III SA/Wa 1112/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. III SA/Wa 1112/10 Uzasadnienie P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. dalej powoływana jako Spółka operator telefonii komórkowej, prowadzi działalność w zakresie telekomunikacji w szczególności w zakresie telefonii ruchomej. W związku z prowadzoną działalnością Spółce przysługują m.in. majątkowe prawa autorskie do znaków towarowych będących utworami w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1999 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 90, poz. 631 ze zm.) oraz prawa ochronne na znaki towarowe należące do Spółki podlegające ochronie zgodnie z przepisami ustawy Prawo własności przemysłowej z dnia 30 czerwca 2000 r. (Dz. U z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.), co do których wydano decyzje o udzieleniu prawa ochronnego. Wskazane majątkowe prawa autorskie oraz prawa ochronne na znaki towarowe zostały nabyte lub uzyskane przez Spółkę w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością. Ponadto, w związku z prowadzoną działalnością Spółka posiada również inne składniki majątkowe. W szczególności Spółce przysługują prawa ochronne na znaki towarowe należące do Spółki, co do których dokonano zgłoszenia w Urzędzie Patentowym RP, ale nie wydano jeszcze decyzji o udzieleniu prawa ochronnego oraz prawa do wspólnotowych znaków towarowych(CTM) chronionych na terytorium Unii Europejskiej. Spółka planuje przeprowadzenie restrukturyzacji, w związku z którą rozważane jest przekazanie do odrębnego podmiotu funkcji związanych z zarządzaniem w/w prawami oraz innymi składnikami majątkowymi. Wydzielenie tych funkcji służyć będzie m.in. centralizacji i zwiększeniu efektywności zarządzania tymi prawami oraz innym składnikami majątku. W tym celu w ramach restrukturyzacji, Spółka planuje utworzenie lub nabycie osobowej spółki prawa handlowego tj. spółki komandytowej, do której wydzielone zostaną funkcje związane z zarządzaniem w/w prawami oraz innymi składnikami majątkowymi. Spółka przystąpi jako wspólnik (komandytariusz) do spółki komandytowej. Drugim wspólnikiem (komplementariuszem) spółki komandytowej zostanie inna spółka kapitałowa (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) mająca siedzibę w Polsce, kontrolowana przez Spółkę. W przyszłości możliwe jest także przystępowanie do spółki komandytowej innych wspólników. Spółka oraz drugi wspólnik będą partycypować w zysku spółki komandytowej. Spółka wniesie do spółki komandytowej jednorazowo lub w transzach jako wkład niepieniężny wybraną część lub wszystkie przysługujące jej prawa i inne składniki majątku. Przedmiot wkładu nie będzie stanowił przedsiębiorstwa ani jego zorganizowanej części. Z tytułu dokonania przedmiotowej transakcji, na podstawie przepisów ustawy o VAT, Spółka będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Przed dokonaniem wkładu Spółka zleci rzeczoznawcy przeprowadzenie wyceny wartości rynkowej przedmiotu wkładu. Dla celów wniosku o wydanie interpretacji i powołanej w nim argumentacji, Spółka zakłada, że ustalona w ten sposób wartość rynkowa (bez podatku VAT) zostanie określona jako 100 jednostek. Odpowiednio, wartość rynkowa z podatkiem VAT będzie wynosić 122 jednostki. W związku z wniesieniem przez Spółkę wkładu niepieniężnego do spółki osobowej zostaną zawarte dwie umowy: umowa zmieniająca umowę spółki komandytowej, która będzie podstawą do przejścia praw i innych składników ze Spółki na spółkę komandytową oraz uzyskania przez Spółkę udziału kapitałowego w spółce komandytowej w wysokości odpowiadającej wartości netto praw i innych składników majątku będących przedmiotem wkładu, oraz umowa pomiędzy Spółką i spółką komandytową (dalej: "umowa dodatkowa"), w której strony uzgodnią że w związku z wniesieniem wkładu, spółka komandytowa uiści dodatkowo na rzecz Spółki w formie pieniężnej kwotę stanowiącą 22% wartości netto praw i innych składników majątkowych będących przedmiotem wkładu . Kwota dodatkowej płatności zostanie obliczona z zastosowaniem metody od sta", a nie "w stu". Umowa dodatkowa określi również termin płatności Dodatkowej Płatności. Suma obu wartości, tj. wartości netto Praw i Innych Składników będących przedmiotem wkładu niepieniężnego oraz Dodatkowej Płatności, będzie równa wartości rynkowej przedmiotu wkładu z podatkiem VAT (tj. 122 jednostki). Uzyskanie przez Spółkę udziału kapitałowego w spółce komandytowej w wysokości odpowiadającej wartości netto praw i innych składników majątkowych będących przedmiotem wkładu, nastąpi w dacie zawarcia umowy zmieniającej umowę spółki komandytowej. W tym samym momencie przejście praw i innych składników ze Spółki na spółki komandytowej stanie się prawnie skuteczne. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy podstawą opodatkowania w przypadku wniesienia przez Spółkę wkładu niepieniężnego do spółki komandytowej, w związku z którym zostanie zawarta umowa zmieniająca umowę spółki komandytowej oraz umowa dodatkowa, powinna być suma wartości wkładu odpowiadająca wartości netto wnoszonych praw i innych składników oraz dodatkowej płatności, pomniejszona o kwotę podatku VAT należnego? Zdaniem Spółki podstawą opodatkowania w przypadku wniesienia przez Spółkę wkładu niepieniężnego do spółki komandytowej, w związku z którym zostanie zawarta umowa zmieniająca umowę spółki komandytowej oraz umowa dodatkowa, powinna być suma wartości wkładu odpowiadająca wartości netto wnoszonych praw i innych składników majątkowych oraz dodatkowa płatności, pomniejszona o kwotę podatku VAT należnego. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów mi usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako ustawa o VAT, podstawą opodatkowania jest obrót rozumiany jako kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje przy tym całość świadczenia należnego od nabywcy. Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego oraz uzasadnienia do pytania nr 1, należy uznać, że zamian za wniesienie wkładu niepieniężnego do spółki komandytowej Spółka otrzyma wynagrodzenie, w skład którego wchodzą dwa elementy: udział kapitałowy w spółce komandytowej w wysokości odpowiadającej wartości netto praw i innych składników majątkowych będących przedmiotem wkładu, oraz dodatkowa płatność, należna do zapłaty w formie pieniężnej przez spółkę komandytową na rzecz Spółki. Spółka twierdziła, że jak wynika z przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U 2000 r. Nr 94, poz. 1037, ze zm.), udział kapitałowy wspólnika spółki osobowej odpowiada wartości rzeczywiście wniesionego wkładu. W przypadku spółki komandytowej, jeżeli wkład komandytariusza do spółki jest w całości lub w części świadczenie niepieniężne, wartość tego świadczenia (aportu) określona jest w umowie spółki. W przypadku wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki osobowej przyjmuje się, że wartość wkładu wnoszonego przez wspólnika do spółki określona w umowie spółki osobowej jest równa wartości udziału kapitałowego uzyskiwanego przez wspólnika w tej spółce. W realiach niniejszej sprawy uzyskiwany udział kapitałowy, odpowiadający wartości wkładu do spółki komandytowej, stanowi rzeczywiste wynagrodzenie wspólnika w zamian za wniesiony wkład. Ten element wynagrodzenia, razem z dodatkową płatnością, stanowi kwotę należną od spółki osobowej w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o VAT. Powyższa łączna wartość wynagrodzenia, tj. suma wartości udziału kapitałowego w spółce komandytowej odpowiadająca wartości wkładu niepieniężnego, oraz dodatkowa płatność pomniejszona o kwotę należnego podatku VAT, powinna w opinii Spółki, stanowić podstawę opodatkowania czynności wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki komandytowej. Spółka wskazała również, iż jej stanowisko jest zgodne z brzmieniem przepisów prawa wspólnotowego oraz praktyką wspólnotową w zakresie określania podstawy opodatkowania. Zgodnie z treścią art. 73 Dyrektywy Rady 2006/112/WE podstawę opodatkowania stanowi wartość otrzymanego wynagrodzenia rozumianego jako wszystko, co stanowi zapłatę którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia. W związku z powyższym, w opinii Spółki, uzasadnionym jest stanowisko, zgodnie z którym podstawą opodatkowania VAT w przypadku wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki komandytowej jest rzeczywiste przysporzenie (wynagrodzenie), jakie Spółka otrzyma w zamian ten wkład. Rzeczywistym wynagrodzeniem jest z kolei wartość udziału kapitałowego w spółce komandytowej, odpowiadająca wartości wkładu określonego w umowie zmieniającej umowę spółki komandytowej, wraz z dodatkową płatnością. Kwota ta będzie podstawą do obliczenia kwoty należnego podatku VAT z tytułu dokonywanego wkładu. Odnosząc powyższe do zasad wystawiania faktur zawartych w § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnik wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie ma zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2008 r. Nr 212, poz. 13 Spółka stoi na stanowisku, iż poszczególne elementy faktury dokumentującej wniesienie wkładu niepieniężnego powinny przedstawiać się następująco: - wartość sprzedaży netto powinna równać się wartości wkładu Spółki do Spółki Osób ustalonej w umowie zmieniającej umowę Spółki Osobowej (np. 100 jednostek), - faktura powinna wyszczególniać kwotę należnego podatku VAT, wynikającą z przeniesienia Praw i Innych Składników w formie wkładu do spółki osobowej, stanowiącą 22% wart wkładu do spółki osobowej (np. 22 jednostki), - kwota należności ogółem będzie równać się wartości wkładu niepieniężnego ustalonej w umowie zmieniającej umowę Spółki Osobowej, powiększonej o kwotę podatku VAT należnego (np. 122 jednostki). Minister Finansów interpretacją indywidualną z dnia [...] stycznia 2010 r. uznał stanowisko Skarżącej Spółki przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ stwierdził, że podstawę opodatkowania przy opisanym we wniosku wniesieniu aportu niepieniężnego do spółki komandytowej, zgodnie z treścią art. 29 ust. 9 ustawy o VAT stanowić będzie wartość rynkowa składników aportu pomniejszono o należny podatek VAT. Przez wartość rynkową zgodnie z treścią art. 2 pkt 27b ustawy o VAT należy rozumieć całkowitą kwotę, jaką, w celu uzyskania w danym momencie danych towarów lub usług, nabywca lub usługobiorca na takim samym etapie sprzedaży jak ten, na którym dokonywana jest dostawa towarów lub świadczenie usług, musiałby, w warunkach uczciwej konkurencji, zapłacić niezależnemu dostawcy lub usługodawcy na terytorium kraju; w przypadku gdy nie można ustalić porównywalnej dostawy towarów lub świadczenia usług, przez wartość rynkową rozumie się: a) w odniesieniu do towarów - kwotę nie mniejszą niż cena nabycia towarów lub towarów podobnych, a w przypadku braku ceny nabycia, koszt wytworzenia, określone w momencie dostawy, b) w odniesieniu do usług - kwotę nie mniejszą niż całkowity koszt poniesiony przez podatnika na wykonanie tych usług. W uzasadnieniu interpretacji organ przytoczył treść § 5 rozporządzenia i stwierdził, że wskazana w § 5 pkt 8 rozporządzenia wartość sprzedaży netto powinna być ustalona jako wartość wkładu niepieniężnego pomniejszona o należny podatek. Faktura powinna wskazywać kwotę podatku należnego od aportu (§ 5 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia). Kwota należności ogółem (§ 5 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia) powinna równać się wartości wkładu niepieniężnego ustalonego w umowie spółki. Skarżąca uznała, że interpretacja indywidualna jest niezgodna z prawem i wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, do którego je zdaniem doszło wskutek wydania w niniejszej sprawie nieprawidłowej interpretacji indywidualnej. Organ odmówił zmiany interpretacji. Skarżąca wniosła skargę na interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie: -art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako P.p.s.a. - art. 14b § 1 i art. 14c § 1 O.p. - art. 29 ust. 1 i 9 ustawy o VAT. W uzasadnieniu skargi podnoszono, że organ w sposób niezwykle lakoniczny odniósł się do zarzutów podniesionych przez Spółkę w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem Spółki organ odnosząc się do tego wezwania obowiązany był w sposób szczegółowy i merytoryczny rozważyć wszystkie zarzuty podniesione przez Spółkę w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Uzasadniając pozostałe zarzuty Spółka stwierdziła, że w zasadzie jej stanowisko prezentowane w toku postępowania w zakresie zagadnienia prawnego, którego dotyczy zaskarżona interpretacja, jest takie samo jak stanowisko zaprezentowane przez organ w zaskarżonej interpretacji. Spółka stwierdziła, że tak samo jak organ uważa, że podstawą opodatkowania w niniejszej sprawie powinna być wartość rynkowa przedmiotu aportu pomniejszona o należny podatek. Zdaniem Spółki do ustalenia tej podstawy opodatkowania w stanie faktycznym opisanym we wniosku zastosowanie powinien mieć art. 29 ust. 9 ustawy o VAT. W tym stanie rzeczy organ nie miał podstaw do uznania stanowiska Skarżącej spółki zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji za nieprawidłowe. Spółka podnosiła, że organ w zaskarżonej interpretacji nie powinien był się wypowiadać na temat sposobu ustalenia wartości obejmowanych przez spółkę udziałów/akcji w zamian za aport niepieniężny, ponieważ wniosek o wydanie interpretacji nie dotyczył tego zagadnienia. W odpowiedzi na skargę organ zarzuty w niej podniesione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, jednakże nie z powodu wszystkich zarzutów w niej podniesionych. Zdaniem Sądu podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ art. 52 § 3 P.p.s.a. przez to, że organ w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie odniósł się w sposób szczegółowy do zarzutów podniesionych przez Spółkę w tym wezwaniu, jest bezzasadny. Należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 52 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi (z takim przypadkiem mamy do czynienia przy interpretacji indywidualnej), skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydawaną w indywidualnej sprawie można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dopowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu interpretacji indywidualnej - do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcia naruszenia prawa, o czym stanowi art. 53 § 2 p.p.s.a. Wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa jest wyrazem jednoznacznego niezadowolenia uprawnionego podmiotu z treści danego aktu i jednocześnie bezpośrednią zapowiedzią jego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Stanowi bowiem wymóg, który należy spełnić aby móc skorzystać ze środka prawnego w postaci skargi. Uprawniony podmiot składając rzeczone wezwanie daje do zrozumienia organowi, aby sam podjął działania zmierzające do przywrócenia stanu zgodnego z prawem, bo w przypadku pozostawienia aktu w kształcie dotychczasowym, zostanie uruchomiony tryb sądowego wyeliminowania tegoż aktu z obrotu prawnego. W ten sposób jeszcze przed wszczęciem postępowania sądowego organ ma szansę ocenić zasadność żądania strony i ewentualnie podjąć własne działania zmierzające do "naprawienia" aktu niezgodnego z prawem. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w przypadku zakwestionowania interpretacji przepisów prawa podatkowego, nie jest kolejną interpretacją w sprawie, nie określa sytuacji prawnej wnioskodawcy przez zapewnienie mu lub odmowę zapewnienia przewidzianej w przepisach Ordynacji podatkowej ochrony. Strona, a następnie organy podatkowe, są związane stanowiskiem Ministra Finansów wyrażonym w interpretacji, a nie sformułowanym w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia przepisów prawa. Wymaga również podkreślenia, że do kompetencji sądu administracyjnego należy kontrola zgodności z prawem interpretacji indywidualnej, a nie zgodności z prawem stanowiska zawartego w wezwaniu do usunięcia naruszenia przepisów prawa, czy też w odpowiedzi na skargę. W świetle tych właśnie okoliczności nie można zatem uznać, że organ w treści niewiążącej strony odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma obowiązek raz jeszcze rozważyć wszystkie argumenty podnoszone przez stronę w postępowaniu w sprawie interpretacji. Jak wskazano w wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 2022/08, odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi generalnie o negatywnym stanowisku organu w zakresie zgłoszonych wobec aktu uchybień prawnych. Zatem wystosowanie tej odpowiedzi do strony stanowi samo w sobie wystarczającą informację, że organ uznaje interpretację za prawidłową i wiążącą go w sprawie. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, nie ma potrzeby ponownego uzasadniania stanowiska zajętego przez organ w pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jeśli natomiast na skutek wezwania do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdzi, że istotnie akt został przez niego podjęty z naruszeniem prawa, wówczas konieczne staje się uruchomienie dostępnych temu organowi środków prawnych służących przywróceniu stanu zgodnego z prawem (uruchomienie z urzędu, przez organ podatkowy, który wydał interpretację, procedury jej zmiany przewidzianej w art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej). Stąd też Sąd uznał, że udzielnie przez organ w mniejszej sprawie lakonicznej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia, z której wynikało, że organ nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji nie miało, żadnego negatywnego wpływu na uprawnienia procesowe Skarżącej i nie naruszało prawa. Pogląd ten znajduje oparcie w wyroku NSA z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. akt I FSK 1956/08. W rozpoznanej sprawie Spółka złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. We wniosku tym Spółka zwróciła się do organu z zapytaniem czy podstawą opodatkowania podatkiem VAT przy wniesieniu aportu niepieniężnego do spółki osobowej będzie suma wartość netto praw i innych składników składających się na aport oraz dodatkowej płatności. Po przeanalizowaniu, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, opisu stanu faktycznego oraz własnego stanowiska Spółki Sąd doszedł do wniosku, że z treści wniosku nie wynika jednoznacznie jaką wartość Spółka uznaje za wskazaną w przytoczonym pytaniu wartość netto przedmiotu aportu powiększoną o dodatkową płatność. Należy podkreślić, że Spółka we wniosku o wydanie interpretacji wskazała, że w związku z opisanym we wniosku wniesieniem aportu wyceni jego wartość przy zastosowaniu opinii biegłego. Jednakże we wniosku o wydanie interpretacji Spółka nie stwierdziła w sposób jednoznaczny, że ustalona przez biegłego wartość rynkowa przedmiotu aportu zostanie uznana za wartość brutto przy obliczeniu podatku VAT należnego od czynności wniesienia aportu. Zatem, w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu należało uznać, że Spółka złożyła do organu zapytanie w którym zażądała potwierdzenia jej stanowiska w przedmiocie sposobu obliczenia podstawy opodatkowania czynności aportu, jednakże we wniosku tym zabrakło jednoznacznego Stanowska Spółki w zakresie tego zagadnienia prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że w niniejszej sprawie Spółka złożyła do organu wniosek o wydanie interpretacji prawa podatkowego który nie odpowiadał treści art. 14b § 3 O.p. Zgodnie z treścią tego przepisu Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie organ obowiązany był na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. wezwać Skarżącą Spółkę do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji o wskazanie w jaki sposób zostanie ustalona wartość stanowiąca w ocenie Spółki podstawę opodatkowania czynności wniesienia aportu. Organ powinien był wezwać Spółkę do wypowiedzenia się czy wartość ta zostanie obliczona na podstawie opisanej we wniosku opinii biegłego. Wydanie przez organ zaskarżonej interpretacji bez dopełnienia tych czynności należało ocenić jako działanie przedwczesne podjęte na podstawie wniosku o wydanie interpretację, który zawierał wady uniemożliwiające załatwienie sprawy, przez wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, która zgodnie z treścią art. 14c § 1 O.p. zawierałaby ocenę stanowiska podatnika. W niniejszej sprawie sformułowanie takiej oceny w interpretacji nie było możliwe z uwagi na to, że Skarżąca nie sprecyzowała własnego stanowiska w zakresie zagadnienia prawnego przedstawionego organowi do rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że na obecnym etapie postępowania przedwczesne byłoby rozstrzygnie zarzutu naruszenia art. 29 ust. 9 ustawy o VAT. Rozważanie tego zarzutu przez Sąd należało uznać tym bardziej za bezcelowe, że z treści skargi wynika, że Spółka co do zasady zgadza się z wykładnią tego przepisu dokonaną przez organ w zaskarżonej interpretacji. Zatem świadczy to tym, że w niniejszej sprawie do jej załatwienia w sposób satysfakcjonujący Spółkę wystarczające będzie ustalenie przez organ w ponownym postępowaniu jednoznacznego stanowiska wnioskodawcy w kwestii prawnej, która była przedmiotem zaskarżonej interpretacji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 146a § 1, art. 152 i art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.