II GSK 1098/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 stycznia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1603/10 w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia licencji pracownika ochrony fizycznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz Z. D. kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 7 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1603/10, oddalił skargę Z. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2010 r., nr [...], w przedmiocie zawieszenia licencji pracownika ochrony fizycznej I i II stopnia z powodu postawienia skarżącemu zarzutów w postępowaniu karnym. Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. O. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z [...] maja 2000 r. działając m.in. na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) dalej: "ustawa o ochronie osób i mienia" udzielił Z. D. licencję pracownika ochrony fizycznej I stopnia, a następnie decyzją z [...] lipca 2000 r. udzielił także licencję pracownika ochrony fizycznej II stopnia. Prokurator Prokuratury Rejonowej w O. postanowieniem z [...] grudnia 2009 r., sygn. akt 4 Ds. 1012/09, przedstawił Z. D. liczne zarzuty popełnienia przestępstw z art. 585 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) dalej: "k.s.h.". Zgodnie z tym przepisem kto, biorąc udział w tworzeniu spółki handlowej lub będąc członkiem jej zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej albo likwidatorem, działa na jej szkodę – podlega karze pozbawienia wolności od lat 5 i grzywnie. W ocenie Prokuratora podejrzany, jako wiceprezes spółki z o.o. "G." A. O. i D. z siedzibą w O. doprowadził w latach [...] r. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem spółki poprzez zawieranie fikcyjnych umów zleceń z osobami, które nie były w niej zatrudnione, co wyczerpuje znamiona czynu z art. 585 § 1 k.s.h. O. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z [...] marca 2010 r., nr [...], zawiesił Z. D. licencje pracownika ochrony fizycznej I i II stopnia. Jako przyczynę zawieszenia licencji podał okoliczność wszczęcia przeciwko stronie postępowania karnego, a to w świetle art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia czyni organ administracji kompetentnym do zawieszenia licencji, ponieważ z przepisu tego wynika, że komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo inne niż przeciwko życiu, zdrowiu, jak również mieniu, może zawiesić prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. Komendant, stosownie do art. 32 ust. 3 ustawy, zatrzymał dokumenty strony stwierdzające posiadanie licencji. Komendant Główny Policji nie uwzględnił odwołania i decyzją z [...] czerwca 2010 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że przepis art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia stwarza organowi możliwość zawieszenia licencji, nie zaś taki obowiązek, więc rozstrzygając sprawę o zawieszenie licencji organ kieruje się też zasadami celowości i słuszności z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej: "k.p.a.", a zatem ważnym interesem społecznym i słusznym interesem obywatela. Co prawda wydaje decyzję uznaniową, ale nie ma ona charakteru rozstrzygnięcia dowolnego. W ocenie organu odwoławczego celowe i słuszne jest zawieszenie stronie obu licencji, ponieważ podejrzenie, że umyślnie i przez wiele lat naruszała ona porządek prawny w związku z pełnioną funkcją w zakresie świadczenia usług ochrony i detektywistycznych jest wystarczającą przesłanką aby w tej sprawie dać prymat interesowi społecznemu nad interesem jednostki. Strona nie daje żadnych gwarancji należytego wykonywania uprawnień z licencji. W postępowaniu administracyjnym nie przedłożyła dowodów uzasadniających odstąpienie od zawieszenia licencji, natomiast ze sporządzonej [...] lipca 2003 r. przez Policję opinii osobowej nie wynika, że strona ma na utrzymaniu rodzinę i że zawieszenie jej licencji spowoduje utratę środków utrzymania. Opinię wydano w 2003 r., więc na długo przed postawieniem zarzutów. Ponadto zwieszenie licencji nie spowoduje niemożliwości kierowania przez stronę pracownikami spółki. Komendant Główny Policji stwierdził, że w sytuacji korzystnego zakończenia postępowania karnego, zawieszenie licencji pracownika ochrony fizycznej I i II stopnia ustanie z mocy prawa i licencjobiorca odzyska uprawnienie do wykonywania zawodu. Z. D. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji w całości, wstrzymanie wykonania decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę przyjmując, że stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd stwierdził, że w świetle art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia fakt wszczęcia przeciwko posiadaczowi licencji postępowania karnego nie oznacza, że w postępowaniu administracyjnym o zawieszenie licencji organ może oprzeć rozstrzygnięcie ograniczając się wyłącznie do ustalenia, iż toczy się przeciwko stronie postępowanie karne i tylko na podstawie tego ustalenia zawiesić licencję. Przepis ten nie nakłada na organ administracji obowiązku zawieszenia licencji, ale możliwość jej zawieszenia, więc postępowanie administracyjne w takiej sprawie musi być prowadzone z zachowaniem zasad celowości i słuszności z art. 7 k.p.a. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga więc ustalenia szeregu okoliczności pozwalających na ocenę zaistniałego stanu faktycznego z punktu widzenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. W ocenie Sądu organy prowadzące postępowanie w tej sprawie zrealizowały zasady postępowania prawidłowo i zasadnie przyznały pierwszeństwo interesowi społecznemu. Powołana przez skarżącego okoliczność, że organy wydając decyzje uwzględniły jego sytuację osobistą, rodzinną i sposób życia wyłącznie na podstawie opinii z wywiadu środowiskowego sporządzonej w roku 2003 – nie uzasadnia naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. i nie świadczy o dowolności w ocenie materiału dowodowego, gdyż opinia z wywiadu środowiskowego (bez znaczenia dla sprawy) nie była powodem wydania zaskarżonej decyzji. Powodem wydania tej decyzji było wyłącznie przedstawienie stronie zarzutów. Sąd stwierdził, że wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia było, żeby osoby podejrzane o popełnienie określonych przestępstw na pewien czas odsunąć od wykonywania ryzykownego i odpowiedzialnego zawodu pracownika ochrony fizycznej, który musi być wykonywany szczególnie przejrzyście – stąd organ zyskał kompetencję do zawieszenia licencji pracownika ochrony fizycznej. W ocenie Sądu, zarzucane skarżącemu czyny przestępne z art. 585 § 1 k.s.h. pozostają w ścisłym związku z wykonywaną przez niego, koncesjonowaną działalnością gospodarczą. Specyfika tej działalności wymaga szczególnej transparentności, bez jakichkolwiek wątpliwości. Sąd przyjął wobec tego, że w interesie społecznym leży aby skarżący, podejrzany o popełnienie zarzucanych mu przestępstw, nie wykonywał uprawnień pracownika ochrony fizycznej do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w zakresie tych zarzutów. Sąd podkreślił, że organy wydały decyzję w oparciu o fakty ustalone w oparciu o zebrany materiał dowodowy i w sytuacji, gdy skarżący nie zgadza się z oceną tego materiału dowodowego – nie stanowi to przesłanki ani przekroczenia granic uznania administracyjnego, ani innego naruszenia procedury administracyjnej. W tym kontekście Sąd nie znalazł też podstaw dla uznania za słuszny zarzutu naruszenia przez organy zasady czynnego udziału strony postępowania (art. 10 k.p.a.), ponieważ skarżący miał możliwość współdziałania z organem administracji, z czego – jak wynika z akt sprawy – nie skorzystał. Sąd podzielił pogląd wyrażony w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 grudnia 2003 r., sygn. akt SK 5/02 (publik. OTK-A 2003/9/103), z którego wynika, że zawieszenie licencji pracownika ochrony fizycznej nie godzi w konstytucyjną zasadę domniemania niewinności, gdyż zasada ta nie jest absolutna i nie może być rozumiana na tyle szeroko by uniemożliwiała sprawowanie nadzoru państwa nad działalnością, która w powszechnym odbiorze jest prowadzona przez instytucje "zaufania publicznego". Zawieszenie licencji jest ustawowym wyjątkiem od zasady wolności wykonywania zawodu – w pełni dopuszczalnym w świetle dotychczasowego orzecznictwa TK i uzasadnionym z uwagi na interes innych podmiotów. Z. D. skargą kasacyjną zaskarżył ten wyrok w całości. Wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wnoszący skargę kasacyjną, opierając się na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organ podejmując decyzję o zawieszeniu prawa z licencji na podstawie art. 32 ust. 2 tej ustawy może oprzeć się jedynie na ustaleniu, że przeciwko stronie toczy się postępowanie karne. Wnoszący skargę kasacyjną, opierając się na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: 1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego; Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o ustalenie faktu postawienia zarzutów skarżącemu oraz wywiadzie środowiskowym sprzed ponad 7 lat; 2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a., poprzez niedostrzeżenie przez Sąd, że uciążliwa dla obywatela decyzja o zawieszeniu prawa z licencji, która uniemożliwia skarżącemu pracę zawodową została wydana w wyniku automatycznego skorzystania przez organ z możliwości wydania decyzji uciążliwej dla obywatela, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dotyczącego uciążliwości tej decyzji dla skarżącego i jego rodziny; 3. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a., poprzez niedostrzeżenie przez Sąd, że organ nie zapewnił stronie właściwego udziału w postępowaniu dowodowym czym w konsekwencji naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Uzasadniając zarzuty wnoszący skargę kasacyjną stwierdza, że użyty przez ustawodawcę w art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia zwrot "może" oznacza, że organ może zawiesić licencję, lecz nie powinien wydawać rozstrzygającej o tym decyzji automatycznie tylko dlatego, że skarżącemu postawiono zarzuty. Sąd naruszył prawo, ponieważ błędnie ocenił, że dla zawieszenia licencji wystarczy samo postawienie licencjobiorcy zarzutów, zaś do wydania decyzji w tym zakresie zbędne jest przeprowadzanie postępowania dowodowego, a mimo to możliwym było oparcie się organu administracji na opinii środowiskowej z 2003 r. z jednoczesnym stwierdzeniem Sądu, że dla sprawy jest ona bez znaczenia. Taki wyrok jest nie do przyjęcia także z tego powodu, że Sąd błędnie uznał, że organy mogły wydać decyzję bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego unormowanego w k.p.a. Wnoszący skargę kasacyjną argumentuje, że wadliwość przeprowadzenia przez organy Policji postępowania administracyjnego w tej sprawie, polegająca przede wszystkim na szczątkowości postępowania dowodowego, doprowadziła do naruszenia licznych gwarancji procesowych strony określonych w k.p.a., na czele z art. 10 i konstytucyjnej zasady domniemania niewinności. Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Wnoszący skargę kasacyjną na rozprawie w dniu 15 czerwca 2012 r. złożył uwierzytelnioną kopię postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II K 1127/10, o umorzeniu m.in. wobec niego postępowania karnego w zakresie zarzutów z art. 585 § 1 k.s.h. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest zasadna. Mając na uwadze okoliczności rozstrzyganej sprawy, niezbędne jest w pierwszej kolejności odniesienie się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, bowiem dopiero prawidłowe ustalenie treści normy prawnej zawartej w przepisie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) pozwoli na ocenę zarzutów procesowych podniesionych w skardze kasacyjnej. Przede wszystkim zauważyć należy, że w myśl przepisu art. 32 ust. 1 cyt. ustawy o ochronie osób i mienia, komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, zawiesza prawa wynikające z licencji, do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z przepisem art. 32 ust. 2 tej ustawy, komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo inne niż wymienione w ust. 1, może zawiesić prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. W świetle wyżej wskazanej regulacji, nie ma wątpliwości, że ustawodawca w art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia określił przesłanki zarówno obligatoryjnego (ust. 1), jak i fakultatywnego (ust. 2 ) zawieszenia praw wynikających z licencji, o których mowa w art. 25 ust. 2 tej ustawy. Obowiązek zawieszenia licencji pracownika ochrony powstaje w przypadku powzięcia przez komendanta wojewódzkiego Policji wiadomości o wszczęciu przeciwko takiemu pracownikowi postępowania karnego o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Z kolei informacja o prowadzonym przeciwko pracownikowi ochrony postępowaniu karnym o inne, niż wymienione w ust. 1 przestępstwo, skutkuje uprawnieniem organu wydającego licencję do skorzystania z możliwości zawieszenia licencji. Podzielić należy pogląd wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że decyzja podejmowana przez komendanta wojewódzkiego Policji na podstawie przepisu art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia należy do sfery uznania administracyjnego. Konstrukcja ta wyraża się możliwością wyboru konsekwencji prawnej i ukształtowania w określonym stanie faktycznym i w ramach przewidzianej przepisem prawa materialnego swobody, skutku prawnego (vide wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 462/10). Mając na uwadze powyższe wskazania stwierdzić należy, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że organ podejmując decyzję o zawieszeniu prawa z licencji na podstawie art. 32 ust. 2 tej ustawy może oprzeć się jedynie na ustaleniu, że przeciwko stronie toczy się postępowanie karne. Jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji ustalając treść normy prawnej zawartej w art. 32 ust. 2 cyt. ustawy ustalił, że w granicach uprawnienia organu do fakultatywnego zawieszenia praw wynikających z licencji, organ realizując to uprawnienie powinien przeprowadzić postępowanie z zachowaniem zasady celowości i słuszności wyrażonej w art. 7 k.p.a. Ponadto Sąd zauważył, że zakres swobody organu, wynikający z przepisów prawa materialnego, jest ograniczony ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego w szczególności tą, o której w powołanym przepisie mowa. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego ustalenia szeregu okoliczności pozwalających na ocenę zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wskazany wyżej kierunek wykładni przepisu art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie zawęża przesłanek zawieszenia praw z licencji jedynie do ustalenia, czy przeciwko stronie toczy się postępowanie karne, bowiem Sąd wprost wskazał na konieczność badania zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywatela. Z tego względu zarzut naruszenia przepisu art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez jego błędną wykładnię uznać należy za bezpodstawny. Inną kwestią jest to, czy ów przepis prawa materialnego prawidłowo został zastosowany w ustalonym stanie faktycznym, które to zagadnienie łączy się zarówno z zarzutem naruszenia prawa materialnego, jak i z zarzutami o charakterze procesowym (pkt 1 do 3 tej grupy zarzutów). Podzielić należy zarzut skargi kasacyjnej, iż zaskarżone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., co było skutkiem niedostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów art. 7 , 77 § 1 i 80 k.p.a. Podnieść bowiem trzeba, że jakkolwiek Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy nie tylko ustalił bezsporny fakt toczącego się postępowania karnego, ale również odniósł się do treści przedstawionych w tym postępowaniu zarzutów i dokonał ich oceny w aspekcie prowadzonej przez skarżącego działalności, przyznając prymat interesowi społecznemu, to tak wyrażona ocena nie znajduje potwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd pierwszej instancji w istocie nie rozważył zaistniałej w sprawie kolizji pomiędzy interesem społecznym a słusznym interesem obywatela, choć wykładając przepis art. 32 ust. 2 cyt. ustawy widział taką konieczność. Co więcej, Sąd pominął całkowicie wyjaśnienie, co w okolicznościach tej sprawy mieści się w pojęciu interesu społecznego, które to pojęcie jest typowym zwrotem niedookreślonym, wymagającym konkretyzacji przez podmiot stosujący prawo. Obowiązkiem organów administracji publicznej było wyjaśnienie treści tego pojęcia w analizowanym przypadku, zaś obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było skontrolowanie prawidłowości ustalenia treści tego pojęcia. Było to niezbędne wobec dalej idących obowiązków organów, a zatem i Sądu, odnoszących się do jednoznacznego ustalenia, że w rozstrzyganej sprawie, w konfrontacji ze słusznym interesem strony, należy dać prymat interesowi społecznemu, czego także organy administracji zaniechały, a Sąd pierwszej instancji błąd ten zaakceptował. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyżej wskazane wymagania są istotnymi gwarancjami ochronnymi jednostki w postępowaniu, w którym organ administracji orzeka w granicach swobodnego uznania, a orzeczenie wywołuje dolegliwe skutki wobec jednostki, w tym poważne skutki materialne. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie kolizji pomiędzy interesem społecznym a słusznym interesem obywatela nie może sprowadzać się do pozornej oceny, a za taką należy uznać ocenę dokonaną przez Sąd pierwszej instancji. Wystarczy w tym miejscu wskazać, że poza zaniechaniem nadania w tej sprawie treści pojęciu interes społeczny, Sąd kategorycznie stwierdził, że w okolicznościach sprawy nie ma podstaw do przyjęcia, by organ rozważając kwestię interesu społecznego i interesu skarżącego uznał jego interes za nadrzędny, a nadto Sąd zauważył, że podjęcie decyzji w przedmiocie zawieszenia nie wymaga uprzedniej oceny z punktu widzenia skutków takiej decyzji dla interesów gospodarczych i finansowych skarżącego. Teza ta została wywiedziona z dorobku orzecznictwa i doktryny. Sąd wskazał, że przyjmuje się, iż słuszny interes strony to zobiektywizowana, realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej zaś uznanie interesu strony za słuszny powinno wynikać z obiektywnej oceny sytuacji, a nie z przekonania strony opartego na poczuciu krzywdy, nierówności, czy niezrozumienia przez organ trudnej, w jej ocenie, sytuacji faktycznej. Już samo zestawienie wskazówek interpretacyjnych przywołanych przez Sąd z wnioskiem, iż w świetle tych wskazówek nie jest wymagana ocena interesu skarżącego z punktu widzenia skutków takiej decyzji dla jego interesów gospodarczych i finansowych, pozwala na stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji oczywiście wadliwie interpretuje pojęcie słusznego interesu obywatela. Podkreślić trzeba, że prawa wynikające z licencji nie są iluzoryczne, gdyż licencja pracownika ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia wymagana jest do wykonywania czynności z zakresu ochrona osób i mienia, realizowanych w różnych formach, w celach zarobkowych. Pozbawienie prawa do podejmowania pracy bądź wykonywania działalności gospodarczej, dopuszczalnej na podstawie licencji pracownika ochrony fizycznej, jest oczywistym ograniczeniem wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy (art. 65 ust. 1 Konstytucji), co wymaga oceny z punktu widzenia konieczności zawieszenia tej licencji na podstawie przepisu art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Jeśli chodzi o zarzuty naruszenia przepisów, art. 8, 11,10 i 75 § 1 k.p.a., to uznać je należy za nieuzasadnione. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie tych zarzutów w żadnej mierze nie wskazuje na okoliczności naruszenia tych przepisów, co w istocie sprowadza się więc jedynie do przytoczenia przepisów, a taka wadliwość skargi kasacyjnej uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu poddania w tym zakresie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów oraz na podstawie przepisu art. 185 § 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a w związku z art. 209 p.p.s.a.