III SA/Wa 1624/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Protokolant Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. S.A. z siedzibą w P. kwotę 217 zł (słownie: dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi P. S.A. w P. (dalej: wnioskodawca/spółka/skarżąca/strona) jest interpretacja Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Wnioskiem złożonym w dniu [...] grudnia 2009 r. roku strona skarżąca zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości uznania, że zamierzona przez spółkę transakcja nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług ( Dz.U. z 2004 r , Nr 54 ,poz. 535 z późn.zm. – dalej oznaczana w skrócie ustawa o " VAT"). W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny : Skarżąca zamierza sprzedać na rzecz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (dalej GDDKiA) stację paliw położoną w miejscowości K. W skład stacji paliw wchodzą wiaty, zadaszenia i budynki, plac manewrowy z chodnikiem, parking, zbiorniki i dystrybutory na benzynę i olej napędowy, stacja LPG oraz kompletne wyposażenie magazynowe i biurowe. Stacja paliw jest w pełni wyodrębnioną w strukturze organizacyjnej jednostką gospodarczą posiadającą konkretnie przypisane źródła przychodów i kosztów oraz wyodrębniony inwentarz składników majątkowych). Posiada kompletne wyposażenie w system komputerowy oraz oprogramowanie. Ostateczne rozliczenie księgowo-podatkowe uzyskanego przez stację paliw wyniku finansowego za dany okres rozliczeniowy następuje w siedzibie Spółki, jednakże jest to oczywiste, ponieważ stacja paliw nie jest odrębnym od Skarżącej podmiotem w całej jej strukturze organizacyjnej. Stacja paliw jest podmiotem w pełni samodzielnym, doskonale wyposażonym do dalszego samodzielnego funkcjonowania. Ponadto, co wynika z uzupełnienia do wniosku, przedmiotowa stacja paliw jest wyodrębniona pod względem organizacyjnym oraz finansowym. W związku z powyższym Spółka zwróciła się do Ministra z pytaniami, czy: 1. Zespół składników, który ma być przedmiotem sprzedaży GDDKiA stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT? 2. Opisana transakcja nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT.? Zdaniem Skarżącej sprzedaż stacji paliw spełnia wszystkie przesłanki do tego, aby być uznaną w myśl art. 2 pkt 27e ustawy o VAT za zorganizowaną część przedsiębiorstwa. W konsekwencji tego sprzedaż przedmiotowej stacji paliw nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy z art. 6 pkt 1 tej ustawy. W jej ocenie zgodnie z art. 2 pkt 27e ustawy o VAT zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa (której zbycie jest wyłączone z opodatkowania na podstawie art. 6 pkt 1 tej ustawy) jest zespół składników, przy czym składniki te: • mają charakter materialny i niematerialny, w tym zobowiązania, • są przeznaczone do realizacji określonych zadań gospodarczych. Natomiast sam zespół tak określonych składników: • jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie, • mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Wszystkie te składniki powinny być elementem pewnej konstrukcji, jaką jest zorganizowana część przedsiębiorstwa już w ramach istniejącego przedsiębiorstwa. Ocena czy dany zespół składników stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa musi być możliwa zdaniem Spółki , bez względu na to , czy ów zespół składników będzie przedmiotem zbycia. Oceniając powyższy wniosek Minister Finansów interpretacją z dnia [...] marca 2010 r. znak [...] uznał stanowisko strony skarżącej za nieprawidłowe twierdząc, że w okolicznościach przedstawionych przez Wnioskodawcę, będąca przedmiotem sprzedaży stacja paliw nie będzie posiadała na dzień jej dostawy wszystkich cech wymienionych w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, w związku z tym nie mieści się w pojęciu zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Przedmiotem sprzedaży będą jedynie poszczególne części składowe majątku Spółki, które będą opodatkowane podatkiem VAT na zasadach ogólnych. W uzasadnieniu przedmiotowej interpretacji indywidualnej organ podniósł, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów na terytorium kraju rozumie się, w myśl art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Jednocześnie przepisem art. 6 pkt 1 tej ustawy jej przepisów nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Wyłączenie z opodatkowania podatkiem od towarów i usług tego rodzaju transakcji jest konsekwencją postanowień art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. Nr 347, poz. 1 ze zm.), który stanowi że w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego. Ustawa o podatku VAT w przepisie art. 2 pkt 27e definiuje pojęcie "zorganizowana część przedsiębiorstwa" jako organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Winno ono mieć również zdolność zaistnienia jako niezależne przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55¹ oraz art. 55² kodeksu cywilnego. W świetle powyższego zdaniem Ministra Finansów zorganizowana część przedsiębiorstwa winna stanowić zespół składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań). Warunkiem niezbędnym jest także wydzielenie tego zespołu w istniejącym przedsiębiorstwie, które to ma zachodzić na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej. Wymagane jest nadto, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo, samodzielnie realizujące zadania gospodarcze, których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. W ocenie organu będąca przedmiotem sprzedaży stacja paliwie nie będzie nosiła znamion zorganizowanej części przedsiębiorstwa, bowiem z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego nie wynika, aby w ramach sprzedaży kompleksu składników materialnych i niematerialnych składających się na przedmiotową stację paliw przeszły należności i zobowiązania wygenerowane przez tą stację. Niewystarczające, w opinii Ministra Finansów, jest przejście tylko takich składników niematerialnych jak lokalizacja, klienci oraz organizacja. Konieczną przesłanką uznania sprzedaży stacji paliw za zorganizowaną część przedsiębiorstwa jest przejście takich składników niematerialnych jak należności (wierzytelności) oraz zobowiązania (długi). Pismem z dnia [...] marca 2010 r. Skarżąca wezwała Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W odpowiedzi na powyższe wezwania Minister Finansów pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. podtrzymał swoje stanowisko stwierdzając, że brak jest podstaw do zmiany przedmiotowej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wnosi o uchylenie zaskarżonej interpretacji na podstawie art. 146 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuca zaskarżonej interpretacji naruszenie: 1. art. 120 i 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa i art. 2 Części 1 Traktatu o Przystąpieniu Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej i art. 10 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, z uwagi na stwierdzenie braku podstaw prawnych do zastosowania w wydanej interpretacji art. 19 zdanie pierwsze Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie Zita Modes (C-497/01), 2. art. 121 § 1 i art. 120 w związku z art. 14b i art. 14 c Ordynacji podatkowej poprzez nieustosunkowanie się przez Dyrektora w pełnym zakresie do stanowiska Skarżącej przedstawionego we wniosku oraz niepodanie powodów dlaczego uważa stan faktyczny przedstawiony przez Skarżącej jak i jej ocenę za nieodpowiadającą treści art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, 3. art. 6 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 27e ustawy o VAT w związku z art. 19 zdanie pierwsze Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie Zita Modes (C-497/01) w związku z art. 10, art., 220 i 234 (b) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w związku z art. 2, art. 1 ust. 1 Traktatu o Przystąpieniu Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, art. 9, art. 87 ust. 1, art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), art. 14h w związku z art. 120 Ordynacji podatkowej w związku z art. 7 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię art. 6 pkt 1 ustawy o VAT skutkującą przyjęciem, że konieczną przesłanką uznania sprzedaży stacji paliw za zorganizowaną część przedsiębiorstwa jest przejście takich składników niematerialnych jak należności (wierzytelności) oraz zobowiązania (długi) oraz pominięcie w ocenie stanu faktycznego zawartego we wniosku testu potencjalnej zdolności realizowania przez zbywane składniki funkcji niezależnego przedsiębiorstwa tj. wykładni, która nie uwzględnia wiążącej krajowy organ podatkowy wykładni dokonanej przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie Zita Modes (C-497/01). W odpowiedzi na skargi Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 19 Dyrektywy VAT [któremu wcześniej odpowiadał art. 5(8) VI Dyrektywy], w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie, lub jako aportu do spółki, całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego. Przepis ten wskazuje ponadto, że w przypadkach gdy odbiorca nie podlega w pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki niezbędne do uniknięcia zakłóceń konkurencji. Mogą także zastosować wszelkie konieczne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów niniejszego artykułu. Z kolei art. 29 Dyrektywy stanowi odpowiednio podstawę do wyłączenia takich transakcji w zakresie dotyczącym przeniesienia aktywów traktowanych jako usługi. Zgodnie ze wspomnianym przepisem Dyrektywy państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu dostawy towarów czynności dotyczące całości lub części majątku przedsiębiorstwa (...) Obecnie (tj. od 1.12.2008 r. stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o VAT) z opodatkowania VAT wyłączone zostało zbycie przedsiębiorstwa oraz zorganizowanej części. W odniesieniu do pojęcia "przedsiębiorstwa" najbardziej właściwe byłoby stosowanie go do przedsiębiorstwa w znaczeniu przedmiotowym, zdefiniowanego w art. 551 KC. Przy czym należy przez nie rozumieć zasadniczo całość aktywów oraz pasywów należących do danego przedsiębiorcy (ewentualnie ich istotną część). Z kolei pojęcie "zorganizowanej części przedsiębiorstwa" zostało zdefiniowane w art. 2 VATU. Przez zorganizowaną części przedsiębiorstwa rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. (...) zorganizowana część przedsiębiorstwa musi charakteryzować się odpowiednim stopniem wyodrębnienia finansowego i organizacyjnego. Przez wyodrębnienie organizacyjne należy rozumieć umieszczenie zorganizowanej części przedsiębiorstwa w strukturze organizacyjnej przedsiębiorcy przykładowo jako oddział, zakład lub dział spółki zajmujący się prowadzeniem określonego rodzaju działalności, ale także każdą inną formę wyodrębnienia organizacyjnego (nie musi ono mieć sformalizowanego charakteru). Bardziej istotne jest kryterium funkcjonalne wskazujące, że zorganizowana część przedsiębiorstwa powinna stanowić część przedsiębiorstwa, prowadzonego przez podatnika, zdolną do samodzielnego działania. Natomiast wyodrębnienie finansowe nie musi koniecznie oznaczać, że zorganizowana część przedsiębiorstwa jest zobowiązana do samodzielnego sporządzania bilansu. Wystarczające jest wyodrębnienie danej części przedsiębiorstwa dla celów np. rachunkowości zarządczej, polegające w szczególności na odrębnym ewidencjonowaniu przychodów i kosztów związanych z prowadzeniem danej części przedsiębiorstwa. Obecnie przepis art. 6 pkt 1 VATU należy zasadniczo uznać za zgodny z prawem wspólnotowym, w szczególności z art. 19 oraz 26 Dyrektywy VAT. Pewne wątpliwości może jedynie budzić wprowadzenie warunku, zgodnie z którym zorganizowana część przedsiębiorstwa musi odznaczać się wyodrębnieniem organizacyjnym i finansowym. Warunku takiego nie przewidują bowiem wprost zarówno przepisy wspólnotowe, jak i orzecznictwo ETS. W szczególności wprowadzenie tego warunku można uznać za sprzeczne z wnioskami zawartymi w orzeczeniu w sprawie C-497/01Zita Modes (VAT 2010. Komentarz, Jerzy Martini, Przemysław Skorupa, Marek Wojda, Wydawnictwo: C.H.Beck, Wydanie 2, 2010 r.). W orzeczeniu tym ETS uznał, że "(...) pojęcie zbycia, czy to za wynagrodzeniem, czy też bez lub w charakterze aportu wniesionego do spółki, całości aktywów lub jej części, należy interpretować tak, iż obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa lub niezależnej części przedsiębiorstwa, włącznie z jego rzeczowymi składnikami oraz, w zależności od konkretnego przypadku, składnikami niematerialnymi, które, łącznie, stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej, natomiast nie obejmuje ono zwykłego zbycia aktywów, takiego jak sprzedaż zapasów produktów". Z orzeczenia tego wynika ponadto, że na podstawie przekazanych składników majątku nabywca powinien nadal prowadzić działalność gospodarczą, przy czym przepisy wspólnotowe nie zawierają żadnych wymogów, jeżeli chodzi o sposób użytkowania przez nabywcę całości nabytych aktywów. Nabywca całości lub części majątku podatnika musi mieć zamiar prowadzenia działalności nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie tylko niezwłocznie zlikwidować daną działalność oraz sprzedać ewentualne zapasy. . Zasadniczą kwestią sporną pomiędzy stronami było ustalenie, czy planowana przez Spółkę sprzedaż stacji paliw obejmuje swym zakresem zorganizowaną część przedsiębiorstwa i w konsekwencji tego faktu, czy transakcja ta objęta była wyłączeniem z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT. Z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT wynika, że przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Natomiast art. 2 pkt 27e ustawy o VAT zawiera definicję zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Rozstrzygnięcie sprawy sprowadza się więc do oceny, czy przedstawiony we wniosku stan przyszły pozwala na przyjęcie, że przedmiotem sprzedaży jest zorganizowana część przedsiębiorstwa. Pojęcie "zorganizowanej części przedsiębiorstwa" obejmuje składniki materialne i niematerialne, które połączone funkcjonalnie mogą stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące określone zadania gospodarcze. Warunek wyłączenia z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT będzie zatem spełniony wtedy, gdy przedmiotem transakcji będzie zorganizowana część przedsiębiorstwa mogąca samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą. W świetle art. 2 pkt 27e ustawy o VAT zorganizowana część przedsiębiorstwa jest: 1) zespołem składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych; 2) istniejącym w ramach danego przedsiębiorstwa; 3) wyodrębnionym organizacyjnie; 4) wyodrębnionym finansowo; 5) mogącym stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania gospodarcze, które realizuje w ramach przedsiębiorstwa. Przy czym najistotniejszym dla określenia, czy mamy do czynienia ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa są trzy ostatnie, formułujące warunki wyodrębnienia organizacyjnego, finansowego i funkcjonalnego zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a więc przesądzające o wydzieleniu zespołu składników majątkowych w istniejącym przedsiębiorstwie. Z tych warunków najistotniejszy jest ostatni z nich - przesądzenie czy dany zespół składników majątkowych może stanowić niezależne przedsiębiorstwo - decyduje o tym, czy mamy do czynienia ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa. Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale sytuację, w której poprzez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Przyjmuje się, że zorganizowana część przedsiębiorstwa to określony zespół składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności odpowiadającej definicji przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ kodeksu cywilnego, zgodnie z którym przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że strony mają swobodę co do tego, jakie elementy tworzące pojęcie przedsiębiorstwa objąć przedmiotem czynności prawnej, jednak zbycie przedsiębiorstwa powinno obejmować co najmniej składniki, które determinują funkcje spełniane przez przedsiębiorstwo. Wynika z tego, że o transakcji zbycia przedsiębiorstwa można mówić wtedy, gdy zespół składników wchodzących w jego skład musi stanowić niezbędne minimum, bez którego dane przedsiębiorstwo nie mogłoby realizować swoich zadań gospodarczych, co oznacza, że nie wszystkie elementy wskazane w art. 55¹ kodeksu cywilnego muszą wystąpić łącznie, aby uznać je za przedsiębiorstwo. Niemniej istnieje pewne niezbędne minimum składników, które należy ustalić osobno w każdym indywidualnym przypadku, pod względem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej (wyrok WSA w Krakowie z 15.04.2010 r. sygn. akt. I SA/Kr 29/10 dostępny https:cbois.nsa.gov.pl). Zdaniem organu, będąca przedmiotem sprzedaży stacja paliwie nie będzie nosiła znamion zorganizowanej części przedsiębiorstwa, bowiem z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego nie wynika, aby w ramach sprzedaży kompleksu składników materialnych i niematerialnych składających się na przedmiotową stację paliw przeszły należności i zobowiązania wygenerowane przez tą stację. Niewystarczające, w opinii Ministra Finansów, jest przejście tylko takich składników niematerialnych jak lokalizacja, klienci oraz organizacja. Konieczną przesłanką uznania sprzedaży stacji paliw za zorganizowaną część przedsiębiorstwa jest przejście takich składników niematerialnych jak należności (wierzytelności) oraz zobowiązania (długi). Powyższe stanowisko , w ocenie Sądu, nie jest prawidłowe. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wskazane przez Spółkę składniki majątku będące przedmiotem sprzedaży, są przeznaczone do realizacji konkretnego zadania gospodarczego, jakim jest działalność w zakresie sprzedaży paliw. Składniki te są wyodrębnione pod względem organizacyjnym i finansowym ze Spółki (istniejącego przedsiębiorstwa) w taki sposób, że przedmiotowa działalność może być realizowana samodzielnie. Co więcej, z opisu stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą we wniosku wynika, że po sprzedaży, działalność gospodarcza, która była dotychczas prowadzona w oparciu o te składniki majątkowe, będzie prowadzona nadal. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż na tle stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę we wniosku, nie wystąpiła konieczna przesłanka dla uznania sprzedaży stacji paliw za sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a mianowicie przejście takich składników niematerialnych jak należności (wierzytelności) oraz zobowiązania (długi). Po pierwsze, jak wyżej wspomniano implementacja prawa wspólnotowego przez polskiego ustawodawcę w przepisach art. 2 pkt 27e oraz art. 6 pkt 1 ustawy o VAT w tym zakresie (warunek wyodrębnienia finansowego) budzi pewne wątpliwości, szczególnie w świetle wyroku ETS w sprawie C-497/01 Zita Modes Sarl. Po drugie, zdaniem Sądu, przedstawiony we wniosku o interpretację stan faktyczny, wbrew stanowisku organu, wskazywał wyraźnie, iż stacja paliw jest w pełni wyodrębnioną w strukturze organizacyjnej jednostką gospodarczą posiadającą konkretnie przypisane źródła przychodów i kosztów. Ocena przedstawiona więc przez stronę skarżącą we wniosku zdarzenia przyszłego, w ocenie Sądu, pozwala przyjąć, iż przedmiotem sprzedaży jest zorganizowana część przedsiębiorstwa jako organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem może stanowić niezależne przedsiębiorstwo realizujące samodzielnie te zadania. Przy udzieleniu ponownej interpretacji przepisów Minister Finansów winien dokonać wykładni w oparciu o powyższe wskazania. Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 146 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie na podstawie art. 200 p.p.s.a.