II OSK 996/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak sędzia del. WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 374/10 w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę hotelu, przebudowę z częściową nadbudową i zmianą sposobu użytkowania istniejącego budynku przy ul. [...]. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2009 r. Starosta Wielicki odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego, w związku z niedostosowaniem projektu budowlanego do postanowień uchwały nr XLV/333/05 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 29 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar A - miasto Wieliczka oraz nieusunięciem wad w projekcie budowlanym. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Małopolski, po rozpatrzeniu odwołania S.K., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewoda stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo orzekł, że inwestor nie dokonał usunięcia wszystkich nieprawidłowości wymienionych w postanowieniach z dnia [...] maja 2009 r. i [...] września 2009 r. Sporządzony projekt budowlany jest sprzeczny z § 29 uchwały Rady Miejskiej w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka. Ponadto w ocenie organu odwoławczego projektowany budynek w świetle ustaleń projektu budowlanego jest wyższy niż dopuszczalna wysokość wynikająca z planu miejscowego. Inwestor nie dokonał usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, między innymi braku autoryzowania "wklejek" w projekcie, braku prawidłowego opisania przekrojów budynku, częściowej nieczytelności projektu, braku wzajemnej spójności między rysunkami. Skargę na powyższą decyzję wniósł S.K. podnosząc, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak zawarcia w niej pouczenia o sposobie wniesienia odwołania. Ponadto organ I instancji wydał aż dwa postanowienia zobowiązujące inwestora do usunięcia uchybień w przedłożonym projekcie budowlanym i wbrew stanowisku organu inwestor udzielił odpowiedzi na te postanowienia w wyznaczonych terminach. Skarżący podkreślił, że organ I instancji stwierdził brak usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym i zamiast wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia tego projektu Sygn. akt II OSK 996/11 budowlanego, stwierdził uchybienie terminu do usunięcia nieprawidłowości, a następnie merytorycznie rozpoznał złożone dokumenty i stwierdził ich niekompletność. Niezasadny jest zarzut braku zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym przestrzennego w zakresie wysokości projektowanego budynku. Zgodnie z § 29 ust. 6 uchwały Rady Miejskiej w przedmiocie planu miejscowego wysokość obiektu nie powinna przekraczać 12 metrów do kalenicy dachu i taka też wysokość określona została w projekcie, liczona na podstawie § 4 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyjaśnił, że w ocenie Sądu nie można dwukrotnego wzywania do usunięcia wad potraktować jako uchybienia mającego znaczenie dla sposobu załatwienia tej sprawy. W istocie było to bowiem działanie na korzyść inwestora, który miał dwukrotną możliwość uzupełnienia wad i uchybień wskazanych przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Sąd podkreślił, że bezsprzecznie decyzja Starosty Wielickiego z dnia [...] września 2009 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego nie zawiera pouczenia o trybie i sposobie wniesienia odwołania. Jednak powyższe uchybienie nie miało w tej sprawie znaczenia, ponieważ z zachowaniem terminu odwołanie wniósł skarżący, a brak pouczenia o trybie odwoławczym uzasadnia ewentualne przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Sąd wskazał, że w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego obowiązkiem organów administracji jest, między innymi, zbadanie prawidłowości sporządzenia tego projektu i jego zgodności z planem miejscowym, jeżeli taki obowiązuje. Ponadto projekt budowlany powinien być zaś sporządzony w sposób czytelny i nie pozwalający na różnorodną interpretację jakiejkolwiek jego części. W niniejszej sprawie przedłożony przez skarżącego projekt budowlany pozwala na jego różnorodną interpretację. Projekt bowiem zawiera niespójną treść, prowadząca wręcz do jego wewnętrznej sprzeczności. Sąd uznał, że dach zaplanowanej inwestycji jest niewątpliwie dachem pogrążonym, czyli dachem płaskim, tym samym budynek ten jest niezgodny z planem miejscowym. Ponadto, ze względu na nieścisłość projektu budowlanego oraz duże zróżnicowanie terenu otaczającego planowaną inwestycję, nie jest możliwe stwierdzenie, iż całe projektowane zamierzenie inwestycyjne nie przekroczy 12 metrów, czyli maksymalnej wysokości budynków określonej w planie miejscowym. Ponadto projekt zawiera szereg innych uchybień przedstawionych w decyzjach organów obu instancji. Sygn. akt IIOSK 996/11 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S.K. domagając się jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 151 p.p.s.a., art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 35 ust. 3 i ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), a także w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 14 § 2, art. 67 § 1 oraz art. 46 i art. 107 k.p.a. poprzez niepełne przedstawienie przez Sąd stanu sprawy, jak i pominięcie w toku kontroli istotnych okoliczności sprawy oraz zarzutów przedstawionych w skardze. Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/wzw. art. 151, art. 134 § 1, art. 135 p.p.s.a., w związku z art. 35 ust. 3 i ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 10 k.p.a., § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 56, poz. 461) poprzez nieuznanie w toku kontroli postępowania administracyjnego okoliczności wprowadzenia skarżącego w błąd. Wynikało to z dwukrotnego wydania przez organ I instancji postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, przez wezwanie inwestora do dostosowania projektu budowlanego do przepisów niemających zastosowania w sprawie, przez celowe uniemożliwienie usunięcia wcześniej wywołanych naruszeń. Po trzecie, art. 145 §1 lit. c/w związku z art. 151, art. 134 §1, art. 135 oraz 141 § 4, art. 3 § 1 p.p.s.a, a także w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz w związku z art. 35 ust. 3 i ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jak i w związku z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez pominięcie istotnej okoliczności stanu sprawy, a w konsekwencji nieuznanie, że wyznaczone przez organ zbyt krótkie, niedostosowane do rodzaju nieprawidłowości i nierealne do dotrzymania terminy wywołały powstanie drobnych uchybień, Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego. Po pierwsze, § 29 ust. 1, ust. 2 zd. 2, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 w związku z § 4 ust. 1 pkt 20 uchwały Rady Miejskiej w Wieliczce w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 4, art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz w związku z art. 2 pkt 1 oraz art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, S/gn. akt II OSK 996/11 poz. 717 ze zm.), a także w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i 151 p.p.s.a. Było to spowodowane przyjęciem przez Sąd, że kształt dachu projektowanego budynku jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego, w wyniku czego Sąd przyjął, iż organy administracji publicznej uznały, że przedłożony projekt budowlany nie pozwalał na wydanie na jego podstawie pozwolenia na budowę. Po drugie, § 29 ust. 6 w zw. z § 4 ust, 1 pkt 22 przedmiotowej uchwały Rady Miejskiej w Wieliczce dotyczącej miejscowego planu w związku z § 2 ust. 1 i § 3 pkt 15, pkt 12 i 13, pkt 16, pkt 17, pkt 18 oraz § 6 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w związku z art. 3 pkt 2, art. 4, art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2005 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.), a także w związku z art. 2 pkt 1, art. 6 ust. 2 pkt 1 i art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i 151 p.p.s.a. Było to spowodowane przyjęciem przez Sąd, że wysokość projektowanego budynku jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego, w wyniku czego Sąd przyjął, iż organy administracji publicznej prawidłowo uznały, że przedłożony projekt budowlany nie pozwalał na wydanie na jego podstawie pozwolenia na budowę. Po trzecie, § 1, § 6 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2005 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w związku z art. art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz w związku z art. 145 § pkt 1 lit. a/ i 151 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd, "że projekt nie został sporządzony w sposób uniemożliwiający jego dekompletację" oraz w sposób umożliwiający jednoznaczne odczytanie jego treści. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach; naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sygn. akt II OSK 996/11 Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto jeżeli podniesiono jednocześnie w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego to należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze zarzuty. Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek. Należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. Natomiast, uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej musi ponadto wykazać w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Ponadto niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, polega głównie na tzw. błędzie subsumcji, czyli na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Oznacza to, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego, skierowanego na to uchybienie, może zatem być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2009 r. sygn. akt I FSK 503/09, Lex nr 510713). Dlatego też w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Sygn. akt IIOSK 996/11 kontrola stanu faktycznego ustalonego w tej sprawie przez właściwe organy, a dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa. Wynika to z następujących przesłanek. Należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że organ I instancji prawidłowo wydał postanowienie z dnia [...] maja 2009 r. na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w którym nakazał inwestorowi usunięcie trzydziestu pięciu wskazanych nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Dotyczy to także kolejnego w tym zakresie postanowienia organu I instancji z dnia [...] września 2009 r., w którym ponownie nałożył na inwestora obowiązek usunięcia uchybień w projekcie budowlanym odnośnie dostosowania wysokości projektowanego zamierzenia budowlanego do ustaleń obowiązującego § 20 ust. 4 uchwały Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 29 września 2005 r. Nr XLV/335/06 w przedmiocie miejskiego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar A - miasto Wieliczka. Ponadto należy zaznaczyć, że dyspozycja art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego jednoznacznie stanowi, że w przypadku stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając także termin do ich usunięcia. Następnie, po bezskutecznym upływie powyższego terminu wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i nie jest to decyzja, która wydana jest w ramach uznania administracyjnego. Należy także podkreślić, że nie jest to termin materialnoprawny lecz procesowy, zaś skarżący sam podkreśla, iż występował o przedłużenie tylko pierwszego 7-dniowego terminu, a nie już drugiego 3-dniowego terminu. Ponadto Starosta Wielicki dwukrotnie wzywał inwestora do usunięcia nieprawidłowości, mimo że ustawodawca stanowi tylko o jednym wezwaniu do ich usunięcia. Z kolei fakt dwukrotnego wydania powyższych postanowień w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości z projektu budowlanego nie jest oczywiście przesłanką stanowiącą uchybienie mające znaczenie dla sposobu załatwienia tej sprawy. W istocie było to bowiem działanie na korzyść skarżącego w celu doprowadzenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego do zgodności z ustawowymi wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Dotyczy to w szczególności następujących przesłanek: zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanym (art. 35 ust. 1 pkt 2); kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony Sygn. akt II OSK 996/11 zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 pkt 3); - wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, a także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia zaświadczeniem - o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 pkt 4). Należy także stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł, iż projekt budowlany musi być opracowany w sposób jednoznaczny w zakresie interpretacji, którejkolwiek jego części, zaś w tej sprawie przedmiotowy - przedłożony projekt budowlany nie spełnia tego kryterium. Po pierwsze, naruszony został art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego na tym terenie planu miejscowego. Wynika to z tego, że § 29 ust. 4 cyt. uchwały Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 29 września 2005 r. jednoznacznie stanowi, że na terenie projektowanej budowli został wprowadzony dla zabudowy usługowej obowiązek realizacji dachów spadzistych o dopuszczalnym nachyleniu jego połaci od 35° do 45° o nadwieszonych okapach i wysokości do 12 m liczonych do kalenicy dla dachów spadzistych (§ 29 ust. 6 uchwały Rady Miejskiej). Natomiast przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie obejmuje budowy dachu spadzistego o nachyleniu połaci od 35° do 45°, gdyż posiada połacie zapewniające spadek wody na zewnątrz, czyli do rynien dachu. Dlatego też Sąd I instancji właściwie orzekł, dokonując kontroli stanu faktycznego ustalonego przez właściwe organy, że nie może to być nie tylko dach płaski lecz nawet tzw. pogrążony o charakterze wklęsłym i wgłębionym (karty nr 119, 133g, 171 i karta nr 194 projektu budowlanego jak i karta nr 106 akt administracyjnych -tom I oraz karta nr 110 akt sądowych). Oznacza to, że projektowany dach na przedmiotowym projektowanym budynku nie jest zgodny z ustaleniami obowiązującego w tym zakresie planu miejscowego, biorąc pod uwagę, co Sąd I instancji prawidłowo także stwierdził, że wiodącą funkcją projektowanego zamierzenia budowlanego, jest funkcja usług hotelarskich, a nie usług sportowych. Po drugie, należy zgodzić się, że stwierdzeniem Sądu I instancji, iż przedmiotowy projekt budowlany pozwala na "różnorodną" interpretację jego ustaleń co do wysokości danego zamierzenia budowlanego w świetle jednoznacznych ustaleń planu miejscowego, który zezwala na tym terenie na budowę budynku o charakterze usługowym tylko do 12 m. W tym zakresie ocena prawna Sądu I instancji, który dokonał Sygn. akt IIOSK 996/11 właściwej kontroli stanu faktycznego ustalonego przez właściwe organy jest także prawidłowa. W szczególności należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że jeżeli projekt budowlany stanowi, iż projektowana wysokość zamierzenia budowlanego wynosi 18,95 m, a ponadto jeśli nawet według skarżącego nie należałoby wliczać dwóch podziemnych kondygnacji - co jest jednak poglądem błędnym - to i tak suma czterech kondygnacji wynosiłaby 11,76 m bez jednak doliczenia do tej wysokości dachu, który na części danego projektowanego budynku "B" musiałby być dachem spadzistym o kącie nachylenia od 35° do 45° i wysokości 25 cm co jest niemożliwym do jego zaprojektowania i wykonania. Ponadto biorąc pod uwagę inne ustalenia projektu budowlanego, które wynikają z karty projektu nr 133 oraz karty nr 133n, wysokość danego obiektu budowlanego także znacznie przekracza 12 m i wynosi 13,91 metra i to bez części dachowej nad projektowanym budynkiem "A" co musi dodatkowo podwyższać samą wysokość budynku bo nawet dach wklęsły (lub płaski) ma swoją wysokość (stanowiącą grubość płyty żelbetowej i innych elementów konstrukcji). Ponadto dodatkowo z karty nr 133 projektu budowlanego wysokość starego (do przebudowy i nadbudowy) budynku oznaczonego jako budynek "B" wynosi 13,91 m. Z kolei na karcie nr 87 projektu budowlanego oznaczono wysokość istniejącego budynku (nr "B") na 12,45 metra bez jego nadbudowy (karty nr 93b i 93c projektu budowlanego), przy czym na karcie nr 93c projektu budowlanego zaznaczono wysokość istniejącego budynku (nr "B") i wysokość projektowanej nadbudowy. Także z karty nr 74 projektu budowlanego, zawierającej dane dotyczące inwentaryzacji "starego" budynku nr "B", wynika, że jego wysokość wynosi 12,75 metra. Oznacza to, że jeżeli dany budynek przed nadbudową ma wysokość przekraczającą 12 m to niemożliwe jest, żeby po nadbudowie (która musi wiązać się z podwyższeniem budynku) wysokość była mniejsza niż przed nadbudową. Po trzecie, należy stwierdzić, że występują także w świetle ustaleń faktycznych inne uchybienia dotyczące kompletności projektu budowlanego w zakresie koniecznych jego ustaleń, jak i jednoznacznej interpretacji jego treści, biorąc pod uwagę ocenę realizacji nałożonego obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w rozumieniu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Wynika to z tego, że w projekcie budowlanym na jego niektórych rysunkach będących w projekcie budowlanym (karty nr 171 d oraz karta nr171g) znajdują się tzw. "wklejki" czyli miejsca wklejeń na rysunek. Dlatego też chociaż ustawodawca nie reguluje sposobu przygotowania projektu budowlanego w tym dokonywania poprawek w projekcie, to jednak oczywiście projekt budowlany powinien być sporządzony w sposób uniemożliwiający jego dekompozycję lub zmianę treści bez Sygn. akt II OSK 996/11 jednoznacznej adnotacji przez jego autorów. Ponadto tego rodzaju doklejenie takiej gwarancji nie stanowi gdyż może nastąpić "odklejenie" fragmentu rysunku i wówczas inwestor będzie realizował inwestycję zgodnie z rysunkiem niezawierającym doklejenia lub wystąpią sprzeczności pomiędzy czterema egzemplarzami projektu budowlanego, które musi przekazać właściwemu organowi inwestor. Dlatego też biorąc pod uwagę prawidłowo przez Sąd I instancji poddany kontroli w tej sprawie stan faktyczny chybione są wszystkie zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów, tj. art. 134 § 1, art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 151 p.p.s.a., a także art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 35 ust. 3 i ust. 1 Prawa budowlanego oraz w związku z art. 6, 7, 8, 9 i 10 k.p.a., a także § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2009 r. Nr 56, poz. 461). Także chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 35 ust. 3 i ust. 1 Prawa budowlanego oraz w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 14 § 2, art. 67 § 1 oraz art. 46 i art. 107 k.p.a. Ponadto należy podkreślić, że sąd administracyjny nie przeprowadza samodzielnie żadnego postępowania dowodowego za wyjątkiem przypadku z art. 106 § 3 p.p.s.a., który w tej sprawie nie zachodzi. Oznacza to również, iż w poddanym przez Sąd I instancji prawidłowej kontroli stanie faktycznym, który został właściwie ustalony przez organy administracji, a nie stanie faktycznym, który skarżący kasacyjnie uznaje za prawidłowy, brak jest także jakichkolwiek podstaw prawnych do uwzględnienia podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. Ponadto należy także ubocznie zaznaczyć, że nie może jednocześnie nastąpić naruszenie przepisów prawa materialnego spowodowane ich błędną wykładnią i niewłaściwym zastosowaniem. Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.