II SA/Wa 1272/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA Janusz Walawski Protokolant ref.straż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej oddala skargę T.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Z. nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego, przysługującego przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego wypowiedział T.K. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Zwolnienie żołnierza ze służby wojskowej nastąpiło w dniu 31 stycznia 2003 r. W dniu 19 lutego 2003 r. zainteresowany wystąpił do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w P. z wnioskiem o wypłatę świadczenia pieniężnego w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Świadczenie wypłacono za okres od dnia 1 lutego 2003 r. do dnia 31 stycznia 2004 r. w kwocie brutto 24.140,40 zł. Dowódca Wojsk Lądowych decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku T.K., stwierdził nieważność decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego o wypowiedzeniu przedmiotowego stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Następnie, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2009 r. zwolniono T.K. z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 stycznia 2010 r., w związku z upływem terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez żołnierza zawodowego. W dniu 9 lutego 2010 r. skarżący złożył do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Z. wniosek o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie przyznania mu świadczenia pieniężnego za okres od dnia 1 lutego 2010 r. do dnia 31 stycznia 2011 r. z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Z. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. przyznał świadczenie w wysokości 24.759,60 zł brutto, jako uzupełnienie wypłaconego świadczenia pieniężnego w 2003 r. z tytułu nieskutecznego zwolnienia. Od powyższej decyzji T.K. wniósł odwołanie do Ministra Obrony Narodowej. Minister Obrony Narodowej, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazał, iż stosownie do art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.), żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94 wymienionej ustawy, przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Podkreślił, że w sprawie bezsporne jest, że skarżącemu za okres od dnia 1 lutego 2003 r. do dnia 31 stycznia 2004 r. wypłacono jednorazowo z góry 12-to miesięczne uposażenie, w związku ze zwolnieniem ze służby. Spełnienie przesłanki zwolnienia umożliwiło dokonanie wypłaty tej należności. Natomiast decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji administracyjnej kreuje nową sytuację prawną, mianowicie pozbawia wadliwą decyzję zdolności wywoływania skutków prawnych ex tunc. Jednakże znosząc ex tunc podstawę do wypłaty przedmiotowego świadczenia, nie zniosła wprost skutków jego wypłaty. Organ stwierdził, iż skoro skarżącemu wypłacono już świadczenie pieniężne z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, to pomimo, że została stwierdzona nieważność decyzji o zwolnieniu, skarżący nie ma prawa do uzyskania kolejnego świadczenia pieniężnego z tego samego tytułu, posiada natomiast – prawo do odpowiedniego uzupełnienia otrzymanej należności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 95 pkt 1, art. 72 ust. 2, art. 77, art. 96 ust. 1 i ust. 6, art. 77, art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.). Nadto art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 107 § 3 kpa. Skarżący podniósł, że bezprawnie dokonano potrącenia mu przysługujących należności z tytułu zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej. Zarzucił też, że organ nieprawidłowo uznał, iż w oparciu o obowiązujące przepisy przysługuje mu jedynie różnica pomiędzy kwotą należną, a kwotą wcześniej wypłaconą. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Niewątpliwie, stosownie do art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), skarżącemu przysługuje prawo do otrzymania przez okres roku po zwolnieniu ze służby świadczenia w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Istota przedmiotowej sprawy sprowadzała się do oceny, czy żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, a następnie przywróconemu do służby, świadczenie takie przysługuje jednorazowo, czy też wielokrotnie. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż skarżącemu w 2003 r. wypłacono świadczenie w związku ze zwolnieniem go ze służby. Ponieważ zwolnienie to uznano za wadliwe prawnie, skarżący został przywrócony do służby. Art. 77 cytowanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, że uposażenie i inne należności, o których mowa w art. 73, pobrane przez żołnierza zawodowego, przysługujące mu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty, nie podlegają zwrotowi, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej. Przepisy powołanej ustawy nie przewidują zwrotu świadczenia pobranego przez okres roku po zwolnieniu ze służby i taka decyzja w stosunku do skarżącego nie została wydana. Dlatego też Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Z., w decyzji z dnia [...] marca 2010 r., zaliczył w poczet należnego skarżącemu świadczenia pieniężnego kwotę wypłaconą mu już wcześniej. W ocenie Sądu zaprezentowane przez organ stanowisko należy w pełni podzielić. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, iż organ dokonał bezprawnego potrącenia ze świadczenia przysługującego skarżącemu. Podkreślić należy, iż wojskowy organ emerytalny zaliczył (a nie potrącił) kwotę wypłaconą skarżącemu wcześniej na poczet należnego mu jednorazowego świadczenia z tytułu zwolnienia ze służby. Wskazać też należy, iż stosownie do art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, świadczenie roczne przysługuje żołnierzowi, który pełnił służbę nieprzerwanie przez okres co najmniej piętnastu lat. Zatem przyjmując rozumowanie skarżącego, że świadczenie z art. 95 pkt 1 ustawy należy się za każde zwolnienie ze służby, uznać należałoby, że w przypadku skarżącego takie świadczenie w ogóle nie przysługuje, ponieważ nie został spełniony warunek nieprzerwanej piętnastoletniej służby z uwagi na przerwę w służbie (od dnia zwolnienia do czasu stwierdzenia nieważności tej decyzji). Treść art. 95 ust. 1 oraz treść dopełniającego go art. 96 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z istoty swojej zakładają jednorazowość otrzymania przez żołnierza świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia go ze służby, tj. świadczenia należnego przez okres roku po zwolnieniu ze służby. Inne rozumienie tego przepisu – uznanie, że świadczenie to przysługuje w każdym przypadku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i do tego każdorazowo w pełnej wysokości, niezależnie od uprzedniego uzyskania tego świadczenia - nie znajduje oparcia w obowiązującym stanie prawnym. Analogiczny pogląd w sprawie jednorazowości przedmiotowego świadczenia wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I OSK 450/09 – vide wyrok z dnia 1 grudnia 2009 r. oraz z dnia 26 listopada 2009 r., o sygn. akt I OSK 449/ 09. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało skargę oddalić.