I SA/Bk 629/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] J. w S. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] grudnia 2009 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] października 2009 r., w której określono J. W. (dalej jako "podatniczka"), należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 1.367,00 zł. Z akt sprawy wynika, że Przedsiębiorstwo "A" spółka z o.o. w K. w 2003 r. w związku z zawartą umową wypłaciło działającemu w imieniu podatniczki - jej ojcu J. W. odszkodowanie w wysokości 10.000 zł za zniszczenia i rekultywację terenu spowodowane ułożeniem kabla światłowodowego na działce Nr [...] położonej w S. Powyższą umowę, w której wyrażono zgodę na ułożenie na nieruchomości kabla światłowodowego w 2002 r. zawarł J. W. jako jej właściciel, następnie aktem notarialnym z [...] lutego 2002 r. darował nieruchomość J. W., która przejęła wszystkie korzyści i ciężary związane z jej nabyciem. Ułożenie kabla związane było z inwestycją "Rozbudowa Sieci Łączności PERN "P" S.A. Linia światłowodowa dla Odcinka Wschodniego Rurociągu "P" - część liniowa województwo [...] - gmina S.". Umowę z PERN "P" S.A. zawarł J. W., jako pełnomocnik podatniczki. Zdaniem organów uzyskany przez J. W. dochód z tytułu ww. odszkodowania podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Stowarzyszenie [...] "J" (dalej jako: "Stowarzyszenie"), dopuszczone do udziału w postępowaniu na prawach strony, złożyło odwołanie od decyzji organu I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] grudnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż odszkodowanie otrzymane w niniejszej sprawie, które należało się za straty spowodowane pracami prowadzonymi przez inwestora stosownie do art. 20 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej jako: "u.p.d.o.f.") stanowi inne źródło przychodów i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Organ odwoławczy podkreślił, że linia światłowodowa stanowiła jedną inwestycję wraz z budową rurociągu naftowego "P". Wskazał, że w decyzji Wójta Gminy S. z [...] maja 2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdzono, że budowa kabla łączności światłowodowej służy wyłącznie do obsługi rurociągu. Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowego odszkodowania podatniczka nie otrzymała na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy o łączności, lecz na podstawie umowy. Przychód z odszkodowania nie korzysta, zatem ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.f. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, do odszkodowania tego, nie ma również zastosowania zwolnienie określone w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. ponieważ w pkt 3 lit. g) tego artykułu ustawodawca wskazał wprost, że zwolnieniem nie są objęte odszkodowania wynikające z zawartych umów lub ugód. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał ponadto, iż do spornego odszkodowania nie będzie miało także zastosowania zaniechanie poboru podatku przewidziane w rozporządzeniu z 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz. U. Nr 82, poz. 752). Zgodnie z tym aktem zaniechano poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów (przychodów) z tytułu odszkodowań wypłaconych, na podstawie wyroków sądowych i zawartych umów (ugód), posiadaczom gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, z tytułu: 1) ustanowienia służebności gruntowej, 2) rekultywacji gruntów, 3) szkód powstałych w uprawach rolnych i drzewostanie - w wyniku prowadzenia na tych gruntach, przez podmioty uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, inwestycji związanych z budową urządzeń infrastruktury technicznej, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) - w dalszej części uzasadnienia w skrócie" "u.g.n.". Wspomniany art. 143 ust. 2 zawiera zamknięty katalog urządzeń infrastruktury technicznej, w którym nie wymienia się rurociągu naftowego wraz z linią światłowodową i urządzeniami towarzyszącymi. W związku z tym nie można ich zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej. Powyższe potwierdziło Ministerstwo Infrastruktury w piśmie z 6 maja 2008 r. Na decyzję organu odwoławczego Stowarzyszenie wywiodło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: – rozporządzenia Ministra Finansów z 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zaniechania poboru podatku od osób fizycznych od niektórych dochodów (przychodów), – art. 14, art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 123 § 1 i 2, art. 124, art. 125 § 1 i 2, art. 130 § 3, art. 167 § 1 i 2, art. 180 § 1, art. 188, art. 194 § 1 i 2, art. 199 § 3, art. 201 § 1 i art. 209 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako: "o.p."), – art. 63 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 36 ust. 1-3 i art. 37 ust. 9, 10 i 11 oraz art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z 23 listopada 1990 r. o łączności, – art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez nieuwzględnienie treści porozumienia, iż wydanie decyzji pod budowę wymagało zgody na dysponowanie gruntami przeznaczonymi w planie pod budowę, – art. 230 i art. 231 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, poprzez nieuwzględnienie, że do obsługi rurociągu stosuje się kablowe linie łączności, – art. 2, art. 7, art. 32, art. 51 ust. 4, art. 64 ust. 2 i 3 oraz art. 77 Konstytucji RP poprzez niesłuszne pobranie podatku, naruszenie prawa własności i nierzetelne prowadzenie sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 29 marca 2010 r. pełnomocnik Stowarzyszenia zarzucił dodatkowo zaskarżonej decyzji obrazę przepisu art. 191 o.p., poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegającej na uznaniu, iż kabel światłowodowy ułożony w związku z rozbudową sieci łączności światłowodowej PERN "P" nie może zostać zaliczony do urządzeń infrastruktury technicznej, o której mowa w art. 143 ust. 2 u.g.n. Zdaniem pełnomocnika podstawą zaniechania poboru podatku dochodowego od podatnika powinno być rozporządzenie Ministra Finansów z 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych. Światłowodowa linia łączności służąca obsłudze rurociągu naftowego jest bowiem linią telekomunikacyjną, a zatem urządzeniem technicznym, o którym mowa w tym rozporządzeniu. Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 20/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Zdaniem Sądu, ocena dowodów dokonana w sprawie przez organ i wnioski z niej płynące wykraczają poza zakres swobodnej oceny dowodów wynikający z art. 191 o.p. Sąd nie zgodził się z twierdzeniem organu odwoławczego, że kabla światłowodowego układanego w związku z rozbudową sieci łączności światłowodowej PERN "P" S.A. dla odcinka Wschodniego Rurociągu "P" nie można zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej, o których mowa w art. 143 ust. 2 u.g.n. Jak wskazał, infrastrukturą telekomunikacyjną są urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. W ocenie Sądu do przedmiotowego odszkodowania będzie miało więc zastosowanie zaniechanie poboru podatku dokonane w rozporządzeniu z 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych. W pozostałym zakresie Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną. Na powyższy wyrok skargę kasacyjną złożył Dyrektor Izby Skarbowej w B. zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie między innymi przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych oraz od niektórych dochodów (przychodów), oraz art. 143 ust. 2 u.g.n. poprzez przyjęcie iż, w skład infrastruktury technicznej, o której mowa w § 1 pkt 3 rozporządzenia wchodzi linia światłowodowa służąca obsłudze rurociągu naftowego, jako urządzenie telekomunikacyjne, podczas gdy linia światłowodowa jest infrastrukturą towarzyszącą rurociągowi i nie służy zaspokajaniu zbiorowych potrzeb ludności w zakresie telekomunikacji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 1 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1520/10, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku. Uznając, iż skarga kasacyjna jest prawnie uzasadniona, stwierdził, że z przepisu § 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od niektórych dochodów (przychodów) wynika, że podatnik, który chce skorzystać z zaniechania poboru podatku powinien wykazać, że wypłacone mu odszkodowanie otrzymał z tytułu szkód w uprawach i drzewostanie spowodowanych przez: 1) prace wykonane przez uprawniony podmiot, 2) budujący urządzenia infrastruktury technicznej. Jednocześnie NSA zauważył, że z treści umowy zawartej pomiędzy podatnikiem a Przedsiębiorstwem Eksploatacji Rurociągów Naftowych "P." S.A. w P. działającego w ramach Konsorcjum "P" będącym generalnym wykonawcą inwestycji wynika, że Przedsiębiorstwo wypłaci właścicielowi nieruchomości odszkodowanie za szkody powstałe w związku z budową rurociągu naftowego wraz ze służącymi do obsługi tego rurociągu: linią światłowodową i urządzeniami towarzyszącymi. Oznacza to, że podatnik otrzymał odszkodowanie za szkody spowodowane inwestycją, jaką jest budowa rurociągu, bowiem ułożenie linii światłowodowej w tym samym wykopie przez podwykonawcę służyło do obsługi tej inwestycji. Wobec tego, że otrzymane przez podatnika odszkodowanie nie było związane ze szkodami wyrządzonymi mu w związku z budową infrastruktury technicznej, o której mowa w art. 143 ust. 2 u.g.n., błędne było stanowisko Sądu pierwszej instancji, że ocena materiału dowodowego przez organ podatkowy była dowolna, że wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów, że kable światłowodowe układane w związku z rozbudową sieci łączności światłowodowej dla odcinka rurociągu naftowego nie można zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny, ponownie rozpoznając sprawę, zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze treść art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Spór pomiędzy stronami sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy wypłacone w 2003 r. podatniczce odszkodowanie za szkody powstałe w związku z budową linii światłowodowej i urządzeniami towarzyszącymi, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wskazać trzeba, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają w roku podatkowym wszelkiego rodzaju dochody rozumiane jako nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania, z wyjątkiem wymienionych w art. 21 (zwolnienia podatkowe), art. 52 (czasowe zwolnienia od podatku), art. 52a (zwolnienia przedmiotowe dochodów z kapitałów pieniężnych) oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku (art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f.). Zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, że przedmiotowe odszkodowanie nie korzysta ze zwolnienia w podatku dochodowym od osób fizycznych na podstawie przepisów cytowanej ustawy podatkowej. W szczególności takiej podstawy nie stanowią wskazywane przez Stowarzyszenie przepisy art. 21 ust.1 pkt 3 i pkt 29 u.p.d.o.f., albowiem podstawą wypłaty odszkodowania nie była ustawa o gospodarce nieruchomościami czy ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz umowa cywilnoprawna. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2003 r., wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem: a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, b) odpraw i odszkodowań wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym, d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane na zasadach, o których mowa w art. 27 ust. 1, g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód. Skoro, więc organy ustalił, że sporne odszkodowanie za zniszczenia i rekultywację terenu spowodowane budową rurociągu naftowego wraz z linią światłowodową i urządzeniami towarzyszącymi, zostało wypłacone na podstawie umowy nie mogło mieć do niego zastosowania zwolnienie wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Wspomniany przepis wyłącza, bowiem ze zwolnienia odszkodowania wynikające z zawartych umów lub ugód (art. 21 ust.1 pkt 3 lit. g). Wypłata odszkodowania na podstawie umowy cywilnoprawnej a nie ustawy o gospodarce nieruchomościami skutkuje również tym, że odszkodowanie to nie może korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.f. Zwolnienie to dotyczy jedynie przychodów wypłaconych stosownie do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, z tytułu odpłatnego zbycie nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie oraz z tytułu odpłatnego zbycie nieruchomości w związku z realizacją przez nabywcę prawa pierwokupu, a zatem nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze ocenę prawną wyrażoną w wyroku NSA z 1 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1520/10, którą niniejszy Sąd jest związany, należało przyjąć, że do wypłaconego podatnikowi odszkodowania nie będzie miało zastosowanie także zaniechanie poboru podatku, uregulowane w przywołanym w skardze rozporządzeniu Ministra Finansów z 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych. Zgodnie z § 1 pkt 3 tego rozporządzenia, zaniechano poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów (przychodów) z tytułu odszkodowań wypłacanych na podstawie wyroków sądowych, zawartych umów (ugód), posiadaczom gruntów wchodzących w skład gospodarstw rolnych, z tytułu szkód powstałych w uprawach rolnych i drzewostanie - w wyniku prowadzenia na tych gruntach przez podmioty uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, inwestycji związanych z budową urządzeń infrastruktury technicznej rozumianej w myśl art. 143 ust. 2 u.g.n. jako budowa urządzeń albo modernizacja drogi oraz wybudowanie (pod ziemią, nad ziemią, na ziemi) przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z treści umowy zawartej pomiędzy podatniczką a PERN "P" S.A. w P. wynika, że odszkodowanie wypłacone właścicielowi nieruchomości dotyczy szkód powstałych w związku z budową rurociągu naftowego wraz ze służącymi do obsługi tego rurociągu linią światłowodową i urządzeniami towarzyszącymi. Przyjąć zatem należy, iż linia światłowodowa spełniała rolę akcesoryjną w stosunku do inwestycji głównej jaką był rurociąg naftowy, a w konsekwencji nie można jej zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej. Dlatego też zgodzić się należało z organem, że otrzymane przez podatniczkę odszkodowanie nie było związane ze szkodami wyrządzonymi w związku z budową infrastruktury technicznej, o której mowa w art. 143 ust. 2 u.g.n., a zatem nie mogło skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego. Pozbawione podstaw jest również powołanie się przez Stowarzyszenie na przepis art. 36 i 37 oraz art. 63 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W art. 63 ust. 3 tej ustawy wskazano, że w przypadku, gdy decyzja o warunkach zabudowy wywołuje zmianę wartości nieruchomości lub też wyłączenie bądź istotne ograniczenie korzystania z niej w dotychczasowy sposób w związku ustaleniem w drodze decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego tj. skutki, o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio, a koszty realizacji roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 i 3 ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w myśl art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy: odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części (ust. 1), a gdy właściciel albo użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość i nie skorzystał z praw do odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości, może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości (ust. 3). W omawianej sprawie właściciel nieruchomości otrzymał odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę, a koszty realizacji roszczeń poniósł wykonawca prac związanych z budową linii światłowodowej (inwestor) zawierając umowę cywilnoprawną, nie ma więc mowy o naruszeniu ww. przepisów. Za niezasadny uznano również uznać zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n., gdyż zawarcie umowy cywilnoprawnej w wyniku rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. spowodowało, że postępowanie administracyjne nie było w ogóle prowadzone, a organ nie wydawał decyzji zezwalającej na zajęcie nieruchomości. Rozliczenia między stronami odbywały się, więc na zasadach wynikających z kodeksu cywilnego. W konsekwencji za niezasadne uznano również zarzuty naruszenia art. 2, art. 7, art. 32, art. 51 ust. 4, art. 64 ust. 2 i 3 oraz art. 77 Konstytucji RP. Orzekający w sprawie Sąd nie znalazł także usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Postępowanie organów znajduje oparcie o obowiązujących przepisach prawa. Organy w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy niezbędny do podjęcia rozstrzygnięcia. Odniosły się również do wniosków dowodowych Stowarzyszenia, wyjaśniając przyczyny ich nieuwzględnienia. Postanowienie organu I instancji w tym zakresie zawiera prawidłowe pouczenie odnośnie możliwości jego zaskarżenia. Działaniom organów nie można zarzucić, iż naruszały zasadę zaufania i informowania stron, stronom zapewniono też czynny udział w każdym stadium postępowania. Sąd nie znajduje także podstaw do stwierdzenia naruszenia zasady wyjaśniania stronom przesłanek, którymi kierowały się organy przy załatwieniu sprawy, jak i zasady szybkości postępowania. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów dotyczących wydawania interpretacji podatkowych. Przywoływane przez Stowarzyszenie interpretacje mają bowiem charakter wiążący jedynie w indywidualnych sprawach, w których zostały wydane. Podstawy związania organów podatkowych przedstawionym tam stanowiskiem nie może stanowić również art. 194 § 1 i 2 o.p. Nie ma także podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 201 § 1 i art. 209 § 2 o.p. W sprawie nie miała bowiem miejsca sytuacja, w której przepisy uzależniałyby wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, nie wystąpiła też przesłanka zawieszenia postępowania w postaci konieczności rozparzenia zagadnienia wstępnego przez inny organ. Organy nie naruszyły również art. 199a o.p. (w skardze Stowarzyszenie wskazuje na art. 199 § 3 o.p.), albowiem treść umowy na podstawie, której wypłacono odszkodowanie jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości. Dlatego też nie było obowiązku występowania do sądu powszechnego w celu ustalenia treści czynności prawnej. Końcowo Sąd zauważa, że nie mogło dojść do naruszenia § 230 i § 231 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie oraz przepisów ustawy z 23 listopada 1990 r. o łączności, albowiem nie miały one w sprawie zastosowania. Jako, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.