I OZ 103/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Komendanta Głównego Policji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1569/10 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 2. oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 5 stycznia 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. W uzasadnieniu, sąd pierwszej instancji wskazał, że istniejąca obiektywnie możliwość zwolnienia skarżącego ze służby w związku z treścią art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), który stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia, uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W przypadku niezakończenia postępowania karnego do [...] marca 2011 r., powstanie niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (ewentualne zwolnienie ze służby), które przewyższają naturalne następstwa zaskarżonej decyzji (obniżenie uposażenia do wysokości 50%). Stwarza przy tym także niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zarówno skarżącemu, jak i jego rodzinie, gdyby doszło do zwolnienia go ze służby. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Komendant Główny Policji podkreślając, że art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie przewiduje obligatoryjnego zwolnienia ze służby. "Sam fakt dysponowania możliwością podjęcia określonej decyzji nie może być za każdym razem utożsamiany ze zdarzeniami, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi." Ponadto, wstrzymanie "wykonywania zaskarżonej decyzji niweczy cel, który przyświecał ustawodawcy, aby na określony czas eliminować od służby funkcjonariuszy o nadszarpniętej opinii. Nie należy zapominać, że przełożony służbowy ma możliwość rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem, przeciwko któremu toczy się postępowanie karne w oparciu o przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji". Oprócz tego podniesiono, że niebezpieczeństwo o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.) musi mieć swoje bezpośrednie źródło w zaskarżonym akcie. Przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych co do zasady nie wiąże się z koniecznością zwolnienia funkcjonariusza ze służby, a tym bardziej z jakimkolwiek uszczerbkiem w sensie materialnym. Nawet gdyby założyć, że przełożony zwolni skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, to nie można z góry zakładać, że taka decyzja opatrzona będzie rygorem natychmiastowej wykonalności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie należało uchylić. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z 30 kwietnia 2010 r., I OZ 296/10, w którym stwierdzono, że zaskarżona decyzja dotyczy w istocie jedynie przedłużenia okresu zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych i nie powoduje zwolnienia skarżącego ze służby. Zwolnienie ze służby będzie wymagać wydania kolejnej decyzji, ale nawet w takiej sytuacji, zgodnie z art. 42 ust 1 i 5 (w zw. z art. 42 ust. 7) ustawy o Policji, policjantowi zwolnionemu ze służby w Policji przysługuje roszczenie o przywrócenie na różnorzędne stanowisko służbowe oraz o wypłatę wynagrodzenia należnego za okres zwolnienia (nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc), w przypadku stwierdzenia nieważności lub uchylenia decyzji o zwolnieniu oraz w sytuacji, gdy postępowanie karne prowadzone w stosunku do policjanta zwolnionego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9 zostanie zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania. Na tym etapie postępowania i w przypadku, gdy skarżący nie zostanie zwolniony ze służby, jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji, stosownie do treści art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, po zakończeniu postępowania karnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzyma zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu. Tym samym nie można uznać, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, ani trudnych do odwrócenia skutków. Jeśli nawet P. K. zostanie zwolniony ze służby w Policji, to – w razie wydania wyroku uniewinniającego go w postępowaniu karnym lub umorzenia tego postępowania, będzie mógł powrócić do służby, zachowując jednocześnie prawo do wynagrodzenia za okres zwolnienia. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 i 63 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.