II OSK 16/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia A. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 150/09 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia A. z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Stowarzyszenia A. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] stycznia 2009 r. w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że po rozpoznaniu wniosku B. S.A. w W. z dnia 27 września 2005 r. Burmistrz Pszczyny decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] [...] położonej przy ul. [...] na działce nr [...] i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę tej stacji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej, po rozpatrzeniu wniosku uczestniczki postępowania M.O., stwierdziło nieważność powyższej decyzji Burmistrza z tego względu, że została ona wydana dla innej mocy anten niż te, których dotyczył opracowany dla przedmiotowej inwestycji raport oddziaływania na środowisko (na którym decyzja została oparta). Kontynuując postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji tej inwestycji Burmistrz Pszczyny dopuścił dowód z przedłożonej przez inwestorkę opinii w sprawie kwalifikacji tej inwestycji co do konieczności sporządzenia dla niej raportu oddziaływania na środowisko, sporządzonej we wrześniu 2007 r. przez mgr inż. E. S. i mgr inż. R.B.. W toku tego postępowania swój udział w nim zgłosiło pismem z dnia 25 maja 2007 r. skarżące Stowarzyszenie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Burmistrz Pszczyny umorzył przedmiotowe postępowanie. W następstwie odwołania wniesionego przez skarżące Stowarzyszenie decyzja ta została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] lutego 2008 r. do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W toku ponownego rozpoznania sprawy na zlecenie Burmistrza Pszczyny ekspertyzę w przedmiocie kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko sporządził we wrześniu 2008 r. dr hab. inż. A.K. Zgodnie z nią inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć (instalacji) dla których wymagane jest sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko. Nie ma również uzasadnionych technicznie przesłanek do sporządzania dla tej inwestycji raportu fakultatywnego. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Burmistrz Pszczyny odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Uzasadniając decyzję powołał się na ekspertyzę dr hab. inż. A.K. oraz na zmianę treści rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 158 poz. 1105, zwanego dalej rozporządzeniem zmieniającym). Ponadto stwierdził, że objęte postępowaniem przedsięwzięcie inwestycyjne nie stanowi inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, dla której jest lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Inwestycja nie oddziaływuje również na obszar Natura 2000. Ma być realizowana na otwartym terenie. W świetle opracowanej dla tego przedsięwzięcia ekspertyzy i wynikających z niej wyliczeń szkodliwe oddziaływanie projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej występuje poza miejscami dostępnymi dla ludzi bo na wysokości powyżej 40,5 m nad poziomem terenu. Natomiast w takich miejscach ludzie nie przebywają w ramach zwykłego codziennego korzystania z danego terenu, a tylko o takie rozumienie korzystania chodzi zdaniem organu odwoławczego w świetle § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. Odwołania od tej decyzji zostały wniesione przez skarżące Stowarzyszenie oraz przez uczestnika P.K. P.K. zarzucił, że decyzja została oparta na błędnych ustaleniach faktycznych przez niewłaściwe przyjęcie, że objęte postępowaniem zamierzenie inwestycyjne nie kwalifikuje się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując takiego ustalenia organ nie uwzględnił bowiem zjawiska nakładania się fal elektromagnetycznych i ich kumulacji prowadzącego do powstawania pól o znacznie większej mocy, a to w sytuacji gdy teren inwestycji objęty już jest oddziaływaniem funkcjonującej stacji bazowej przy ul. [...]. Zdaniem odwołującego się wątpliwa jest też zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gdy przyjmie się, że planowana stacja bazowa jest obiektem budowlanym, a nie urządzeniem infrastruktury technicznej. Stowarzyszenie podniosło, że w związku z nowelizacją Prawa ochrony środowiska ustawą nowelizującą dnia 26 kwietnia 2007 r. (Dz.U. Nr 88 poz. 587 zwanej dalej ustawą nowelizującą), która weszła w życie dnia 19 sierpnia 2007 r., należało uwzględnić wynikające z nowelizacji wymogi co do treści wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a to z tego względu, iż ustawa nowelizująca nie zawierała przepisów przejściowych i jej treść odnosi się również do postępowań w toku. Wniosek inwestora podlegał zatem uzupełnieniu zgodnie ze zmianami wynikającymi z ustawy nowelizującej, czego organ orzekający nie zażądał. W konsekwencji sprawa została rozpatrzona w oparciu o wniosek niespełniający wymogów ustawowych, co miało istotny wpływ na ocenę planowanego przedsięwzięcia, ponieważ zarówno raport jak i przedstawiona przez inwestorkę kwalifikacja przedsięwzięcia nie określały zakresu inwestycji. Ponadto odwołujące się Stowarzyszenie zarzuciło, że w decyzji organu I instancji nie powołano i nie omówiono wszystkich przepisów niezbędnych do jej wydania. Nie odniesiono się też w całości do zgromadzonego w sprawie materiału i do wszystkich zarzutów zgłaszanych w toku postępowania przez Stowarzyszenie. Podniesiono, że organ orzekający bezkrytycznie oparł się na opinii A.K. nie odnosząc się do wniosków w tej opinii zawartych, a to w sytuacji gdy celem opinii nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy a jedynie udzielenie organowi wyjaśnień niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymało orzeczenie organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że parametry techniczne projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej zostały określone w opracowanym we wrześniu 2005 r. dla tego przedsięwzięcia raporcie oddziaływania na środowisko autorstwa mgr inż. E.S. oraz mgr inż. R.B., a także w opracowanej przez te osoby "Kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" (opracowanej we wrześniu 2007 r., a więc już po zmianie rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r.) oraz w ekspertyzie dotyczącej tej kwalifikacji opracowanej we wrześniu 2008 r. przez biegłego dr hab. inż. A.K. Przy przyjęciu tych danych, których odwołujący się nie podważyli, sporne przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć o jakich mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 lub w § 3 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia w jego brzmieniu wynikającym z rozporządzenia zmieniającego z dnia 21 sierpnia 2007 r. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z tym rozporządzeniem kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego oddziaływać znacząco na środowisko dokonuje się na podstawie równoważnej mocy promieniowania izotopowego wyznaczonej dla każdej anteny z uwzględnieniem odległości (mierzonej od środka elektrycznego wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych) od miejsc dostępnych dla ludności. W odniesieniu do przedmiotowej stacji, miejsca w których promieniowanie przekracza dopuszczalne normy znajdują się dopiero na wysokości powyżej 40,5, co oznacza że dla ludzi nie są normalnie dostępne. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję skarżące Stowarzyszenie zarzuciło, że organ odwoławczy oparł się na dowodach zgromadzonych w postępowaniu przed organem I instancji, nie dokonując własnych ustaleń w sprawie i nie odnosząc się do zarzutów i wniosków zawartych w odwołaniu. Ponadto podniosło zarzut, że właściwe organy w tej sprawie były zobowiązane do wskazania konkretnej odległości miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego w przestrzeni oddziaływania głównej wiązki promieniowania danej anteny wzdłuż osi głównej promieniowania. Uzasadnienie decyzji SKO skarżące Stowarzyszenie uznało za "lakoniczne" a zawarte w nim ustalenia za "gołosłowne". Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że skoro przedmiotem postępowania było rozpatrzenie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, to dla tego przedsięwzięcia należałoby wydać taką decyzję w sytuacji, gdyby zostało ono zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji podstawowym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, przesądzającym co do zasady o wynikach postępowania administracyjnego oraz o ocenie w przedmiocie zasadności skargi jest odpowiedź na pytanie czy objęte postępowaniem zamierzenie inwestycyjne, można zaliczyć do przedsięwzięć wymienionych w wydanym w oparciu o delegację z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., zmienionym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. Kwalifikacji spornego przedsięwzięcia w świetle przepisów rozporządzenia można dokonać biorąc pod uwagę parametry techniczne urządzeń planowanej stacji bazowej. Brak jest zatem podstaw do kwalifikacji tego zamierzenia w oparciu o inne parametry i przy założeniu, że faktycznie stacja będzie, czy też dla spełnienia swojej funkcji powinna pracować, przy uwzględnieniu innych parametrów, m.in. w zakresie równoważnej mocy promieniowania poszczególnych (pojedynczych) anten, co sugerowało skarżące Stowarzyszenie. Ponadto właściwe organy są także zobowiązane do kontroli, żeby zakładana moc promieniowania nie była na etapie funkcjonowania stacji przekraczana (gdyby wcześniej nie doszło do zmiany pozwolenia na budowę lub zmiany sposobu użytkowania stacji). Sąd I instancji wskazał, że parametry techniczne stacji zostały określone w dokumentach dołączonych do wniosku inwestora z dnia 27 września 2005 r., w tym w dołączonym do tego wniosku raporcie oddziaływania na środowisko autorstwa mgr inż. E.S. i mgr inż. R.B. (teczka nr 1 akt administracyjnych) oraz w opracowanej przez te osoby we wrześniu 2007 r. kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a ponadto w ekspertyzie dotyczącej takiej kwalifikacji opracowanej we wrześniu 2008 r. przez dr hab. inż. A.K. Z dokumentów tych wynika, że w ramach przedmiotowej stacji będą zainstalowane anteny sektorowe emitujące pole elektromagnetyczne o częstotliwościach od 880 MHz do 960 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotopowo wyznaczona dla pojedynczej anteny nie będzie przekraczać 547 W. Będzie to zatem instalacja, która biorąc pod uwagę te parametry kwalifikuje się do wymienionej w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. Jednak przepis ten dodatkowo wymaga aby przy tego rodzaju parametrach miejsca dostępne dla ludności znajdowały się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten. Właśnie ten konieczny warunek kwalifikacji przedsięwzięcia nie został spełniony. Jak bowiem wynika z ekspertyzy dr hab. inż. A.K., w przypadku projektowanej stacji dopuszczalna wartość i gęstość mocy pola elektromagnetycznego stwarzającego potencjalne zagrożenie dla człowieka i środowiska będzie przekroczona w odległości mniejszej niż 20,9 m od każdej z planowanych anten, wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania tych anten, ale na wysokości 40,53 m od poziomu terenu. W ocenie Sądu I instancji, wbrew zarzutom skarżącego Stowarzyszenia, wynikające z ekspertyzy odległości zostały wyliczone przez biegłego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten, a więc zgodnie z przedmiotowym rozporządzeniem. Wyliczenie to nie zostało przy tym przez skarżące Stowarzyszenie w żaden sposób podważone. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie, w której podniosło naruszenie następujących przepisów prawa materialnego i procesowego. Po pierwsze, art. 7, 8, 9, 11, 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – poprzez dokonanie wadliwych ustaleń faktycznych oraz prawnych. Po drugie, art. 46a ust. 4 pkt 1 oraz 4 w związku z art. 49 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 141 § 4 oraz art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – poprzez jego niewyjaśnienie. Po trzecie, § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – poprzez jego wadliwą ogólnikową interpretację. Po czwarte, art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 174 pkt 1 p.p.s.a poprzez jego niezbadanie. Po piąte, § 4 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z powodu jego ogólnikowej interpretacji w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Po szóste, art. 135, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 31 pkt 3, art. 21, art. 64 ust. 1-3, art. 68 ust. 1 oraz 4 Konstytucji RP – poprzez przyjęcie, że właściwe organy oraz biegły prawidłowo dokonywały ustaleń dla nieistniejącego stanu prawnego kwalifikacji inwestycji. Wobec powyższego strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek. Po pierwsze, w przedmiotowej skardze kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej jednocześnie podniósł zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia prawa procesowego jak i prawa materialnego, stąd w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów kasacyjnych w zakresie prawa procesowego gdyż dotyczą one ustalenia stanu faktycznego w tej sprawie, co pozwoli następnie ustalić prawidłowość subsumpcji zastosowanych przepisów prawa materialnego. Po drugie, chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ cyt. ustawy p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 9, 11 i 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie dokonania rzekomo wadliwych ustaleń faktycznych oraz prawnych w tym zakresie. Trzeba bowiem podkreślić, że Sąd I instancji dokonując kontroli ustaleń faktycznych ustalonych przez właściwe organy nie naruszył zasady prawdy obiektywnej jak i zasady swobodnej oceny dowodów w świetle dyspozycji art. 77 § 1 w związku z art. 7 k.p.a. Ponadto wbrew zarzutom kasacyjnym w tym przedmiocie Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że właściwy organ, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a., w rozstrzygnięciu (osnowie) zaskarżonej decyzji brał pod uwagę prawidłowe ustalenia faktyczne dokonane w tej sprawie. Wynika to z tego, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji została wydana po przeprowadzeniu postępowania dowodowego uwzględniającego nie tylko dokumenty dołączone do pierwotnego wniosku inwestora z dnia 27 września 2005 r., tj. raportu oddziaływania na środowisko opracowanego przez mgr inż. E.S. i mgr inż. R.B. (teczka nr 1 akt administracyjnych), a także dodatkowo opracowanej przez nich we wrześniu 2007 r. kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (karta 260 i następne – teczka nr 3 akt administracyjnych). W aktach sprawy administracyjnej jest bowiem także opracowana na zlecenie organu I instancji przez dr hab. inż. A.K. we wrześniu 20087 r. ekspertyza dotycząca kwalifikacji przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] [...] zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] na działce nr [...]" do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (s. 291 – teczka nr 5 akt administracyjnych). Powyższa ekspertyza zawierająca wiadomości specjalistyczne, która nie została podważona skutecznie przez stronę skarżącą, co zasadnie stwierdził Sąd I instancji, kończy się jednoznacznie sformułowanym wnioskiem. Stanowi on, że w świetle dyspozycji art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz wykonawczego § 3 ust. 1 lit. c/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. zmienionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. przedmiotowe przedsięwzięcie "nie kwalifikuje się do przedsięwzięć/instalacji, dla których wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nie ma również uzasadnionych technicznie przesłanek do sporządzania raportu fakultatywnego, ponieważ miejsca, które można by uznać za dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 40 m od środka elektrycznego każdej z anten rozsiewczych analizowanych oddzielenie – zgodnie z procedurą opisaną w aktach prawnych powołanych w tekście opinii. Żaden z łącznych warunków explicite tam sformułowanych jako kryterium kwalifikacji do raportu fakultatywnego nie jest spełniony". Wynika to z tego, że są to wyłącznie anteny sektorowe emitujące pole elektromagnetyczne o częstotliwościach od 880 MHz do 960 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotopowo wyznaczona dla pojedynczej anteny nie będzie przekraczać 547 W. Będzie to zatem instalacja, która biorąc pod uwagę jej parametry kwalifikuje się do wymienionej w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c/ cyt. znowelizowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., lecz dla jego zastosowania wymagane jest jeszcze ustalenie, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten. Natomiast z powyższej ekspertyzy jednoznacznie wynika, że w odniesieniu do projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej dopuszczalna wartość i gęstość mocy pola elektromagnetycznego stwarzającego potencjalne zagrożenie dla człowieka i środowiska będzie przekroczona w odległości mniejszej niż 20,9 m od każdej z planowanych anten, wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania tych anten ale dopiero na wysokości 40,53 m od poziomu terenu. Dlatego też należy podzielić stanowisko Sądu I instancji dotyczące oceny stanu faktycznego w tym zakresie, że nie będzie to miejsce dostępne dla ludzi w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów, ponieważ za miejsca takie należy uznać miejsca, w których może znaleźć się człowiek w ramach zwykłego codziennego korzystania z terenu. Dotyczy to również właściciela czy też wieczystego użytkownika nieruchomości. Ponadto wbrew zarzutom kasacyjnym skarżącego Stowarzyszenia wynikające z tejże ekspertyzy odległości zostały wyliczone przez rzeczoznawcę wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten, a więc zgodnie z cyt. § 3 ust. 1 lit. c/ cyt. znowelizowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Oznacza to, że powyższy warunek do kwalifikacji tego przedsięwzięcia jako wymienionego w art. 46 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz w związku z ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy Prawo ochrony środowiska nie został spełniony dla danego przedsięwzięcia. Dlatego też w tym stanie prawnym i faktycznym nie nastąpiło naruszenie przez Sąd I instancji żadnego z podniesionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, tj. art. 46a ust. 4 pkt 1 i 4 w związku z art. 49 ust. 3 i art. 51 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponadto brak jest przesłanek do stwierdzenia naruszenia § 3 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów – przy czym w tym zarzucie kasacyjnym błędnie nie powołano nawet określonego podpunktu tego przepisu, który liczy ich siedem, tj. od ppkt lit. a/ do lit. g/. Ponadto nie nastąpiło też naruszenie przez Sąd I instancji § 4 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów w tym stanie faktycznym sprawy. Dlatego też brak jest również podstaw prawnych do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 135 i art. 141 § 4 cyt. ustawy p.p.s.a. w związku z art. 21, art. 31 pkt 3, art. 64 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 68 ust. 1 i 4 Konstytucji RP, ponieważ powyższe przepisy Konstytucji RP nie miały zastosowania w tej sprawie biorąc pod uwagę także dyspozycję art. 8 ust. 2 w związku z art. 86 Konstytucji RP. Z tych względów i na podstawie art. 184 cyt. ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny z powodu braku usprawiedliwionych podstaw oddalił skargę kasacyjną.