II SA/Wa 1427/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], odmawiającą A. P. wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż A. P., powołując się na zagrożenie wynikające z charakteru wykonywanej pracy, zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z prośbą o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Wskazał, że wykonuje wolny zawód [...] i [...], rzeczoznawcy ds. [...], rzeczoznawcy ds. [...] i [...], biegłego ds. [...], jest powołanym w Urzędzie [...] [...] ds. [...] (dotacje unijne), a także jest biegłym [...]. Z racji swojej pracy poprzez dokonywanie bezstronnych ocen naraził się wielu ludziom, także we własnym środowisku inżynierskim, zdarzały się też groźby wobec niego oraz różne działania, tzw. "utrudnianie mu życia", jak również szkalowanie go w internecie. Dlatego też czuje się zagrożony, ponieważ – w jego ocenie - żadne państwo nie jest w stanie zapewnić dostatecznego bezpieczeństwa swoim obywatelom. Komendant Wojewódzki Policji w G. decyzją z dnia [...] maja 2010 r., wydaną na podstawie art. 12 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), odmówił stronie rozstrzygnięcia sprawy zgodnego z jej wolą. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, iż okoliczności, z których strona wywodzi potrzebę uzyskania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, należało uznać za nieprzekonujące o konieczności wyposażenia jej w to reglamentowane uprawnienie, ponieważ nie świadczą o istnieniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jej życia lub zdrowia. Od powyższej decyzji A. P. wniósł odwołanie, w którym podniósł, iż nie może się pogodzić ze stanowiskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o braku wiarygodnych dowodów jego zagrożenia, m. in. dlatego, że nie zgłaszał takich zdarzeń organom Policji. Choć bowiem faktycznie nie o wszystkich informował organy ścigania, to te, które zgłaszał nie zostały - w ocenie strony - załatwione wnikliwie, ponieważ sprawców nie odnaleziono. Tymczasem odwołujący się od wielu lat uprawia zawód zaufania publicznego i czuje się zagrożony tak on, jak i jego rodzina, co wykazywał starając się od 13 lat o broń do ochrony osobistej. Odwołujący się wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie mu pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Komendant Główny Policji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia z dnia [...] lipca 2010 r. organ odwoławczy wskazał, iż podstawę materialnoprawną orzekania w niniejszej sprawie stanowi art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, który wskazuje, iż właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Jak wynika z powyższego, to wnioskodawca winien udowodnić, że znajduje się w szczególnej, na tle innych obywateli, sytuacji i dlatego właśnie uzyskanie prawa do dysponowania bronią palną jest mu niezbędnie potrzebne. Natomiast wyłączną kompetencję do oceny tych okoliczności otrzymały, z woli ustawodawcy, organy Policji, które - uwzględniając zasady określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, reglamentacyjny charakter samej ustawy o broni i amunicji oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, odnoszące się do spraw podobnego rodzaju - nie muszą zgadzać się ze stanowiskiem prezentowanym przez osobę wnioskującą o wydanie pozwolenia. Okoliczności, które podniósł A. P. uzasadniając wniosek o wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej, nie świadczą - również w ocenie Komendanta Głównego Policji - o istnieniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jego życia i zdrowia. Faktem jest, że może ono wynikać z rodzaju wykonywanej przez wnioskodawcę pracy lub charakteru jego zajęcia, a także innej szczególnej sytuacji wyróżniającej go z ogółu społeczeństwa, jednak sam rodzaj wykonywanej pracy nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń. W celu oceny zasadności wniosku strony właściwe jednostki Policji, do których organ I instancji zwrócił się o informacje na temat potwierdzenia ewentualnego zagrożenia bezpieczeństwa osobistego strony wskazały, iż w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do chwili orzekania wnioskodawca nie zgłaszał do Komendy Miejskiej Policji w G. o zdarzeniach przestępczych, w których sprawca działał z zamiarem zamachu na jego życie lub zdrowie, podobnie nie ustalono takich zdarzeń w Komisariacie Policji [...] w G.. Zatem brak jest jakichkolwiek informacji, iż strona powiadamiała organy Policji m. in. o włamaniu do garażu i budynku mieszkalnego, choć strona wspomniała o tym dopiero w odwołaniu (pominęła je więc zarówno we wniosku o wydanie pozwolenia, jak i podczas jej przesłuchania) i do tego uczyniła to tak ogólnie, że nie wiadomo było, kiedy te zdarzenia miały miejsce. Organ zwrócił uwagę, iż w wyniku wskazanych przez stronę zdarzeń poszkodowanym był syn wnioskodawcy i w ocenie organu odwoławczego strona tą argumentacją jedynie starała się "wzmocnić" swoje stanowisko co do zasadności wydania jej pozwolenia. Natomiast groźby czy "szkalowanie" w internecie, na które strona wskazała w związku z wykonywaniem przez nią zawodu zaufania publicznego, nie miały żadnych następstw, a na tego rodzaju zdarzenia narażone są wszystkie osoby, które w taki sposób jak strona korzystają z tego środka komunikacji. Nie ma zatem żadnych podstaw by uznać, iż rzutują one realnie na bezpieczeństwo strony, zwłaszcza, że i w tym zakresie materiał dowodowy nie potwierdza jej argumentacji. W piśmie Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w G. w sprawie odnotowanych przestępstw wobec funkcjonariuszy publicznych w latach 2006 - 2009 strona nie jest wykazana. Organ I instancji w wyniku własnych czynności także nie ustalił, aby A. P. zgłaszał organom ścigania przypadki realnego zagrożenia bezpieczeństwa osobistego, a z zebranych w sprawie materiałów wynika, że takie sytuacje dotychczas nie miały miejsca. Jego przekonanie o potrzebie ochrony przy pomocy broni palnej bojowej ma więc charakter wyłącznie subiektywny, niepotwierdzony żadnymi konkretnymi okolicznościami pozwalającymi uznać, iż w jego przypadku istnieje niekwestionowana potrzeba wyposażenia go w ten środek ochrony z uwagi na stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie jego życia lub zdrowia. Komendant Główny Policji wskazał, że faktem jest, iż A. P. ubiega się o pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej już od 13 lat i otrzymał już 5 decyzji odmownych, ale właśnie dlatego, że w żadnym z tych postępowań nie wskazał konkretnych okoliczności świadczących o takim niebezpieczeństwie. Co więcej, w związku z wniesioną skargą A. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] października 2007 r., odmawiającą wydania mu pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej, wypowiadał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 4 lipca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 463/08 oddalając jego skargę jednoznacznie stwierdził, iż z samego faktu wykonywania specjalistycznych czynności zawodowych, w tym obrotu środkami pieniężnymi oraz zamieszkiwania w domu jednorodzinnym - nie wynika, aby ze względu na stopień zagrożenia odróżniał się od wielu innych obywateli będących w podobnej sytuacji zawodowej i osobistej. Natomiast fakt posiadania pozwolenia na broń palną myśliwską nie przesądza o obowiązku organów Policji wydania pozwolenia na inny rodzaj broni, a nawet szkalowanie w Internecie, czy kradzieże same w sobie, nie stanowią o zagrożeniu życia osób będących w takiej sytuacji. Sąd ten podzielił też argumentację organów Policji, że istnieje szereg innych, niż posiadanie broni palnej, sposobów przeciwdziałania stanom ewentualnego zagrożenia podobnym do sytuacji opisywanej przez niego, a okoliczność, że A. P. dysponuje pozwoleniem na broń palną gazową powinna mu zapewnić zmniejszenie stanu zagrożenia na wypadek działań bezprawnych wymierzonych w jego osobę. Tymczasem strona z góry odrzuca ten środek ochrony. W toku postępowania odwoławczego A. P. nie powołał żadnych nowych okoliczności, wskazujących na zmianę jego sytuacji faktycznej w kwestii osobistego zagrożenia, a tym samym istotnych dla sposobu rozstrzygnięcia jego sprawy. Także styczność z materiałami niejawnymi oraz aktami sądowymi i wożenie takich dokumentów niczym strony nie wyróżniają spośród innych osób znajdujących się w podobnej sytuacji. Przekonanie strony, iż z tego tytułu powinna zostać wyposażona w tak drastyczny środek ochrony, jakim jest broń palna bojowa, jest więc niczym nie uzasadnione. Nie są to bowiem przesłanki do przyznania jej takiego prawa tym bardziej, że z tego tytułu nie znalazła się ona w sytuacji realnego zagrożenia zamachem na jej życie lub zdrowie. Organ podkreślił, iż prawo do posiadania broni nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a przepisy regulujące zasady przyznawania prawa do posiadania broni mają wyraźnie reglamentacyjny charakter i nie wynika z nich, że każdy kto spełnia inne ustawowe kryteria (art. 15 ust. 1 ustawy) musi uzyskać pozwolenie na broń. Strona, co wynika z materiału dowodowego, nigdy ani w życiu prywatnym, ani z tytułu wykonywania zawodu zaufania publicznego nie znalazła się w sytuacji świadczącej o stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu jej życia bądź zdrowia. Poczucie strony, iż jej życie lub zdrowie są w niebezpieczeństwie i to w takim stopniu, że wymagają ochrony jedynie przy pomocy broni palnej bojowej, ma więc charakter wyłącznie subiektywny, co nie daje podstaw do uwzględnienia jej odwołania, a tym samym rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z jej żądaniem. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której strona zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 10 ustawy o broni i amunicji, na skutek uznania, iż okoliczności, na które się ona powołuje nie uzasadniają rozszerzenia posiadanego od 30 lat pozwolenia na broń palną myśliwską o pozwolenie na posiadanie broni krótkiej do obrony osobistej. Z tych powodów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz obciążenie strony przeciwnej kosztami procesu. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż nie zgadza się z argumentacją organów Policji, albowiem w Polsce był i jest "coraz większy bandytyzm", co wynika z doniesień medialnych. Od roku 1997 r. skarżący czuje się zagrożony i z tego powodu wystąpił o rozszerzenie uprawnienia (od 30 lat posiada pozwolenie na broń palną myśliwską) do posiadania broni palnej bojowej do obrony własnej. Zdaniem skarżącego, organy Policji każdorazowo w jego sprawie przekraczały swoje uprawnienia i nadinterpretowały każdorazowo treść art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, w taki sposób, aby pozwolenia nie wydać, a przywołane przez niego fakty oceniały wg własnego uznania. W ocenie skarżącego, interpretacja art. 10 ustawy o broni i amunicji powinna być korzystna dla strony, albowiem przepis ten jest nieprecyzyjny, a prawodawca nie podał katalogu ściśle określonych warunków pozytywnych i warunków negatywnych, szczegółowo opisanych w ustawie, które pozwalałby Policji wydać lub odmówić pozwolenia na broń do obrony osobistej. Odnosząc się do uzasadnienia decyzji Komendanta Głównego Policji skarżący podniósł, iż nie zgadza się z brakiem zgłaszania zdarzeń do organów Policji, albowiem 5 takich zgłoszonych zdarzeń powołał w odwołaniu od decyzji organu I instancji i posiada na to stosowne dokumenty. Tymczasem organ odwoławczy tych okoliczności nie dociekał. Ponadto, nie jest ważne dla sprawy, czy poszkodowanym w części tych zdarzeń był syn skarżącego, czy skarżący osobiście, albowiem obecnie syn wraz z rodziną zamieszkuje ze skarżącym w jednym domu. Skarżący nie zgadza się ze stwierdzeniem, że jego wyobrażenie o zagrożeniu jest tylko subiektywne. Zgłoszenia Policji włamania do domu, kradzieży samochodu marki [...], szkalowania w internecie, działania zmierzającego do zdyskredytowania skarżącego, pozostawały bez odpowiedzi, na co skarżący posiada stosowne dokumenty. Skarżący uważa, że organy Policji przekraczają znacznie swoje uprawnienia w zakresie dostępności do broni w Polsce i działają przez to na szkodę społeczeństwa, czego dowodem są sejmowe dane statystyczne za 2006 r. tj.: 1) liczba pozwoleń na broń na 1000 mieszkańców: Czechy 30,3; Niemcy około 40; Polska 4,1, 2) liczba jednostek broni na 1000 mieszkańców: Czechy 61,8; Niemcy około 120; Polska 7,7. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów skarga A. P. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] maja 2010 r. nie naruszają prawa. Przedmiotowe decyzje nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie uzasadniają jego wydanie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1515/01, stwierdził, że "brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiany z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej". Jednoznacznie podkreślić należy, że sam brak przesłanek negatywnych nie wystarcza do wydania pozwolenia na broń palną, a jego uzyskanie jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującego okoliczności faktycznych, które przekonają organ, że wydanie pozwolenia jest uzasadnione. Organy Policji nie mogą więc przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się uznaniem administracyjnym, jednak mają prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia wydanie pozwolenia. Rzeczą Sądu jest zbadać, czy ocena ta nie była dowolna, jednak rzeczą organu jest wypracowanie jej kryteriów. Kontrolując prawidłowość oceny okoliczności, które - zdaniem skarżącego - uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń, Sąd miał też na względzie, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". Ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać za słuszny. Mając na względzie powyższe uwagi wstępne, Sąd uznał, że organ zgodnie z prawem przeprowadził postępowanie dowodowe i prawidłowo ustalił samo istnienie wskazanych przez wnioskodawcę okoliczności, a następnie rozważył ich znaczenie i dokonał oceny, czy uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Organ Policji dokonując rozważań w niniejszej sprawie był obowiązany rozważyć, czy okoliczności powoływane przez stronę, uprawdopodabniające występowanie zagrożenia utraty zdrowia i życia powinny być zwalczane poprzez przyznanie prawa do dysponowania bronią palną bojową. Przedmiotowy środek ochrony powinien być stosowany w sytuacjach wyjątkowych, gdy użycie innych środków dla odparcia ataku na przedmiotowe dobra strony mogłoby być niewystarczające. Powyższa sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Organ zasadnie przyjął, że sam fakt wykonywania zawodu [...], niezależnego [...] i [...] z zakresu [...] i wiążące się z wykonywaną profesją niezadowolenie osób zawiedzionych wydaną przez skarżącego ekspertyzą lub opinią, a także "wrogość" środowiska zawodowego, nie kwalifikuje skarżącego do grona osób potencjalnie narażonych, przede wszystkim na utratę życia lub zdrowia, a w dalszej kolejności, na tle innych osób majętnych, na zabór mienia. Postępowanie wyjaśniające nie wykazało, aby na przestrzeni ostatnich 4 lat strona była w rejestrach policyjnych odnotowana jako poszkodowana, w tym na skutek przestępstw związanych z wykonywanym zawodem (skarżący nie figuruje jako poszkodowany funkcjonariusz publiczny w latach 2006 -2009). Ponadto skarżący powołuje się na zdarzenia przestępcze przeciwko mieniu, w których stał się poszkodowanym on sam lub jego syn w latach 1995 – 2001 (karta akt sądowych nr 31 – 36) oraz wskazuje na umorzenie przez Prokuratora Prokuratury [...] w G. W. śledztwa w sprawie pomówienia skarżącego w dniu [...] lipca 2005 r. w internecie. Jednakże trzeba mieć na uwadze, iż podane przez stronę okoliczności miały miejsce kilka lat wcześniej i choć nie należy ich tracić z pola widzenia, to jednak nie obrazują one stanu zagrożenia skarżącego w czasie ubiegania się o pozwolenie na broń palną bojową w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Ponadto stan faktyczny sprawy istniejący do 2007 r. i okoliczności związane w tym okresie z zagrożeniem dóbr osobistych i majątkowych skarżącego zostały poddane kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 4 lipca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 463/08 oddalił skargę A. P. na decyzję wydaną w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową. Na mocy art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyrok ten jest dla składu orzekającego w niniejszej sprawie wiążący, co powoduje, iż obecnie Sąd nie może dokonać odmiennej oceny stanu sprawy do 2007 r. od już dokonanej w prawomocnym wyroku sądowym. Natomiast po roku 2007 skarżący nie jest w stanie wykazać zdarzeń, które miałyby bezpośredni wpływ na zagrożenie jego życia, zdrowia, czy też nawet mienia. Wskazać należy, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń, co wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, na które zasadnie powołał się organ odwoławczy, jest stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Ocena zaś, czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje, należy do organów Policji, które w tym zakresie mogą prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, którego kognicję ściśle określa cytowany powyżej przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Sąd bada zatem, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy (zobacz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 3456/00, LEX nr 137839). Sąd podziela w pełni ocenę organu, że skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił obiektywnie przekonywujących dowodów pozwalających Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w G., a następnie Komendantowi Głównemu Policji stwierdzić, iż faktycznie strona skarżąca charakteryzuje się wyraźnie ponadprzeciętnym zagrożeniem działaniami przestępczymi, co uzasadniałoby posiadanie środka samoobrony w postaci broni palnej bojowej. W świetle powyższego nie można uznać racji skarżącego, że wystarczającym dla uzyskania pozwolenia na broń palną bojową jest łączenie potrzeby posiadania takiej broni z ogólnym stanem zagrożenia w kraju wynikającego z przekonania, iż aparat państwowy nie jest w stanie należycie zabezpieczyć obywatela przed działaniami przestępców. Także wskazanie na łatwiejszy dostęp do broni palnej w wybranych państwach Wspólnoty Europejskiej nie przemawia za wadliwym stosowaniem przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, albowiem wykładnia tego przepisu dokonana przez organy Policji jest oparta o ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych. Niewątpliwie skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających konieczność posiadania broni do ochrony osobistej, natomiast subiektywne przekonanie, że może on stać się ofiarą zamachu na życie lub zdrowie, nie jest wystarczające. Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2003 r. (sygn. akt III SA 1857/01), brak poczucia bezpieczeństwa z różnych powodów deklarowany jest przez bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił. Należy też podkreślić, że organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza broń palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, organ poprawnie ocenił, że skarżący, który spełnia wprawdzie kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną, nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia w celu ochrony osobistej. Reasumując, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji, nie dopuścił się - w ocenie Sądu - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na materiale otrzymanym zarówno z właściwych komend Policji, jak również na dowodach przedłożonych przez stronę skarżącą, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Należy też pamiętać, że w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na broń z samego sformułowania art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia - wykazania okoliczności uzasadniających wniosek (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2002 r., sygn. akt III SA 448/01, niepubl.). To nie organy Policji mają poszukiwać tych okoliczności, tylko wnioskodawca ma je wskazać i udowodnić. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny i niepoparty dowodami odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.