II OSK 579/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędzia del. WSA Marzenna Linska - Wawrzon Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych Ministra Infrastruktury i [...] S.A. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1940/10 w sprawie ze skargi [...] S.A. w G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1940/10, po rozpoznaniu skargi [...] S.A. w Gdańsku na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012, stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a także zasądził od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącej [...] S.A. w G. kwotę 757 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sadowego. Jak wynika z uzasadnienia wyroku decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Wojewoda Pomorski działając na podstawie art. 23, art. 24 i art. 25 oraz art. 26 – 33 i art. 34 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 21 września 2007 r. ze zm. zwaną dalej ustawą o EURO 2012) oraz art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Gminy Miasta Gdańska reprezentowanej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. z dnia [...] lutego 2010 r.: 1. ustalił lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012 pn. "Przebudowa Ulicy Żaglowej na odcinku od projektowanej ulicy Stadionowej do skrzyżowania z ulicą Marynarki Polskiej, na działkach i częściach działek: – obręb [...] w G. dz. nr: [...],[...],[...],...; – obręb [...] w G. dz. nr: [...]; – obręb [...] w Gdańsku dz. nr: [...],[...] oraz ustalił linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczając na kopii mapy w granicach obszaru oznaczonego kolorem zielonym i literowo A, Ą, B, D, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, R, S, T, U, W, Z, Ź, Ż, X, Y, Q, V stanowiącej załącznik Nr 1, będący integralną częścią niniejszej decyzji; 2. zatwierdził geodezyjny podział działek niezbędnych do zrealizowania przedmiotowej inwestycji gdzie w obrębie geodezyjnym [...] w G.: działka nr [...] została podzielona na dz. nr [...],[...]; działka nr [...] została podzielona na dz. [...],[...], działka nr [...] została podzielona na dz. nr [...],[...] 8; działka nr [...] została podzielona na dz. nr [...],[...]; działka nr [...] została podzielona na dz. nr [...],[...]; działka nr [...] została podzielona na dz. nr [...],[...]; działka nr [...] została podzielona na dz. nr [...],[...]; oraz ustalił, że działki powstałe w wyniku podziału przeznaczone do przejęcia przez jednostkę samorządową pod inwestycję to: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...] w G.; 3. ustalił, iż planowane przedsięwzięcie jest obiektem infrastruktury technicznej drogowej, planowana inwestycja polega na budowie i przebudowie ulicy Żaglowej na odcinku od projektowanej ulicy Stadionowej do skrzyżowania z ulicą Marynarki Polskiej tak aby posiadała wyznaczone przez organ parametry; 4. ustalił warunki techniczne realizacji; 5. ustalił warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków: a) wskazując na warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi nakazał: – w trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie z terenu; – zamierzenie przeprowadzić i wykonać w sposób zapewniający ograniczenie jego oddziaływania na środowisko, w tym ochronę walorów krajobrazowych; – zobowiązał inwestora, aby w trakcie prowadzonych prac budowlanych uwzględnił ochronę środowiska, a w szczególności zapewnił maksymalną ochronę szaty roślinnej i ukształtowania terenu; b) wskazując na warunki ochrony zabytków, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej nakazał, aby planowana inwestycja nie zagrażała zabytkom oraz nie powodowała negatywnych skutków dla dziedzictwa kulturowego; w przypadku natrafienia w trakcie realizacji prac ziemnych na przedmiot posiadający cechy zabytku, osoby prowadzące przedmiotowe prace winny niezwłocznie zawiadomić o tym właściwego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz zobowiązał do zabezpieczenia odkrytego przedmiotu i miejsca jego odkrycia – do czasu wydania odpowiednich zarządzeń przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków; 6. ustalił wymagania dotyczące ochrony osób trzecich wskazując, iż inwestycję należy projektować i realizować w sposób zapewniający spełnienie wymagań, dotyczących poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, występujących w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, w szczególności zapewnić ochronę: a) przed pozbawieniem użytkowników możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, a w trakcie robót budowlanych chronić istniejące uzbrojenie terenu lub uzyskać zgodę właścicieli na jego przebudowę, przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie; b) roboty budowlane prowadzić w sposób nie powodujący uciążliwości wywoływanych przez wyżej wymienione czynniki, przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, robót ziemnych nie wolno wykonywać w taki sposób, aby zagroziły nieruchomościom sąsiednim utratą oparcia; c) obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie odpowiednich warunków zawartych w art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od ww. decyzji wniosła [...] S.A. z siedzibą w G., wskazując m.in. że po wydaniu przez Wojewodę Pomorskiego skarżonej decyzji ulegnie znaczącemu pogorszeniu korzystanie przez Spółkę z nieruchomości przy ul. [...] w G.. W uzupełnieniu powyższego odwołania, w piśmie z dnia [...] maja 2010 r. Spółka zarzuciła wydanej decyzji, że nie zawiera wskazanych w przepisach prawa elementów, a w szczególności nie zawiera oznaczenia nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, jak również nie zawiera określenia terminu wydania nieruchomości. Spółka wskazała również, iż zaskarżona decyzja została wydana na bazie nieobowiązujących przepisów, organ wydający decyzję nie uwzględnił bowiem obowiązujących zmian w ustawie o EURO 2012, na co wskazuje przywołanie w podstawie zaskarżonej decyzji nieobowiązujących w dniu jej wydania art. 26 – 33 wymienionej ustawy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Minister Infrastruktury działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 24 ust. 5 ustawy o EURO 2012 po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w G. uchylił pkt 1 zaskarżonej decyzji w całości i w to miejsce ustalił lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012 pn. "przebudowa ulicy Żaglowej na odcinku od projektowanej ulicy Stadionowej do skrzyżowania z ulicą Marynarki Polskiej, na działkach i częściach działek: obręb [...] w Gdańsku dz. nr: [...],[...],[...],[...]; obręb [...] w Gdańsku dz. nr: [...]; obręb [...] w Gdańsku dz. nr: [...],[...] oraz ustalił linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczony na mapie w granicach obszaru oznaczonego kolorem zielonym i literowo A, Ą, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, R, S, T, U, W, Z, Ż, Ź, X, Y, Q, V, stanowiącej załącznik nr 1a, będący integralną częścią niniejszej decyzji; a także uchylił pkt 2 zaskarżonej decyzji w całości i w to miejsce zatwierdził projekt podziału działek nr [...],[...],[...] przedstawiony na mapie stanowiącej załącznik nr 2a, będący integralną częścią niniejszej decyzji, w ten sposób, że: działka nr [...] dzieli się na działki nr [...] i [...]; działka nr [...] dzieli się na działki nr [...] i [...]; działka nr [...] dzieli się na działki nr [...] i [...]; działka nr [...] dzieli się na działki nr [...] i [...]; działka nr [...] dzieli się na działki nr [...] i [...]; działka nr [...] dzieli się na działki nr [...] i [...]; działka nr [...] dzieli się na działki nr [...] i [...]. Działki nr [...],[...],[...],[...] obręb [...] w Gdańsku, powstałe w wyniku podziału stają się mocy prawa własnością Gminy Miasta Gdańsk. W pozostałej części organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wydanej decyzji Minister podniósł m. in., iż postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone w sposób właściwy pod względem formalnym, tj. Wojewoda Pomorski prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń. Uznał jednak, iż kontrolowana decyzja, pomimo że właściwa pod względem formalnym, wymaga dokonania korekty merytoryczno – reformacyjnej. Odnosząc się do wydania decyzji na podstawie nieobowiązujących przepisów (art. 26 – 33 ustawy o EURO 2012) Minister zgodził się z odwołującą się Spółką, że przepisy te, jako nieobowiązujące w dacie złożenia wniosku, nie powinny się znaleźć w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. Tym nie mniej uznał, że wskazany błąd nie stanowi uchybienia mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Analizując przedmiotową sprawę Minister stwierdził, że mapy stanowiące załącznik do zaskarżonej decyzji, tj. mapa przedstawiająca granice terenu objętego wnioskiem (załącznik nr 1) oraz mapa przedstawiająca projekt podziału nieruchomości (załącznik nr 2) zawierają wady natury formalnej. Mapa stanowiąca załącznik nr 1 nie posiada zaznaczenia wszystkich działek ewidencyjnych objętych przedmiotową inwestycją oraz pieczątki osoby uprawnionej do jej sporządzenia. Natomiast mapa stanowiąca załącznik nr 2 zawiera błędną klauzulę, iż została sporządzona w trybie "znowelizowanej ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z dnia 10 kwietnia 2003 r.", zamiast prawidłowej klauzuli, iż została sporządzona w trybie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Po wezwaniu do przedstawienia właściwych map, inwestor przesłał mapy, które zatwierdziła powyższa decyzja. Organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowe mapy nie zmieniają stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie zmieniają przebiegu inwestycji. Stąd też dopuszczalna jest ich modyfikacja na etapie postępowania odwoławczego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Minister stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Wskazał, iż zarzut dotyczący nie zawarcia uzasadnienia w zawiadomieniu Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2010r. o wydaniu przedmiotowej decyzji jest niezasadny, ponieważ przepisy prawa nie przewidują obowiązku uzasadnienia zawiadomienia o wydaniu decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego pogorszenia korzystania z nieruchomości będącej własnością odwołującej się Spółki, Minister stwierdził, iż zgodnie z art. 24b ustawy o EURO 2012, jeżeli Spółka do której należą części nieruchomości, które, w jej ocenie, nie będą nadawały się do prawidłowego korzystania na dotychczasowe cele, może złożyć wniosek do inwestora o ich wykup. Odnosząc się do zarzutu, że zaskarżona decyzja nie zawiera oznaczenia nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, Minister podniósł, że organ I instancji wadliwie wskazał w decyzji nieruchomości powstałe w wyniku podziału, które przeznaczone są do przejęcia przez jednostkę samorządową. Nieruchomości te powinny być bowiem określone jako stające się z mocy prawa własnością Gminy Miasta Gdańsk, co organ odwoławczy skorygował. Minister nie uznał również podstaw do uznania zarzutu dotyczącego braku, w kwestionowanym rozstrzygnięciu, dokładnego określenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Wskazał, iż pkt 6 zaskarżonej decyzji prawidłowo określa wymagania dotyczące ochrony osób trzecich. Pismem z dnia [...] września 2010 r. [...] S.A. z siedzibą w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2010 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 138 § 1 pkt 2, art. 139, art. 113 oraz art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a., art. 24 ust. 1 ustawy o EURO 2012 oraz art. 2 i art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m. in. że w postępowaniu przed organem odwoławczym wskazywała na istotne wady decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2010 r.. W odpowiedzi na skargę Minister infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wskazał ponadto, odnosząc się do zarzutu braku określenia w decyzji terminu wydania nieruchomości, iż zgodnie z art. 24 ust. 6 ustawy o EURO 2012 termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, nie może być krótszy niż 30 dni, od dnia w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna. A zatem najwcześniejszym terminem, w którym możliwe jest wydanie nieruchomości lub opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, jest 30 dzień od dnia, w którym decyzja o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna. Za chybiony Minister uznał również zarzut dotyczący obiektywnego pogorszenia sytuacji prawnej skarżącej. Wskazał, iż zarówno decyzja Wojewody Pomorskiego, jak i zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury w swoich sentencjach zawierają oznaczenia tych samych nieruchomości. Zatem zakres rozstrzygnięcia pozostał niezmieniony. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a także zasądził od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącej [...] S.A. w G. kwotę 757 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów, stwierdził, że rozstrzygnięcie to wydane zostało z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego. Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2010 (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 26 poz. 133), która stanowiła podstawę wydania decyzji w rozpoznawanej sprawie, zawiera jednakże unormowanie szczególne odnoszące się do sposobu rozstrzygania skarg przez Sąd, a mianowicie w art. 36 ust. 2 zawarta jest regulacja, iż w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia Euro 2012, Sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 k.p.a. Ustęp 3 ww. przepisu warunek ten nakazuje stosować odpowiednio do decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012. Przechodząc do rozważań nad zaskarżoną decyzją Sąd podzielił stanowisko skarżącej Spółki, iż nie został spełniony warunek 7 art. 24 ustawy o EURO 2012 dotyczący obowiązku organu określenia terminu wydania zajętej nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Analiza omawianego przepisu prowadzi bowiem do wniosku, iż prawidłowo skonstruowana decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, aby mogła zostać uznana za pełną, musi zawierać wszystkie elementy wskazane w ust. 1 (podpunktach 1 – 7). Występujący w nim bowiem zwrot "w szczególności" należy rozumieć w ten sposób, że oprócz wskazanych w ust. 1 warunków (obowiązkowych) decyzja może zawierać jeszcze inne, dodatkowe uwarunkowania (które jednak nie muszą w niej być zawarte). Brak określenia zatem w zaskarżonej decyzji terminu wydania nieruchomości stanowi podstawę do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Nie można podzielić poglądu Ministra Infrastruktury, iż termin ten wskazany jest w art. 24 ust. 6 ustawy o EURO 2012. Przepis ten wskazuje jedynie, że termin ten nie może być krótszy niż 30 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna. Przy przyjęciu interpretacji organu należałoby uznać, iż wskazany w art. 24 ust. 1 pkt 7 element decyzji nie byłby potrzebny. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżona decyzja narusza także postanowienia art. 24a ustawy o EURO 2012. Stosownie do treści powołanego przepisu decyzją o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 zatwierdza się podział nieruchomości. Mapy z projektami podziału nieruchomości stanowią integralną część decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, co zresztą potwierdza pkt 1 i 2 decyzji wydanej przez Ministra Infrastruktury. Z osnowy zaskarżonej decyzji wynika bowiem, iż zarówno załącznik 1a (pkt 1 decyzji), jak i załącznik 2a (pkt 2 decyzji) stanowi integralną część zaskarżonej decyzji. Natomiast jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy ww. załączniki nie stanowią integralnej części zaskarżonej decyzji. Co prawda w dalszej części akt administracyjnych znajdują się mapy stanowiące projekt podziału nieruchomości wchodzących w skład przedmiotowej inwestycji, jednak nie stanowią one integralnej części wydanej decyzji. Ponadto Sąd podkreślił, iż jak przyjmuje się w orzecznictwie, załącznik musi zawierać przynajmniej dokładne oznaczenie decyzji, a przede wszystkim właściwy podpis, gdyż załącznika – stanowiącego przecież integralną część decyzji – nie można traktować inaczej niż decyzji. A więc załączniki będące integralną częścią decyzji, której dotyczą muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania decyzji. Jest to warunek jej ważności. W przypadku wadliwego sporządzenia tych załączników decyzja taka jest niekompletna. Załączniki w przedmiotowej sprawie powinny zatem zawierać oznaczenie decyzji oraz powinny być podpisane przez wydającego decyzję Ministra Infrastruktury lub osobę przez niego upoważnioną. Znajdujące się w aktach sprawy załączniki nie zawierają powyższych warunków. Nie oznaczają bowiem decyzji, której integralną część stanowią, ani też nie zawierają podpisów właściwego organu. Zawierają jedynie pieczątkę osoby uprawnionej do ich sporządzenia. Sąd zaznaczył jednocześnie, iż decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2010 r. (decyzja organu pierwszej instancji) oparta wprawdzie została na nieobowiązujących w dniu jej wydania przepisach (art. 26 – 33 ustawy o EURO 2012). Jednak Minister Infrastruktury wydając decyzję z dnia 11 sierpnia 2010 r. którą uchylił pkt 1 i 2 decyzji Wojewody Pomorskiego i orzekł na nowo w tym zakresie, naprawił powyższe uchybienie. Odnosząc się do zarzutu skarżącej Spółki, iż w trakcie postępowania odwoławczego doszło do naruszenia zasady reformationis in peius, wskazać należy, iż jest on niezasadny. Zarówno bowiem uchylona w tej części decyzja Wojewody Pomorskiego jak i zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury zawierają w swoich sentencjach oznaczenie tych samych działek. Nie można zatem uznać, iż wydanie przez organ nadzorczy decyzji na podstawie obowiązujących przepisów (ale zawierającej to samo orzeczenie) mogło spowodować pogorszenie sytuacji skarżącej Spółki. Ponadto podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 24a ust. 3 nieruchomości, które poprzez wydanie decyzji lokalizacyjnej stały się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego (w omawianym przypadku Gminy Miasta Gdańsk) przeszły na własność tego podmiotu z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna. Gdyby zatem decyzja Wojewody Pomorskiego w tym zakresie wydana była na podstawie obowiązujących przepisów, to i tak stała by się ostateczna z dniem wydania decyzji przez organ nadzorczy. Nie można zgodzić się również z zarzutem, iż orzeczenie o przejściu prawa użytkowania wieczystego gruntu należącego do Spółki przeszło na Gminę Miasto Gdańsk bez odszkodowania. Stosownie bowiem do art. 24e pkt 1 i 2 ustawy o EURO 2012 za nieruchomości oraz ograniczone prawa rzeczowe, o których mowa w art. 24a ust. 3 oraz art. 24d ust. 3, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między spółką celową lub innym właściwym podmiotem, a dotychczasowym właścicielem lub użytkownikiem wieczystym, a także osobą, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości. Pkt 2 wspomnianego przepisu wskazuje natomiast, że jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna, nie dojdzie do uzgodnienia, wysokość odszkodowania ustala wojewoda w drodze decyzji, w terminie 30 dni od dnia wszczęcia postępowania. Postępowanie o ustalenie wysokości odszkodowania wszczyna się niezwłocznie po upływie terminu na dokonanie uzgodnienia, o którym mowa w zdaniu pierwszym. Powyższe przepisy wskazują jednoznacznie, iż procedura ustalenia odszkodowania wszczynana jest po upływie 2 miesięcy od dnia w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia stała się ostateczna. A więc zakres postępowania w rozpatrywanej sprawie nie obejmuje swoim zakresem procedury dotyczącej odszkodowania. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku złożyli Minister Infrastruktury oraz [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w G. Minister Infrastruktury, zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości, zarzucił temuż wyrokowi naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niezawarcie w uzasadnieniu wyroku kompletnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia gdyż przepis na którym Sąd oparł rozstrzygnięcie zawierał odesłanie do przesłanek zawartych w dalszych przepisach, a te przesłanki zostały przez Sąd pominięte w uzasadnieniu; 2. art. 36 ust. 2 i 3 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012przez jego zastosowanie mimo braku podstaw do zastosowania tego przepisu ; 3. art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 36 ust. 2 i 3 p.p.s.a. przez niewskazanie w rozstrzygnięciu przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego, który zdaniem Sądu został naruszony przy wydaniu decyzji podczas gdy przepisy te pozwalają stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa jedynie w powiązaniu z ustaleniem naruszenia art. 145 lub 156 k.p.a. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wnosząca skargę kasacyjną [...] S.A. z siedzibą w G., zaskarżając powyższy wyrok w całości zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 36 ust. 2 i 3 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012; 2. naruszenie przepisów postępowania , mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy, polegające na uznaniu, że zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia 11 sierpnia 2010 r. nie może zostać – w wyniku uwzględnienia skargi uchylona, ani też nie może zostać stwierdzona jej nieważność. Przytaczając powyższe podstawy kasacyjne skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami obu skarg kasacyjnych. W pierwszej kolejności wskazania wymaga fakt, iż Sąd pierwszej instancji dostrzegając błędy organów administracji publicznej, stwierdził, że decyzja organu II instancji została wydana z naruszeniem prawa. Dla rozstrzygnięcia sprawy zasadnicze znaczenie ma to, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego było ustalenie lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012. Ustawa z dnia 7 września 2007 roku o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, która stanowiła podstawę wydania decyzji rozpoznawanej sprawie, zawiera unormowania szczególne odnoszące się do sposobu rozstrzygania skarg przez Sąd. Zgodnie z treścią art. 36 ust. 2. w przypadku uwzględnienie skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia Euro 2012, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego. Jednocześnie ust. 3 wskazanego przepisu stanowi, że przepis ten stosuje się odpowiednio do decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012. Na gruncie przepisu art. 36 ust. 2 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 22 grudnia 2010 roku, sygn. akt II OSK 2271/10 NSA stwierdził, że przepis art. 36 ust. 2 ww. ustawy odnosi się do decyzji organu pierwszej instancji o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia EURO 2012, a nie decyzji organu drugiej instancji (organu odwoławczego). Tak rozumiany przepis art. 36 ust. 2 ustawy nie reguluje w sposób szczególny rozpoznawania skargi na decyzję organu odwoławczego przez sąd administracyjny i nie wyłącza stosowania przez ten sąd środków określonych w art. 145 p.p.s.a. w stosunku do tej decyzji. Konsekwencją przyjęcia takiej interpretacji przepisu art. 36 ust. 2 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 jest konieczność uchylenia decyzji organu II instancji na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli decyzja ta narusza prawo w stopniu uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 36 ust. 2 ustawy o EURO 2012 nie pozwala natomiast na uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów skarg kasacyjnych wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku powołując się na treść art. 36 ust. 2 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 nie powiązał tego zarzutu z naruszeniem art. 145 bądź art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Jednocześnie wskazać należy, że rację ma Sąd pierwszej instancji, iż brak określenia w zaskarżonej decyzji terminu wydania nieruchomości narusza przepis art. 24 ustawy o EURO 2012. Wadliwym jest przy tym wskazanie organu, iż termin ten wynika wprost z treści art. 24 ust. 6 ww. ustawy. Przepis ten bowiem określa jedynie, że termin ten nie może być krótszy niż 30 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 stała się ostateczna. Tym samym z powołanej normy w zestawieniu jej z datą w której decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 stała się ostateczna można jedynie określić, najwcześniej z jaką datą może nastąpić wydanie nieruchomości. Termin ten jednak musi być konkretnie wskazany w treści decyzji, co wynika wprost z zapisu art. 24 ww. ustawy. Zbyt restrykcyjnie natomiast Sąd pierwszej instancji potraktował kwestie podpisów na załącznikach do decyzji lokalizacyjnej. Jeżeli bowiem z treści samej decyzji organu wynika jednoznacznie, że zawiera ona wymienione załączniki, i odwołanie to indywidualizuje załączniki w sposób dostateczny to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, brak podpisów osoby upoważnionej do wydania decyzji nie deprecjonuje samych załączników i nie powoduje samoistnie, że załączniki te przestają być integralną częścią decyzji. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Odnosząc się do wniosku skarżącej kasacyjnie [...] S.A. w G. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, podnieść należy, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania sądowoadministracyjnego strony ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątki od tejże zasady przewidziane są w przepisami o zwrocie kosztów postępowania (art. 200-204 p.p.s.a.). Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącej kasacyjnie [...] S.A. w G. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem stosownie do treści art. 203 pkt 1 p.p.s.a. stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od organu – jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Tymczasem będący przedmiotem kontroli instancyjnej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na skutek uwzględnienia skargi stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.