II GZ 66/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C. Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 2035/10 w zakresie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 2035/10, podjął zawieszone postępowanie oraz oddalił wniosek C. "Ż." Sp. z o.o. w Ł. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji, zakresu i trybu kontroli wykorzystywania dotacji udzielonej dla publicznych i niepublicznych przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek oświatowych prowadzonych przez osoby prawne lub fizyczne na terenie Gminy Miasta T. oraz terminu i sposobu rozliczania dotacji. Sąd wskazał, że pismem z dnia 11 października 2010 r. pełnomocnik strony złożył skargę na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu podał, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy Spółki, bowiem pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 16 kwietnia 2010 r. zostało skierowane do Rady Gminy, która – zdaniem pełnomocnika – powinna zgodnie z art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, dalej: k.p.a.) przekazać wezwanie postanowieniem Radzie Miasta. Pełnomocnik pozostawał w przekonaniu, że wezwanie nie wpłynęło do Rady Miasta, a w konsekwencji – nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi. Sąd I instancji stwierdził, że wniosek pełnomocnika strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie może zostać uwzględniony. Wniesienie skargi zostało poprzedzone dwoma wezwaniami o usunięcie naruszenia prawa. Pierwsze wezwanie złożone przez pełnomocnika strony skarżącej z dnia 12 kwietnia 2010 r. (data nadania 16 kwietnia 2010 r.) zostało skierowane do "Urzędu Miasta T., Rada Gminy", na adres siedziby Urzędu Miasta T. Pełnomocnik strony skarżącej działając w przekonaniu, że wezwanie to nie zostało przekazane do Rady Miasta T. wystosował kolejne wezwanie z dnia 1 lipca 2010 r. (data nadania 2 lipca 2010 r.), skierowane do Rady Miasta T. Pełnomocnik strony skarżącej nie wykazał braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. W ocenie Sądu działania pełnomocnika wskazują, że nie zachował należytej staranności w skierowaniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa do właściwego organu. Pełnomocnik skierował pierwsze z wezwań do Urzędu Miasta T., który zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591) jest jednostką organizacyjną, przy pomocy której Prezydent Miasta wykonuje swoje ustawowe zadania. Tym samym, Prezydent Miasta T. jako organ wykonawczy był zobowiązany do przekazania otrzymanego wezwania do Rady Miasta T., jako organu właściwego. Sąd wskazał, że w sprawie nie ma zastosowania art. 65 k.p.a. Stosownie bowiem do treści art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym powyższego odesłania do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie można interpretować rozszerzająco. W konsekwencji pierwsze z wezwań (z dnia 16 kwietnia 2010 r.) zostało złożone w sposób skuteczny, a jego złożenie otwarło termin do wniesienia skargi na uchwałę. Pełnomocnik będący profesjonalnym uczestnikiem obrotu prawnego, wiedząc, że termin do wniesienia skargi na uchwałę wynosi 60 dni od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, powinien wykazać zainteresowanie w zakresie skuteczności wystosowanego wezwania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) orzekł o odmowie przywrócenia terminu. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniu zarzucono naruszenie: 1. art. 86 § 1 ust. 2 w zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a. polegające na bezzasadnym przyjęciu, iż nie zachodzą okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w konsekwencji bezzasadnego przyjęcia, że bieg terminu do wniesienia skargi na uchwałę rozpoczął bieg w dniu 16 kwietnia 2010 r., tj. w dniu skierowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa dokonanego w drodze wydania uchwały do organu niewłaściwego – Rady Gminy. 2. art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 86 § 1 ust. 2 p.p.s.a., polegające na błędnym przyjęciu, że w sprawie nie ma zastosowania art. 65 § 1 k.p.a., a w konsekwencji – nie zachodzą okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Terminy do wniesienia skargi na uchwałę określa art. 53 § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z kolei zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że Sąd I instancji trafnie przyjął, że strona nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy. Fakt, że strona pozostawała w przekonaniu, że złożone przez nią wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie dotarło do właściwego organu – nie stanowi takiego uprawdopodobnienia. Istotnie, zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a., że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego – postanowienia, na które służy zażalenie. W rozpoznawanej sprawie jednakże wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zasłało złożone Urzędu Miasta T., który zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591) jest jednostką organizacyjną gminy, przy pomocy której Prezydent Miasta wykonuje swoje ustawowe zadania. Uznać należy zatem, że do przekazywania pisma między jednostkami organizacyjnymi i organami tej samej gminy art. 65 § 1 k.p.a. nie znajduje zastosowania. Przemawia za tym także treść art. 101 § 3 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia przepisy k.p.a. stosuje się tylko w zakresie regulacji terminów do załatwiania spraw. Brak informacji o przekazaniu pisma strony między organami gminy nie stanowi więc o braku winy w uchybieniu terminu. Złożenie ponownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie może zaś prowadzić do "wydłużenia" terminu do złożenia skargi. Skarga została więc złożona z uchybieniem wskazanego terminu, a pełnomocnik Spółki, na co słusznie wskazał Sąd I instancji, nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do jej wniesienia. Na marginesie wskazać już tylko należy, że wskazany w zażaleniu przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. nie ma ustępów. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.