. nr rej. [...] kierowanego przez K.S. Kierowca K.S. okazał do kontroli wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na przewozy na potrzeby własne wystawione przez Prezydenta Miasta Szczecin na przedsiębiorstwo "O.O.W. R.P.". K.S. stwierdził, że nie jest zatrudniony przez tego przedsiębiorcę, więc nie posiada: zaświadczenia o zatrudnieniu, dokumentujących jego czas pracy wykresówek lub dokumentów potwierdzających, że nie wykonywał w wyznaczonym okresie pracy, zaświadczenia potwierdzającego odbycie badań lekarskich i psychologicznych. (protokół kontroli nr [...]). Natomiast wykonuje na rzecz tej firmy przewozy okazjonalnie i dorabia w ten sposób od 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie po rozpatrzeniu odwołania R.P. decyzją z [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 4 pkt. 4 u.t.d., niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Organ odwoławczy uznał, że prawidłowe są ustalenia organu I instancji, że kierowca nie był pracownikiem przedsiębiorcy, a to oznacza brak spełnienia wymogu z art. 4 ust. 4 lit. a) u.t.d., co powoduje z kolei, iż dokonywany podczas kontroli drogowej przewóz nie mógł być uznany za przewóz na potrzeby własne i wymagał stosownej licencji. W dalszej części uzasadnienia organ drugiej instancji podał, że w związku z brakiem okazania przez kontrolowanego kierowcę zaświadczenia o badaniu lekarskim i psychologicznym organ wezwał do dostarczenia dokumentów potwierdzających wykonanie powyższych badań, na które to wezwanie strona nie udzieliła odpowiedzi. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że prawidłowe są ustalenia organu I instancji co do braku trzech wykresówek z tachografu jak też braku stosownych zaświadczeń o dniach wolnych w tym czasie. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, organy orzekające były zobowiązane do zastosowania sankcji zawartych w załączniku do ustawy o transporcie drogowym kwalifikowanej pod Lp.: 1.1, 1.8.3, 1.8.1 oraz 1.7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił wniosek R.P. o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na zawisłą przed Sądem Rejonowym w Szczecinie sprawę z powództwa K.S. przeciwko R.P. o ustalenie istnienia stosunku pracy łączącego wymienionych w okresie od 1 stycznia 2010 – 31 marca 2010, czyli objętym zaskarżoną decyzją. Do wniosku o zawieszenie postępowania sadowego skarżący dołączył odpis pozwu oraz zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonej w tej sprawie na 15 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę R.P. na omawianą decyzję stwierdził, że istota sporu pomiędzy skarżącym a organami administracji sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w okolicznościach sprawy została spełniona przesłanka z art. 4 pkt 4 lit. a) u.t.d. polegająca na prowadzeniu w dniu kontroli samochodu przedsiębiorcy, którym był wykonywany przewóz, przez osobę będącą jego pracownikiem. Stwierdzenie tej okoliczności, w ocenie Sądu I instancji, pozwoli uznać taki przewóz za niewymagający licencji z art. 5 ust. 1 u.t.d. Sąd wskazał, że definicja pracownika znajduje się w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm. dalej: "k.p."), gdzie w art. 2 stwierdzono, że pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Ustawa o transporcie drogowym nie definiuje pojęcia "pracownik", więc wszędzie tam, gdzie u.t.d. mówi o pracowniku należy to rozumieć zgodnie z k.p. Zdaniem Sądu art. 4 pkt 4 u.t.d. ułatwia przedsiębiorcy wykonywanie niezarobkowego przewozu drogowego (przewozu na potrzeby własne) pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności, gdy pojazd którym wykonywany jest przewóz, będzie prowadził sam przedsiębiorca albo jego pracownik, czyli osoba związana z przedsiębiorcą stosunkiem pracy – nie jakimkolwiek innym stosunkiem cywilnoprawnym. W innych przepisach u.t.d. ustawodawca posługuje się pojęciami np. "zatrudnione osoby" czy "zatrudnieni kierowcy" i są to pojęcia szersze niż pojęcie "pracownik". W ocenie Sądu potwierdza to tylko, że pojęcie"pracownika" z art. 4 pkt 4 lit. a) u.t.d. należy rozumieć zgodnie z cytowaną definicją k.p. Przewóz na potrzeby własne korzysta z przywileju braku obowiązku posiadania licencji, a zatem warunki jego wykonywania muszą być przestrzegane ściśle. Gdyby ustawodawca dopuścił do wykonywania tego przewozu inne podmioty niż pracownicy przedsiębiorcy, to wyraźnie by to określił. Sąd przyjął, że organy zasadnie nie oceniły charakteru stosunku prawnego łączącego skarżącego i kierowcę, gdyż nie mają do tego kompetencji. Ma je zaś sąd powszechny i w razie sporu między stronami podejmie stosowne rozstrzygnięcie. W związku z powyższym Sąd uznał, że wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli przewóz drogowy nie spełniał warunków z art. 4 pkt 4 u.t.d., toteż karę pieniężną nałożono na niego zasadnie i prawidłowo. W skardze kasacyjnej R.P. wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W powołaniu na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270) dalej: "p.p.s.a." zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) wystąpienie przesłanki nieważności określonej art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. uznając, że został pobawiony możności obrony swych praw w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji poprzez: – zaniechanie przez Sąd pierwszej instancji zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. pomimo istnienia oczywistych przesłanek ku temu, stwierdzonych przez Sąd w uzasadnieniu wyroku, a mianowicie stwierdzenia, że ocena charakteru stosunku łączącego strony w przypadku sporu należy do właściwości sądu powszechnego (sądu pracy), – zaniechania przez Sąd pierwszej instancji – pomimo odmowy zawieszenia postępowania w celu uzyskania stanowiska sądu pracy – dokonania ustaleń we własnym zakresie, czy skarżącego łączył z pracownikiem stosunek pracy; 2) naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: – art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na oddaleniu wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania w tej sprawie, – art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i art. 135 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi mimo wystąpienia przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego określonego w art. 145 § 1 pkt 5 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej: "k.p.a."; 3) naruszenie przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, to jest art. 4 pkt 4 lit. a) u.t.d. w zw. z art. 22 k.p. i art. 29 § 1 k.p. poprzez przyjęcie, iż jeżeli umowa o pracę nie jest potwierdzona na piśmie (dowodem zawarcia) wówczas okoliczność ta eliminuje uznanie stosunku prawnego za umowę o pracę. Uzasadniając zarzuty stwierdził, że istotą sprawy jest ustalenie czy i w jakim okresie łączył go z kierowcą stosunek pracy. Ustalenie tej okoliczności ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ jeżeli sąd powszechny orzeknie, że kierowca był pracownikiem, to wykonywany [...] lutego 2010 r. przewóz spełniał wszystkie kryteria przewozu na potrzeby własne i nie wymagał uzyskania licencji z art. 5 ust. 1 u.t.d. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. W toku postępowania kasacyjnego wymieniony organ przedkładając kopię prawomocnego wyroku z 15 marca 2011 r., sygn. akt IX P 933/10, Sądu Rejonowy w Szczecinie stwierdzającego, iż R.P. z K.S. łączył stosunek pracy w wymiarze ¼ etatu w okresie 1 stycznia 2010 – 31 marca 2010 oraz wniosek strony z 22 kwietnia 2011 o wznowienie administracyjnego postępowania wystąpił o wypożyczenie akt administracyjnych w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy przypomnieć na wstępie że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki są unormowane w § 2 tego przepisu. Skarga kasacyjna formułuje zarzut nieważności postępowania z przyczyn określonych w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. i ten zarzut jako najdalej idący wymaga odniesienia w pierwszej kolejności. Kasator wywodzi, ze skarżący został pobawiony możności obrony praw w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji poprzez zaniechanie przez ten Sąd zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. mimo iż przed sądem powszechnym toczyło się postępowanie z powództwa K.S. o ustalenie, że łączył go ze skarżącym stosunek pracy. Tak skonstruowany zarzut nie jest uprawniony, gdyż do nieważności postępowania sądowego nie doszło. O pozbawieniu strony możności obrony praw w postępowaniu sadowym można mówić wówczas gdy sąd dopuszcza się takich procesowych uchybień, które realnie pozbawiają lub ograniczają możliwość obrony jej praw przed sądem np. przez ograniczenie swobody wypowiedzi, nieprawidłowości w powiadomieniu o terminie rozprawy uniemożliwiającej wzięcie w niej udziału. Takich procesowych uchybień w postępowaniu sądowym kasator nie zarzuca, stąd też oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania samo przez się nie może być uznane za przesłankę nieważnościową, co jednak nie oznacza, że w warunkach rozpoznawanej sprawy takie rozstrzygnięcie kwestii wpadkowej było prawidłowe. Skoro zarzut dotyczący nieważności postępowania okazał się być nieuprawniony, a ponadto Naczelny Sad Administracyjny stwierdza, iż żadna inna przesłanka nieważności postępowania w rozumieniu art.183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi - przeto dalsza kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku odbywać się będzie już tylko w granicach skargi kasacyjnej. W tym miejscu przypomnieć też wypada, że sprawowana przez sąd tak I jak i II instancji kontrola w zakresie legalności zaskarżonego aktu administracyjnego dokonywana jest na podstawie stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania tego aktu. Kasacja formułuje zarzuty procesowe i prawnomaterialne. Wskazać należy, że ewentualne naruszenia prawa materialnego winny być badane na tle nie budzących wątpliwości ustaleń stanu faktycznego. Jednocześnie niesposób nie zauważyć, że te ustalenia winny dotyczyć okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W rozpoznawanej sprawie okolicznością faktyczną istotną z punktu widzenia rozwiązań przyjętych w prawie materialnym jest to czy wykonujący sporny przewóz kierowca był w tym czasie pracownikiem skarżącego. Sąd I instancji dokonał wykładni pojęcia "pracownik", użytego w art. 4 pkt 4 lit. a) u.t.d., trafnie uznając, że wobec braku w ustawie o transporcie drogowym definicji pojęcia pracownik należy posłużyć się definicją zaczerpniętą z kodeksu pracy i obejmującą osobę zatrudniona przez przedsiębiorcę na podstawie umowy o pracę a zatrudnienie na podstawie każdej innej umowy cywilnoprawnej jest niezgodne z wymogiem ustalonym art. 4 pkt 4 lit. a) u.t.d. Zauważyć należy, że powyższe nie oznacza rzecz jasna, że zatrudnienie na podstawie innych umów niż umowa o pracę jest w świetle u.t.d. niedopuszczalne. Natomiast jeśli przewóz ma być traktowany, jako przewóz na potrzeby własne, to musi być wykonywany przez przedsiębiorcę lub tez przez jego pracowników. W tym zakresie Sąd I instancji zasadnie zauważył też, że istota sporu pomiędzy skarżącym a organami administracji sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w okolicznościach sprawy została spełniona przesłanka z art. 4 pkt 4 lit. a) u.t.d. polegająca na prowadzeniu w dniu kontroli samochodu przedsiębiorcy przez osobę będącą jego pracownikiem. Twierdząca odpowiedź na powyższe pytanie byłaby równoznaczna z tym, że w warunkach spełnienia pozostałych wymogów z art. 4 pkt. 4 u.t.d. (a to kwestionowane nie było) sporny przewóz spełniałby wszystkie kryteria przewozu na potrzeby własne i nie wymagał uzyskania licencji z art. 5 ust. 1 u.t.d. W konsekwencji oznaczałoby to brak podstaw do wymierzenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Tak więc w postępowaniu administracyjnym należało podjąć wszelkie możliwe kroki i przeprowadzić wszelkie możliwe dowody które pozwoliłyby w sposób nie budzący wątpliwości tę kwestię wyjaśnić. Sąd I instancji nie dokonał jednak w sposób niewadliwy kontroli legalności zaskarżonej decyzji co do prawidłowości i zupełności ustaleń organów w zakresie dotyczącym tego czy kierujący pojazdem w dacie kontroli był pracownikiem skarżącego czy też nie. Wadliwe jest stanowisko Sądu, że brak uwzględnienia zgłoszonych w odwołaniu wniosków strony o przeprowadzenia dowodów na omawianą istotną dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, przy równoczesnym braku odniesienia organu odwoławczego do tych wniosków strony w motywach decyzji stanowi naruszenie art. 78 § 2 k.p.a. pozostające bez wpływu na wynik sprawy. W myśl art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W rozpoznawanej sprawie o taką właśnie okoliczność chodziło. W tych warunkach odstąpienie od uwzględnienia wniosku dowodowego strony, który nie został zgłoszony w toku przeprowadzania dowodów lub w toku rozprawy możliwe było tylko wówczas, gdy żądanie dotyczyło okoliczności stwierdzonych już innymi dowodami, chyba że miało ono znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy( art. 78 ust. 2 k.p.a.). W piśmiennictwie podkreśla się, że zwrot " jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami" nie może być wykładany literalnie i "... jeżeli strona zgłasza dowód, którego nie zgłaszała w toku postępowania dowodowego, organ może nie uwzględnić żądania, jeżeli żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony, która dowód zgłasza; ale jeżeli strona zgłasza dowód, który ma znaczenie dla sprawy, ponieważ jest zgłoszony na tezę odmienną, dowód powinien być dopuszczony (zob. E. Izerson, J. Starościak, Komentarz, WPW 1970 str. 166). Podzielając to stanowisko należy stwierdzić, że w sytuacji gdy skarżący oferował dowody mające uzasadnić tezę przeciwną do przyjętej przez organy, pominięcie tych dowodów stanowi naruszenie art. 78 § 2 k.p.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ma też racji Sąd I instancji, że oferowane dowody miałyby prowadzić do ustaleń wykraczających poza kompetencje organu. Wręcz przeciwnie , jako dowody o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy winny być stosownie do art. 75 i 77 § 1 k.p.a. przeprowadzone i rozpatrzone. Akceptacja ze strony Sądu I instancji niedostatecznej aktywności organu w zakresie postępowania dowodowego stanowiła mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 151 p.p.s.a. Uzasadniony jest, w warunkach rozpoznawanej sprawy, także zarzut braku zawieszenia przez Sąd I instancji postępowania ze względu na zawisłe przed sądem powszechnym postępowanie w sprawie o ustalenie istnienia stosunku pracy. Wprawdzie zawieszenie postępowania z przyczyn wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zależy od uznania sądu, jednak rozstrzygnięcie zagadnienia będącego przedmiotem postępowania przed sadem powszechnym dotyczyło okoliczności mogących mieć bezpośredni wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu przypomnieć też wypada, że chociaż sprawowana przez sąd tak I jak i II instancji kontrola w zakresie legalności zaskarżonego aktu administracyjnego dokonywana jest na podstawie stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania tego aktu, to niesposób nie zauważyć, że rozstrzygniecie wniosku o zawieszenie, odmienne od tego, które zapadło, stanowiłoby obronę przed nieuzasadnioną konkurencją nakierowanych na wzruszenie zaskarżonej decyzji środków na drodze postępowania sądowoadministracyjnego (które było w toku), jak też ewentualnie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, do którego następczo doszło. Tak więc rozważając kwestię zawieszenia postępowania w sprawie, sąd powinien mieć na uwadze również możliwość wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym toczącym się postępowaniu.( tak też NSA w postanowieniu z dnia 25 października 2011 r. II OZ 988/11) W świetle tego, co powiedziano wyżej należało uznać , ze zaskarżony wyrok zapadł z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 151 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę to, że zaskarżona decyzja zapadła bez wyczerpania wszystkich możliwości wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zaskarżony wyrok nie mógł się ostać a odniesienie do zarzutu naruszenia prawa materialnego było zbędne. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd I instancji winien w pierwszej kolejności wyjaśnić czy przeprowadzone w oparciu o wniosek strony złożony w trakcie trwania postępowania sądowoadministracyjnego postępowanie wznowieniowe na drodze administracyjnej zakończone zostało decyzją ostateczną i czy nie stanowi przeszkody z art. 161 §1 pkt. 3 p.p.s.a. do merytorycznego rozstrzygnięcia skargi. Biorąc powyższe pod uwagę należało na mocy art. 185 p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Postanowienie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 203 pkt 1 p.p.s.a.