II SA/Sz 803/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wypisu z rejestru gruntów i budynków oddala skargę. U Z A S A D N I E N I E : Wnioskiem z dnia [...] r. S. S. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej o wydanie wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej dla działki oznaczonej przez wnioskodawcę numerem 20/11, położonej na działce nr w obrębie ewidencyjnym nr [...] przy ul. P. w S. Do wniosku dołączył kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia [...]r., sygn. akt[...], kserokopię dowodów wpłat opłat za użytkowanie wieczyste gruntu pod garażem oraz dowodu wpłaty podatku od nieruchomości, a także zamówienie dokumentacji przeznaczonej do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Postanowieniem z dnia [...]r., znak: [...] Prezydent Miasta S., na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), odmówił S. S. wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencji gruntów i budynków dla działki oznaczonej według wnioskodawcy numerem [...], położonej na działce nr [...], w obrębie ewidencyjnym nr [...] przy ul. P. w S. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, m.in. że: 1. W ewidencji gruntów i budynków w S., w obrębie ewidencyjnym nr [...] nie ma działki oznaczonej numerem [...]. W obrębie tym ujawniona jest działka nr [...] wraz z budynkami garażowymi, w których ujawniono w roku [...] (na wniosek właściciela) wszystkie [...] boksy garażowe jako samodzielne lokale w tych budynkach, w tym także obejmujące lokale (boksy garażowe), które Sąd w swych wyrokach potraktował jako oddzielne budynki. 2. Jako właściciel przedmiotowej nieruchomości zabudowanej figuruje Miasto S. Ponadto w ewidencji gruntów i budynków ujawnieni są wieczyści użytkownicy (osoby fizyczne), którzy w latach [...] nabyli własność kilkudziesięciu (spośród [...] ujawnionych lokali - boksów garażowych) od Gminy Miasto S. wraz z udziałami w prawie własności części wspólnych wszystkich budynków oraz udziałami w prawie użytkowania wieczystego gruntu całej działki nr [...]. Stan ten został ujawniony w nowo założonych księgach wieczystych prowadzonych dla wyodrębnionych lokali. 3. W państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym znajdują się operaty geodezyjne z prac wykonanych przez geodetów - biegłych sądowych w celu sporządzenia opinii dla sądów nazwane jako "wstępne projekty wydzielenia działek pod garaże". Dokumentacja ta nie może jednak stanowić podstawy do dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków mających na celu wyodrębnienie gruntów pod poszczególnymi garażami jako odrębne działki ewidencyjne. 4. Jak wynika z treści wyroków, Sąd w prowadzonych sprawach nie orzekał o podziale nieruchomości, w związku z czym wykazane w wyrokach numery działek, nie zostały formalnie ustalone, zatem nie mogą być wprowadzone do ewidencji gruntów i budynków. 5. Do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w MODGiK w S. nie wpłynęły żadne orzeczenia Sądów, które orzekałyby o podziale działki nr [...] (obr. [...]). Obecnie w Urzędzie Miasta S. - Biurze Geodety Miasta nie jest też prowadzone żadne postępowanie w sprawie podziału działki nr [...] (obr. [...]). Podsumowując organ stwierdził, że w świetle powyższych ustaleń nie ma możliwości wydania wnioskowanych przez S. S. dokumentów (wypisu i wyrysu), obejmujących nie istniejącą w ewidencji gruntów i budynków działkę nr[...]. Jedynym dokumentem, jaki obecnie może być wydany, jest wypis i wyrys dla działki nr [...] w obrębie nr [...] wraz z wyciągiem z kartoteki budynków i wyciągiem z kartoteki lokali. S. S. złożył na wyżej opisane postanowienie zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S., uzupełnione następnie pismem z dnia [...]r. Z treści tych pism wynika, że zdaniem żalącego się, w sprawie winny być uwzględnione orzeczenia Sądu Rejonowego w S. oraz dokumentacja biegłego sądowego geodety inż. K., który złożył w dniu [...] r. w Miejskim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. dokumentację techniczną powstałą w wyniku wykonania prac geodezyjnych polegających na podziale głównej działki [...]. Dokument ten został przyjęty do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i kartograficznego i stanowi własność Skarbu Państwa co potwierdza pieczęć Prezydenta Miasta S. W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144K.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 i art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr[...]. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ drugiej podał, że postępowanie z wniosku S. S. z dnia [...]r., dotyczyło wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków dla działki oznaczonej numerem[...] położonej na działce nr [...], w obrębie ewidencyjnym nr [...] przy ul. P. wS. Z uwagi na to Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego mógł tylko i wyłącznie rozstrzygnąć czy postanowienie Prezydenta Miasta S. w sprawie odmowy wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków było prawidłowe. Organ wyjaśnił, że rozpatrując zażalenie nie mógł w sposób merytoryczny odnieść się do tego, czy wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w S. orzekł o podziale działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym nr [...] przy ul. P. w S. Następnie organ wskazał, że zasady wydawania wypisów z rejestrów gruntów i wyrysów z map ewidencyjnych gruntów i budynków regulują przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Art. 24 § 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nakłada na starostę obowiązek udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli więc starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) posiada, w prowadzonych przez siebie ewidencjach i rejestrach, żądane przez zainteresowanego informacje to ma obowiązek je udostępnić. W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta S. odmówił wydania żądanego przez wnioskodawcę wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków dla działki oznaczonej numerem [...], położonej na działce nr [...], w obrębie ewidencyjnym nr [...] przy ul. P. w S. uzasadniając to tym, że w prowadzonej ewidencji nie figuruje wskazana przez S. S. działka gruntu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podzielił w tym zakresie stanowisko organu pierwszej instancji wskazując, że nie można wydać wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków dotyczącego działki, która w tym rejestrze i ewidencji nie figuruje. Dodatkowo organ podniósł, że spór pomiędzy Prezydentem Miasta S., a S. S. w sprawie odmiennego rozumienia wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia [...]r., sygn. akt [...], nie jest przedmiotem tego postępowania zażaleniowego, jak również postępowania o wydanie wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie jest uprawniony do dokonywania wiążącej wykładni wyroków niezawisłych sądów. Spór ten może być natomiast rozstrzygnięty w postępowaniu, o którym mowa w § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca2001r.(Dz.U. z 2001, Nr 38, poz. 454), czyli w trybie aktualizacji operatu ewidencyjnego. S. S. zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Powołując się na art. 142 K.p.a. postanowieniu temu zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe jego zastosowanie. W ocenie skarżącego. postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa (156 K.p.a.), gdyż dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną - prawomocnymi wyrokami Sądu, które zostały wydane na podstawie przepisu z art. 211 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). W części stanowiącej uzasadnienie skargi S. S. podał, że zgodnie z art. 96 ww. ustawy, orzeczenie Sądu w niniejszym zakresie stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej oraz w katastrze nieruchomości. Takie zaś uregulowanie obligowało Sąd do prawidłowego wydzielenia działek gruntu pod garażami, celem późniejszego wpisu w księdze wieczystej. Mając zaś na uwadze, że podział gruntu wymaga wiedzy specjalistycznej, jego dokonanie zlecono biegłemu geodecie, który w swojej opinii stwierdził, że możliwy jest podział działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] S.-P. Tak stwierdził Sąd na stronie [...] uzasadnienia wyroku o sygn. akt [...], którego kopia dołączona została do skargi. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie w dniu [...]r. skarżący złożył pisemny wniosek o zawieszenie postępowania sądowego, z uwagi na złożenie zawiadomienia do Prokuratury Miasta S. o możliwości popełnienia przestępstwa przez Prezydenta Miasta S. z art. 231 kk. Pełnomocnik Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. wniósł o nieuwzględnienie wniosku. Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego. Wskazane we wniosku okoliczności tj. zawiadomienie Prokuratury Rejonowej w S. o możliwości popełnienia przestępstwa, nie uzasadniając zawieszenia postępowania. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że zadaniem sądów administracyjnych, jest kontrola działalności organów administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Rozpoznając konkretną skargę Sąd jest przy tym związany granicami przedmiotowymi sprawy, które wyznacza rozstrzygnięcie organu administracji publicznej. Z kolei w postępowaniu wszczętym na wniosek strony i prowadzonym w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, przedmiot postępowania określa strona postępowanie to inicjująca. S. S. zwracając się do Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. z wnioskiem o wydanie wypisu z rejestru gruntów i z mapy ewidencyjnej dla działki o wskazanym przez siebie we wniosku numerze [...], położonej na działce nr [...], w obrębie ewidencyjnym nr [...] przy ul. P. w S. jednoznacznie sprecyzował przedmiot sprawy, którym stało się wydanie, w określonej formie, informacji z ewidencji gruntów i budynków. Wyjaśnienia wymaga również na wstępie kwestia tożsamości sprawy, bowiem jak należy wnosić z treści skargi, skarżący (podobnie jak i pozostałe osoby które wniosły swoje skargi we wspólnym piśmie procesowym) pojęcie sprawy uogólniają jako "sprawę uwłaszczenia gruntu pod garażami posadowionymi na działce Nr [...]obr. ewid. Nr [...] S.-P". Tymczasem, w rzeczywistości wniosek każdej z tych osób, a więc i skarżącego S. S. dotyczył gruntu znajdującego się pod innym garażem, który został już wyodrębniony prawnie jako odrębny budynek. Tak więc przedmiotem każdego z rozpatrywanych przez organy orzekające w niniejszej sprawie wniosku, był inny fragment gruntu wchodzący w skład działki [...] co stało na przeszkodzie przyjęcia tożsamości przedmiotowej poszczególnych wniosków. Dlatego organy nie naruszyły prawa, rozpatrując każdy z tych wniosków odrębnymi aktami administracyjnymi. W myśl art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Zgodnie z § 51 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) udostępnienie danych ewidencyjnych następuje w formie: 1) komputerowych wydruków mapy ewidencyjnej, rejestrów, kartotek, zestawień, wykazów i skorowidzów, o których mowa w § 22-32, 2) wypisów z rejestrów i kartotek, 3) wyrysów z mapy ewidencyjnej, 4) plików komputerowych, 5) informacji przekazywanych ustnie i wizualnie. W sytuacji wpłynięcia do organu prowadzącego ewidencję wniosku o wydanie wypisu i wyrysu z katastru nieruchomości, organ jest zobowiązany udostępnić żądane informacje w formie wypisu lub wyrysu. Udostępnienie wypisu lub wyrysu następuje w drodze tzw. czynności materialno-technicznej a zatem nie wymaga wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji, czy też postanowienia. Podkreślić w tym miejscu należy, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym zbiorem (rejestrem) informacji. Organ prowadzący ewidencje może zatem udostępnić tylko takie dane, które zostały do ewidencji wprowadzone, zgodnie z procedurami przewidzianymi w rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości również to, że zapisy w ewidencji gruntów mają jedynie charakter techniczno-deklaratoryjny zaś sam rejestr i wprowadzane doń informacje mają charakter jedynie deklaratoryjny a nie konstytutywny (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 698/07, publ. na str. orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie wystąpiła jednak sytuacja w której organ nie posiadał ujawnionej w ewidencji działki o numerze i oznaczeniu wskazanym przez skarżącego we wniosku. W takim stanie rzeczy nie mógł wydać wnioskowanego wypisu i wyrysu. Oczywistym jest, że nie jest możliwym wydanie wypisu lub wyrysu dla działki, której nie ma w prowadzonym katastrze nieruchomości. Pojawia się wówczas pytanie o formę w jakiej organ powinien odmówić wydania wnioskowanych dokumentów, bowiem przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jak i rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków kwestii tej nie regulują. W niniejszej sprawie organy obu instancji przyjęły, że formą właściwą do odmówienia skarżącemu wydania wypisu i wyrysu jest postanowienie, przy czym Prezydent Miasta S. w podstawie prawnej postanowienia przywołał dodatkowo art. 219 K.p.a. W ocenie Sądu właściwą formą załatwienia sprawy byłoby wydanie decyzji administracyjnej. W literaturze wskazuje się, że jeżeli przepisy prawa upoważniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają formy rozstrzygnięcia tej sprawy, to w przypadkach takich jest możliwe przyjęcie domniemania o decyzyjnej formie jej załatwienia (por. A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz". wyd. II, Zakamycze 2005, s. 611). Niewątpliwie Prezydent Miasta S., działający jako organ administracji publicznej, był upoważniony i zobowiązany, na mocy przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, do załatwienia sprawy wniosku S. S. z dnia [...] r. Sprawa ta miała też charakter sprawy administracyjnej. Negatywne zatem rozstrzygnięcie, poprzez odmowę skarżącemu wydania wypisu i wyrysu, niezależnie od przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, powinno przybrać formę decyzji. Konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska jest również umożliwienie stronie weryfikacji działań organu pierwszej instancji, poprzez wnoszenie środków zaskarżenia w trybie instancyjnym jak i środków nakierowanych na zwalczanie bezczynności organu. Do odrzucenia poglądu o możliwości wydania w sprawie postanowienia prowadzi stwierdzenie, iż odmowa wydania wyrysu lub wypisu nie może być utożsamiana z odmową wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 219 K.p.a. Przy wydawaniu wypisu lub wyrysu nie dochodzi bowiem do wydania zaświadczenia, choć informacje w nich zawarte także stanowią odzwierciedlenie stanu widniejącego w prowadzonej przez organ ewidencji. Tym niemniej, zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, z żądaniem takim, z zastrzeżeniami zawartymi ust. 5 tego artykułu, może wystąpić każdy. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 848/09 (publ.: Lex nr 552333 i na str. orzeczenia.nsa.gov.pl) "Z danych zebranych w ewidencji gruntów istnieje możliwość wydawania zarówno wypisów i wyrysów jak i zaświadczeń w rozumieniu art. 217 § 1 k.p.a. O ile zaświadczenie dotyczy konkretnych danych figurujących w rejestrze gruntów, to wypis i wyrys z tego rejestru stanowi dokument charakteryzujący działkę niemalże kompleksowo, obejmując numer księgi wieczystej, jej obszar, granicę, numer ewidencyjny, położenie, rodzaj użytków, klasę gruntów i właściciela. Wyrys z mapy ewidencyjnej nie może być uznany za zaświadczenie". W wyroku tym Sąd stwierdził także, że "Gdyby ustawodawca (...) zrównał wydanie zaświadczenia z wydaniem wypisu z rejestru gruntów oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej wynikałoby to wprost z treści przepisu. Jak natomiast jednoznacznie wynika z art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, starosta wydaje wypis (a nie zaświadczenie) z operatu ewidencyjnego. Bliższa analiza powyższego uregulowania wskazuje nadto, iż inny jest krąg podmiotów legitymowanych do zgłoszenia żądania wydania wyrysu i wypisu (właściciele, osoby fizyczne i prawne w których władaniu znajduje się budynek, grunt lub lokal), podczas gdy z żądaniem wydania zaświadczenia może wystąpić osoba legitymowana na podstawie przepisów prawa lub mająca interes prawny w potwierdzeniu pewnych faktów". Reasumując, w rozpoznawanej sprawie organy winny zatem wydać decyzję administracyjną, a nie postanowienie. Tym niemniej, oceniając wagę tego uchybienia Sąd zobowiązany był wziąć pod uwagę jego znaczenie na ostateczny wynik sprawy, który ukształtowany został treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia przepisów postępowania jedynie wówczas, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając pod tym kątem niewłaściwe określenie przez organy wydanych w sprawie rozstrzygnięć jako postanowienia, wobec prawidłowego orzeczenia co do istoty sprawy i zamieszczenia w nich wszystkich elementów wymaganych od decyzji administracyjnej przez art.107 § 1 i 3 K.p.a., Sąd uznał, że dostrzeżone i podniesione przez Prokuratora uchybienie organów w tym zakresie nie miało wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu rażącego naruszenia prawa poprzez wydanie przez organ postanowienia "w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną – prawomocnymi wyrokami Sądu" należy wyjaśnić, że przesłanka stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3, występuje wówczas, gdy istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta istnieje, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy (szerzej: B .Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. 8, C.H.Beck, s. 747 i nast.). W niniejszej sprawie, dotyczącej, co raz jeszcze należy podkreślić, wydania wypisu i wyrysu, nie orzekał Sąd Rejonowy w S. Sąd ten nie prowadzi ewidencji gruntów i budynków ani też nie orzeka w przedmiocie wydane z rejestru gruntów wypisów ani wyrysów z mapy ewidencyjnej. Dołączone do akt sprawy wyroki zostały podjęte w sprawach zainicjowanych żądaniami opartymi na art. 64 Kodeksu cywilnego, w przedmiocie zobowiązania Gminy Miasto S. do złożenia określonego oświadczenia woli, zgłoszonymi na mocy art. 211 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). W związku z tym nie wystąpiła tożsamość rozstrzygnięć w sprawie wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej, co oznacza, że stawiany skargą zarzut naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej jest chybiony. Również zgłoszony w niniejszej sprawie zarzut nierespektowania przez organy wyroków Sądu Rejonowego w S. zobowiązujących Gminę Miasto S. do złożenia oświadczenia woli o treści w nich określonych, okazał się nieskuteczny. W postępowaniu dotyczącym wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej organ nie rozstrzyga o potrzebie aktualizacji danych zawartych w prowadzonej ewidencji. To, czy w oparciu o wskazane przez skarżącego orzeczenia Sądu Rejonowego w S. i opracowania biegłych sądowych złożone do Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. jest możliwe dokonanie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków albo wymagane jest przeprowadzenia odpowiedniego postępowania w tym zakresie, jest kwestią otwartą. Działania w tym zakresie może zainicjować strona przedkładając stosowne dokumenty lub organ przyjmując np. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opracowania geodezyjne i kartograficzne (§ 46 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Przeprowadzenie aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w odrębnym postępowaniu od postępowania w przedmiocie wydania wyrysu z mapy ewidencyjnej i wypisu z rejestru gruntów. Mając powyższe na uwadze, wobec uznania, że wydając zaskarżone orzeczeni Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie naruszył prawa w stopniu, który uzasadniałby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.