II GSK 2393/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "I." Spółki z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2709/10 w sprawie ze skargi "I." Spółki z o.o. w B. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2709/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. Spółki z o.o. w B. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w W. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu – oddalił skargę. Sąd I instancji uwzględnił następujący stan sprawy. I. Spółka z o.o. w B. (dalej: Spółka lub wnioskodawca) złożyła w P. Fundacji Rozwoju Regionalnego - Regionalnej Instytucji Finansującej (RIF), wniosek z dnia [...] listopada 2009 r. o dofinansowanie realizowanego projektu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 (PO IG), Oś priorytetowa 8. "Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki", Działanie 8.1. "Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej". P. Fundacja Rozwoju Regionalnego pismem z dnia [...] marca 2010 r. poinformowała Spółkę, iż nie zostało przyznane dofinansowanie na realizację projektu: "Opracowanie i wdrożenie innowacyjnej, e-biznesowej technologii zarządzania projektami przez I. Sp. z o.o." z uwagi na niespełnienie sześciu z dziesięciu kryteriów oceny merytorycznej. Uzasadniając swoje stanowisko wskazała, iż projekt nie spełnił następujących kryteriów: zgodności z celami PO IG oraz działania 8.1 PO IG (kryterium 1); projekt polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu e-usług (kryterium 3); planowane wydatki są kwalifikowalne w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu (kryterium 6); środki będą wykorzystane w sposób efektywny (relacja nakład/rezultat) (kryterium 7); projekt jest wykonalny technicznie i finansowo, a jego przebieg rzeczowo-finansowy jest czytelny, szczegółowy i realny do wykonania (kryterium 8); Spółka pismem z dnia [...] marca 2010 r. złożyła protest, w którym zakwestionowała przeprowadzoną ocenę wniosku. Regionalna Instytucja Finansująca pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. przekazała Spółce informację o negatywnym rozpatrzeniu protestu . Zmieniona została jedynie ocena odnośnie kryterium nr 3, podtrzymana została natomiast negatywna ocena pozostałych kryteriów. Od powyższego rozstrzygnięcia Spółka złożyła odwołanie do Instytucji Rozpatrującej Odwołanie (IRO) - Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wnosząc o ponowne sprawdzenie zgodności wniosku z kryteriami oceny merytorycznej. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego IRO stwierdziła, że protest został rozpatrzony w sposób nieprawidłowy, w związku z czym skierował wniosek do ponownej oceny. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister odnosząc się do oceny spełnienia kryterium nr 6 wskazał, że negatywna ocena projektu którą przekazała RIF pismem z [...] kwietnia 2010 r. spowodowana został zakwestionowaniem kwalifikowalności wydatków na promocję projektu na łączną kwotę 358 500 zł, wśród nich kluczową pozycję stanowią wydatki na promocję projektu (270 000 zł). Opis wydatków na promocję uznany został za niewystarczający. Minister stwierdził, że wynik oceny spełnienia kryterium nr 6 nie został należycie uzasadniony. Brak informacji o przesłankach negatywnej oceny spowodował, że ani wnioskodawca w ramach procedury odwoławczej, ani Instytucja Pośrednicząca rozpatrując odwołanie nie mogą rzetelnie odnieść się do jej wyników. Ponadto zwrócono uwagę, że wykorzystanie możliwości, jakie daje § 7 ust. 2 pkt 7 "Regulaminu przeprowadzania konkursu", czyli zwrócenie się do Wnioskodawcy o wyjaśnienia mogłoby mieć wpływ na wynik oceny w zakresie powyższego kryterium. W przypadku pozytywnego wyniku oceny kryterium 6 IRO zarekomendowała powtórzenie oceny w zakresie kryterium 7. Ponadto przychyliła się do przedstawionej w odwołaniu argumentacji Spółki, że ujęta we wniosku informacja dotycząca analizy rynkowej w okresie trwałości odpowiada minimalnemu zakresowi przewidzianemu w "Instrukcji wypełniania wniosku". W zakresie kryterium 8 Instytucja Pośrednicząca wskazała, że stwierdzenie, iż "odniesienie się przy prezentacji poszczególnych wydatków do opisu znajdującego się w innej części wniosku uniemożliwia pełną analizę wydatków i utrudnia czytelność harmonogramu" jest dyskusyjne, zwłaszcza że wnioskodawca dochował tu staranności, precyzyjnie wskazując odpowiednie punkty wniosku, powiązane z danymi umieszczonymi w tabeli. Zauważono przy tym, że wnioskodawca uwzględnił w ujęciu tabelarycznym minimalny zakres informacji przewidziany w Instrukcji wypełniania wniosku. Pismem z dnia [...] września 2010 r. Regionalna Instytucja Finansująca poinformowała Spółkę, iż nie zostało przyznane dofinansowanie na realizację projektu. Wskazano, iż projekt nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej. Odnosząc się do kryterium 6 podniesiono, iż pierwszy z oceniających składu Komisji Konkursowej wskazał na brak przybliżonej kalkulacji i metodologii oszacowania planowanych zakupów: wyposażenia biura i zakupu licencji na oprogramowanie dla projektu. W przypadku zakupu licencji na oprogramowanie nie wskazano o jakie konkretnie licencje chodzi i co stanowi komplet oprogramowania dla projektu. Oceniający zaznaczył, iż brak jest informacji na temat sposobu szacowania wymienionych w pkt. 18 wniosku wydatków. Drugi z oceniający zaznaczył, iż wnioskodawca nie wskazał na przykład szacunkowej ilości reklam, które zamierza zamieścić w Internecie, w mediach drukowanych czy na bilbordach. Nie wyjaśnił z jaką częstotliwością i do ilu potencjalnych klientów zamierza rozesłać mailing branżowy, ile pieniędzy zamierza wydać na telemarketing, w ilu targach planuje wziąć udział. Odnosząc się do kryterium 7 stwierdzono, iż wnioskodawca nie dokonał wymaganego instrukcją uszczegółowienia wydatków. W konsekwencji niemożliwa jest ocena ich zasadności i niezbędności w projekcie. Wnioskodawca nie przedstawił precyzyjnej metodologii oszacowania przyjętych wielkości wydatków, wobec czego trudno jest stwierdzić, ile dóbr zamierza kupić wnioskodawca, oraz czy założona wysokość poszczególnych wydatków nie została bezzasadnie zawyżona. W zakresie kryterium 8 pierwszy z oceniających projekt stwierdził, iż ewidentny brak szczegółowego opisu i precyzyjnego wskazania środków trwałych, urządzeń i wartości niematerialnych będących przedmiotem przedsięwzięcia oraz tego jakie wydatki dla promocji projektu stanowić będą koszty kwalifikowalne uniemożliwia uznanie tego kryterium. Brak doprecyzowania ilościowego oraz wartościowego poszczególnych wydatków, w szczególności związanych z promocją projektu w wysokości 270 000 zł skutkuje negatywną oceną kryterium i uniemożliwia pełną analizę wydatków przewidzianych w projekcie. Spółka I. wniosła na powyższą informację skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że przy ponownej ocenie projektu nie wzięto pod uwagę stanowiska IRO przedstawionego w rozstrzygnięciu z dnia [...] czerwca 2010 r. Ponadto w uzupełnieniu skargi z dnia [...] lutego 2011 r. zarzuciła naruszenie art. 30b ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658 ze zm., dalej: u.z.p.p.r.), zgodnie z którym w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Wskazała, że A. P., Prezes P. Fundacji Rozwoju Regionalnego podpisał się zarówno pod pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r., stanowiącym negatywne rozpatrzenie protestu, jak i pod pismem z dnia [...] września 2010 r., stanowiącym informację o wynikach ponownej oceny wniosku. W odpowiedzi na skargę Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wniosła o jej oddalenie. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu niespełnienia kryterium 6. W zakresie powyższego kryterium w "Przewodniku po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007- 2013" (dalej: "Przewodnik po kryteriach") wskazano m.in, iż nie mogą zostać uznane za kwalifikowalne wydatki, które zostały zaprezentowane we wniosku w sposób niewłaściwy, tj. niedostatecznie konkretny i uniemożliwiający pełną ocenę wszystkich aspektów kwalifikowalności. Z kolei w "Instrukcji wypełniania wniosku" wskazano na konieczność przedstawienia w uzasadnieniu wniosku w pkt. 18c szczegółowych informacji w zakresie efektywności kosztowej projektu na którą składają się m.in. uzasadnienie wysokości (sposobu oszacowania) poszczególnych wydatków. Zaznaczono przy tym, iż wydatkowanie powinno być skojarzone również z określonymi rezultatami (np. wydatki na promocję – z pozyskaniem określonej liczby stałych klientów). Sąd podzielił stanowisko organu, że wnioskodawca nie dokonał należytego uzasadnienia wydatków na zakup wyposażenia biura, promocję projektu oraz zakup licencji na oprogramowanie dla projektu. Wnioskodawca nie zawarł bowiem obligatoryjnych informacji na temat sposobu szacowania powyższych wydatków. W zakresie wydatków na promocję projektu nie wskazano sposobu szacowania wydatków na poszczególne planowane działania takie jak: targi budowlane, mailing branżowy, reklama w Internecie, mediach drukowanych i na bilbordach. Sąd I instancji wskazał, że z uregulowań zawartych w "Przewodniku po kryteriach" wynika, że w przypadku środków trwałych należy określić, jakie konkretnie urządzenia będą przedmiotem zakupu. Wnioskodawca nie podał jednak przybliżonej kalkulacji i metodologii oszacowania przyjętej dla wielkości planowanych zakupów w postaci kompletu mebli biurowych, sprzętów i urządzeń na potrzeby otwieranego biura projektu, wobec czego trudno jest jednoznacznie stwierdzić, jakie środki będą przedmiotem zakupu. Również w przypadku zakupu licencji na oprogramowanie dla projektu nie wskazano jakie konkretnie licencje stanowią komplet oprogramowania dla projektu. W ocenie Sądu I instancji nieprawidłowość wniosku polega na braku precyzyjnego uzasadnienia wysokości (sposobu oszacowania) zakwestionowanych wydatków, w sposób uniemożliwiający jednoznaczną ocenę czy spełniają one warunki kwalifikowalności. Sąd I instancji wskazał, że konsekwencją prawidłowego stwierdzenia przez podmiot dokonujący oceny wniosku, że projekt nie spełnia kryterium 6 na skutek braku szacunkowych wysokości wydatków, musiało być uznanie, iż nie jest możliwe dokonanie prawidłowej weryfikacji czy poszczególne wydatki nie zostały w sposób znaczący przeszacowane, jak również czy będą wykorzystywane zgodnie z najkorzystniejszą relacją nakładów do rezultatów. Brak doprecyzowania ilościowego oraz wartościowego zakwestionowanych wydatków skutkuje ponadto negatywną oceną kryterium 8 z uwagi na brak możliwości pełnej analizy wydatków przewidzianych w projekcie. Ponadto Sąd I instancji uznał za niezasadne pozostałe zarzuty skargi, w szczególności zarzut naruszenia art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. Powołując się na § 3 ust. 2, § 17 ust. 2, § 18 ust. 1 lit. a) i b) "Procedury odwoławczej" stanowiącej załącznik 4.4. do "Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013" stwierdził, że ponowna merytoryczna ocena projektu, chociaż kończy procedurę odwoławczą oraz procedurę wyboru projektu, nie jest środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. Ponowna ocena projektu stanowi bowiem efekt uwzględnienia, przysługującego wnioskodawcy środka zaskarżenia w postaci protestu lub odwołania, ale sama nim nie jest (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1368/10). W konsekwencji Sąd I instancji uznał, iż podejmowanie czynności związanych z ponowną oceną projektu, przez A. P., który podpisał pismo z [...] kwietnia 2010 r., nie stanowi naruszenia art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. Od wyroku Sądu I instancji Spółka I. złożyła skargę kasacyjną w której wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: I. "Przepisów prawa materialnego, tj. art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. stanowiącego, że w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonymprojektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. II. Przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - § 17 ust. "4" lit. a) Procedury odwoławczej, który zobowiązuje Regionalną Instytucje Finansującą do zapoznania się z wynikami kolejnych etapów postępowania odwoławczego, - § 17 ust. "4" lit. b) Procedury odwoławczej, który zobowiązuje do wzięcia pod uwagę przez organ treści rozstrzygnięcia instytucji rozpatrującej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z jego uzasadnieniem, a w szczególności do wnikliwego przeanalizowania nieprawidłowości w przeprowadzonej ocenie. - § 7 ust. 2 pkt 7 "Regulaminu przeprowadzania konkursu" w zakresie braku zwrócenia się do Spółki o wyjaśnienia mimo faktycznych wątpliwości oraz oczywistej sugestii Instytucji rozpatrującej odwołanie, że złożenie takich wyjaśnień mogłoby mieć wpływ na przebieg oceny. - § 10 ust. 3 pkt c) Procedury Odwoławczej w ramach Programu operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, tj. niedokonanie ponownej oceny w terminie nie dłuższym niż 15 dni roboczych od dnia wpływu pisma Instytucji rozpatrującej odwołanie". Wnosząca skargę kasacyjną Spółka wskazała między innymi, że udział tej samej osoby we wszystkich etapach oceny wniosku w czynnościach związanych z projektem jest naruszeniem powołanego przepisu w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy i stanowi przesłankę z art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. do uwzględnienia skargi z powodu przeprowadzenia oceny projektu w sposób naruszający prawo. Wskazano też, że podczas ponownej oceny Regionalna Instytucja Finansująca nie zwróciła się do Spółki o "wyjaśnienia" treści wniosku w trakcie jego oceny merytorycznej na podstawie § 7 ust. 2 pkt 7 "Regulaminu przeprowadzania konkursu" co pozbawiło Spółkę możliwości obrony swego stanowiska (wyjaśnienia wątpliwości oceniających). Uzyskanie możliwości wyjaśnienia wysokości kosztów przyjętych na promocję projektu poskutkowałoby podważeniem kosztów projektu znacznie poniżej 10 % jego ogólnej wartości, co automatycznie sprawia, iż uzasadnienia odrzucenia wniosku Spółki w ponownej jego ocenie we wszystkich trzech kryteriach stałoby się bezzasadne Szczegółowe omówienie treści uzasadnienia skargi kasacyjnej nastąpi dalej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (a zatem nie w całokształcie, jak sąd pierwszej instancji), bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała. Skargę kasacyjną w myśl art. 174 p.p.s.a. można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Wnoszący skargę kasacyjną zgłosił zarzuty odwołując się do obu podstaw kasacyjnych wskazanych w wymienionym wyżej przepisie. Prawidłowo skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej oznaczać winien ściśle przepis uznany za naruszony, następnie określać na czym jego naruszenie przez Sąd I instancji polegało (w przypadku prawa materialnego z zaznaczeniem rodzaju naruszenia skoro naruszenie prawa materialnego może mieć postać błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania) a co do naruszenia przepisów postępowania wyjaśniać dlaczego podnoszone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy na wstępie, iż rozpatrywana skarga kasacyjna rodzi pewne uwagi co do sposobu jej skonstruowania. Pierwszy z ujętych w jej petitum zarzutów odnosi się do obrazy art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. , który został błędnie zakwalifikowany do prawa materialnego zamiast do przepisów postępowania mimo, iż reguluje on wyłącznie kwestie czysto proceduralne, związane z rozpatrywaniem środków odwoławczych. Ponadto w petitum skargi kasacyjnej poprzestano na zacytowaniu treści przepisu. Mając jednak na względzie, iż sama błędna kwalifikacja przepisu przez stronę w ramach rozróżnienia przewidzianego w art. 174 p.p.s.a. (prawo materialne, przepisy postępowania) nie jest uchybieniem uniemożliwiającym ocenę zasadności zarzutu a także treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, zawierającą w istocie dalszą część konstrukcyjną zarzutu naruszenia art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r., należało omawiany zarzut poddać ocenie co do jego zasadności. Według wnoszącego skargę kasacyjną podnoszone uchybienie wiąże się z zakresem udziału w sprawie Prezesa P. Fundacji Rozwoju Regionalnego A. P. Strona wskazuje w szczególności, że "informacja o negatywnym rozpatrzeniu protestu i informacja o negatywnym wyniku ponownej oceny projektu dokonanej po wydaniu rozstrzygnięcia przez MSWiA stwierdzającego zasadność skierowania wniosku do ponownej oceny przez RIF wydane zostały przez tą samą osobę..." a następnie podnosi, iż nie zgadza się ze "stwierdzeniem WSA, iż skoro ponowna merytoryczna ocena projektu nie jest środkiem odwoławczym a podpisała ją ta sama osoba co podpisała rozstrzygnięcie protestu, to nie doszło do naruszenia art. 30b ust 3 u.z.p.p.r." Ponadto zaznaczono, że wskazywany termin zawarty w analizowanym przepisie "czynności związane z określonym projektm" nie ma legalnej definicji . Przedmiot tych czynności nie jest ustawowo ograniczony. Udzielenie zatem informacji o negatywnej ocenie projektu, negatywnym wyniku procedury odwoławczej są czynnościami związanymi z określonym projektem. W dalszej części wywodów zauważono, iż celem omawianego przepisu było zapewnienie obiektywizmu przy rozpatrywaniu środków odwoławczych od negatywnej oceny projektu. Zamieszczono także następującą wypowiedź: "co do dalszej części tego zarzutu dotyczącej naruszenia art. 3, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. pozostają aktualne rozważania poczynione wyżej w związku z zarzutem omówionym poprzednio". W konkluzji zauważono, iż udział tej samej osoby we wszystkich etapach oceny wniosku w czynnościach związanych z projektem stanowi naruszenie omawianego przepisu mogące mieć wpływ na wynik sprawy prowadzące do konieczności uwzględnienia skargi w ramach. 30 c ust 3 pkt 1 u.z.p.p.r. Oceniając analizowany zarzut jako niezasadny zgodzić się trzeba, iż celem art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. jest (co dostrzega nota bene nawet sama Spółka) zapewnienie obiektywizmu przy rozpatrywaniu środków odwoławczych (przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego, jak to wynika z art. 30 b ust. 1 u.z.p.p.r. , na gruncie konkretnego systemu realizacji programu operacyjnego są nimi - w myśl § 3 ust. 2 Procedury odwoławczej w ramach PO IG protest i odwołanie). Ustawodawca postulat ten realizuje poprzez wyłączenie z rozpatrywania środków odwoławczych osób, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Fakt, iż termin "czynności związane z określonym projektem" nie został sprecyzowany przez omawiany przepis i jest pojemny nie może prowadzić do zaniechania jego odróżniania od terminu "rozpatrywanie środków odwoławczych". Gdyby było inaczej ustawodawca posługiwałby się tylko terminem czynności związane z określonym projektem i zakazałby udziału w tego rodzaju czynnościach tych osób, które już je wcześniej dokonywały. Z tych względów nie można się zgodzić, iż podnoszony końcowo (w ramach omawianego zarzutu) "udział tej samej osoby we wszystkich etapach oceny wniosku w czynnościach związanych z projektem" mieści się w granicach zakazu wynikającego z art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. Natomiast, co do akcentowanego na początku omawiania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w zakresie konkretnego zarzutu udziału Prezesa P. Fundacji Rozwoju Regionalnego A. P. w ponownej ocenie projektu i rozpatrzeniu protestu to wypada zauważyć, że także nie stanowi - biorąc pod uwagę chronologię tych zdarzeń - naruszenia art. 30b ust 3 u.z.p.p.r. podważającego zaskarżony wyrok. Ponowna ocena merytoryczna projektu nastąpiła bowiem znacznie później niż rozpatrzenie protestu. Nie mogła zatem rzutować na zachowanie obiektywizmu w rozpatrywaniu tego środka odwoławczego a zapewnienie obiektywizmu w rozpatrywaniu środków odwoławczych jest przecież, jak już podkreślano istotą regulacji zawartej w omawianym przepisie. Ponadto nie sposób nie zauważyć, iż wskazywana przez wnoszącego skargę kasacyjną ponowna ocena merytoryczna projektu została wykonana w dalszym ciągu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu pozytywnie innego niż protest środka odwoławczego tj. odwołania (według § 12 Procedury odwoławczej w ramach PO IG odwołanie to pisemne wystąpienie wnioskodawcy o ponowne rozpatrzenie kwestii będących uprzednio przedmiotem protestu). Zważyć wypada, że skarga kasacyjna w zakresie - przyjętego przez Sad I instancji - braku zakwalifikowania ponownej oceny merytorycznej projektu do środków odwoławczych nie koncentruje się na analizie znaczenia tego techniczno –prawnego terminu i nie przedstawia w ogóle uzasadnienia dlaczego do jego rozumienia przedstawionego w zaskarżonym wyroku należałoby się odnieść krytycznie. Zajmuje się natomiast tylko wyjaśnianiem innego pojęcia tj. czynności związanych z określonym projektem i na jego podstawie wywodzi swoje racje. Za nieporozumienie trzeba potraktować zamieszczenie w uzasadnieniu omawianego zarzutu następującego zdania "co do dalszej części tego zarzutu dotyczącej naruszenia art. 3, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. pozostają aktualne rozważania poczynione wyżej w związku z zarzutem omówionym poprzednio". Przechodząc do omówienia dwóch kolejnych zarzutów należy stwierdzić przede wszystkim, iż dotyczą one przepisów, których według oznaczenia powołanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie ma. § 17 Procedury odwoławczej w ramach PO IG dzieli się bowiem tylko na 3 ustępy a rozpatrywany środek odwoławczy zarówno petitum, jak i uzasadnieniu odnosi się do "§ 17 ust. 4 lit a" i "§ 17 ust. 4 b". Treść przytoczonych przepisów (w petitum skargi kasacyjnej znów poprzestano jedynie na cytowaniu tak, jak w przypadku pierwszego zarzutu) wskazuje, iż odpowiadają one brzmieniu "§ 17 ust. 3 lit. a i § 17 ust. 3 lit. b Procedury odwoławczej w ramach PO IG. Wywody zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - dokonane łącznie w odniesieniu także do § 7 ust. 2 pkt 7 Regulaminu przeprowadzania konkursu- dotyczą pretensji Spółki o brak wzięcia pod uwagę przez Sąd I instancji wymienionych wyżej przepisów przy dokonywaniu kontroli legalności zaskarżonej informacji. Podkreślono przy tym, iż w rozstrzygnięciu IRO wyraźnie zaznaczono: "wykorzystanie możliwości jakie daje § 7 ust. 2 pkt 7 Regulaminu przeprowadzania konkursu", czyli zwrócenie się do Wnioskodawcy o wyjaśnienia mogłoby mieć wpływ na wynik oceny w zakresie ww. kryterium". Tymczasem RIF nie zwróciła się o wyjaśnienia do Spółki uzasadniając to, że ich złożenie stanowiłoby nieuprawnione uzupełnienie treści wniosku i takie stanowisko według skargi kasacyjnej należy ocenić jako nieuprawnione i arbitralne, skoro treść potencjalnych pytań i odpowiedzi są nieznane. Wskazano też dalej, że według § 7 ust. 2 pkt 7 Regulaminu przeprowadzania konkursu złożone wyjaśnienia stają się integralną częścią wniosku. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną danie możliwości wyjaśnienia wysokości kosztów przyjętych na promocję projektu poskutkowałoby podważeniem kosztów projektu znacznie poniżej 10 % jego wartości co sprawiłoby automatycznie bezzasadność odrzucenia wniosku Spółki przy ponownej ocenie wszystkich trzech kryteriów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego omawiane obecnie trzy zarzuty również nie są zasadne. Nie jest w ogóle wywiedzione przez wnoszącą skargę kasacyjną Spółkę (a jest to koniecznym warunkiem przy formułowaniu zarzutu), z czego to wnosi brak zastosowania się przy ponownej ocenie z wymogu zapoznania się z całością dokumentacji z przebiegu dotychczasowej oceny projektu oraz kolejnych etapów postępowania odwoławczego ( § 17 ust. 3 a Procedury Odwoławczej w ramach PO IG). Zaś, co do kwestii naruszenia § 17 ust. 3 b Procedury Odwoławczej w ramach PO IG, to wypada najpierw zwrócić uwagę, iż przepis ten w zakresie ponownej oceny wniosku zobowiązuje do "wzięcia pod uwagę treści rozstrzygnięć IRP i IRO wraz z ich uzasadnieniami, a w szczególności do wnikliwego przeanalizowania nieprawidłowości w przeprowadzonej ocenie. Zarzut ten wypada połączyć z akcentowaniem przez skargę kasacyjną zwrócenia uwagi przez IRO na "wykorzystanie możliwości jakie daje § 7 ust 2 pkt 7 Regulaminu przeprowadzania konkursu" co "mogłoby mieć wpływ na wynik oceny....". Wnosząca skargę kasacyjną Spółka zdaje się odczytywać treść § 17 ust. 3 b Procedury Odwoławczej w ramach PO IG, jako rodzącą podstawę do bezwzględnego zastosowania w toku ponownej oceny projektu § 7 ust. 2 pkt 7 Regulaminu przeprowadzania konkursu. Tymczasem tak nie jest. Z brzmienia § 17 ust. 3 b Procedury Odwoławczej w ramach u PO IG nie wynika bowiem wcale takie związanie. "Wzięcie pod uwagę" czy "przeanalizowanie" to zupełnie co innego niż związanie (por np. art. 153 i 190 p.p.s.a. mówiące odpowiednio o "wiązaniu" oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania oraz "związaniu" wykładnią prawa). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma przesłanek do twierdzenia, iż przy ponownej ocenie projektu nie zastosowano się do obowiązków wynikających ze ściśle odczytywanej z treści § 17 ust 3 b Procedury Odwoławczej w ramach PO IG. W informacji dotyczącej ponownej oceny, po wzięciu pod uwagę wypowiedzi IRO łączących się z § 7 ust. 2 pkt 7 Regulaminu przeprowadzania konkursu wyjaśniono dlaczego niezastosowano rozwiązania przewidzianego przez ten przepis. Podaną zaś argumentację, zaakceptowaną przez Sąd I instancji należy uznać za trafną. Przy niedostatecznym z punktu widzenia obowiązujących wymogów ujęciu we wniosku wydatków, w szczególności na promocję projektu (a tego skarga kasacyjna w istocie nie kwestionuje) nie było możliwości wykorzystania do usunięcia nieprawidłowości § 7 ust. 2 pkt 7 Regulaminu przeprowadzania konkursu. Zgodzić się należy, iż zastosowanie tego przepisu nie możne prowadzić do uzupełniania (sanowania) treści nieprawidłowo sporządzonego wniosku. Daje on jedynie członkom oceniającym KK i Przewodniczącemu KK możliwość zwrócenie się o wyjaśnienie treści wniosku. Wprost stanowi on przy tym, że złożone wyjaśnienia nie mogą prowadzić do modyfikacji treści wniosku. Modyfikacją treści wniosku byłby zaś niewątpliwie wypowiedzi nakierowane na uzupełnianie jego braków z punktu widzenia obowiązujących kryteriów. Fakultatywne rozwiązanie zawarte w § 7 ust. 2 pkt 7 Regulaminu przeprowadzania konkursu wykorzystywane może być zatem wtedy, gdy np. członkowie KK nie mają pewności co do znaczenia terminów używanych we wniosku. W końcu zaskarżonego wyroku nie mógł podważyć ostatni z zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej dotyczący § 10 ust 3 lit c. Procedury Odwoławczej w ramach PO IG. W skardze kasacyjnej (łącznie z uzasadnieniem) zupełnie nie wykazano w jaki sposób kwestia naruszenia tego przepisu – dotyczącego terminu do dokonania oceny po rozpoznaniu protestu mogłaby wpłynąć i to istotnie na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 30 e u.z.p.p.r.